ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

ΠΑΤΕΡΑ Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ!

 

Σ' ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος. Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε όμως η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ. Η κόρη του, μια εξαιρετική κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ' ένα νοικοκυρεμένο παληκάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ' όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε: Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν' αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: "Πατέρα, σ' ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μού 'στειλε!".Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τ' όνειρο έσβησε...Ο ιερέας, όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.Το βράδυ διηγήθηκε τ' όνειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν. Απ' το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:- "Θεέ μου!", ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή: "- Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος...Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ' τον πέρα γιαλό. Τούχα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τό 'φερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο. Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα: Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανηψιά μου!Ο άνθρωπος όταν τ' άκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα: Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!Εκείνος πήρε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε κι έφυγε γρήγορα. Το περιστατικό αυτό δεν τό 'πα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μού 'στειλε τις ευχαριστίες της", είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ' αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. Η νύχτα της απιστίας έφυγε... "Δοξασμένο τόνομά Σου Πολυέλεε Κύριε", ψιθύρισε ο ιερέας και τον αγκάλιασε με το βλέμμα του...

 
                                     

Πηγή. Άγια Μετέωρα

Η ΑΕΙΜΝΗΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΡΙΑ - ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ


Τα τρία παιδιά που έχασε, το ένα μετά το άλλο, της άλλαξαν τη φιλοσοφία για τη ζωή. Παράτησε τη χλιδάτη ζωή που έκανε –και για την οποία είχε να μιλάει όλη η Αθήνα –και κλείστηκε σε μοναστήρι. 



Στο μοναστήρι που έχτισε παρέμεινε κλεισμένη, αφοσιωμένη στον Θεό, μετρώντας ώρες ατελείωτης μοναξιάς και πόνου. Μια συγκλονιστική ιστορία είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της, περνώντας από την απίστευτη χλιδή, στην κορυφαία και ανείπωτη τραγωδία. Ο λόγος για την εφοπλίστρια Κατίγκω Λαιμού- Πατέρα από τις Οινούσσες, που μοίρασε όλη την περιουσία της στους φτωχούς και έγινε καλόγρια. Προηγουμένως βίωσε τον πόνο και την απώλεια σε όλο τους το μεγαλείο, καθώς είδε την οικογένειά της –τα τρία της παιδιά και το σύζυγό της- να ξεκληρίζεται. Από τη μεγάλη περιουσία της ζάμπλουτης εφοπλίστριας Κατίγκως Λαιμού – Πατέρα σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα. Οι τραπεζικοί λογαριασμοί, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, άδειασαν για να διατεθούν τα χρήματα σε φιλανθρωπίες, στο χτίσιμο μοναστηριών και σε αγαθοεργίες. Τα αμέτρητα εκατομμύρια της κληρονόμου της δυναστείας Λαιμού στις Οινούσσες εξανεμίστηκαν και χάθηκαν, ενώ ελάχιστα πράγματα έμειναν για τους κληρονόμους. Η Λαιμού – Πατέρα άλλωστε είχε άλλα σχέδια στο μυαλό της για την περιούσια που διέθετε. Το μεγάλο αρχοντικό που διατηρούσε επί σειρά χρόνων στο Παλαιό Ψυχικό πίσω από το Αρσάκειο, ανεκτίμητης αξίας, το χάρισε στο γιο της, ο οποίος μετά από χρόνια το πούλησε. Μέσα σε αυτή την έπαυλη διατηρούσε ένα εκκλησάκι από το οποίο είχε ζητήσει να γίνει αποτοίχιση των έργων του Φώτη Κόντουγλου και να μεταφερθούν στο μοναστήρι στις Οινούσσες. Έργα ανεκτίμητης αξίας, αφού αποτελούν τα τελευταία έργα ενός θρυλικού ζωγράφου. Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία της αδελφής Ορθοδοξίας, η οποία μίλησε στην «Espresso» και περιέγραψε την πολυετή γνωριμία της με τη ζάμπλουτη εφοπλίστρια που έγινε μοναχή και η οποία πέθανε πριν από λίγους μήνες στο μοναστήρι που έχτισε. «Την αείμνηστη γερόντισσα τη γνώρισα πριν πολλά χρόνια όταν ήρθα εδώ στο μοναστήρι, το 1969. Μου είχε μιλήσει για την κοσμική της ζωή και βέβαια για το μεγαλείο και τα πλούτη που είχε μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να ντυθεί το σχήμα. Μεγάλωσε μέσα στα πλούτη με νταντάδες και υπηρέτες, αφού καταγόταν από εφοπλιστική οικογένεια. Συχνά μας έλεγε για την άδικη κατάρα που την κυνηγούσε, ακόμη και όταν έγινε καλόγρια. Να διατάζει. Δεν το ήθελε καθόλου και όμως αναγκαστικά έπρεπε να έχει ρόλο τέτοιο, αφού ήταν ηγουμένη στο μοναστήρι. Παντρεύτηκε στα δεκαεννιά της τον εφοπλιστή Πανάγο Διαμαντή Πατέρα (σ.σ. έγινε και αυτός μοναχός πριν πολλά χρόνια) και απέκτησε τρία παιδιά μαζί του, την Καλλιόπη, τον Διαμαντή και την Ειρήνη. Κανείς τους δεν ζει πια. Μάλιστα μου είχε πει ότι είχαν αποφασίσει από κοινού με τον κοσμικό σύζυγο της να πουλήσουν τα πάντα και να διαθέσουν τα χρήματα σε φιλανθρωπίες και αγαθοεργίες. Στο γιο τους είχαν πει ότι δεν του άφηναν πολλά για να μη χάσει την ψυχή του και γίνει διεφθαρμένος και υπόδουλος των χρημάτων». Όπως σημειώνει η αδελφή Ορθοδοξία, μεγάλα ποσά διατέθηκαν από την οικογένεια στο χτίσιμο μοναστηριών: «Η ζωή της πραγματικά είναι συγκινητική. Είδε την οικογένειά της να αφανίζεται. Ποτέ όμως δεν θεώρησε ότι ο Θεός ήταν άδικος μαζί της. Συνήθιζε να λέει ότι ο Ύψιστος δεν κάνει ούτε λάθη ούτε αδικίες».Το κακό θα ξεκινούσε όταν ο αγαπημένος της σύζυγος θα προσβαλλόταν από καρκίνο. Η ηρεμία και η ευτυχία στο πάμπλουτο αρχοντικό της οικογένειας δεχόταν το πρώτο χτύπημα. Τα γέλια, οι φωνές και η λάμψη θα διαδέχονταν το γοερό κλάμα και τη θλίψη. Και ήταν μόνο η αρχή. Η μοίρα επιφύλασσε πολλά ακόμη χτυπήματα για την οικογένεια της Λαιμού – Πατέρα... Το πρώτο δεν άργησε να έρθει, θυμάται ο Δημήτρης Χαλκιάς, ο οποίος υπήρξε επί σειρά χρόνων δήμαρχος Οινουσσών και γνώριζε καλά την οικογένεια. «Αμέσως μετά η αρρώστια χτύπησε και τη μικρή κόρη της οικογένειας. Τραγική ειρωνεία; Η Ειρήνη πάντως έφυγε πριν από τον πατέρα της, ο οποίος παρά το τελεσίγραφο των γιατρών διατηρήθηκε στη ζωή για αρκετά χρόνια». Η εφοπλίστρια παρακολουθούσε το δράμα της ζωής της με ψυχραιμία και το μοναδικό πράγμα που έκανε ήταν να ζητεί τη βοήθεια του Θεού. Όπως σημειώνει ο κ. Χαλκιάς: «Να σκεφτείτε ότι μέχρι τότε ζούσαν την απόλυτη ευτυχία.Το αρχοντικό τους στην Αθήνα στο Παλαιό Ψυχικό πλημμύριζε από λαμπερές παρουσίες εφοπλιστών και επιχειρηματιών, στις κατά καιρούς δεξιώσεις που διοργάνωνε η Λαιμού – Πατέρα». Ξαφνικά τα πάντα είχαν παγώσει. Ο πόνος είχε καταφέρει να επιβάλει τους δικούς του κανόνες και το απόλυτο συναισθηματικό γκριζάρισμα. Το αρχοντικό του Ψυχικού μετατράπηκε από τη μια στιγμή στην άλλη σχεδόν σε μοναστήρι. Ηγούμενοι, μοναχοί και πνευματικοί από το Άγιο Όρος κι από την υπόλοιπη Ελλάδα επισκέπτονταν πλέον σε καθημερινή βάση το σπίτι της οικογένειας. Μέσα στο σπίτι η Λαιμού-Πατέρα είχε φτιάξει κι ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Το εκκλησάκι μάλιστα το είχε εικονογραφήσει ο μακαριστός αγιογράφος και φίλος της οικογένειας Φώτης Κόντογλου. Εκεί γινόταν καθημερινά ακολουθίες και λειτουργίες».Η πάμπλουτη και πανέμορφη Λαιμού – Πατέρα πλέον είχε αλλάξει σελίδα στη ζωή της. Απαρνήθηκε τα πλούτη και τις ανέσεις και ήθελε πλέον να ζήσει ως μία απλή γυναίκα. Σύντομα τα πλούσια εδέσματα του παλατιού της αντικαταστάθηκαν από λιτά φαγητά και αυστηρή νηστεία. Τα πολυτελή και εντυπωσιακά φορέματα που φορούσε πριν, στριμώχτηκαν κάτω στο υπόγειο του επιβλητικού σπιτιού, ενώ η ίδια κυκλοφορούσε με ένα μαύρο φόρεμα. Οι βραδινές εξορμήσεις, η διασκέδαση σε κοσμικά μαγαζιά έδιναν σκυτάλη σε πολύωρες ακολουθίες και αγρυπνίες. Τα συχνά ταξίδια για λόγους αναψυχής τώρα έδιναν τη θέση τους σε προσκυνήματα. Παντού. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Ο χαμός της κόρης της όμως δεν θα αργούσε να την κάνει να συνειδητοποιήσει ότι την περίμενε μία ζωή γεμάτη πόνο. Έτσι στις αρχές της δεκαετίας του ’60 η εικοσάχρονη Ειρήνη, η οποία είχε γίνει στο μεταξύ μοναχή και υπέμεινε με καρτερικότητα τους πόνους της βαριάς ασθένειάς της μέχρι την τελευταία στιγμή, έκλεισε τα μάτια της. Μάλιστα όταν μετά από τρία χρόνια την ξέθαψαν, το λείψανό της βρέθηκε άφθαρτο. Οι γονείς της ανέλαβαν να κάνουν πράξη ένα τάμα που είχαν κάνει μαζί με την κόρη τους, όταν κάποτε την επισκέφτηκαν σε μια κλινική στη Ζυρίχη, όπου νοσηλευόταν. Να φτιάξουν ένα μοναστήρι. Έτσι και έγινε. Η εφοπλίστρια έχτισε το πανέμορφο μοναστήρι, έναν σωστό παράδεισο, το οποίο μέχρι σήμερα κοσμεί το νησάκι των Οινουσσών. Τα απανωτά χτυπήματα της μοίρας την έσπρωξαν στο μοναχικό της κόσμο Η εφοπλίστρια Λαιμού – Πατέρα θα δεχόταν λίγο αργότερα πολλαπλά χτυπήματα. Μετά το θάνατο της κόρης της αποφασίζει να κλειστεί σε μοναστήρι, ενώ την ίδια περίοδο και ο σύζυγός της αποφασίζει να γίνει μοναχός. Ξεκινούν έτσι μία νέα ζωή. Εκείνη ως Μαρία και εκείνος ως Ξενοφώντας. Ο κ. Χαλκιάς θυμάται: «Λίγα χρόνια αργότερα θα δεχόταν ένα ακόμη χτύπημα. Η πρωτότοκη κόρη της, Καλλιόπη, θα πέθαινε σε ηλικία 47 χρόνων, ενώ αμέσως μετά θα ακολουθούσε και ο θάνατος του γιου τη,ς Διαμαντή, που έφυγε όταν έγινε κι αυτός 47 χρόνων. Ο θάνατος του συζύγου της απλώς θα έκλεινε επί της ουσίας την αυλαία μιας δραματικής σειράς απωλειών. Όλοι είχαν φύγει εκτός από εκείνη. Η πανέμορφη αρχόντισσα δεν θύμιζε σε τίποτα την εικόνα του παρελθόντος. Με εμφανή τα σημάδια της ψυχικής εξουθένωσης βυθίστηκε στις σκέψεις και το δικό της απόλυτα μοναχικό κόσμο». Η μαυροφορεμένη γυναίκα ποτέ δεν το έβαλε κάτω και βοηθούσε πάντα όποιον της το ζητούσε. Την ένοιαζε όλος ο κόσμος. Από τα πέρατα της οικουμένης της τηλεφωνούσαν ή της έγραφαν, για να της ζητήσουν στήριξη. Ο λόγος της ήταν φλογερός, έδινε πάντα θάρρος και ελπίδα. Δεν άφηνε περιθώρια για απελπισία κι απογοήτευση. Συνήθιζε να λέει, όπου έβλεπε ίχνη αμφιβολίας κι απιστίας: «Με αυτά που έπαθα εγώ, θα έπρεπε να βρίσκομαι ή στο τρελοκομείο ή στον τάφο. Τι άλλο μου έμεινε να πάθω; Έχασα τη μικρή μου κόρη, έπειτα τον άντρα μου, στη συνέχεια και τα άλλα δύο μου παιδιά. Αρρώστιες βαριές και ανίατες, βάσανα και στενοχώριες με συνόδευαν σε όλη μου τη ζωή. Δόξα τω Θεώ όμως.



Πνευματικοί της Γέροντες υπήρξαν επί σειρά ετών ο Άγιος, Γέρων Ιερώνυμος της Αίγινας και ο μακαριστός π. Φιλόθεος Ζερβάκος. Ακολούθησε το Πάτριο Ημερολόγιο και ενέταξε την μονή της στις Οινούσσες. Η ζωή της να μας γίνει παράδειγμα και η ευλογία της να επισκιάζει τα βήματά μας. Αμήν!


Σ.Σ.Η αείμνηστη Γερόντισσα Μαρία - Μυρτιδιώτισσα του Πατρίου Ημερολογίου ήταν η ανάδοχος στην κουρά της Αγίας Μυρτιδιώτισσας της Κλεισούρας.Κουρά,που τέλεσε ο μακαριστός Μητροπολίτης Φυλής και Ωρωπού κ.Κυπριανός,με την οποία συνδέονταν πνευματικά από χρόνια.Η μεγάλη κοτσίδα της Αγίας Μυρτιδιώτισσας,που δυστηχώς το οικουμενικό πατριαρχείο...την ΄΄αποσχημάτισε΄΄ και αργότερα την αγιοποίησε ως...Σοφία,βρίσκεται στην Ι.Μ.Ευαγγελισμού Θεοτόκου στις Οινούσσες της Χίου,μαζί με άλλα προσωπικά της αντικείμενα.


Αείμνηστη Γερόντισσα Μαρία - Μυρτιδιώτισσα


Η ΕΦΟΠΛΙΣΤΡΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΟΝΑΧΗ



Στις 9 Ιουνίου (27 Μαΐου) 2005 εγκατέλειψε την πρόσκαιρη ζωή και πορεύτηκε προς την αληθινή, η μοναχή Μαρία Μυρτιδιώτισσα, κατά κόσμον Κατίγκω Πανάγου Πατέρα. Πήγε για να συναντήσει τον νυμφίο της Χριστό, Τον όποιο είχε αγαπήσει «εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της διανοίας και εξ όλης της ισχύος» της. 



Η μακαριά μοναχή Μαρία - Μυρτιδιώτισσα ήταν μια σπάνια πνευματική φυσιογνωμία που, από τη στιγμή που γνώρισε κι αγάπησε το Χριστό, δεν αρκέστηκε να Τον βιώσει η ίδια και μάλιστα απόλυτα, ολοκληρωτικά, αλλά προσπάθησε μ' όλη τη (μεγάλη) δύναμη της ψυχής της και μ' όσα (πλούσιοι) μέσα της χορήγησε ο Θεός να πείσει και πολλούς άλλους ανθρώπους να Τον γνωρίσουν και να Τον αγαπήσουν, αρχίζοντας από τον στενό οικογενειακό της κύκλο και διευρύνοντας τον κύκλο αυτόν όλο και περισσότερο. Ως την άλλη άκρη της γης έφτασε η επιρροή της. Ποια όμως ήταν η μοναχή Μαρία Μυρτιδιώτισσα; Για όσους δεν την ήξεραν ή δεν είχαν ακούσει γι' αυτήν αξίζει να σημειώσουμε επιγραμματικά τα εξής: Η κατά κόσμον Αικατερίνη (Κατίγκω) Δημ. Λαιμού γεννήθηκε στο μικρό νησάκι των Οινουσσών, απέναντι από τη Χίο, το 1912. Όπως οι περισσότεροι κάτοικοι των Οινουσσών, έτσι κι οι δικοί της γονείς ήταν πλοιοκτήτες, εφοπλιστές. Έτσι η Κατίγκω έζησε μια ζωή γεμάτη ανέσεις. Σπούδασε στα καλλίτερα σχολεία, ταξίδεψε σ' όλα τα μέρη του κόσμου και γενικά δε στερήθηκε τίποτα από τα εγκόσμια αγαθά. Οι γονείς της, όμως, εκτός από την άνεση και την πολυτέλεια, της εμφύτεψαν και μεγάλη πίστη στο Χριστό και την Εκκλησία Του, καθώς και μεγάλη αφοσίωση στην πατρίδα και τις εθνικές παραδόσεις. Το 1931 παντρεύτηκε τον, επίσης, εφοπλιστή Πανάγο Διαμαντή Πατέρα και από τη συζυγία αυτή προέκυψαν τρία παιδιά: η Καλλιόπη, ο Διαμαντής και η Ειρήνη. Η οικογένεια ζούσε μια σώφρονα και παραδοσιακή ζωή, με ανθηρή υγεία και με όλα τα χαρακτηριστικά της άνεσης, που παρέχει η πλήρης οικονομική ευχέρεια, ως τη στιγμή, που ο αρχηγός της οικογένειας προσβλήθηκε από ανίατη μορφή καρκίνου [το 1952]. Ο Θεός φαίνεται πως επέτρεψε τη δοκιμασία αυτή, για ν' αναδειχτεί έτσι η πίστη κι η προσήλωση στο Χριστό τόσο των ιδίων όσο και της οικογένειας τους. Από τότε η οικογένεια αφοσιώθηκε με περισσότερο ζήλο και μεγαλύτερη πίστη στο Χριστό. Η μικρή κόρη, η Ειρήνη, σε μια έξαρση αυτοθυσίας κι αγάπης, ζήτησε από το Θεό με την προσευχή της ν' απαλλαγεί ο αγαπημένος της πατέρας από την θανατηφόρα αρρώστια κι ας μεταφερόταν σε κείνη. Κι ο Θεός με την ανεξιχνίαστη βουλή Του άκουσε την προσευχή της. Κι η μικρή Ειρήνη προσβλήθηκε από την ίδια αρρώστια με τον πατέρα της. Κι ο πατέρας της από τότε και παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις των γιατρών, έζησε για πολλά χρόνια ακόμα ["Σ": 14 χρόνια, 1952-1966] και κοιμήθηκε το 1966. Η αρρώστια του Πανάγου Πατέρα και ιδιαίτερα της μικρής Ειρήνης συγκλόνισαν την οικογένεια. Πέρα απ' όλες τις φροντίδες για την ίαση τους, η οικογένεια, με πρωτοστάτη την Κατίγκω, προσέφυγαν με μεγάλη πίστη στο Θεό και ζητούσαν από Εκείνον μόνο βοήθεια και στήριξη. Η δοκιμασία τους έφερνε όλο και περισσότερο κοντά στην Εκκλησία. Γνωρίστηκαν με τους καλλίτερους πνευματικούς της εποχής (δεκαετίες του 1950 και 1960). Ιδιαίτερα από τότε που συνάντησαν τον γέροντα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη και λίγο αργότερα τον γέροντα Ιερώνυμο της Αίγινας, η Κατίγκω Πατέρα και δι’ αυτής ολόκληρη η οικογένεια της μπήκαν σε άλλη τροχιά.Η άνετη έπαυλης του Ψυχικού οπού έμεναν, μετατράπηκε σχεδόν σε μοναστήρι. Ηγούμενοι, μοναχοί και πνευματικοί από το Άγιο Όρος κι από την υπόλοιπη Ελλάδα παρήλαυναν καθημερινά σχεδόν από το σπίτι τους. Ομιλίες και κηρύγματα γίνονταν σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα μέσα στο σπίτι, με ομιλητές τους πιο σπουδαίους ιεροκήρυκες και πνευματικούς ανθρώπους της εποχής. Δεν υπήρχε γνωστός πνευματικός άνθρωπος τότε, που να μη πέρασε από εκεί, να μη φιλοξενήθηκε και να μη ζητήθηκε η γνώμη κι η συμβολή του στην πνευματική αναγέννηση της οικογένειας, των συγγενών και του ευρύτερου κοινωνικού τους περίγυρου. Μέσα στο σπίτι είχαν φτιάξει κι ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που το είχε εικονογραφήσει ο μακαριστός αγιογράφος και φίλος της οικογένειας Φώτης Κόντογλου. Εκεί γίνονταν καθημερινά ακολουθίες, αλλά και λειτουργίες, οσάκις υπήρχε κοντά τους ιερέας. Η Κατίγκω ιδιαίτερα, αλλά και τα μέλη της οικογένειας της, ζούσαν μυστηριακή ζωή, με συχνή εξομολόγηση, θεία κοινωνία και αγώνα για εσωτερική τελείωση. Ήταν να θαυμάζει κανείς με την αυταπάρνηση της πραγματικής αρχόντισσας Κατίγκως. Θυσίασε όλα όσα είχε για την αγάπη του Χριστού. Και δεν ήταν λίγα. Τα πλούσια εδέσματα της τ' αντάλλαξε με λιτά φαγητά και κατά τις νηστίσιμες ήμερες με αυστηρή άλαδη νηστεία αντί τα πολυτελή φορέματα, που φορούσε πριν, τώρα αρκούνταν σ' ένα απλό μαύρο φόρεμα. Τις βραδινές βεγγέρες και τις λοιπές νυκτερινές διασκεδάσεις τις αντικατέστησε με τις πολύωρες ακολουθίες και τις αγρυπνίες. Τα συχνά ταξίδια για λόγους αναψυχής τώρα έδωσαν τη θέση τους σε προσκυνήματα. Δεν άφησε προσκυνήματα και μοναστήρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που να μη τα επισκέφτηκε. Ο Θεός με τα κρίματά Του επέτρεψε ν' αναπαυτεί η μικρή Ειρήνη το 1961 (26 Νοεμβρίου), σε ηλικία 21 ετών. Ακριβώς ένα μήνα νωρίτερα, του Άγιου Δημήτριου, είχε δεχτεί τη μοναχική κούρα, μετονομασθείσα Ειρήνη Μυρτιδιώτισσα, από ευλάβεια στην Παναγία Μυρτιδιώτισσα, της οποίας το μοναστήρι στη Χίο βρίσκεται απέναντι από το νησάκι τους, τις Οινούσσες. στο σύντομο βίο της δοκιμάστηκε πολύ, υπόμεινε με μαρτυρική καρτερία τους πόνους και την αρρώστια της κι ο θάνατος της ήταν οσιακός. Κι όταν μετά από τρία χρόνια την ξέθαψαν, το λείψανο της βρέθηκε άφθαρτο. Μετά από αυτό οι ευλαβείς γονείς ανέλαβαν να κάνουν πράξη ένα τάμα, που είχαν κάνει μαζί με τη κόρη τους, όταν κάποτε την επισκέφτηκαν σε μια κλινική στη Ζυρίχη, όπου νοσηλευόταν. Να φτιάξουν ένα μοναστήρι προς δόξαν Θεού. Ήθελαν έτσι να Τον ευχαριστήσουν για τις αμέτρητες δωρεές Του, να Του αφιερώσουν ένα μικρό μέρος από τον πλούτο, που με τη βοήθειά Του απόκτησαν. Κι έτσι έγινε το πανέμορφο μοναστήρι, ένας σωστός παράδεισος, που σήμερα κοσμεί το νησάκι των Οινουσσών.Η αρχόντισσα Κατίγκω Πατέρα, μετά το θάνατο και του συζύγου της, που στο μεταξύ είχε καρεί μοναχός κι αυτός κι είχε λάβει το όνομα Ξενοφών, έγινε μοναχή στο μοναστήρι της κι οι μοναχές, που εγκαταβιούσαν εκεί την εξέλεξαν ηγουμένη.Η γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα, πέρα από τ' άλλα χαρίσματα της, διακρινόταν από μια πίστη πολύ δυνατή. Δεν είναι υπερβολή να ισχυριστεί κανείς, πως η πίστη της ήταν ικανή «και όρη μεθιστάνειν», όπως είπε κι ο Χριστός. Ήταν μια πίστη στερεή, αψεγάδιαστη, καθαρή σαν διαμάντι, που δε σηκώνει την παραμικρή σκιά. Ό,τι είπε κι ό,τι επέτρεψε ο Θεός, για τη γερόντισσα Μαρία ήταν δώρο Του. Σε καμιά περίπτωση δεν άφησε τον εαυτό της όχι μόνο να γογγύσει, αλλ' ούτε και να σκεφτεί ότι ο Θεός ίσως να μη την άκουσε, Ίσως να ήταν υπερβολικός στις άφθονες δοκιμασίες, που της έστειλε.Δοξολογούσε το Θεό συνέχεια, σε κάθε περίσταση, όσο λυπηρά κι αν ήταν τα γεγονότα, που αντιμετώπιζε. Δοξάζοντας το Θεό δέχτηκε την είδηση του θανάτου της νεαρής κόρης της, με δοξολογίες προέπεμψε και το μοναχό Ξενοφώντα, τον πρώην σύζυγο της. Αλλά και τις άλλες σκληρές δοκιμασίες, που δέχτηκε στη συνέχεια, το θάνατο της πρωτότοκης κόρης της Καλλιόπης σε ηλικία 47 ετών και, λίγο αργότερα, του μοναχογιού της Διαμαντή, επίσης στην ηλικία των 47 ετών, τις αντιμετώπισε με ιώβεια υπομονή. «Δόξα τω Θεώ», ήταν η απάντηση στο θλιβερό άγγελμα του θανάτου τους. Κι όταν πάνω στο νεκροκρέβατο του γιου της κάποια ξαδέλφη της τόλμησε ν' αναρωτηθεί, γιατί ο Θεός επέτρεψε να πεθάνει τόσο νέο το παλικάρι, η ηρωίδα μάνα απάντησε:—Άκουσε Κατίνα. Ο Θεός ούτε λαθεύει ούτε αδικεί. Κατάλαβες;Κι ο λόγος της ήταν ομολογιακός, γεμάτος παρρησία, δε σήκωνε αντιρρήσεις. Η παραμικρή υποψία, πως Ίσως τα γενόμενα να μη ήταν σωστά, για την πιστή γερόντισσα ήταν σαν αμφιβολία στην πρόνοια του Θεού, ισοδυναμούσε με βλασφημία στην παντοδυναμία και την πανσοφία Του.Σε θέματα που αφορούσαν στην πίστη δε γνώριζε υποχωρήσεις. Όπου κι αν βρισκόταν, οποίος κι αν ήταν μπροστά της, όταν ένιωθε ή άκουγε το παραμικρό που νόμιζε πως αλλοίωνε το πιστεύω της, θα επενέβαινε, για να διορθώσει τα πράγματα. Κάποτε σε μια δίκη ο συνήγορος της, προφανώς, για να δημιουργήσει καλές εντυπώσεις για την πελάτισσα του, είπε απευθυνόμενος στο προεδρείο: —Η γυναίκα αυτή, κ. πρόεδρε, είχε την ατυχία να χάσει σε νεαρή ηλικία την κόρη της... Σ' αυτό το σημείο και αγνοώντας τους δικονομικούς κανόνες, η δυναμική Κατίγκω παρεμβαίνει: —Όχι, κ. δικηγόρε, δεν είχα καμιά ατυχία. Ό,τι δίνει ή επιτρέπει ο Θεός, δεν είναι ατυχία αλλά δώρο δικό Του. Και βέβαια την ακλόνητη πίστη της την συνόδευαν και τα έργα της πίστης. Το χέρι της ήταν πάντα ανοιχτό, για να δίνει. Δωρεές γενναίες σε θρησκευτικούς συλλόγους και σε οργανώσεις χριστιανικές, σε μοναστήρια κι εκκλησίες δίνονταν αφειδώς και χωρίς τυμπανοκρουσίες, ανώνυμα. Όποιος φτωχός κι άπορος την πλησίαζε, θα 'χε κι αυτός το μερτικό του από το γενναιόδωρο χέρι της. Όπου άκουγε ότι υπήρχε ανάγκη, έσπευδε, δεν έμενε ασυγκίνητη. Την ένοιαζε όλος ο κόσμος. Από τα πέρατα της οικουμένης της τηλεφωνούσαν ή της έγραφαν, για να της ζητήσουν πνευματική ή υλική στήριξη. Κι εκείνη πάντα πρόθυμη να συμπαρασταθεί το κατά δύναμη. Ο λόγος της ήταν φλογερός, έδινε πάντα θάρρος, ελπίδα, ενέπνεε την πίστη. Δεν άφηνε περιθώρια για απελπισία κι απογοήτευση. Όπλο ακαταμάχητο είχε τη δική της πίστη. Συνήθιζε να λέει, οπού έβλεπε ίχνη αμφιβολίας κι απιστίας:—Με αυτά που έπαθα εγώ, αν δεν είχα τον Χριστό μου, θα 'πρεπε να βρίσκομαι ή στο τρελοκομείο ή στον τάφο. Τι άλλο μου έμεινε να πάθω; Έχασα την μικρή μου κόρη, έπειτα τον άντρα μου, στη συνέχεια και τ' άλλα δύο μου παιδιά. Αρρώστιες βαριές και ανίατες, βάσανα και στενοχώριες με συνόδευαν σ' όλη μου τη ζωή. Δόξα τω Θεώ όμως. Ο Ιώβ έπαθε περισσότερα, μα δεν έπαψε ποτέ να δοξολογεί το Θεό. Η υπομονή της ήταν πραγματικά ιώβεια. Τηρουμένων των αναλογιών δοκίμασε κι εκείνη όλα τα βάσανα του Ιώβ. Για την αγάπη του Χριστού τα 'δωσε όλα κι έφτασε στο σημείο η εφοπλίστρια αρχόντισσα να επαιτεί, για τη συντήρηση του μοναστηριού της. Το μόνο που δεν έχασε ποτέ, ήταν η βαθιά ριζωμένη πίστη της, που την ωθούσε διαρκώς σε δοξολογία Θεού. Ο Θεός την αξίωσε να φτάσει σε βαθύ γήρας. Μια βαθιά ταπείνωση, που κρυβόταν μέσα της όλ' αυτά τα χρόνια από το βάρος της εξουσίας και των πρωτοβουλιών, που ήταν αναγκασμένη να παίρνει, άρχισε να βγαίνει στην επιφάνεια και να εκδηλώνεται προς τις αδελφές της μονής. Ελεεινολογούσε τον εαυτό της, έλεγε πως ήταν υπερήφανη, επειδή μια ζωή είχε συνηθίσει να διατάζει. Και τώρα, πως θα παρουσιαζόταν στο Χριστό με τέτοιο εγωισμό; Κι αυτό το επαναλάμβανε συνέχεια. 



Ζούσε έτσι σε μια κατάσταση διαρκούς μετάνοιας. Κι η κατάσταση αυτή της έφερνε γαλήνη, την ειρήνευε. Είχε αποκτήσει στα τελευταία της μια παιδική απλότητα. Είχε ωριμάσει πνευματικά φαίνεται κι ήταν έτοιμη ν' αναχωρήσει από τα εγκόσμια, για να συναντήσει τον Χριστό μας, Εκείνον, που αγάπησε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο και για χάρη του Οποίου είχε θυσιάσει τα πάντα!

 

  Αείμνηστη Μοναχή Μαρία - Μυρτιδιώτισσα


ΑΓΙΟΥ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ. ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ,Ο ΛΕΥΚΟΣ ΧΙΤΩΝΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΣΤΗ ΓΗ,ΠΙΣΤΟΥ

Θέλω  να ανοίξω το στόμα μου, αδελφοί μου, και να  μιλήσω για την υψηλή υπόθεση της ταπεινοφροσύνης αλλά φοβάμαι, όπως φοβάται εκείνος, ο οποίος πρόκειται να μιλήσει  για τον Θεό με ανθρώπινους συλλογισμούς καθότι η ταπεινοφροσύνη  είναι στολή της θεότητας• επειδή ο υιός και λόγος του Θεού και πατέρας έγινε άνθρωπος πάνω στην γη, ντύθηκε την ταπεινοφροσύνη, και συναναστράφηκε μαζί μας• και ο κάθε ένας που θα ντυθεί την ταπεινοφροσύνη, αυτός στα αλήθεια γίνεται όμοιος με εκείνον, ο οποίος κατέβηκε από το ύψος του, και σκέπασε την δόξα του και την μεγαλοσύνη του  με αυτήν την ταπεινοφροσύνη, για να μην καταφλεχθεί η κτίση, βλέποντας την φύση της θεότητος του•

 

Διότι η κτίση δεν μπορούσε να τον δει, αν δεν λαμβανε μέρος από αυτήν, αλλά ούτε να ακούσει τους λόγους του πρόσωπο προς πρόσωπο• καθότι ούτε οι γιοι του Ισραήλ μπόρεσαν να ακούσουν  την φωνή του, όταν τους μίλησε από την νεφέλη• γι’ αυτό έλεγαν στον Μωυσή, ας μιλήσει μαζί σου ο Θεός, και εσύ να μας πεις τα λόγια του, και ας μη μιλήσει σε μας, για να μην πεθάνουμε.Πώς λοιπόν η κτίση μπορούσε να δει την θεία φύση; Διότι τόσο φοβερά υπήρχε η θέα του Θεού, ότι ο μεσίτης Μωυσής έλεγε, ότι είμαι γεμάτος φόβο και τρόμο• επειδή όταν φάνηκε πάνω στο όρος του Σινά η δόξα του Θεού, κάπνιζε όλο το όρος, και έτρεμα από το φόβο, ώστε τα θηρία που πλησίαζαν στο κατώτερο μέρος του όρους, πέθαιναν• ο λαός των Εβραίων, αφού καθάρισε τον εαυτό του  σύμφωνα με την εντολή του Μωυσή τρεις ημέρες, προετοιμάστηκε για να γίνει άξιος να  ακούσει την φωνή του Θεού, και να δει την θέα του• αλλά όταν έφτασε ο καιρός, δεν μπόρεσε να δεχτεί την θέα του φωτός του Θεού, και την σφοδρότητα της φωνής των βροντών. Ήδη όμως ο Θεός  έστειλε την χάρη του στον κόσμο με την ίδια την  παρουσία Του, χωρίς να κατέβη στην  γη με σεισμό, και φωτιά και  φοβερή φωνή, αλλά σαν βροχή πάνω σε πόκο, και ως σταγόνα που στάζει πάνω στην γη με απαλότητα, και με άλλη μορφή φάνηκε να συναναστρέφεται μαζί μας.

 
 
                                 

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

ΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ ΘΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΣΑΛΟΝΙΑ ΜΕ ΚΛΕΙΔΟΚΥΜΒΑΛΑ ΚΑΙ ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΟΥΣΑΣ ΓΕΝΟΒΕΦΑΣ


Αδελφοί,


Ζώμεν εις μίαν εποχήν ασυνήθων προμηνυμάτων των επερχομένων τη οικουμένη δεινών.Αργά ή γρήγορα ο Παγκόσμιος Πόλεμος θα εκραγεί κατά της κεφαλής της μοιχαλίδος και αμαρτωλής γενεάς μας.Τότε,νέα Βαβέλ θα συνταράξει πάσαν ψυχήν.Τότε θα αντικρύσεις γεγονότα  πρωτοφανή και συγκλονιστικά.Πρώτα οι φίλοι σου θα γίνουν κύνες και θα σε καταδιώκουν μέχρι της απωτέρας κρύπτης,ίνα αρπάσουν τον άρτον εκ του στοματός σου και ροφήσουν το αίμα εκ της καρδίας σου.Ο Θεός θα αποστρέψει το πνεύμα και τους Αγγέλους Αυτού εκ της γης,η οποία θα αναστατωθεί ώσπερ εν καιρώ μεγάλου σεισμού.Αι εκκλησίαι θα εξελίσσονται εις σαλόνια με κλειδοκύμβαλα και με Γενοβέφας.Πάσα επικοινωνία μετά Θεού θα διακοπεί και αντί μυσταγωγίας,θα ακούγεται ο οφιοειδής ψίθυρος των σειρήνων.Εν μέσω σκοτεινού,κοινωνικού χάους,οι αγωνιζόμενοι χριστιανοί θα ομοιάζουν προς πτηνά αναζητούντα,ένεκα σφοδράς νεροποντής,φωλεάς υπό παιδίων δι' επαιτείαν.Ύπνος ναρκωτικός θα καταλάβει πάντας επί του πλανήτου,καθώς ο προκαλούμενος υπό των μυιών της Αφρικής.Θα δυνηθούν δε να αγρυπνήσουν και να σωθούν μόνον όσοι ετοιμάζουν δι' εαυτούς σταυρόν και ήλους του Γολγοθά ή εν προχειρότατον φέρετρον.Νέος Ναβουχοδονόσορ και νέα Ιεζάβελ θα εγερθεί,αλλά κάτι χειρότερον εκείνων,τουτέστιν ο πονηρός και υπερήφανος και λάγνος και οργίλος εκάστου οφθαλμός.Ο αποχωρισμός της ψυχής από του σώματος δεν θα είναι δυνατόν να επέλθει,ή μη μόνον δια της στιλβούσης ρομφαίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.Τα Άγια και Ιερά σκεύη θα αντιζυγίζονται μετά των οψωνίων της αγοράς.Ο Μωάμεθ θα επαναβιώσει με ετέραν μορφήν.Οι γονείς θα υποταχθούν υπό τας διαταγάς και απειλάς των υιών και των θυγατέρων των.Οι κυβερνήται των λαών θα απομονωθούν,μη δυνάμενοι να επιβάλλουν νόμους ανορθώσεως της ισορροπίας.Χείμαρροι δαιμονίων θα κατακλύσουν την ύπαιθρον και τας πόλεις.Οι ιατροί θα περιέλθουν εις αμηχανίαν και μόνον έμπειροι ερημίται θα εκκαθαρίζουν την βρώμαν των τοιούτων επιδημικών ασθενειών.Η ελεημοσύνη θα εξαρτάται όχι μόνον από το να προσφέρεις και το δεύτερον ενδυμά σου,αλλά και από την θυσίαν αυτής της ψυχής σου,καθώς και από την Πίστιν και την ελπίδα σου εις τον Θεόν.Και από αυτάς έτι τας οικογενειακάς εστίας,ασφαλέστερα καταφύγια θα αποδειχθούν τα φρενοκομεία...Ο πνευματικός πόλεμος θα διεξάγεται τοιτοχρόνως και κατά μέτωπον και εκ πλαγίων και εκ των όπισθεν και εκ των άνω και εκ των κάτω.Η Εύα θα επανεμφανισθεί άνευ φύλλου συκής,κλαίουσα,ως ο κροκόδειλος και υποκρινομένη,ότι δήθεν ευρίσκεται εις τον Παράδεισον της Εδέμ.Ευκολότερον πράγμα θα είναι να θαυματουργήσεις παρά να εξηγήσεις αληθώς την Αγίαν Γραφήν.Τα λαμπρότερα παλάτια θα κτίζονται εις τας ερήμους και εις τα νεκροταφεία.Μόνον εν όργανον θα αναμέλπει την ωδήν την θεοπρεπήν,ήγουν η μυστική λύρα του Πνεύματος.Νέον είδος αυτοκτονίας θα επινοηθεί,με τας βιταμίνας του Εωσφόρου,η δε νηστεία θα εκλείψει και κατ' ουσίαν και κατά τύπους.Δυσκολότερον θα είναι να ξεχωρίζεις αναμέσον του καλού και του κακού,αναμέσον του Χριστού και του διαβόλου,παρά να διακρύνεις πορφύραν εις τον βυθόν της θαλάσσης.Η φιλοξενία προς τους οδοιπόρους θα παύσει,ενώ πάντες θα φιλοξενούν τον Σατανάν εις την καρδιάν των.Πάσαι  αι κοσμοκατοίκητοι περιοχαί θα λιμνάσουν,το δε ύδωρ θα κράζει μετά βοής εις τους ανθρώπους και θα λέγει προς αυτούς.΄΄Μετουσιωθείτε καλύτερον εις σπουργίτας παρά εις εγχέλεις.Τοσαύτη οκνηρία θα ενσκύψει,ώστε οι εφευρέται θα ανακαλύπτουν ψευδείς ανθρώπους,προς εξυπηρετησίν των.Μεγαλυτέραν εμπιστοσύνην θα σοι παρέχη εν ζώον του δρυμού,παρά ο τρώγων τον άρτον μετά σου.Πολλοί θα εκπέμουν δεήσεις,αλλά ελάχιστοι θα έχουν λειτουργούν το ακουστικόν της προσευχής.
 
 
 
Ο Θεός ημών Καταφυγή και Δύναμις.
 
 
Έγγραφον εν Άνω Ηρακλείω Αττικής τη 20 Ιουλίου 1954.
 
                                                                                         +Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μουστάκας
 
* Από το βιβλίο,Διδαχαί Οσίων Πατέρων της Εκκλησίας΄΄ του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Χρυσοστόμου Μουστάκα.Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη.Για την αντιγραφή,Γ.Δ.
 
 



Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Ο ΩΡΑΙΟΣ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ,ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΙ Ο ΙΣΑΓΓΕΛΛΟΣ,ΛΟΥΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ,ΓΕΡΟΝΤΑΣ

 
Κάποιος, Γεώργιος ονομαζόμενος, νέος στην ηλικία, έως είκοσι χρόνων, κατοικούσε στην Κωνσταντινούπολη τώρα στους καιρούς μας· ο οποίος ήταν όμορφος και φανταχτερός στην εμφάνιση, τούς τρόπους και το βάδισμα, έτσι πού μερικοί από τούτα σχημάτισαν κακή γνώμη γι΄ αυτόν, όσοι δηλαδή βλέπουν μόνο τα εξωτερικά και κρίνουν κακώς τα των άλλων. Αυτός γνωρίστηκε με κάποιον άγιο μοναχό πού ζούσε σ΄ ένα μοναστήρι της πόλεως, και αναθέτοντάς του όλα τα της ψυχής του, έλαβε από αυτόν για υπενθύμιση μια μικρή εντολή (ένα σύντομο κανόνα). Ο νέος ζήτησε ακόμη από τον γέροντα να του δώσει κανένα βιβλίο πού να περιέχει διηγήσεις για τη ζωή των μοναχών και την πρακτική τους άσκηση. Εκείνος του έδωσε να διαβάσει το σύγγραμμα του μοναχού Μάρκου πού διδάσκει περί του πνευματικού νόμου· το οποίο ο νέος το πήρε σαν να ήταν σταλμένο από τον ίδιο το Θεό. Και ελπίζοντας πώς θα λάβει πολύ μεγάλη ωφέλεια από αυτό, το διάβασε όλο με πόθο και προσοχή. Και ωφελήθηκε βέβαια απ΄ όλα όσα διάβασε, όμως τρία κεφάλαια* μόνο ενσφήνωσε, να πω έτσι, στην καρδιά του. Το ένα έλεγε επί λέξει: « Αν ζητάς τη θεραπεία της ψυχής σου, επιμελήσου τη συνείδησή σου, και να κάνεις όσα αυτή σου επιδεικνύει, και θα βρεις ωφέλεια». Το άλλο έλεγε: « Όποιος ζητά τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος προτού να εργαστεί τις εντολές του Θεού, είναι παρόμοιος με αγορασμένο δούλο, ο οποίος την ίδια ώρα πού αγοράστηκε ζητά να του δώσουν και το χαρτί της απελευθερώσεως». Και το τρίτο έλεγε: « Εκείνος πού προσεύχεται σωματικά και δεν απέκτησε ακόμη γνώση πνευματική, είναι παρόμοιος με τον τυφλό πού φώναζε ¨Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με΄΄. Όταν ο πρώην τυφλός έλαβε το φως του και είδε τον Κύριο, δεν τον ονόμασε πλέον υιό Δαβίδ, αλλά τον ομολόγησε Υιό Θεού και τον προσκύνησε». Αυτά λοιπόν τα διάβασε ο νέος εκείνος και τα θαύμασε, και πίστεψε ότι με την επιμέλεια της συνειδήσεως θα βρει ωφέλεια και με την εργασία των εντολών θα δεχτεί συνειδητά την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και με τη χάρη Του θ΄ ανοίξουν τα νοερά του μάτια και θα δει τον Κύριο. Και πληγωμένος από την αγάπη και την επιθυμία του Κυρίου, ζητούσε πλέον το Πρώτο Κάλλος, το αόρατο. Τίποτε άλλο όμως δεν έκανε, καθώς με βεβαίωσε ύστερα με όρκους, παρά μόνο εκτελούσε κάθε βράδυ το σύντομο κανόνα πού του όρισε ο άγιος εκείνος γέρων, και τότε πλάγιαζε και κοιμόταν. Και καθώς η συνείδηση του έλεγε: «Κάνε κι άλλες μετάνοιες, πρόσθεσε κι άλλους ψαλμούς, πες κι άλλο το Κύριε ελέησον, αφού μπορείς», αυτός υπάκουε σ΄ αυτήν πρόθυμα κι αδίστακτα κι έτσι έπραττε, σαν να τα έλεγε ο ίδιος ο Θεός. Και από τότε πλέον δεν κοιμήθηκε ποτέ με τη συνείδηση να τον ελέγχει και να λέει: «Αυτό γιατί δεν το έκανες;». Κι έτσι, υπακούοντας αυτός χωρίς παράλειψη στη συνείδησή του κι εκείνη προσθέτοντας μέρα με τη μέρα περισσότερο, σε λίγες μέρες αυξήθηκε πολύ η εσπερινή προσευχή του. Κατά τη διάρκεια της ημέρας είχε την επιστασία του σπιτιού ενός πατρικίου κι είχε πολλές βιοτικές φροντίδες και πήγαινε κάθε μέρα στο Παλάτι· έτσι κανείς δεν αντιλήφθηκε όσα αυτός έπραττε το βράδυ. Αλλά κάθε βράδυ έτρεχαν από τα μάτια του δάκρυα κι έκανε πολλές γονυκλισίες και μετάνοιες και όταν στεκόταν σε προσευχή είχε τα πόδια κολλημένα μεταξύ τους και ακίνητα και διάβαζε ευχές στη Θεοτόκο με πόνο και στεναγμούς και δάκρυα και, σαν να ήταν ο Κύριος παρών σωματικά, έτσι έπεφτε εμπρός στα άχραντα πόδια Του και ως τυφλός του ζητούσε να τον σπλαχνιστεί και να του χαρίσει το φως των ματιών της ψυχής του. Και καθώς πλήθαινε κάθε βράδυ η προσευχή, κρατούσε ως τα μεσάνυχτα, κι όση ώρα προσευχόταν, στεκόταν όρθιος σαν κολόνα η σαν ασώματος, χωρίς διόλου να χαλαρώνει η να ραθυμεί η έστω να κινεί κανένα μέλος του σώματός του, μήτε τα μάτια του να στρέψει η να τα σηκώσει. Ένα βράδυ λοιπόν, πού ήταν όρθιος κι έλεγε το « Ο Θεός ιλάσθητί μοι τώ αμαρτωλώ» με το νου μάλλον παρά με το στόμα, έξαφνα φανερώθηκε πλούσια από ψηλά μια έλλαμψη θεϊκή και γέμισε από φως όλο τον τόπο και ο νέος αγνόησε και λησμόνησε αν βρισκόταν μέσα σε σπίτι η αν ήταν κάτω από στέγη, γιατί παντού έβλεπε μόνο φως και δεν ήξερε μήτε αν πατούσε στη γη. Ούτε φόβο είχε μήπως πέσει, ούτε καμία φροντίδα του κόσμου, ούτε τίποτε άλλο από όσα ταιριάζουν σε ανθρώπους πού έχουν σώμα περνούσε από το λογισμό του. Αλλά μένοντας τελείως μέσα στο άϋλο φως, του φαινόταν πώς έγινε και αυτός φως και λησμόνησε όλο τον κόσμο κι ήταν όλος γεμάτος από δάκρυα κι από ανέκφραστη χαρά και αγαλλίαση. Και ύστερα από τούτο ανέβηκε ο νους του στον ουρανό κι εκεί είδε άλλο φως λαμπρότερο από το γύρω του· και κοντά σ΄ εκείνο το φως του φάνηκε να στέκεται ο άγιος και ισάγγελος εκείνος γέροντας πού του έδωσε, όπως είπαμε, την εντολή και το βιβλίο.

                                                                                                             Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος
 
 

 
                              

ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ. ΦΥΛΑΞΤΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΨΕΤΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΑΣ

Φυλάξτε το στόμα σας από λόγια περιττά και ανώφελα. ασκηθείτε στην προσευχή του Ιησού. Εγκρατευθείτε. και ο Κύριος θα σας περιβάλλει με το ανεκτίμητο δώρο της αγάπης Του.«Απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Μαρκ. 12:17). Καθώς, λοιπόν, το σώμα θα κινείται για τις αναγκαίες εργασίες, η καρδιά θα πρέπει να παραμένει ολόκληρη δοσμένη στο Θεό. Έτσι μόνο θα καταφέρουμε, μέσα σ' αυτή τη σύγχρονη Βαβυλώνα, να μην ξεχάσουμε τον αληθινό μας προορισμό, την άνω Ιερουσαλήμ. Να αγαπάτε τον Κύριο και να προσεύχεστε με τη βεβαιότητα ότι Αυτός είναι ο Πατέρας σας. Ταπεινωθείτε μπροστά σ' όλους τους αδελφούς σας, και ο Κύριος, ο καλός σας πατέρας, θα χαρεί για την ταπείνωσή σας και θα σας αγκαλιάσει με την αγάπη Του. Αν τώρα δεν νιώθετε καμιά παρηγοριά από την προσευχή σας, να είστε σίγουροι πως ο Κύριος σας ετοιμάζει θείες παρηγορίες στο μέλλον.

 

Συνεχίστε να προσεύχεστε ακούραστα, και σύντομα θ' απολαύσετε τη δική Του γλυκύτητα. «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον, και προσέσχε μοι και εισήκουσε της δεήσεώς μου και ανήγαγέ με εκ λάκκου ταλαιπωρίας και από πηλού ιλύος και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου και κατεύθυνε τα διαβήματά μου και ενέβαλεν εις το στόμα μου άσμα καινόν, ύμνον τω Θεώ υμών» (Ψαλμ. 39:2-4). Όταν βλέπετε να σας πολιορκούν η αθυμία, η μελαγχολία, η οκνηρία και η ακηδία, τότε βιάστε την καρδιά και τα χείλη σας στο έργο της προσευχής: «Κύριε, σώσον ημάς, απολλύμεθα» (Ματθ. 8:25). Σκεφθείτε πως αυτές οι στιγμές της οκνηρίας μπορεί να είναι οι τελευταίες της ζωής σας... Σε λίγο ίσως θ' ακολουθήσει ο θάνατος... Και μετά η Κρίση του Θεού... Αφήστε, λοιπόν, κατά μέρος τη ραθυμία και τη ραστώνη. Αν δεν απαρνηθεί ο άνθρωπος το δικό του θέλημα, δεν θα μπορέσει να βάλει αρχή στο έργο της σωτηρίας του ούτε, πολύ περισσότερο, να σωθεί. Γι' αυτό, παιδιά μου, ζητάτε από τον Κύριο να σας βοηθήσει για να κόψετε το θέλημά σας. Για την ψυχική σας ωφέλεια, υποταχθείτε τελείως στα προστάγματα του ουράνιου Πατέρα μας, αγαπήστε την ησυχία και ασκηθείτε στην αδιάλειπτη προσευχή του Ιησού.

                      
                                   

ΑΓΙΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ. Ο ΑΠΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΚΟΚΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

 

Κάθε άνθρωπος που δεν ομολογεί Ιησού Χριστό ελθόντα εν σαρκί είναι αντίχριστος.  Και όποιος δεν ομολογεί το μαρτύριο του Σταυρού, είναι εκ του διαβόλου. Και όποιος αν μεθοδεύει τα λόγια του Κυρίου προς τις δικές του επιθυμίες, και λέει πως ούτε Ανάσταση, ούτε Κρίση υπάρχει, εκείνος είναι πρωτότοκος του Σατανά.Γι’ αυτό, εγκαταλείποντας την ματαιότητα των πολλών (ανθρώπων) και τις ψευτοδιδασκαλίες τους, ας επιστρέψουμε στον εξ αρχής παραδοθέντα λόγο, νήφοντες προς τις ευχές και υπομένοντες νηστείες, ζητούντες με δεήσεις από τον παντεπόπτη Θεό να μην μας εισάγει σε πειρασμό (δοκιμασία), καθώς είπε ο Κύριος: «Το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής.Ας προσκαρτερούμε λοιπόν μαζί με την ελπίδα μας και τον αρραβώνα της δικαιοσύνης, που είναι ο Χριστός Ιησούς, ο Οποίος πήρε τις αμαρτίες στο ίδιο το Σώμα Του πάνω στο ξύλο.

 

Ο  Οποίος δεν έκανε καμία αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα Του, αλλά, για μας, για να ζήσουμε εν Αυτώ, υπέμεινε τα πάντα.Ας γίνουμε λοιπόν μιμητές της υπομονής (Αυτού), και αν τυχόν πάσχουμε για το Όνομά Του, ας Τον δοξάζουμε.  Αυτό είναι ο υπογραμμός που μας έβαλε δια του Εαυτού Του, και εμείς αυτό επιστεύσαμε.Παρακαλώ λοιπόν όλους σας να πειθαρχείτε στον λόγο της δικαιοσύνης και να ασκείτε κάθε υπομονή, την οποία και είδατε με τα μάτια σας, και όχι μόνο στους μακαρίους Ιγνάτιο και Ζώσιμο και Ρούφο, αλλά και σε άλλους από εσάς, και στον ίδιο τον Παύλο και τους λοιπούς αποστόλους,όντες πεπεισμένοι ότι όλοι αυτοί δεν βάδισαν άδικα, αλλά με πίστη και δικαιοσύνη, και ότι βρίσκονται στον τόπο που οφείλουν να είναι πλάι στον Κύριο, από το οποίο συμπεραίνουμε ότι δεν αγάπησαν τον παρόντα αιώνα, αλλά Εκείνον τον αποθανόντα για εμάς, και αναστάντα από τον Θεό για εμάς.Μείνετε λοιπόν στα πράγματα αυτά, και ακολουθείτε το παράδειγμα του Κυρίου, μένοντες σταθεροί και αμετάβλητοι στην πίστη, αγαπώντες την αδελφοσύνη και προσκολλημένοι μεταξύ σας, ενωμένοι εν τη αληθεία, επιδεικνύοντες την ταπεινότητα του Κυρίου στις μεταξύ σας συναναστροφές, χωρίς να περιφρονείτε κανέναν.Όταν μπορείτε να κάνετε καλό, μην το αναβάλλετε, επειδή η ελεημοσύνη ελευθερώνει εκ του θανάτου. 

 

                               

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

ΚΛΕΨΤΕ ΑΠ' ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

 

Κάποτε ο διάβολος κάλεσε μια παγκόσμια συνέλευση δαιμόνων. Στην εναρκτήρια ομιλία του, ανάμεσα στα άλλα, είπε:«Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε τους Χριστιανούς να πηγαίνουν στην εκκλησία.Δεν μπορούμε να τους εμποδίσουμε να διαβάζουν την Αγία Γραφή και να γνωρίζουν την αλήθεια.Δεν μπορούμε ούτε ακόμα και να τους εμποδίσουμε να έχουν μια ζωντανή στενή σχέση με τον Σωτήρα τους.Άπαξ και αποκτήσουν αυτήν τη σύνδεση με τον Ιησού, εμείς χάνουμε κάθε δύναμη πάνω τους.Έτσι, το μόνο που μας μένει είναι να τους κλέψουμε το χρόνο τους. Ας πηγαίνουν στην εκκλησία, δεν πειράζει, ας έχουν εκεί τις συνεστιάσεις τους κι όλα τα υπόλοιπα.Ας έχουν έργο και δράση. Μόνο να μην έχουν χρόνο να αναπτύξουν αυτή τη ζωντανή σχέση με τον Ιησού.…

 

Να τι θέλω από σας. Αποσπάστε τους την προσοχή από τον Σωτήρα τους και εμποδίστε τους από του να έχουν θερμή και στενή σχέση μαζί Του όλη μέρα. Ας τους παρασύρουμε σε μια χαλαρή σχέση με τον Ιησού, τυπική σχέση, χωρίς γνήσια πίστη και αγάπη γι’ Αυτόν.Πώς θα το κάνουμε αυτό; ρώτησαν τότε οι δαίμονες.Βάλτε τους να ασχολούνται με τα δευτερεύοντα θέματα και βρείτε τρόπους αμέτρητους να κρατάτε απασχολημένο το μυαλό τους, απάντησε.Βάλτε μέσα τους τον πειρασμό να ξοδεύουν, να ξοδεύουν, να ξοδεύουν και να δανείζονται χρεώνοντας τις κάρτες τους.Πείστε τις γυναίκες τους να πάνε να δουλεύουν πολλές ώρες εκτός σπιτιού και τους άνδρες να δουλεύουν 6-7 μέρες την εβδομάδα, 10-12 ώρες την ημέρα, έτσι ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες του τρόπου ζωής τους.Εμποδίστε τους να ξοδεύουν χρόνο με τα παιδιά τους. Έτσι, καθώς θα διασπάται η οικογένειά τους, σύντομα το σπίτι δεν θα αποτελεί πια για αυτούς καταφύγιο από την πίεση της δουλειάς τους.Κρατάτε πάντα το μυαλό τόσο γεμάτο με ερεθίσματα ώστε να είναι αδύνατο να ακούσουν τη σιγανή και απαλή φωνή του Θεού. Βάλτε τους να παίζουν το ραδιόφωνο και το κασετόφωνο όποτε οδηγούν.Φροντίστε να έχουν συνεχώς ανοιχτά στο σπίτι τους τα CD, το βίντεο, την τηλεόραση και τους υπολογιστές.Βάλτε σε κάθε κατάστημα κι εστιατόριο που μπαίνουν μουσική που να παίζει ασταμάτητα. Αυτό θα συννεφιάζει το μυαλό τους και θα αδυνατίζει την κοινωνία τους με τον Χριστό μέσω της προσευχής.

 
                                       

Σ.Σ.Υποκλίνομαι στην πνευματική ανδρεία και την ορθοπραττούσα Πίστη αυτού του ταπεινού λευίτη.Τέτοια πνευματικά αναστήματα εκλίππουν σκανδαλοδώς σήμερα.Ο μακαριστός π.Αυγουστίνος ήταν τύποις Μητροπολίτης,κατ' ουσίαν ήταν ένας κοσμικός καλόγερος,που έτσι απλά έκανε πλήρη υπακοή στον ποιμένα του Χριστό.Οι ομιλίες του θα μείνουν,να θυμίζουν,πως η ξύλινη γλώσσα και ο βερμπαλιστικός μονόλογος  αποθαρρύνουν την προσέγγιση στα θεία.Κάθε λόγος του ήταν ένα διανθισμένο κεφάλαιο του Ευαγγελίου,μια καρποφόρα σπορά ενός κεχαριτωμένου πνευματικά γεωργού,ένα μεθυστικό ταξίδι στα μυστήρια της Τρισηλίου Θεότητος.Αιωνία του η μνήμη! Γ.Α.
 

ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ. ΦΕΥΓΕΤΕ ΤΟΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΩΝ ΑΥΤΟΙΣ


ΦΕΥΓΕΤΕ ουν, αδελφοι, τους της Λατινικης καινοτομιας εισηγητας και βεβαιωτας και της αγαπης προς αλληλους συνδεδεμενοι εν σωμα και εν πνευμα συμψυχοι, το εν φρονουντες, συναγεσθε προς την μιαν ημων κεφαλην, τον Χριστον.Ευχεσθε και υπερ εμου κατά το θελημα του Θεου, το λοιπον της ζωης μου διενεγκειν, ινα δυνηθω, την καλην Ομολογιαν φυλαξας ακινητον μεχρι τελους, εν τη των ευαρεστησαντων Θεω μεριδι χωραν τινα των εσχατων ευρειν.ΦΕΥΓΕΤΕ ουν και υμεις αδελφοι, την προς τους ακοινωνητους κοινωνιαν και το μνημοσυνον των αμνημονευτων.Ιδε εγω Μαρκος ο αμαρτωλος, λεγω υμιν, ότι ο μνημονευων του Παπα ως Ορθοδοξου αρχιερεως, ενοχος εστι παντα τον Λατινισμον εκπληρωσαι, μεχρι και αυτης της κουρας των γενειων, και ο λατινοφρονων μετα των Λατινων κριθησεται και ως παραβατης της Πιστεως λογισθησεται.... Ημεις δε των Λατινων εσχισθημεν προτεροι, μαλλον δε εσχισαμεν αυτους και αποκοψαμεν του κοινου της Εκκλησιας σωματος.Διατι, ειπε μοι;Ποτερον ως ορθην εχοντας δοξαν, ή ορθως την προσθηκην εξενεγκοντος;Και τις αν τουτο ειποι, μη σφοδρα τον εγκεφαλον διασεσεισμενος;Αλλ’ ως ατοπα και δυσσεβη φρονουντας και παραλογως την προσθηκην ποιησαντας.Ουκουν ως Αιρετικους αυτους απεστραφημεν, και δια τουτο αυτων εχωρισθημεν. Διατι γαρ άλλο; Φασι γαρ οι φιλευσεβεις νομοι: «Αιρετικος εστι και τοις των Αιρετικων νομοις υποκειται ο και μικρον τι παρεκκλινων της ορθης Πιστεως».Ει μεν ουν ουδεν τι παρεκκλινουσιν οι Λατινοι της ορθης Πιστεως, ματην αυτους ως εοικεν απεκοψαμεν.Ει δε παρεκκλινουσιν ολως, και ταυτα περι την θεολογιαν του Αγιου Πνευματος, εις ό  βλασφημησαι κινδυνων ο χαλεπωτατος, Αιρετικοι εισιν αρα και ως Αιρετικους αυτους,απεκοψαμεν.ΦΕΥΓΕΤΕ ουν αυτους, αδελφοι, και την προς αυτους κοινωνιαν.Οι γαρ τοιουτοι ψευδαποστολοι, εργαται δολιοι, μετασχηματιζομενοι εις αποστολους Χριστου.Και ου θαυμαστον. Αυτος γαρ ο Σατανας μετασχηματιζεται εις αγγελον φωτος.Ου θαυμα ουν, ει και οι διακονοι αυτου μετασχηματιζονται ως διακονοι δικαιοσυνης, ων το τελος εσται κατά τα εργα αυτων.Οι τοιουτοι τω Κυριω ημων Ιησου Χριστω ου δουλευουσιν...Ο μεντοι στερρος θεμελιος της Πιστεως εστηκεν εχων την σφραγιδα ταυτην. Ει τις υμας ευαγγελιζεται παρ' ο παρελαβετε, καν αγγελος εξ ουρανου, αναθεμα εστω. Βλεπετε προφητικως το καν αγγελος εξ ουρανου, ινα μη τις την υπεροχην του Παπα προβαληται. Ει τις ερχεται προς υμας και ταυτην την διδαχην ου φερει, εις οικιαν αυτον μη λαμβανετε και χαιρειν αυτω μη λεγετε. Ο γαρ λεγων αυτω χαιρειν κοινωνει τοις εργοις αυτου τοις πονηροις.Τουτων υμιν υπο των Αγιων Αποστολων διωρισμενων, στηκετε κρατουντες τας παραδοσεις, ας παρελαβετε, τας τε εγγραφους και τας αγραφους, ινα μη τη των αθεσμων πλανη συναπαχθεντες εκπεσητε του ιδιου στηριγμου.Θεος δε ο παντα δυναμενος εκεινους τε επιγνωναι την οικειαν πλανην παρασκευασετε, και ημας αυτων απαλλαξας, ως πονηρων ζιζανιων, οια καθαρον και ευχρηστον σιτον εις τας εαυτου αποθηκας συναξειεν, εν Χριστω Ιησου τω Κυριω ημών.
 
                                                                
                                                                 Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

                       
 
Σ.Σ.Πού θά τραβήξει το οικουμενιστικό γαιτανάκι,σύγχρονων αποστατών της Πίστης είναι εμφανώς γνωστό.Στην Πανθρησκεία του Αντιχρίστου.Όμως,το προκλητικά απίστευτο της ιστορίας είναι,τα ανέξοδα,διαφημιστικά λογίδρια,δήθεν νεόκοπων,αντιοικουμενιστών,που επί χρόνια μιλούν για την Παναίρεση,όμως κανείς δεν διακόπτει το μνημόσυνο του Πατριάρχη...Κι όταν έκείνος έρχεται στην χώρα μας συναγωνίζονται στο σφιχταγκάλιασμα,στο κλικ μιας αναμνηστικής φωτογραφίας και στα μελιστάλαχτα λόγια στο μικρόφωνο.Κι όταν εκείνος φεύγει,να και οι διθυραμβικές ανακοινώσεις κατά του Οικουμενισμού,να και κάτι πομπώδεις λόγοι την Κυριακή στο εκκλησίασμα,να...και η απύθμενη υποκρισία,δημοσιοποιούσα σε τζάμπα,ανέξοδους,βερμπαλιστικούς αντιοικουμενιστές...Εμείς οι λαικοί συνήθως λέμε...Ένας άντρας δεν υπάρχει;Ένας πραγματικός ιεράρχης να ορθοπραττήσει δεν υπάρχει;Πήρε φωτιά το σπίτι κι εμείς καθόμαστε εκστασιακά να το κοιτάζουμε,ως σύγχρονοι Νέρωνες,ως κατά φαντασίαν ποιητές,ως εντολοδόχοι Ηρωδιακοί αποκεφαλιστές...Ιδού η Ρόδος,ιδού και το πήδημα! Γ.Α.
 

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

ΑΚΟΥΡΑΣΤΗ ΤΡΑΒΟΥΣΕ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑ

 
Η Κυρα Βάσω,ώρα πολύ ήταν,που ανέβαινε το στενό μονοπάτι του βουνού, που οδηγούσε στο μικρό ξωκλήσι της Παναγιάς της Ελευθερώτριας.Το ‘χαν χτίσει λένε, αρματωλοί στην επανάσταση του 21 για να ευχαριστήσουν την Παρθένα Δέσποινα,ύστερα από μια μεγάλη μάχη που είχαν κερδίσει εκεί.Στο σημείο εκείνο που ήταν το ξωκλήσι ,τους είχαν περικυκλώσει οι οχτροί και θα τους λιάνιζαν κανονικά αν ξαφνικά δεν βάραινε ο ουρανός με μαύρα σύννεφα που σκέπασαν τα πάντα.Κεραυνοί άρχισαν να πέφτουν πάνω στον εχτρό και μόνο στον εχτρό.! Αυτοί σκιάχτηκαν και το βαλαν στα πόδια.Οι δικοί μας αναθάρρησαν, τους πήραν το κατόπι και τους χτύπησαν στην ρεματιά πιο κάτω, στα πλατάνια και τους τσάκισαν. Ιστορίες που λένε οι ποιο παλιοί στον καφενέ, για να περνά η ώρα. Ποιος να ξέρει;Πάντως σ’αυτό το ξωκλήσι πολλά θάματα έχουν αναφέρει πως γίνανε.Πολλοί χριστιανοί βρήκαν γιατρειά στης ψυχής τα βάσανα.Λένε στο χωριό πολλά !.Ποιος να ξέρει;Το βήμα της κυρα Βάσως είχε βαρύνει αρκετά από την κούραση.Μια ώρα δρόμος είναι απ’το χωριό. Κι αυτή η φουκαριάρα…. Μεγάλη γυναίκα, κουρασμένη. Μα κάθε χρόνο τέτοια μέρα, χρόνια τώρα ,κάνει την ίδια διαδρομή μονάχη. Το είχε τάμα στην Παναγιά!Ήταν σαν σήμερα πριν 17 χρόνια που η κόρη της η Αννιώ, μικρό κορίτσι ακόμα, μόλις είχε πατήσει τα 12 ,της γλίστρησε σ’έναν γκρεμό και της έμεινε παράλυτο το καημένο. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια ψηλά.Δεν γίνεται τίποτα. Κάτι πάθανε τα νεύρα της , της είπαν. Μόνο ο Θεός μπορεί να την κάνει καλά. Μόνο ο Θεός.!!Έτσι λοιπόν η κυρα Βάσω έστρεψε όλες της τις ελπίδες στον Θεό και την Αγαπημένη την Παναγιά την Ελευθερώτρια. Και κάθε χρόνο όπως και σήμερα, κούτσα κούτσα παίρνει το στενό μονοπάτι και ανεβαίνει να προσευχηθεί και να παρακαλέσει την Δέσποινα.Κάποια στιγμή έφτασε η κυρα Βάσω στο ξωκλήσι, που ήταν κάτω από δυο τεράστιες καρυδιές. Μόλις είχαν βγάλει το ανοιξιάτικο φύλλωμα τους και χάριζαν απλόχερα την σκιά τους στην Παναγιά..Έκατσε η κυρα Βάσω να ξαποστάσει στην σκιά κι αυτή η φουκαριάρα, να πάρει μια ανάσα, πριν μπει να προσευχηθεί.Αμέσως ήρθανε κοντά της κάτι πουλάκια, περιμένοντας το κάτι τις τους και αυτά.Πως τραβάει η αγνή ψυχή τα πλάσματα του Θεού κοντά της….Μυστήριο και τούτο.!!!Έβγαλε από το δισάκι της λίγο ψωμάκι και το μοιράστηκε μαζί τους.-Πάρε και συ, πάρε και συ. Φύλαξε λίγο και για κείνη αργότερα.Κι ύστερα σηκώθηκε έκανε τον σταυρό της και μπήκε με βήμα τρεμάμενο στο εκκλησάκι της Παναγιάς.Όπως έπεσε το μάτι της στην εικόνα της Παναγιάς της φάνηκε πως η Παναγιά της χαμογελούσε.Μπα!Η φαντασία μου θα είναι σκέφτηκε και γονάτισε μπρος στο εικόνισμα να προσευχηθεί.Κι αμέσως όλος ο πόνος της ψυχής της βγήκε από μέσα της και γέμισε όλη την εκκλησία μ’ ένα σπαρακτικό κλάμα. Ο πόνος της ψυχής, είναι ο ποιο μεγάλος πόνος.! Τα δάκρυα κατρακυλούσαν στα μαγουλά της, έβρεχαν τα ρούχα της, έφταναν στο πάτωμα..Παναγιά μου!!! Παρθένα μου!!! Το παιδί μου!!!!Η φωνή της πνιγμένη στα αναφιλητά έλεγε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, ενώ τα δάκρυα κυλούσαν ζεστά και ασταμάτητα επάνω της καθώς η ίδια τρανταζόταν από το κλάμα.Παναγιά μου!!! Παρθένα μου!!! Το παιδί μου!!!Δεν χρειαζόταν να πει και τίποτα άλλο η καψερή. Μήπως δεν ήξερε η Παναγιά τι της ζητούσε;Έξω απ’ την εκκλησιά τα πουλάκια είχαν σταματήσει το τραγούδι τους λες κι από σεβασμό και είχαν μαζευτεί όλα στις καρυδιές, κοιτάζοντας προς την πόρτα της εκκλησίας, ενώ από μέσα ξεχυνόταν τώρα ,ένα υπέροχο κατάλευκο φως, καθώς μια ψυχή είχε ενωθεί με την ψυχή της Παναγίας κι οι δυο ψυχές μαζί, τα λέγανε.!!Το κλάμα και η προσευχή της κυρα Βάσως συνεχίστηκε αρκετά ακόμα, ώσπου κάποια στιγμή ξεπρόβαλε στο κατώφλι πλημμυρισμένη από το φως, που μόνο τα πουλιά το έβλεπαν να υπάρχει.Γύρισε πάλι να δει την Παναγιά, μη φύγει με γυρισμένη την πλάτη και πάλι της φάνηκε ότι η Παναγιά της χαμογελούσε. ! Μυστήριο.!Γυρνάει πάλι εμπρός να βγει από την εκκλησία και πέφτει μέσα σε μια σφιχτή αγκαλιά.Μάνα!!!    Ακούει μια φωνή.Μάνα!!!Είμαι καλά!!!!Ήταν η Αννιώ!!!Κι η Παναγιά από μέσα, ναι.!!Τους εχαμογελουσε!!!

                                                                                                 
                                                                                                                                   Πατήρ Ιωάννης

                                    

ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ. ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ ΗΤΑΝ ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

Ὁ ὁσιότατος γέροντας Ἰωσήφ, κατὰ κόσμον Φραγκίσκος Κοτῆς, γεννήθηκε στὸ χωριὸ Λεῦκες, στὸ νησὶ τῆς Πάρου τὸ 1898. Οἱ γονεῖς του Γεώργιος καὶ Μαρία ἦσαν ἄνθρωποι ἁπλοϊκοὶ ἀλλὰ θεοσεβεῖς καὶ μὲ πολλὴ εὐλάβεια. Καὶ ὅπως φαίνεται ἦταν προορισμένος ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του νὰ γίνει ὄχι μόνον μαθητής, μοναχός, τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ στρατηγός Του. Ποὺ θὰ ἔμπαινε πρῶτος στὴ μάχη κατὰ τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ διαβόλου, ἀλλὰ καὶ διδάσκαλος τῆς νοερᾶς προσευχῆς, διάδοχος τῆς νηπτικῆς παραδόσεως καὶ πατέρας χιλιάδων τέκνων.

 

Τὸ ὅτι ἦτο ἐκ κοιλίας μητρὸς προορισμένος γι’ αὐτὸ τὸ μεγάλο ἔργο, μᾶς τὸ διηγεῖται ἡ ἴδια ἡ μητέρα του μὲ ἕνα ἀποκαλυπτικὸ ὅραμα.«Ὅταν γέννησα τὸν μικρὸν Φραγκίσκον», λέγει, «καὶ ἤμουν ἀκόμα στὸ κρεβάτι ἀσαράντιστη μὲ τὸ μωρὸ δίπλα μου φασκιωμένο, εἶδα νὰ ἀνοίγει ἡ στέγη τοῦ σπιτιοῦ μας καὶ νὰ κατεβαίνει ἀνάλαφρα ἕνας ὁλόλαμπρος ἄγγελος Κυρίου, ἱεροπρεπὴς καὶ ὁλοφώτεινος, καὶ ἦταν τόση μεγάλη ἡ λάμψις του, ποὺ μόλις μποροῦσα μετὰ βίας νὰ τὸν ἀντικρύσω. Κατέβηκε λοιπὸν ὁ ἄγγελος καὶ στάθηκε δίπλα ἀπὸ τὸ μωρό. Ἄρχισε νὰ τὸ ξεσκεπάζει μὲ σκοπό, ὅπως φάνηκε γιὰ νὰ τὸ πάρει. Ἀμέσως διαμαρτυρήθηκα μὲ ἀγωνία λέγοντας,- Τί πᾶς νὰ κάνεις ἐκεῖ, θὰ μοῦ πάρεις τὸ μωρό;- Τὸν ἔχουμε γραμμένο ἐδῶ! μοῦ ἀπαντᾶ καὶ μοῦ δείχνει ἕναν κατάλογο μὲ ὀνόματα μοναχῶν. Εἶναι γραμμένος στὸ τάγμα τῶν ἀγγέλων.Κατάλαβα, ἠρέμησα καὶ γαλήνεψε ἡ ψυχή μου. Πῆρε τὸ μωρό, τὸν μικρὸ Φραγκίσκο, καὶ στὴ θέση του ἄφησε ἕνα πολύτιμο κόσμημα σὲ σχῆμα Σταυροῦ. Μετὰ συνῆλθα καὶ ὅλα ἦσαν κανονικά.Ἀπὸ τότε πίστευω», κατέληξε ἡ μητέρα του, ὅτι τὸ παιδί μου αὐτὸ μία μέρα θὰ ἐγίνετο μοναχός, καὶ μάλιστα βεβαιώθηκα ὅταν μοῦ χάρισαν ἕνα χρυσάκτινο Σταυρό.Κατὰ λέξη αὐτὰ ἀπὸ τὴ μητέρα του.Τὸν ὁσιότατο γέροντα Ἰωσὴφ τὸν γέννησε τὸ νησὶ τῆς Πάρου, ἀλλὰ τὸν ἀναγέννησε τὸ Ἅγιον Ὄρος.

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ. ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ ΔΕΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ,ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ

Έτσι θέλει ο φιλάνθρωπος Κύριος, να Του ζητάνε τα πλάσματά Του και να τους δίνει όσα είναι για τη σωτηρία τους. Και μάλιστα λυγίζει ολοκληρωτικά, όταν κάποιος δεν αγωνίζεται μόνο για την δική του ψυχή, αλλά ενδιαφέρεται και για την ψυχή του πλησίον του. Στην περίπτωση αυτή ο άνθρωπος γίνεται μιμητής του  Θεού και τις δωρεές των άλλων τις ζητάει σαν δικές του χάρες. Έτσι εκπληρώνει την προϋπόθεση της τέλειας αγάπης, εξασφαλίζει τον μακαρισμό («μακάριοι είναι όσοι δείχνουν έλεος στους άλλους, γιατί σ’ αυτούς θα δείξει ο Θεός το έλεος Του», Ματθ.5: 7) και, μαζί με την ψυχή του πλησίον, ευεργετεί πάρα πολύ και τη δική του ψυχή.Ας περάσουμε τώρα απ’ αυτά σε άλλα παρόμοια και ισοδύναμα.

 

Ο Παλλάδιος, στη Λαυσαϊκή Ιστορία του, αναφέρει με ακρίβεια τα θαύματα του μεγάλου Μακαρίου. Εκεί γράφει πως ο όσιος Μακάριος, ρωτώντας κάποτε το κρανίο ενός νεκρού έμαθε όλα τα σχετικά μ’ αυτούς που έχουν πεθάνει. Και στο τέλος τον ρώτησε: ‘‘Δεν βρίσκετε, λοιπόν, καμιά παρηγοριά;’’ Αυτή την ερώτηση την έκανε, γιατί συνήθιζε να προσεύχεται για τους νεκρούς και ήθελε να ξέρει αν πραγματικά τους ωφελούσε. Τότε ο φιλάνθρωπος Κύριος θέλησε ν’ αποκαλύψει την αλήθεια στο πιστό υπηρέτη Του. Τον πληροφόρησε, λοιπόν, μέσω του κρανίου: ‘‘Όταν προσφέρεις τις δεήσεις για τους νεκρούς, αισθανόμαστε μια μικρή ανακούφιση’’.Κάποιος άλλος, πάλι, από τους οσίους πατέρες  είχε έναν μαθητή που ζούσε απρόσεκτα. Έτσι, μέσα στη ραθυμία, έφτασε στο τέλος της ζωής του. Ο πολυεύσπλαχνος και φιλάνθρωπος Κύριος φανέρωσε στο γέροντα, που τον παρακάλεσε με δάκρυα, ότι θα ρίξει τον μαθητή του στην φωτιά μέχρι το λαιμό, όπως τον πλούσιο της παραβολής του Λαζάρου (Λουκ. 16:23-24). Όταν ο όσιος γέροντας άρχισε να κτυπιέται και να ικετεύει κλαίγοντας το Θεό, Εκείνος του αποκάλυψε ότι θα τον βάλει στη φωτιά μόνο μέχρι τη ζώνη. Μα όταν και πάλι ο γέροντας Τον παρακάλεσε με μεγάλη επιμονή, ο Θεός του έδειξε σε όραμα ότι λύτρωσε τελείως το μαθητή  του από τη φωτιά της κολάσεως.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ,ΕΥΧΕΣ ΠΟΥ ΣΒΗΣΑΝ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ


Η φτωχοποίηση του λαού επελαύνει αυτοκρατορικά αμετάκλητη,εκδύει προκλητικά ανθρώπους,ρημάζει ανέξοδα,τα αποστεωμένα νοικοκυριά,κουρσεύει δεσμωτικά την αγαθοεργή εργασία και προάγει ταχυμαδόν την εξαθλίωση.Πεζοδρομιακά, εφήμερα συσσίτια,κοινωνικά,επιχορηγούντα Παντοπωλεία,η μεσαία Τάξη σφαγιάζεται στο γόνατο.Άστεγοι,εξαθλιωμένοι άνθρωποι θωρούν την ζωή απ' το παγερό παγκάκι,δίπλα σ' ένα πρόχειρο,αυτοσχέδιο,κατασκευασμένο γίκο,με μάλλινες κουβέρτες κι ασήκωτες,χειροποιημένες μαντανίες.Υπαίθριες πλατείες και σκοτεινές,ρυπαρόπνοες στοές στεγάζουν όνειρα,που χάθηκαν στον δρόμο,ευχές που έσβησαν στην σκόνη,πόθοι που πνίγηκαν στο δάκρυ.Άνθρωποι μονάχοι υπό εξόντωση,έχασαν την γη κάτω απ' τα πόδια,από ξωτικά,δαιμονόπληκτα απανθρωπισμένα όντα,επηρμένοι κοσμοκράτορες,που γεννοβολούν επίορκους,αντίχριστους διαβόλους.Έδεσαν την ζωή σ' ένα κουβάρι,έκαναν την ζωή μας play station,στα χέρια δυσωδών,ποντικότρυπων ανθρώπων.Στοικοί,εραστές της έκπτωσης δημιουργούν εξαθλιωμένα συντάγματα αστέγων,τους αφαιρούν από την μνήμη,ιστορία,πολιτισμό και πίστη,για να τους δωρίσουν πλουσιοπάροχα,εκσυγχρονισμένα,πομπώδη wi-fi για ευφάνταστες εξορμήσεις στον δαιμονκό κυβερνοχώρο.Έγινε ο ντουνιάς έκπτωτος γυιός της αμαρτίας,που ακόμα δεν έκλαψε εκεί που εξέπεσε.Μεταβάλλεται σταδιακά σε ορμώμενο,εξαγριωμένο όχλο,που κρατάει τον θυμό του ακόμη σε χαλαρή,αφηρημένη καραντίνα.Μακρυά απ' τον Θεό,επαναπλαστήκαμε σε άρπαγες,αγριεμένους λύκους,νοώντας τις υπότροπες,κανιβαλιστικές μας παρουσίες,ως τα  -  διαχειριστικά - καλύτερα τομάρια,ανάμεσα στην εγγενή,συνοικούντα ζώα.Ένας λαός που παίζει θέατρο Σκιών στα χέρια του Ευγένιου Σπαθάρη,περιθωριοποιείται αναίμακτα και αποδεκατίζεται πνευματικά,ανέξοδα.Όπως,πριν την άλωση της Πόλης,ξένοι καθορίζουν την ζωή μας,συνεργούντες με τους έσωθεν,διαχρονικούς,πουλημένους εφιάλτες.Μαγαζιά,που εκποιούν χρυσό είναι οι σύγχρονοι,θανατικοί μαυραγορίτες,που γέμισαν τις πόλεις,με μετά ζήλου εκμετάλλευση και χαροποιημένο πένθος σ' έναν άρρωστο,μέχρι να του βγει η ψυχή του.Κάτι σαν τα κοράκια καλλωπισμένων,γραφείων κηδειών, που σφυρίζουν αδιάφορα σε διαδρόμους,γενικών νοσοκομείων,που πλασάρουν την illustrassion κάρτα τους,σε συνανθρώπους τους με προκαθορισμένη,ημερομηνία θανάτου.Δεν είναι η φτώχεια το πιο δύσκολο.Αυτό,που δεν αντέχεται είναι η φτώχεια χωρίς Θεό.Η φτωχοποίηση χωρίς Χριστό είναι ένα σχεδόν,μετέωρο βήμα θανάτου στην απώλεια.Ένας αργός,βραδυπορημένος θάνατος,που απλά αργεί,έτσι για να πονέσει περισσότερο.Ο φτωχούλης του Θεού όμως,δεν έχει,να χάσει τίποτε το περισσότερο,από ένα απλό,ξύλινο,σαράκινο κρεββάτι,ένα άστρωτο, τετράποδο τραπέζι,μια παλιά,μισοσκισμένη,ασπρόμαυρη φωτογραφία στην μπρούτζινη κορνίζα της γιαγιάς.Εγείρεται με Πίστη μπρος στην λιγόψυχη,εκκοσμικευμένη πτώση του συναμαρτούντος αδελφού του,οπλίζεται την ορθόδοξη ρομφαία της εν Χριστώ υπομονής και μονομαχεί με διαβόλους και τριβόλους στην παγκοσμιοποιημένη αρένα του ετοιμασθέντος,χοικού θανάτου.Είναι καιροί για χριστιανούς,όχι απλά για κοσμικά γενναίους.Εκεί που τελειώνει η κατά κόσμον γενναιότητα,υπάρχει ο Παντοκράτορας Θεός.Εκεί που εμφανίζεται ο Χριστός,ψοφάει στο χώμα ο αντίδικος.Εύχεσθε!

 

Γιώργος Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ. ΕΙΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΤΑΙ Η ΠΙΣΤΙΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΣΙΩΠΗ

 


Επιστολή μακαριστού Γέροντος π.Φιλοθέου Ζερβάκου,προς πνευματικοπαίδι του στην Κρήτη.


Τω εν Κυρίω πνευματικώ μοι τέκνω Αθανασίω, χαίρειν και ευ πράττειν.
Έλαβον την επιστολήν σας και μετά προσοχής ανέγνωσα. Μοι γράφετε να σας πληροφορήσω διά την πορείαν της μηνύσεώς μου εις την Ιεράν Σύνοδον εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου και των Μελίτωνος και Ιακώβου επί αντορθοδόξων αυτών ενεργειών και φρονημάτων.Κατ' αρχάς, που υπεβλήθη η μήνυσις, δεν εγένετο δεκτή, αλλά κατόπιν εστάλη διά δικαστικού κλητήρος και την εδέχθησαν. Έχουν παρέλθει 4 μήνες περίπου και δεν γνωρίζω μέχρι σήμερον τί έγινε. Την έσχισαν, την έκαψαν, την έρριψαν εις τον κάλαθον των αχρήστων; Μόνον αυτοί γνωρίζουν και ο Θεός ο γινώσκων πάντα, και τα παρελθόντα και τα παρόντα και τα μέλλοντα και τα κρύφια εκάστου, τα της καρδίας και τους της διανοίας λογισμούς. Εν μόνον οίδα και ήκουσα από πληροφορίας ανθρώπων πιστών φιλαληθεστάτων, ότι μετά την μήνυσιν την ιδικήν μου και άλλων, τας απέρρι­ψε η Σύνοδος και διά να δείξη ότι συμφωνεί με όσα αι μηνύσεις αναφέρουσι διά τους κατηγορουμένους αντορ­θόδοξα, έργα, λόγια, πράξεις των, προέβησαν τινές φιλοπαπισταί και φιλολουθηροκαλβινισταί εις κατάργησιν και αποβολήν βυζαντινών τέμπλων και ιερών και πανσέπτων εικόνων τα οποία ενέκλεισαν εις υπόγεια διά να αφανισθούν, κατέσκαψαν τα άγια θυσιαστήρια και ανήγειραν νέα όμοια των Δυτικών παπιστών και διαμαρτυρομένων διά να δείξουν ότι συμφωνούν μετ' αυτών και ότι δεν είναι καθυστερημένοι. Μερικοί δε κληρικοί απέβαλον το ράσον, το γένειον και την ανδρικήν μορφήν των την μετέβαλον εις γυναικείαν, και ούτε αυτοί εντρέπονται, αλλ' ούτε και η Ιερά Σύνοδος τους περιορίζει. Ελευθερίαν έδωκε και εις Λατινίδας να μεταλαμβάνουν ως επληροφορήθην εις τον Ναόν της Μητροπόλεως. Μη χειρότερα!! Σιγά σιγά, αφού συνιστούν σεβασμόν εις τον καρνάβαλον, φόβος υπάρχει να τον βάλουν και εντός της εκκλησίας. Και πολλά άλλα έχουν σκοπόν να ποιήσουν. Αλλ' ο διασκεδάζων βουλάς άνομων, ο επιβλέπων επί την γην και ποιών αυτήν τρέμειν θα επιβλέψη και επ' αυτούς και θα επιβρέξη επί τας κεφαλάς αυτών πυρ και θείον και πνεύμα καταιγίδος, και θλίψις και στεναχώρια παντί τω εργαζομένω το κακόν, Ιουδαίω τε πρώτον και Έλληνι και παντί ανθρώπω πάσης φυλής και καταστάσεως. Λοιπόν αυτοί οι μεγάλοι και τρανοί, οι ψευδώς τιτλοφορούμενοι ως αλάθητοι και παναγιώτατοι, φουσκωμένοι από εωσφορικήν υπερηφάνειαν, εχθροί της Ορθοδοξίας και των πιστώς ακολουθούντων την ορθόδοξον πίστιν και τας αποστολικάς και πατρικάς παραδόσεις, επόμενον να μας πολεμήσουν, να εξασκήσουν βίαν, αλλά ημείς να μένωμεν στερεοί εις την πί­στιν, να μη φοβηθώμεν εκ των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων. Ας ψάλλωμεν το. Μεθ' ημών ο Θεός, γνώτε έθνη και ηττάσθε, ότι μεθ' ημών ο Θεός... Ούτοι ως πομφόλυγες θέλουν διαλυθή και ωσεί χνους θέλουν ανεμολικνισθή και ωσεί σκεύη κεραμέως θέλουν συντριβή από τον κραταιόν και δυνατόν εν πολέμοις Κύριον της δόξης.Ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού πα­ραγγέλλει: Μη συγκοινωνήτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε. Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται και υβρίζεται η Αγία Ορθόδοξος Πίστις ημών επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος δικαιώτατος, απαγορεύεται δε η σιωπή. Αλλά και ο έλεγχος να γίνεται με διάκρισιν και σύνεσιν όχι με ταραχήν και θυμόν υπερβολικόν, να γίνεται με θυμόν θεϊκόν, διότι και ο Θεός μας λέγει, μάθετε απ' εμού ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία..., πολλάκις θυμούνται κατά των ασεβών και βλασφήμων, των αιρετικών, των υπερηφάνων, τον οποίον θυμόν φοβούμενος ο προφήτης Δαβίδ έλεγε. Κύριε μη τω θυμώ σου ελέγξης με μηδέ τη οργή σου παίδευσης με. Τώρα ο θυμός του Θεού είναι μέγας, διότι οι αμαρτωλοί είναι εις όλον τον κόσμον, τον συγκρατεί η Παναγία και οι Άγιοι Πάντες με τας προσευχάς των και δεήσεις υπέρ των αμαρτωλών και μερικοί εκλεκτοί εις τας Μονάς και εις τον κόσμον, ως γράφει ο Οδοιπόρος εις οπτασίαν του. αλλ' έως πότε; έως αν ερημωθώσι πολλαί πόλεις παρά τω μη κατοικείσθαι υπό ανθρώπων...
                                                                                 Μετά πατρικής αγάπης και ευχών
                                                                                                                 Αρχιμ. Φιλόθεος



                                  


Παλαιότερη ομιλία ενός σύγχρονου,ομολογητή της Πίστης,του μακαριστού Γέροντος π.Ανδριανού του Σιναίτη.Ο Γέρων Ανδριανός ασκήτευσε επί 40 χρόνια στο κελλί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης στην Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά.Το 1994 αποτειχίστηκε από το οικουμενιστικό περιβάλλον του π.Δαμιανού και προσχώρησε στο Πάτριο Ημερολόγιο..Συγκλονιστική καταδίκη της παναίρεσης και ομολογία Πίστης στις ανόθευτες,Πατερικές παρακαταθήκες της Ορθοδοξίας.

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ. ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΩΣ ΠΡΑΞΗ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΜΑΡΤΟΥΝΤΑ ΑΔΕΛΦΟ ΜΑΣ

  

Ο διάβολος, ο άδειος από καθετί καλό και θεάρεστο, με πρόσχημα αλλόκοτο και παράδοξο και ολότελα άθεσμο, έπεσε πάνω σε κάποιους και τους φύτεψε την ιδέα ότι τάχα δεν ωφελούν σε τίποτα τους νεκρούς όλες οι θεάρεστες πράξεις, που γίνονται για τις ψυχές. Γιατί λένε, χρησιμοποιώντας αγιογραφικά χωρία για να στηρίξουν την άποψή τους, «Ο καθένας θα πάρει την αμοιβή του ανάλογα με τα όσα καλά ή κακά έπραξε σ’ αυτή τη ζωή» (Β΄ Κορ.5:10) και «Στον άδη ποιος θα μετανοήσει ενώποιόν Σου;» (πρβλ.Ψαλμ.6:6) και «Εσύ, Κύριε, θα αμείψεις ή θα τιμωρήσεις τον καθένα ανάλογα με τα έργα του» (Ψαλμ.61:13) και «ό,τι έσπειρε ο καθένας, αυτό και θα θερίσει». (πρβλ.Γαλ.6:7). Αλλά, σοφοί μου, θα λέγαμε σ’ αυτούς, ερευνήστε και μάθετε, ότι όσο μεγάλος κι αν είναι ο φόβος που μας εμπνέει ο Θεός, ο Κύριος των όλων, πολύ πιο μεγάλη είναι η αγαθότητά Του.

 

Και οι απειλές Του είναι, βέβαια φοβερές, μα και η φιλανθρωπία Του αφάνταστα μεγάλη. Και οι καταδίκες Του είναι φρικτές, μα και η ευσπλαχνία Του πέλαγος απέραντο.Προσέξτε τι λέει η Αγία Γραφή:Όταν στη Σιών, την πόλη του μεγάλου βασιλιά, ο Ιούδας ο Μακκαβαίος είδε το λαό του θανατωμένο από τους εχθρούς, έψαξε και βρήκε μέσα στους κόρφους τους μικρά είδωλα. Αμέσως, με κάθε ευλάβεια και αγάπη, πρόσφερε για τον καθένα τους εξιλαστήρια θυσία στον σπλαχνικό Κύριο. Γι’ αυτό και στη Γραφή θαυμάζεται για την πράξη του εκείνη, καθώς και για όλες τις άλλες (βλ. Β΄ Μακκ. 12:38-45).Οι μαθητές του Σωτήρα μας, πάλι, οι μύστες και αυτόπτες του Λόγου, οι θείοι απόστολοι, που σαγήνεψαν τον κόσμο, θέσπισαν να γίνεται μνημόνευση των πιστών νεκρών κατά την τέλεση των αχράντων και ζωοποιών μυστηρίων. Από τότε μέχρι τώρα η αποστολική και καθολική Εκκλησία του Χριστού, σ’ όλα τα μέρη της γης, κρατάει σταθερά και αναντίρρητα αυτή την παράδοση, και θα την κρατάει ως τη συντέλεια του κόσμου.Αυτό, οπωσδήποτε, δεν το θέσπισαν ούτε αλόγιστα ούτε άσκοπα ούτε τυχαία.

 
                                  
 

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ. ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΗΝ ΠΤΩΧΕΙΑ,ΩΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΝ ΠΤΩΧΟΣ


Ας μη γίνουμε, αγαπητοί μου φίλοι και αδελφοί, κακοί διαχειριστές των αγαθών που μας δόθηκαν. Ας μην κοπιάζουμε για να θησαυρίζουμε και ν’ αποταμιεύουμε, ενώ άλλοι υποφέρουν από την πείνα. Ας μιμηθούμε τον ανώτατο και κορυφαίο νόμο του Θεού, που στέλνει τη βροχή σε δικαίους και αδίκους και ανατέλλει τον ήλιο επίσης για όλους. Αυτός έκανε τη γη ευρύχωρη για όλα τα χερσαία ζώα, δημιούργησε πηγές, ποτάμια, δάση, αέρα για τα φτερωτά και νερά για τα υδρόβια, και έδωσε σ’ όλα τα όντα άφθονα τα απαραίτητα για τη ζωή τους στοιχεία, χωρίς να τα περιορίζει καμιά εξουσία, χωρίς να τα καθορίζει κανένας γραπτός νόμος, χωρίς να τα εμποδίζουν σύνορα.

 

Και αυτά τα στοιχεία τα παρέδωσε κοινά και πλούσια, χωρίς διάκριση ή περικοπή, τιμώντας την ομοιότητα της φύσεως με την ισότητα της δωρεάς και δείχνοντας τον πλούτο της αγαθότητός Του. Οι άνθρωποι, όμως, αφότου έβγαλαν από τη γη το χρυσάφι, το ασήμι και τα πολύτιμα πετράδια, αφότου έφτιαξαν ρούχα μαλακά και περιττά και αφότου απέκτησαν άλλα παρόμοια πράγματα, που αποτελούν αιτίες πολέμων και επαναστάσεων και τυραννικών καθεστώτων, κυριεύθηκαν από παράλογη υπεροψία. Έτσι, δεν δείχνουν ευσπλαχνία στους δυστυχισμένους συνανθρώπους τους και δεν θέλουν ούτε με τα περίσσια τους να δώσουν στους άλλους τα αναγκαία. Τι βαναυσότητα! Τι σκληρότητα! Δεν σκέφτονται, αν όχι τίποτ’ άλλο, πως η φτώχεια και ο πλούτος, η ελευθερία και η δουλεία και τ’ άλλα παρόμοια, εμφανίστηκαν στο ανθρώπινο γένος μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, σαν αρρώστιες που εκδηλώνονται μαζί με την κακία και που είναι δικές της επινοήσεις. Αρχικά, όμως, δεν έγιναν έτσι τα πράγματα, λέει η Γραφή (Ματθ. 19:8), αλλά Εκείνος που έπλασε εξαρχής τον άνθρωπο, τον άφησε ελεύθερο, αυτεξούσιο – συγκρατημένο μόνο από το νόμο της εντολής – και πλούσιο μέσα στον παράδεισο της τρυφής. Αυτή την ελευθερία κι αυτόν τον πλούτο θέλησε να χαρίσει – και χάρισε – ο Θεός, μέσω του πρώτου ανθρώπου, και στο υπόλοιπο ανθρώπινο γένος.

                                  

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ,Ω! ΑΓΑΠΗ! ΤΟΥ ΠΡΑΟΤΑΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ!


Ώ αγάπη, βέβαιη και αληθινή! Ώ αγάπη, ομοίωμα της θείας εικόνας! Ώ αγάπη, της ψυχής μου γλυκύτατη απόλαυση Ω αγάπη, της καρδιάς μου θείο πλήρωμα! Ώ Αγάπη της ψυχικής μου δύναμης το στερέωμα! Ώ αγάπη, - διάνοιας μου παντοτινό μελέτημα. Εσύ κατέχεις την ψυχή μου παντοτινά, τη φροντίζεις και τη θερμαίνεις.Εσύ τη ζωογονείς και την οδηγείς προς τη θεία αγάπη. ,Εσύ κατακαίεις την καρδιά μου, γεμίζοντας τη με τη φλόγα του θείου έρωτα και αναζωπυρώνοντας τον πόθο για τoν Θεό. Εσύ δυναμώνεις με τη ζωογόνα σου δύναμη την ψυχή μου και την ενισχύεις να προσφέρει την οφειλόμενη λατρεία στον Θεό. Εσύ κατέκτησες τον νου μου ελευθερώνοντας τον από τα γήινα δεσμά και παρέχοντας του την ελευθερία να οδηγείται απρόσκοπτα προς την ουράνια θεία αγάπη. Εσύ είσαι ό πολυτιμότερος θησαυρός των πιστών, γιατί είσαι το τιμιότατο των θείων χαρισμάτων δώρημα.Είσαι το θεόμορφο της ψυχής και της καρδιάς καλλώπισμα, γιατί αναδεικνύεις τούς πιστούς σε παιδιά του Θεού. Είσαι το στολίδι των πιστών, αφού τούς εμπνέεις τη σεμνότητα. Είσαι το μοναδικό μόνιμο αγαθό, αφού είσαι αιώνια. Είσαι το ωραιότερο ένδυμα των φίλων του Θεού, γιατί μ' αυτό περιβεβλημένοι οι πιστοί, εμφανίζονται μπροστά στη θεία αγάπη. Είσαι ή γλυκύτερη απόλαυση των πιστών, διότι είσαι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Εσύ περνάς στη βασιλεία των Ουρανών τούς πιστούς πού αγιάστηκαν από σένα.Είσαι ή ευωδία των πιστών. Με σένα, οι πιστοί μεταλαμβάνουν τις ηδονές του Παραδείσου. Από σένα ανατέλλει το φώς του νοητού ήλιου στις ψυχές των πιστών. Από σένα φωτίζονται οι νοεροί οφθαλμοί των πιστών. Από σένα οι πιστοί γίνονται θείας δόξας και της αιώνιας ζωής. Από σένα ξεπηδά μέσα μας ό πόθος για τα επουράνια. Eσυ αποκαθιστάς τη βασιλεία του Θεού πάνω στη γη. Εσύ βραβεύεις με ειρήνη τους ανθρώπους. Εξομοιώνεις τη γη με τον ουρανόΕνώνεις τούς ανθρώπους με τούς αγγέλους και αν μπεις αρμονική υμνωδία στον Θεό. Εσύ νικάς σε όλα. Εσύ σε όλα αναδεικνύεσαι δυνατότερη. Αληθινά κυβερνάς τα πάντα. Τα πάντα συγκρατείς και συνέχεις. Εσύ ουδέποτε υποχωρείς.Ώ αγάπη, της καρδιάς μου πλημμύρισμα! Ώ Αγάπη γλυκύτατο του γλυκύτατου 'Ιησού ομοίωμα! Ώ αγάπη, των μαθητών του Κυρίου ιερότατο έμβλημα! Ώ αγάπη, του πραότατου Ιησού σύμβολο! Εσύ με τον πόθο σου πλήγωσε μου την καρδιά και γέμισε την χρηστότητα και αγαθοσύνη. Πλημμύρισε την με αγαλλίαση. Ανάδειξε την κατοικητήριο της χάρης τού Αγίου Πνεύματος.Εσύ πύρωσε την με τη θεία φλόγα σου για να κατακαύσει τα ταπεινά! της πάθη, να την αγιάσει, ώστε να στέλνει στον ουρανό ακατάπαυστη ψαλμωδία. Εσύ πλήρωσε την καρδιά μου με τον γλυκασμό της θείας αγάπης, έτσι ώστε να αγαπώ τον μόνο γλυκύτατο Ιησού Χριστό και Κύριο μου και σ' Αυτόν να αναπέμπω ακατάπαυστη υμνωδία μ' όλη την ψυχή μου, την καρδιά μου, τη δύναμη μου και τη διάνοια μου. Αμήν.Ό άγιος Ιωάννης της Κλίμακας λέει για την αγάπη προς τον Θεό: «Ή αγάπη είναι χορηγός της προφητείας δίνει τη χάρη της θαυματουργίας. Ή αγάπη είναι άβυσσος ς έλλάμψεως. Η αγάπη είναι πηγή πυρός όσο αναβλύζει τόσο περισσότερο καταφλέγεται αυτός πού διψάει. Ή αγάπη είναι ή στάση και ή εδραίωση των αγγέλων ή προκοπή των ανθρώπων. Πες μας εσύ, ή ωραία ανάμεσα στις αρετές, που βόσκεις τα πρόβατα σου; Πού κατασκηνώνεις το μεσημέρι; Φώτισε μας, ξεδίψασε μας, οδήγησε μας. Κατεύθυνε μας ποθούμε πια να ανέβουμε προς εσένα

                                                                                                                                     Άγιος Νεκτάριος

                                   
 
* Ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτη Φλωρίνης,π.Αυγουστίνου Καντιώτη,για την Χριστολογική Αγάπη.