ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΘΕΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΘΗΡΙΟΥ



  Δυστηχώς για πολλούς,η οικουμενιστική σέχτα που τρίζει επικίνδυνα τους αρμούς της Εκκλησίας,είναι θέμα που προσπερνάται γρήγορα εξ’ απαλών ονύχων,λες και είναι διαδικαστική λειτουργία στην ημερήσια διάταξη της κατοχικής βουλής,που οσονούπω θα παρέλθει.Και για τους φιλενωτικούς,ουδείς λόγος…Αυτοί έχουν κάνει τις επιλογές τους.Για τους άλλους όμως,τους αποστασιοποιημένους,τους οικτρά φοβισμένους,τους γενικώς,μη ενδιαφερομένους;Άγιοι μας δίδαξαν και μας νουθέτησαν πάνω στην υπεράσπιση της Πίστης,εν καιρώ κινδυνευούσης της Ορθοδοξίας.Φτάσαμε στο σημείο,τα αυτονόητα,να προσπαθούμε,να τα αποδείξουμε με λόγια.



Η Πίστη δεν είναι μόνο εμπειρική,βιωματική πρακτική στις κατά βίον ορθόδοξες καταθέσεις μας.Δεν είναι μόνο,η εκ του ασφαλούς εντρύφηση στα αγιοπνευματικά κείμενα της πατερικής διδασκαλίας.Όπως δεν είναι και τα ατέρμονα δοκίμια σε λευκές κόλλες Α4,ανέξοδος χαρτοπόλεμος αναπαράγωγων λόγων,πατερικών κειμένων.Πίστη είναι και η μετά επιτάσεως προστασία της από εξώφθαλμους,αιρετικούς,συναγελάζοντες εχθρούς,που βλέπουν την Εκκλησία,ως μία ατέλειωτη αρένα,για να ποδηγετήσουν θριαμβευτικά,ό,τι οι αποστολικοί πατέρες,μας παρέδωσαν.Πίστη είναι και να προσπαθείς,να διώξεις ψεύτικους,πνευματικά ερμαφρόδιτους κυνοποιμένες,που έρχονται,να οικειοποιηθούν το ποιμνιοστάσιο που είχες από καταβολής κόσμου.Πίστη είναι να ονομάζουμε το άσπρο,άσπρο και το μαύρο,μαύρο.Δυστηχώς για πολλούς,η οικουμενιστική σέχτα που τρίζει επικίνδυνα τους αρμούς της καινοτόμου Εκκλησίας,είναι θέμα που προσπερνάται γρήγορα εξ’ απαλών ονύχων,λες και είναι διαδικαστική λειτουργία στην ημερήσια διάταξη της κατοχικής βουλής,που οσονούπω θα παρέλθει.Και για τους φιλενωτικούς,ουδείς λόγος…Αυτοί έχουν κάνει τις επιλογές τους.Για τους άλλους όμως,τους αποστασιοποιημένους,τους οικτρά φοβισμένους,τους γενικώς,μη ενδιαφερομένους;Άγιοι μας δίδαξαν και μας νουθέτησαν πάνω στην υπεράσπιση της Πίστης,εν καιρώ κινδυνευούσης της Ορθοδοξίας.Φτάσαμε στο σημείο,τα αυτονόητα,να προσπαθούμε,να τα αποδείξουμε με λόγια.Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης,μέχρι και την αποτείχιση από την Εκκλησία επέλεξε,λόγω αίρεσης,για να διαφυλάξει τον Ορθό Λόγο των αγιοπνευματικών προκατόχων του.Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής,τον καιρό της εκατονταετούς εικονομαχίας ήρθε σε ρήξη με την ίδια την Εκκλήσία,δημιούργησε στην Ιταλία δική του σύνοδο,εξορίστηκε,λοιδωρήθηκε και μετά από χρόνια αγιοποιήθηκε.Ο πατρο Κοσμάς ο Αιτωλός θεωρούσε προδότες,όσους καν δεν ανησυχούν για τον διασυρμό της Πίστης.Είναι φοβερό!Υπάρχει μια τέτοια ιλαρότητα,μια πνευματική ανευθυνότητα κι ένας έκτροπος ενδοτισμός,που κάνει το Γιατί,να χάνει την αξία του.Κληρικοί,θεολόγοι,λαικοί να βλέπουν τους Φράγκους,ως επίδοξους λοικοποιμένες να δημιουργούν αγέλη με τους δικούς μας ενχώριους οικουμενιστικούς σχίστες,τους καθ’ υποκρισίαν και κατ’ ευφημισμόν ορθοδόξους και να γυρίζουν την πλάτη τους στο παρελθόν.Δεν μπορεί,να μην βλέπετε τις καθολικές κοκκινουσκουφίτσες να ερωτοτρωπούν σε καθολικές,αλειτούργητες λειτουργίες,με δικούς μας φιλενωτικούς ψευδοποιμένες,που ατίμασαν το ράσσο και πρόδωσαν την Πίστη!Το Πιστεύω έχει καταργηθεί στην πράξη με την εωσφορική παραδοχή της θεωρίας των κλάδων.Ο αείμνηστος καθηγητής Θεολογίας κ.Ιωάννης Κορναράκης έλεγε σχετικά…΄΄…Τι να πώ;Οι σημερινοί οικουμενιστές είναι εντολοδόχοι προδότες της Ορθοδοξίας.Είναι και κάποιοι που πετούν χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων κατά του Οικουμενισμού,κι ύστερα πάνε και συλλειτουργούν μαζί τους…!Αυτοί,Κύριοι,να με συγχωρείτε για την φράση μου,ονομάζονται πνευματικοί κωλοτούμπες!



Είναι φοβερό!Υπάρχει μια τέτοια ιλαρότητα,μια πνευματική ανευθυνότητα κι ένας έκτροπος ενδοτισμός,που κάνει το Γιατί,να χάνει την αξία του.Κληρικοί,θεολόγοι,λαικοί να βλέπουν τους Φράγκους,ως επίδοξους λοικοποιμένες να δημιουργούν αγέλη με τους δικούς μας ενχώριους οικουμενιστικούς σχίστες,τους καθ’ υποκρισίαν και κατ’ ευφημισμόν ορθοδόξους και να γυρίζουν την πλάτη τους στο παρελθόν.Δεν μπορεί,να μην βλέπετε τις καθολικές κοκκινουσκουφίτσες να ερωτοτρωπούν σε καθολικές,αλειτούργητες λειτουργίες,με δικούς μας φιλενωτικούς ψευδοποιμένες,που ατίμασαν το ράσσο και πρόδωσαν την Πίστη!


Γιώργος Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου