ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

ΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ ΘΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΣΑΛΟΝΙΑ ΜΕ ΚΛΕΙΔΟΚΥΜΒΑΛΑ ΚΑΙ ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΟΥΣΑΣ ΓΕΝΟΒΕΦΑΣ


Αδελφοί,


Ζώμεν εις μίαν εποχήν ασυνήθων προμηνυμάτων των επερχομένων τη οικουμένη δεινών.Αργά ή γρήγορα ο Παγκόσμιος Πόλεμος θα εκραγεί κατά της κεφαλής της μοιχαλίδος και αμαρτωλής γενεάς μας.Τότε,νέα Βαβέλ θα συνταράξει πάσαν ψυχήν.Τότε θα αντικρύσεις γεγονότα  πρωτοφανή και συγκλονιστικά.Πρώτα οι φίλοι σου θα γίνουν κύνες και θα σε καταδιώκουν μέχρι της απωτέρας κρύπτης,ίνα αρπάσουν τον άρτον εκ του στοματός σου και ροφήσουν το αίμα εκ της καρδίας σου.Ο Θεός θα αποστρέψει το πνεύμα και τους Αγγέλους Αυτού εκ της γης,η οποία θα αναστατωθεί ώσπερ εν καιρώ μεγάλου σεισμού.Αι εκκλησίαι θα εξελίσσονται εις σαλόνια με κλειδοκύμβαλα και με Γενοβέφας.Πάσα επικοινωνία μετά Θεού θα διακοπεί και αντί μυσταγωγίας,θα ακούγεται ο οφιοειδής ψίθυρος των σειρήνων.Εν μέσω σκοτεινού,κοινωνικού χάους,οι αγωνιζόμενοι χριστιανοί θα ομοιάζουν προς πτηνά αναζητούντα,ένεκα σφοδράς νεροποντής,φωλεάς υπό παιδίων δι' επαιτείαν.Ύπνος ναρκωτικός θα καταλάβει πάντας επί του πλανήτου,καθώς ο προκαλούμενος υπό των μυιών της Αφρικής.Θα δυνηθούν δε να αγρυπνήσουν και να σωθούν μόνον όσοι ετοιμάζουν δι' εαυτούς σταυρόν και ήλους του Γολγοθά ή εν προχειρότατον φέρετρον.Νέος Ναβουχοδονόσορ και νέα Ιεζάβελ θα εγερθεί,αλλά κάτι χειρότερον εκείνων,τουτέστιν ο πονηρός και υπερήφανος και λάγνος και οργίλος εκάστου οφθαλμός.Ο αποχωρισμός της ψυχής από του σώματος δεν θα είναι δυνατόν να επέλθει,ή μη μόνον δια της στιλβούσης ρομφαίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.Τα Άγια και Ιερά σκεύη θα αντιζυγίζονται μετά των οψωνίων της αγοράς.Ο Μωάμεθ θα επαναβιώσει με ετέραν μορφήν.Οι γονείς θα υποταχθούν υπό τας διαταγάς και απειλάς των υιών και των θυγατέρων των.Οι κυβερνήται των λαών θα απομονωθούν,μη δυνάμενοι να επιβάλλουν νόμους ανορθώσεως της ισορροπίας.Χείμαρροι δαιμονίων θα κατακλύσουν την ύπαιθρον και τας πόλεις.Οι ιατροί θα περιέλθουν εις αμηχανίαν και μόνον έμπειροι ερημίται θα εκκαθαρίζουν την βρώμαν των τοιούτων επιδημικών ασθενειών.Η ελεημοσύνη θα εξαρτάται όχι μόνον από το να προσφέρεις και το δεύτερον ενδυμά σου,αλλά και από την θυσίαν αυτής της ψυχής σου,καθώς και από την Πίστιν και την ελπίδα σου εις τον Θεόν.Και από αυτάς έτι τας οικογενειακάς εστίας,ασφαλέστερα καταφύγια θα αποδειχθούν τα φρενοκομεία...Ο πνευματικός πόλεμος θα διεξάγεται τοιτοχρόνως και κατά μέτωπον και εκ πλαγίων και εκ των όπισθεν και εκ των άνω και εκ των κάτω.Η Εύα θα επανεμφανισθεί άνευ φύλλου συκής,κλαίουσα,ως ο κροκόδειλος και υποκρινομένη,ότι δήθεν ευρίσκεται εις τον Παράδεισον της Εδέμ.Ευκολότερον πράγμα θα είναι να θαυματουργήσεις παρά να εξηγήσεις αληθώς την Αγίαν Γραφήν.Τα λαμπρότερα παλάτια θα κτίζονται εις τας ερήμους και εις τα νεκροταφεία.Μόνον εν όργανον θα αναμέλπει την ωδήν την θεοπρεπήν,ήγουν η μυστική λύρα του Πνεύματος.Νέον είδος αυτοκτονίας θα επινοηθεί,με τας βιταμίνας του Εωσφόρου,η δε νηστεία θα εκλείψει και κατ' ουσίαν και κατά τύπους.Δυσκολότερον θα είναι να ξεχωρίζεις αναμέσον του καλού και του κακού,αναμέσον του Χριστού και του διαβόλου,παρά να διακρύνεις πορφύραν εις τον βυθόν της θαλάσσης.Η φιλοξενία προς τους οδοιπόρους θα παύσει,ενώ πάντες θα φιλοξενούν τον Σατανάν εις την καρδιάν των.Πάσαι  αι κοσμοκατοίκητοι περιοχαί θα λιμνάσουν,το δε ύδωρ θα κράζει μετά βοής εις τους ανθρώπους και θα λέγει προς αυτούς.΄΄Μετουσιωθείτε καλύτερον εις σπουργίτας παρά εις εγχέλεις.Τοσαύτη οκνηρία θα ενσκύψει,ώστε οι εφευρέται θα ανακαλύπτουν ψευδείς ανθρώπους,προς εξυπηρετησίν των.Μεγαλυτέραν εμπιστοσύνην θα σοι παρέχη εν ζώον του δρυμού,παρά ο τρώγων τον άρτον μετά σου.Πολλοί θα εκπέμουν δεήσεις,αλλά ελάχιστοι θα έχουν λειτουργούν το ακουστικόν της προσευχής.
 
 
 
Ο Θεός ημών Καταφυγή και Δύναμις.
 
 
Έγγραφον εν Άνω Ηρακλείω Αττικής τη 20 Ιουλίου 1954.
 
                                                                                         +Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μουστάκας
 
* Από το βιβλίο,Διδαχαί Οσίων Πατέρων της Εκκλησίας΄΄ του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Χρυσοστόμου Μουστάκα.Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη.Για την αντιγραφή,Γ.Δ.
 
 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου