ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΟΒΛΕΠΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ


 

ΣΤΗΝ ῾Ιερὰ Σύνοδο τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ἐπισήμου καὶ ἐν Καινοτομίᾳ ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ ῾Αγίου Βλασίου κύριος ῾Ιερόθεος ἀνέγνωσε μία ἀξιοπρόσεκτη Εἰσήγησι μὲ θέμα: «῾Η συνοδικὴ λειτουργία τῆς ῾Ιεραρχίας,τῆς Διαρκοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου καὶ τῶν Συνοδικῶν ᾿Οργάνων»1.Στὴν ἑνότητα «Γραφειοκρατικὰ ζητήματα», ὁ σεβασμιώτατος κ.῾Ι. ὑποστηρίζει, ὅτι «τὰ θέματα τὰ ὁποῖα ἐπιλέγονται γιὰ νὰ ἐξετασθοῦν στὴν ῾Ιεραρχία πρέπει νὰ εἶναι σύμφωνα μὲ τὰ θέματα ποὺ συζητοῦσαν ἡ ᾿Αποστολικὴ Σύνοδος καὶ οἱ Τοπικὲς καὶ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, δηλαδή, θεολογικὰ καὶ κανονικά, ποὺ ἀναφέρονται στὴν πίστη καὶ στὴν τάξη, στὸ δόγμα-ὅρο, στὴν κανονικὴ συγκρότηση καὶ στὸ ἦθος τῶν μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας», ἐκφράζει δὲ τὴν γνώμη πολλῶν ᾿Αρχιερέων, «ὅτι κατὰ τὶς Συνεδριάσεις τῆς ῾Ιεραρχίας» «ἀναπτύσσονται ἀκαδημαϊκὰ θέματα, τὰ περισσότερα χάριν ἐπικοινωνιακοῦ λόγου».Πρὸς τεκμηρίωσιν τῆς τόσον καθ᾿ ἡμᾶς ὀδυνηρᾶς ἀπόψεώς του, ὁ σεβασμιώτατος κ.῾Ι. χρησιμοποιεῖ ἕνα «παράδειγμα» ἐρωτηματικῶς: «Γιατί νὰ γίνεται σὲ κάθε σχεδὸν ῾Ιεραρχία ἀπολογισμὸς τῶν οἰκονομικῶν θεμάτων -ποὺ καὶ αὐτὸ εἶναι ἀναγκαῖο, γιατὶ πρέπει νὰ ὑπάρχει διαφάνεια καὶ καλὴ διαχείρηση- καὶ νὰ μὴ γίνεται συγχρόνως ἐνημέρωση τῶν ῾Ιεραρχῶν ἀπὸ τὴν ἁρμόδια Συνοδικὴ ᾿Επιτροπὴ γιὰ τὰ διορθόδοξα καὶ διαχριστιανικὰ ζητήματα; Τί προέχει γιὰ τὴν ᾿Εκκλησία: τὰ οἰκονομικὰ θέματα ἤ οἱ ποικίλοι διορθόδοξοι, διαχριστιανικοὶ καὶ διαθρησκειακοὶ διάλογοι, ὅπου πρέπει νὰ ἐκφράζεται ἡ πίστη καὶ ἡ ζωὴ τῆς Τοπικῆς ᾿Εκκλησίας;».

 

 

Καὶ συνεχίζει ὁ σεβασμιώτατος κ.῾Ι.: «Νομίζω ὅτι δὲν συνιστᾶ λειτουργία τοῦ Συνοδικοῦ πολιτεύματος τὸ νὰ ὑπογράφωνται διαχριστιανικὰ καὶ διορθόδοξα κείμενα ἄνευ γνώσεως τῶν μελῶν τῆς ῾Ιεραρχίας καὶ ἄνευ Συνοδικῆς ἀποφάσεως».Εἶναι προφανὴς ἡ νοθεία τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος ὑπὸ τῆς ἐν Καινοτομίᾳ καὶ Οἰκουμενισμῷ ῾Ιεραρχίας, πολυμερῶς ἄλλωστε καὶ πο- λυτρόπως διαπιστουμένης, ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τοῦ νεοελληνικοῦ Κρατιδίου, ἰδίως ὅμως ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὴν Διαχριστιανικὴ καὶ Διαθρησκειακὴ Κίνησι, δηλαδὴ τὴν Οἰκουμενικὴ Κίνησι (1920 κ.ἑ.).Η αὐτὴ ῾Ιεραρχία τοῦ ᾿Οκτωβρίου 2009 ἀπέδειξε πανθομολογουμένως τὴν ἀδυναμία αὐτῆς νὰ ἀντιμετωπίση εὐθέως καὶ ἀμέσως τὴν διακηρυχθεῖσα ἐκκλησιολογικὴ αἵρεσι ὑπὸ τοῦ μητροπολίτου Μεσσηνίας κυρίου Χρυσοστόμου, ἡ ὁποία ἐτέθη γραπτῶς ἐνώπιόν της, ὅτι «ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία καὶ ἀδιαίρετη πρὶν τὸ σχίσμα, σήμερα εἶναι διηρημένη, ἀφοῦ βρισκόμαστε σὲ σχίσμα, αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει τὸ περιεχόμενο τῆς παρ. 41 τοῦ Κειμένου τῆς Ραβέννας»2.Θὰ ἦταν ἆρά γε τόσο δύσκολο νὰ διακηρυχθῆ ὑπὸ τῆς ῾Ιεραρχίας τὸ αὐτονόητον, δηλαδὴ ὅτι «μὲ τὴν ἐκκλησιολογικὴ τοποθέτηση» αὐτὴ τοῦ μητροπολίτου Μεσσηνίας «ἀλλοιώνεται οὐσιωδῶς ἡ δογματικὴ ἀλήθεια τῆς ᾿Εκκλησίας» καὶ ὅτι ἡ «τοποθέτηση» συνιστᾶ «σοβαρὸ ἐκκλησιολογικὸ ἀτόπημα»3;Εν πάσῃ περιπτώσει, ἡ Καθολικὴ Συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας θέτει «τὸ εὔλογο καὶ καίριο ἐρώτημα» πρὸς τοὺς Οἰκουμενιστάς: «Μὲ ποιά αἴσθηση αὐτοσυνειδησίας τῆς ᾿Ορθόδοξης ᾿Εκκλησίας προσέρχονται οἱ ἐκπρόσωποί της στὸν Διμερῆ Θεολογικὸ Διάλογο;»· «προσέρχεται ἡ ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία μας διὰ τῶν ἐκπροσώπων της ὡς ἡ “ΜΙΑ, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ ᾿Εκκλησία” ἤ ὡς διηρημένη ᾿Εκκλησία, ἡ ὁποία ἀ- ναζητᾶ τὴν ὀντολογικὴ ἑνότητά της στὴν ἕνωσή της μὲ τοὺς κατὰ καιροὺς ἀποκομμένους ἀπὸ αὐτὴν ἑτεροδόξους;»3.


 

 

Η νοθεία ὅμως τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος ὑπὸ τῆς οἰκουμενιστικῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ῾Ελλάδος ἤ, ἐπὶ τὸ ἀκριβέστερον, ἡ ἀπώλεια τῆς ᾿Αποστολικῆς, Πατερικῆς καὶ Συνοδικῆς Παραδόσεως, εἶναι περισσότερο καταφανὴς στὶς ζοφερὲς ἡμέρες μας, ὁπότε -ὡς ὀρθότατα ἐγράφη- «οἱ οἰκουμενιστὲς ἔγιναν θρασύτατοι, οἱ ἀσέβειές τους διαφανεῖς καὶ ξεδιάν- τροπες, δὲν κρύβονται ἄλλο πιά»4.Διότι, «ἐνῶ ἔχει ἀσχοληθεῖ ἡ ῾Ι. Σύνοδος μὲ ἑκατοντάδες περιπτώσεις καινοφανῶν “αἱρέσεων”, καὶ ἔχουν ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὴν ῾Ι. Σύνοδο κατάλογοι ποὺ περιλαμβάνουν καὶ τὶς πιὸ μικρὲς αἱρετικὲς ὁμάδες (πολλὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες μετροῦν μερικὲς δεκάδες ὀπαδούς), γιὰ τὴν μεγάλη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στοὺς κόλπους τοῦ ὁποίου ὑπάρχουν ἱερωμένοι ὅλων τῶν βαθμίδων τῆς ἱεραρχίας, ἐπικρατεῖ “ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή”»· «ὅταν ὅμως τίθενται θέματα οἰκονομικὰ-φορολογικὰ (ὅπως πρὶν δύο ἑ- βδομάδες συνέβη), ἀστραπιαίως συγκαλοῦν ἔκτακτη Σύνοδο τῆς ῾Ιεραρχίας. Κατώτερη, λοιπόν, ἡ Πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀσήμαντο τὸ κατεπεῖ- γον καὶ χρονίζον πρόβλημα τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ἀνώτερα τὰ κτήματα καὶ ὁ χρυσός;»4.Τὸν Μάρτιο τοῦ 2010 εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ἕνα ἐκτενέστατο κείμενο τοῦ γνωστοῦ Θεολόγου κυρίου Παναγιώτου Σημάτη, μὲ τὸν χαρακτηριστικὸ τίτλο: «῾Η ᾿Αποτείχιση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς ἐπείγουσα ὑπόθεση προβλεπομένη ἀπὸ τοὺς ῾Αγίους Πατέρες» καὶ τὴν διευκρίνισι: «᾿Απάντηση σὲ ἄρθρα καὶ σχόλια περὶ Διακοπῆς μνημοσύνου καὶ ᾿Αποτείχισης»5.Ο ἀντιοικουμενιστὴς Θεολόγος ὑποστηρίζει τεκμηριωμένα τὴν ᾿Ορθόδοξη ᾿Αποτείχισι· εἶναι ἐνδεικτικὴ ἡ κατακλεὶς τοῦ ἄρθρου του, πάντως ὄχι ἀρκούντως ἐπιμελημένου καὶ μὲ ἀνακριβεῖς ἀναφορὲς στὶς «σχισματικὲς παρατάξεις τοῦ Παλαιοῦ ῾Ημερολογίου»:

 

 

«῾Ο ἱερέας ποὺ διακόπτει τὸ μνημόσυνο τοῦ ᾿Επισκόπου του (μὲ ὅ,τι συνεπάγεται αὐτό), καὶ ὁ πιστὸς ποὺ ἀποτειχίζεται ἀπὸ τέτοιο ᾿Επίσκοπο, ἀκολουθώντας τοὺς Πατέρες, διαφυλάττουν τὸν ἑαυτό τους ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως. Γιὰ τοῦτο ἐξ ἄλλου καὶ οἱ Πατέρες (τηροῦντες τὸν λόγο τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν θέλει καμία ἀβαρεία σὲ θέματα Πίστεως), ἦσαν τόσο αὐστηροὶ ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν ἐπικοινωνούντων ἐκκλησιαστικὰ μὲ αἱρετικούς, ἀφοῦ ἡ ἐπικοινωνία αὐτὴ ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὴ σωτηρία μας καὶ τὴν διατήρηση τῆς Πίστεως ἀμολύντου»5.Ο κ.Π.Σ., ὑπογραμμίζων ἐμμέσως, πλὴν μὲ ἐξαιρετικὴ ἔμφασι, τὴν ὀδυνηρὰ ἀλήθεια, ὅτι ἡ νοθεία τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος ὑπὸ τῆς οἰκουμενιστικῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ῾Ελλάδος εἶναι μία ἀναμφισβήτητος πραγματικότης, μὲ σωτηριολογικὲς προεκτάσεις καθ᾿ ἡμᾶς («σήμερα ὅμως τὰ πράγματα ἔχουν ἀλλάξει ἄρδην»), ἐπιλέγει: «Καμιὰ ἀνθρώπινη δύναμη δὲν φαίνεται νὰ μπορεῖ νὰ σταματήση τὸν καλπάζοντα Οἰκουμενισμό.Εἶναι νωπές, οἱ πρὶν μερικοὺς μῆνες αἱρετικὲς δοξασίες ποὺ ἐξέμεσε ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας μέσα στὴν ἴδια τὴν ῾Ιεραρχία (᾿Οκτ. 2009) καὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν διαμαρτυρία τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς, δὲν ὑπῆρξε κα- μιὰ ἄλλη ἐπίσημη ἀντίδραση... Μάλιστα ἡ ῾Ιεραρχία, τελικὰ ἐμπιστεύεται στὸν ἐν λόγῳ Μητροπολίτη νὰ μᾶς ἐκπροσωπήσει στὸ Διάλογο μὲ τοὺς αἱρετικούς, τῶν ὁποίων αἱρετικῶν τὶς ἰδέες ὑποστήριξε-προπαγάνδισε (!) καὶ μέσα στὴν ἴδια τὴν ῾Ιερὰ Σύνοδο!!!»5.Οἱ ᾿Αντιοικουμενισταὶ τοῦ Νέου ῾Ημερολογίου εἰς μάτην ἀναμένουν μίαν συνοδικὴν ἀντίδρασι κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· πρῶτον, διότι ἔχουν δεσμευθῆ εἰς αὐτὸν μέσῳ Πανορθοδόξων Συνοδικῶν Διασκέψεων, μὲ θεμέλιο τὴν οἰκουμενιστικὴ Πατριαρχικὴ ᾿Εγκύκλιο τοῦ 1920· δεύτερον, διότι δὲν δύνανται ἤ δὲν εἶναι πρόθυμοι νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν Παναίρεσι στὸ πρόσωπο ἰδίως τῶν ἐξάρχων της.

 

Προσφάτως, ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κύριος Βαρθολομαῖος, ἐξαίρων τὴν προσωπικότητα τοῦ μὴ ὀρθοδόξου πατριάρχου ᾿Αθηναγόρου († 7.7.1972 πολ.ἡμ.), κατὰ τὸ ἐτήσιο μνημόσυνό του, διεκήρυξε ἀπὸ τὸ Κοντοσκάλι τῆς Κωνσταντινουπόλεως (῾Ιερὸς Ναὸς ῾Αγίας Κυρι- ακῆς, 7.7.2010 πολ.ἡμ.), γιὰ πολλοστὴ φορὰ τὴν αἵρεσι τῆς «᾿Αοράτου ῾Ενώσεως» ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν, ἡ ὁποία ὡς γνωστὸν θεμελιώνεται στὴν οἰκουμενιστικὴ «Βαπτισματικὴ Θεολογία»6.«῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι μία καὶ μοναδικὴ καὶ ἡνωμένη ἐνώπιον τοῦ Τρι- αδικοῦ Θεοῦ, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου βαπτίζονται πάντα τὰ μέλη αὐτῆς, ἀποκτῶντα οὕτω τὴν δικαίωσιν ἑαυτῶν, ἀνεξαρτήτως εἰς ποίαν ῾Ομολογίαν ἀνήκουσιν, ἑνούμενα μετὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ μετ᾿ ἀλλήλων εἰς ἕν σῶμα, τὸ ὁποῖον δὲν δύναται νὰ μερίζεται εἰς πλείονα σώματα»7, τὸ δὲ ἔργον τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν εἶναι «νὰ καλῇ τὰς ᾿Εκκλησίας διὰ τὸν σκοπὸν τῆς ὁρατῆς ἑνότητος...» («νὰ τείνουν πρὸς τὴν ὁρατὴν ἑνότητα», Καταστατικόν, ΙΙΙ, 1) 8.Ο ἔξαρχος τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κύριος Βαρθολομαῖος ἐπανέλαβε, ὅτι «ἡ ᾿Εκκλησία τὴν ὁποία ἵδρυσε ὁ Χριστός, ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ εἶναι μία. ᾿Εμεῖς οἱ Χρι- στιανοὶ εἴμαστε διηρημένοι καὶ θέλουμε νὰ ἐπιστρέψουμε καὶ στὴν ὁρατὴ ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας, γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀγωνιζόμεθα καὶ ὑποστηρίζουμε ἐνθέρμως τὸν Θεολογικὸν Διάλογον μεταξὺ Ρώμης καὶ ᾿Ορθοδοξίας»9.Οἱ ᾿Αντιοικουμενισταὶ τοῦ Νέου ῾Ημερολογίου, ἐὰν θέλουν νὰ εἶναι συνεπεῖς ἐνώπιον τῆς Καθολικῆς Συνειδήσεως τῆς ᾿Εκκλησίας, ὀφείλουν νὰ ὑπερβοῦν ἐπὶ τέλους τὰ διλήμματά τους καί, μὴ ἐπηρεαζόμενοι ἀπὸ τὶς πολυειδεῖς ἀδυναμίες τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, νὰ καταφέρουν οὐσιαστικὸ πλῆγμα κατὰ τῆς Αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέσῳ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Αποτειχίσεως.Εχουν καθυστερήσει ὑπὲρ τὸ δέον· ἡ εὐθύνη τους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνυπολόγιστος· ἡ βραδύτητά τους συμβάλλει στὴν παγίωσι καὶ κραταίωσι τῆς Αἱρέσεως, ἡ ὁποία «ἀεὶ καινοτομίας τίκτει»10 καὶ προσβάλλει τὸ ἀνοσοποιητικὸν σύστημα τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Σώματος, μάλιστα δὲ τὸ κύριο ὄργανό Του, δηλαδὴ τὴν Πατερικὴ Συνοδικότητα.

 

                                                      Μητροπολίτης Φυλής και Ωρωπού κ.Κυπριανός.


19.8.2010 ἐκ.ἡμερολόγιο.῾Αγίου Μ/ρος ᾿Ανδρέου τοῦ Στρατηλάτου,Μεθέορτα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.


1 σχόλιο:

  1. Αδελφέ μου χαίρε και χρόνια πολλά!
    Στείλε μου σε παρακαλώ το email σου στο krufosxoleio@yahoo.gr να σου στείλω κάτι.
    Σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή