ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

ΑΓΙΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ. Ο ΑΠΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΚΟΚΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

 

Κάθε άνθρωπος που δεν ομολογεί Ιησού Χριστό ελθόντα εν σαρκί είναι αντίχριστος.  Και όποιος δεν ομολογεί το μαρτύριο του Σταυρού, είναι εκ του διαβόλου. Και όποιος αν μεθοδεύει τα λόγια του Κυρίου προς τις δικές του επιθυμίες, και λέει πως ούτε Ανάσταση, ούτε Κρίση υπάρχει, εκείνος είναι πρωτότοκος του Σατανά.Γι’ αυτό, εγκαταλείποντας την ματαιότητα των πολλών (ανθρώπων) και τις ψευτοδιδασκαλίες τους, ας επιστρέψουμε στον εξ αρχής παραδοθέντα λόγο, νήφοντες προς τις ευχές και υπομένοντες νηστείες, ζητούντες με δεήσεις από τον παντεπόπτη Θεό να μην μας εισάγει σε πειρασμό (δοκιμασία), καθώς είπε ο Κύριος: «Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής.Ας προσκαρτερούμε λοιπόν μαζί με την ελπίδα μας και τον αρραβώνα της δικαιοσύνης, που είναι ο Χριστός Ιησούς, ο Οποίος πήρε τις αμαρτίες στο ίδιο το Σώμα Του πάνω στο ξύλο.

 

Ο  Οποίος δεν έκανε καμία αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα Του, αλλά, για μας, για να ζήσουμε εν Αυτώ, υπέμεινε τα πάντα.Ας γίνουμε λοιπόν μιμητές της υπομονής (Αυτού), και αν τυχόν πάσχουμε για το Όνομά Του, ας Τον δοξάζουμε.  Αυτό είναι ο υπογραμμός που μας έβαλε δια του Εαυτού Του, και εμείς αυτό επιστεύσαμε.Παρακαλώ λοιπόν όλους σας να πειθαρχείτε στον λόγο της δικαιοσύνης και να ασκείτε κάθε υπομονή, την οποία και είδατε με τα μάτια σας, και όχι μόνο στους μακαρίους Ιγνάτιο και Ζώσιμο και Ρούφο, αλλά και σε άλλους από εσάς, και στον ίδιο τον Παύλο και τους λοιπούς αποστόλους,όντες πεπεισμένοι ότι όλοι αυτοί δεν βάδισαν άδικα, αλλά με πίστη και δικαιοσύνη, και ότι βρίσκονται στον τόπο που οφείλουν να είναι πλάι στον Κύριο, από το οποίο συμπεραίνουμε ότι δεν αγάπησαν τον παρόντα αιώνα, αλλά Εκείνον τον αποθανόντα για εμάς, και αναστάντα από τον Θεό για εμάς.Μείνετε λοιπόν στα πράγματα αυτά, και ακολουθείτε το παράδειγμα του Κυρίου, μένοντες σταθεροί και αμετάβλητοι στην πίστη, αγαπώντες την αδελφοσύνη και προσκολλημένοι μεταξύ σας, ενωμένοι εν τη αληθεία, επιδεικνύοντες την ταπεινότητα του Κυρίου στις μεταξύ σας συναναστροφές, χωρίς να περιφρονείτε κανέναν.Όταν μπορείτε να κάνετε καλό, μην το αναβάλλετε, επειδή η ελεημοσύνη ελευθερώνει εκ του θανάτου. 

 

                               

 

Να είσθε ο καθένας σας υποταγμένος στον άλλον, έχοντας ακατάκριτον την συμπεριφορά σας εν μέσω των Εθνικών, ώστε και να λάβετε έπαινο για τα καλά σας έργα, και ο Κύριος να μην βλασφημείται εξ αιτίας σας.Όμως αλλοίμονο σ’ αυτόν δια του οποίου βλασφημείται το όνομα του Κυρίου! Διδάξτε λοιπόν την νηφαλιότητα σε όλους, και επιδείξτε την και στην δική σας συμπεριφορά.Θλίβομαι πολύ για τον Ουάλεντα, ο οποίος υπήρξε Πρεσβύτερος κάποτε ανάμεσά σας, διότι τόσο αδιαφόρησε για την θέση που του είχε δοθεί (μέσα στην Εκκλησία).  Σας προτρέπω λοιπόν, να απέχετε από την απληστία, και να είσθε αγνοί  και ειλικρινείς.  Απέχετε από κάθε είδος πονηρίας.Διότι, αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτόν του σε τέτοια ζητήματα, πώς θα τα κηρύττει στους άλλους; Αν ο άνθρωπος δεν φυλάσσει τον εαυτόν του από την απληστία, θα μολυνθεί από την ειδωλολατρία και θα κριθεί ως ένας των ειδωλολατρών. Όμως ποιοι από εμάς έχουν άγνοια για την κρίση του Κυρίου; Μήπως δεν γνωρίζουμε ότι οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο, καθώς διδάσκει ο Παύλος;Όμως ούτε έχω δει, ούτε έχω ακούσει για τέτοιο πράγμα για σας, εν μέσω των οποίων ο ευλογημένος Παύλος εργάσθηκε, και οι οποίοι αναφέρεσθε στην αρχή της Επιστολής του. Διότι σας επαινεί, σε όλες εκείνες τις Εκκλησίες που τότε μόνο εκείνες γνώριζαν τον Κύριο, αλλά που εμείς (δηλαδή της Σμύρνης) δεν είχαμε ακόμα γνωρίσει.Θλίβομαι βαθύτατα λοιπόν, αδελφοί, για εκείνον (τον Ουάλεντα) και την σύζυγόν του, στους οποίους ο Κύριος ας χαρίσει αληθινή μετάνοια! 

 

Ώστε ως εκ τούτου να μεριμνείτε να είσθε μετρημένοι, και να μην θεωρείτε ως εχθρούς τους τοιούτους, αλλά να τους ανακαλείτε, ως πάσχοντα και απολωλότα μέλη, προκειμένου να σώσετε ολόκληρο το σώμα σας. Πράττοντας έτσι, θα οικοδομηθείτε και εσείς.Διότι είμαι βέβαιος πως είσθε καλά εξασκημένοι στις Άγιες Γραφές και πως τίποτε δεν είναι κρυμμένο από εσάς, όμως αυτό το προνόμιο δεν έχει δοθεί ακόμα σε μένα.  Λέγεται λοιπόν στις Γραφές «Οργίζεσθε, και μην αμαρτάνετε», και «Μην αφήνετε να δύσει ο ήλιος επί της οργής σας». Ευτυχισμένος είναι εκείνος που το θυμάται αυτό. Πιστεύω πως έτσι είναι με εσάς.Έτσι λοιπόν, είθε ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος είναι ο Υιός του Θεού και ο παντοτινός Μέγας Αρχιερέας μας, να σας οικοδομήσει στην πίστη και στην αλήθεια, και σε κάθε ταπεινοφροσύνη, ηπιότητα, υπομονή, μακροθυμία,  ανοχή και αγνότητα. Και είθε να σας δώσει μερίδα και θέση ανάμεσα στους αγίους Του, και σε εμάς μαζί σας, και σε όλους όσοι είναι κάτω από τον ουρανό, οι οποίοι πιστεύουν στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, και στον Πατέρα Του, ο Οποίος Τον ανέστησε εκ των νεκρών.Εύχεσθε υπέρ όλων των αγίων. Εύχεσθε επίσης για τους βασιλείς και τους ηγεμόνες, και για εκείνους που σας διώκουν και σας μισούν, και για τους εχθρούς του Σταυρού, ώστε οι καρποί σας να είναι φανεροί σε όλους, και εσείς να είσθε τέλειοι εν Αυτώ.

 

Μου γράψατε, και εσείς και ο Ιγνάτιος, αν τυχόν πάει κανείς προς την Συρία, να μεταφέρει και τα δικά σας γράμματα, πράγμα που θα κάνω, αν βρω την  κατάλληλη ευκαιρία, είτε ο ίδιος εγώ, ή με εκείνον που εγώ θα στείλω να πρεσβεύσει και για εσάς.Τις επιστολές του Ιγνατίου που εστάλησαν σε εσάς από τον ίδιο, και άλλες, όσες είχαμε μαζί μας, σας τις στείλαμε, όπως μας παραγγείλατε. Αυτές είναι υποταγμένες στην επιστολή αυτή, από τις οποίες μπορείτε να ωφεληθείτε πολύ. Επειδή περιέχουν πίστη και υπομονή και κάθε οικοδομή που ανήκει στον Κύριό μας.......Και για τον ίδιο τον Ιγνάτιο και εκείνους που είναι μαζί του, αν τυχόν υπάρχουν οποιεσδήποτε πληροφορίες, παρακαλούμε να μας τις γνωστοποιήσετε.Αυτά σας τα έγραψα δια του Κρήσκεντος, τον οποίον μέχρι τώρα σας τον συνιστούσα και τώρα σας συνιστώ. Διότι έχει υπάρξει ανένοχος ανάμεσά μας, και πιστεύω ανάμεσά σας επίσης. Επί πλέον, να δεχθείτε και την αδελφή του με εκτίμηση όταν εκείνη έλθει σε εσάς.  Μείνετε ασφαλείς εν τω Κυρίω Ιησού Χριστώ.Η Χάρις να είναι με όλους σας! 



* Αγιου Πολυκάρπου Σμυρνης,Επιστολή προς Φιλιππησίους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου