ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

ΟΧΙ ...''ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ''...

 


Τί σχέση ειλικρινά μπορεί,να έχει ο σημερινός,Οικουμενικός Πατριάρχης με τους Έλληνες και την Ορθοδοξία; Εύχεται ο Θεός ν' αναπαύσει τον Κεμάλ, στο Άγιον Όρος έριξε το ανάθεμα στους μοναχούς της Εσφιγμένου, προσεύχεται σε εβραικές συναγωγές, δωρίζει κοράνια και οικουμενιστικά φιρμάνια, εύχεται σε μια γυάλινη σφαίρα με όπου γης αλλόθρησκους και όταν γυρίζει στην Ελλάδα, μιλάει για Ορθοδοξία! Χρόνια τώρα καταπίνουμε την χιλιοφορεμένη υπαιτιότητα του τουρκικού κινδύνου, οι φαναριώτες υποτακτικοί του βγάζουν τα ράσα και εκτός Τουρκίας, στο παρελθόν είχε αποκαλέσει τους επαναστατημένους Έλληνες ξυπόλητους ραγιάδες και στο σημερινό παρόν θεωρεί όλες τις αιρέσεις Εκκλησίες. Αποκαλεί τον πάπα Αγιότατο, φωτογραφίζεται άνομα με μασόνους τιτουλάριους, στέλνει τις ευχές του σε ροταριανά τάγματα και ναίτες υπονόμους, προωθεί την Πανθρησκεία και σφετερίζεται παράνομα τον τίτλο του Ορθοδόξου. Θεωρείται παγκόσμιος ηγέτης, το αμερικάνικο λόμπυ,τον έχει υπό την σκέπην του, οι εβραίοι επιχαίρουν στο ονομά του και ο Ομπάμα, τον θεωρεί χριστιανικό ποιμένα! Οι αγιορείτες ηγούμενοι στριμώχνονται να τον καλοσωρίσουν, εναποθέτουν διθυραμβικούς επαίνους στην Παναγιοτητά του κι όταν φεύγει, καταδικάζουν ησύχως τον Οικουμενισμό σαν μια αφηρημένη έννοια, σαν μια υπό ετυμολογία λέξη σε άγνωστο υπό ερμήνευση πνευματικό τους ξεξικό. Σήμερα στην Θεσσαλονίκη, τι γιορτάζει άραγε; Το ΟΧΙ των Ελλήνων στην λατίνικη αρβύλα και σε κάθε λογής επίβουλες, παγκοσμοιοποιημένες μπότες; Μα ο ίδιος είναι τέκτονας της παγκοσμιοποιημένης Πανθρησκείας και του οικουμενικού, πολιτικού στάτους! Είναι δεσμώτης εραστής της θεωρίας των κλάδων, εκπεσσόμενος ζυμοπλάστης αιρετικών δοξασιών με αλλόθρησκες, ταριχευμένες επιτάσεις. Το ΟΧΙ των Ελλήνων δήλωνε την έγερση στον κατακτητή, την ακαινοτόμητη Πίστη στα ελληνορθόδοξη ρωμιοσύνη και την πατροπαράδοτη εμμονή στην διαχρονικότητα της ρωμέικης παράδοσης. Αυτός όμως, είναι γνωστός, αυλικός υπηρέτης της Νεοταξικής κηδεμονίας, μέρος του Συστήματος που σιωπηρώς θεομάχεται και προσποιητά ορθοδοξεί! Στην χθεσινή λειτουργία στον Άγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης, το κατοχικό, κυβερνητικό παρακράτος δεν άφησε το ποίμνιο να παραστεί. Διακόσμησε περίτεχνα μια αυτοκρατορική, παλάτια τελετή με μοναδικούς παριστάμενους,τους σημερινούς Εθνοσωτήρες. ΟΧΙ ''Παναγιώτατε''! Δεν φρονούμε τις αιρετικές σας δοξασίες, δεν εννοούμε τις λυκόφιλες, ενδοποιμενικές σας παραστάσεις, δεν αποτειχιζόμαστε από το γνήσιον της Ορθοδοξίας. Ένας ποιμένας δεν παίζει με τα πρόβατα και δεν χαριεντίζεται με λύκους. Δεν αλλάζει την προβιά με ερίφια τομάρια και δεν ανοίγει το μαντρί για να μπουν τα όρνεα.. Κυρίως όμως, δεν σκαρίζει τα πρόβατα σε επικίνδυνες αγέλες βουλιμιαίων λύκων!
    


        Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

         Δημοσιογράφος  

                            

2 σχόλια:

  1. Αγαπητέ μου αδελφέ, η εικόνα του Γέροντος Ισίδωρου είναι δικό σου έργο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όχι αδελφέ μου,ενός αγιογράφου είναι,Την κράτησα για να γράψω κάτι αργότερα για τον άγιο αυτόν Γέροντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...