ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ

 

 

Ἡ μετάνοια εἶνε ἐπανάστασι, ἡ πιὸ μεγάλη ἐπανάστασι. Ἐναντίον τίνος; Τῶν ἄλλων; Ὄχι. Ἐναντίον τοῦ μεγαλυτέρου ἐχθροῦ, τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθροῦ τῆς ἀνθρωπότητος. Καὶ ποιός εἶν᾿ αὐτός; Ἐδῶ διαφωνοῦμε μὲ ὅλους, διαφωνεῖ τὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ ὑπ᾿ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθρὸς εἶνε ὁ ἑαυτός μας! εἶνε τὰ πάθη, οἱ κακίες, οἱ ἁμαρτίες μας· εἶνε ἡ πονηρὰ καὶ διεστραμμένη φύσις μας.

 
 
Καὶ σήμερα πάλι ὅλα τὰ ἔθνη, ἐνῷ μιλοῦν περὶ εἰρήνης, ἑτοιμάζονται γιὰ πόλεμο. Ὅπως εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἡ εἰρήνη τῆς ἀνθρωπότητος κρέμεται ἀπὸ μιὰ τρίχα ἀλόγου. Μπορεῖ νὰ γίνῃ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, ὁ ὁποῖος στὴν Ἀποκάλυψι ὀνομάζεται «Ἁρμαγεδών».Πολλοὶ λένε, ὅτι φταίει ἡ Ἐκκλησία, φταίει ὁ χριστιανισμός. Γιατὶ ὑποσχέθηκε νὰ φέρῃ εἰρήνη στὸν κόσμο καὶ εὔχεται διαρκῶς «ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου», καὶ ὅμως δὲν κατώρθωσε νὰ καταργήσῃ τοὺς πολέμους. Ὁ χριστιανισμὸς ἀπέτυχε, λένε, νὰ ἐγκαθιδρύσῃ τὸ βασίλειο τῆς εἰρήνης.Τί θ᾿ ἀπαντήσουμε σ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἀθέους καὶ ἀπίστους; Θ᾿ ἀπαντήσουμε μὲ ἕνα παράδειγμα. Ἐὰν ἕνας ἄρρωστος κινδυνεύῃ καὶ ὁ γιατρὸς τοῦ δίνῃ φάρμακο, ἀλλ᾿ αὐτὸς δὲν θέλῃ νὰ τὸ πάρῃ, καὶ πεθάνῃ, σᾶς ἐρωτῶ, ποιός φταίει; Φταίει ὁ γιατρός; Φταίει ὁ ἀσθενὴς ἀσφαλῶς. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει κ’ ἐδῶ. Ὑπάρχει ὁ γιατρός, ὑπάρχει καὶ τὸ φάρμακο. Ἀλλὰ ὁ ἀσθενὴς δὲν δέχεται τὸ φάρμακο.Ἀσθενὴς εἶνε ἡ ἀνθρωπότης, ὁ κόσμος ὅλος. Ἀσθενεῖ πνευματικῶς, ἠθικῶς, κοινωνικῶς, ἀπὸ πάσης ἀπόψεως. Στὸ προσκέφαλο τῆς ἀσθενοῦς ἀνθρωπότητος μαζεύτηκαν πολλοὶ «γιατροί»· φιλόσοφοι, διπλωμάτες, πολιτικοί, στρατηγοί, κοινωνιολόγοι, οἰκονομολόγοι, διάφοροι ἐπιστήμονες. Εἶνε οἱ κοσμοδιορθωταί, ποὺ ὑπόσχονται, ὅτι θὰ δώσουν τέλος στὰ δεινὰ καὶ θὰ ἔρθῃ εἰρήνη στὴν ἀνθρωπότητα. Τί κατώρθωσαν ὅμως; Ἀπέτυχαν· ἡ ἱστορία τὸ ὁμολογεῖ. Τὰ φάρμακά τους εἶνε σὰν τὶς ἀσπιρίνες. Παίρνεις μιὰ ἀσπιρίνη καὶ νομίζεις ὅτι θεραπεύθηκες. Πέφτει πράγματι ὁ πυρετός, ἀλλὰ προσωρινῶς. Μετὰ ἀπὸ λίγο ἐπανέρχεται. Διότι τὸ κακὸ εἶνε βαθύτερο μέσα στὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό.Ἐὰν ὁ κόσμος μποροῦσε νὰ σωθῇ μὲ ὅλους αὐτούς, ―προσέξτε τί θὰ πῶ― δὲν θὰ κατέβαινε ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν οὐρανό! Δὲν διορθώνεται ὁ κόσμος μὲ τὶς δικές του δυνάμεις. Γι᾿ αὐτὸ χρειάστηκε νὰ κλίνῃ οὐρανοὺς καὶ νὰ κατέβῃ ἐδῶ κάτω ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου, γιὰ νὰ προσφέρῃ τὰ φάρμακά του. Ἕνας εἶνε ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου, ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Καὶ ποιό εἶνε τὸ φάρμακό του; Ὦ ἀγαπητοί μου, δὲν ὁμιλῶ γιὰ νὰ κάνω ἐπίδειξι ῥητορείας – ποὺ δὲν ὑπάρχει σ’ ἐμένα· ὁμιλῶ διὰ πίστεως. Συνιστῶ σὲ ὅλους καὶ πρῶτα στὸν ἑαυτό μου ἕνα φάρμακο. Προσφέρεται δωρεάν, καὶ εἶνε δοκιμασμένο, ἀποτελεσματικό, σωτήριο. Μὴν τὸ περιφρονήσετε. Λέγεται – μία λέξι. Ὦ Θεέ μου, ἄνοιξε τὶς καρδιὲς ὅλων τῶν Χριστιανῶν νὰ νιώσουν αὐτὸ ποὺ θὰ πῶ. Τὸ φάρμακο, ἀγαπητοί μου, εἶνε μία λέξις ποὺ ὑπάρχει στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, καὶ ἔκανα ὅλον αὐτὸ τὸν ἑλιγμὸ γιὰ νὰ φθάσω στὸ σημεῖο αὐτό. Τὸ σωτήριο φάρμακο εἶνε τὸ «Μετανοεῖτε» (Ματθ. 4,17), ἡ μετάνοια.Τί εἶνε ἡ μετάνοια; Εἶνε τὸ «γνῶθι σαυτὸν» τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων προγόνων μας. Ἀλλὰ καὶ κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ «γνῶθι σαυτόν». Δὲν εἶνε ἁπλῶς διάγνωσις· εἶνε ἡ θεραπεία.Εἶνε ἡ μεταβολή, ἡ ἀλλαγή, ἡ στροφή. Μοῦ ἔλεγε ἕνας πλοίαρχος τῆς πατρίδος μου· «Κινδυνεύσαμε κάποτε νὰ πέσουμε σὲ ἕνα βράχο, ὅπου μᾶς ἔσπρωχναν τὰ κύματα. Τρόμος καὶ φόβος, Παναγία σῶσε μας! Τότε ζήτησα τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ ἔκανα στροφὴ 180 μοιρῶν». Ξέρετε τί θὰ πῇ νὰ πάρῃ τὸ σκάφος στροφὴ 180 μοιρῶν; Εἶνε ἡ δυσκολώτερη στροφή. Ἔτσι λοιπὸν κ᾿ ἐμεῖς ὡς ἄτομα, ὡς οἰκογένειες, ὡς ἀνθρωπότης, νὰ κάνουμε τὴ μεγάλη στροφή, γιὰ νὰ προληφθῇ τὸ ναυάγιο. Αὐτὸ σημαίνει· ἀλλαγὴ τῶν σκέψεών μας, τῶν αἰσθημάτων μας, τῶν ἐνεργειῶν μας.Ἡ μετάνοια εἶνε ἐπανάστασι, ἡ πιὸ μεγάλη ἐπανάστασι. Ἐναντίον τίνος; Τῶν ἄλλων; Ὄχι. Ἐναντίον τοῦ μεγαλυτέρου ἐχθροῦ, τοῦ ὑπ᾿ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθροῦ τῆς ἀνθρωπότητος. Καὶ ποιός εἶν᾿ αὐτός; Ἐδῶ διαφωνοῦμε μὲ ὅλους, διαφωνεῖ τὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ ὑπ᾿ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθρὸς εἶνε ὁ ἑαυτός μας! εἶνε τὰ πάθη, οἱ κακίες, οἱ ἁμαρτίες μας· εἶνε ἡ πονηρὰ καὶ διεστραμμένη φύσις μας. Οἱ πρόγονοί μας ἔλεγαν· «φύσιν (πονηρὰν) μεταβαλεῖν οὐ ῥάδιον». Ὁ Σωκράτης σήκωσε τὰ χέρια· Δὲν μπορῶ, εἶπε, νὰ μεταβάλω τὸν ἄνθρωπο. Ξέρεις τί δύσκολο εἶνε; Εἶνε σὰ᾿ νὰ πῇς τῆς γάτας ν᾿ ἀλλάξῃ καὶ νὰ μὴν τρώῃ ποντίκια· σὰ᾿ νὰ πῇς στὸ λύκο νὰ μὴν τρώῃ ἀρνιά· σὰ᾿ νὰ πῇς στὴν ἀλεποῦ νὰ μὴν τρώῃ ὄρνιθες· σὰ᾿ νὰ πῇς στὴν τίγρι νὰ μὴν τρώῃ ἀντιλόπες. Αὐτὸ εἶνε ἀλλαγὴ τῆς φύσεως. Αὐτὸ δὲν τὸ κατώρθωσε κανένας, παρὰ μόνο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.Μετάνοια εἶνε τὸ θαῦμα, τὸ μεγαλύτερο θαῦμα. Χθὲς φιλάργυρος, νὰ μὴ δίνῃ οὔτε νερὸ στὸν ἄγγελό του – σήμερα ἐλεήμων. Χθὲς ἄσωτος, διεφθαρμένος, πόρνος, μοιχός, ἀκόλαστος – σήμερα ἐγκρατὴς καὶ ἀσκητὴς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Χθὲς ἄδικος – σήμερα δίκαιος. Χθὲς θυμώδης καὶ ὀργίλος – σήμερα πρᾶος καὶ γαλήνιος. Χθὲς λύκος – σήμερα ἀρνί. Χθὲς κοράκι – σήμερα περιστέρι. Χθὲς λῃστής – σήμερα «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42). Χθὲς ἁμαρτωλός – σήμερα ἅγιος.Τέτοια, ὁλοκληρωτικὴ μεταβολή, ἐσωτερικὴ μεταβολή, ποὺ χαρίζει ὁ Χριστός μας, ἔχουμε ἀνάγκη ὅλοι. Νὰ μετανοήσουμε γιὰ ὅ,τι ἔχουμε πράξει. Καὶ δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, είτε μικρὸς είτε μεγάλος, είτε λαϊκὸς είτε κληρικός, ειτε δεσπότης καὶ πατριάρχης είτε βασιλεὺς καὶ πρόεδρος δημοκρατίας, είτε ὅ,τι θέλετε, ποὺ δὲν ἔχει ὑποπέσει σὲ ἁμαρτία. Λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ὅτι πρέπει νὰ κλαύσουμε γιὰ τὸ παρελθόν μας, νὰ χύσουμε τόσα δάκρυα ὅσο εἶνε τὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας μας, γιὰ νὰ πλύνουμε τὶς ἁμαρτίες μας.
 
 
 

 Χθὲς φιλάργυρος, νὰ μὴ δίνῃ οὔτε νερὸ στὸν ἄγγελό του – σήμερα ἐλεήμων. Χθὲς ἄσωτος, διεφθαρμένος, πόρνος, μοιχός, ἀκόλαστος – σήμερα ἐγκρατὴς καὶ ἀσκητὴς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Χθὲς ἄδικος – σήμερα δίκαιος. Χθὲς θυμώδης καὶ ὀργίλος – σήμερα πρᾶος καὶ γαλήνιος. Χθὲς λύκος – σήμερα ἀρνί. Χθὲς κοράκι – σήμερα περιστέρι. Χθὲς λῃστής – σήμερα «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42). Χθὲς ἁμαρτωλός – σήμερα ἅγιος.

 
                         

                                                     Μακαριστός Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου