ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Η ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

 
 

 

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ εἶναι γνωστόν, ὅτι ἔχει ἀνοιχθῆ πλησίστιος πρὸς τὴν Διαθρησκειακὴ Κίνησι, στὴν ὁποία συμμετέχουν πλήρως οἱ ὀρθόδοξοι Οἰκουμενισταὶ - κατόπιν μάλιστα συλλογικῆς ἀποφάσεως - καὶ δραστηριοποιοῦνται α) μὲ τοὺς λεγομένους ᾿Ακαδημαϊκοὺς Διαλόγους, β) μὲ τὴν ἀνάπτυξι μιᾶς διαθρη- σκειακῆς θεολογίας, γ) μὲ τὴν σύμπραξι στὰ σχετικὰ διαθρησκειακὰ προγράμματα τοῦ Βατικανοῦ καὶ δ) μὲ τὴν ἐνθάρρυνσι τοῦ «Π.Σ.Ε.» στὰ τολμηρὰ διαθρησκειακά του ἀνοίγματα1.Οἱ ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενισταὶ ὑφίστανται σταδιακῶς μίαν βαθεῖα ἐκκλησιολογικὴ διάβρωσι τόσον μέσῳ τῆς Διαχριστιανικῆς Κινήσεως, ὅσον καὶ μέσῳ τῆς Διαθρησκειακῆς Κινήσεως, ἡ ὁποία τοὺς ὁδηγεῖ δυστυχῶς ὄχι μόνον ἐκτὸς τῶν «ὁρίων» τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ἐκτὸς τῶν «ὁρίων» καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ2.Ορθῶς παρετήρηθη, ὅτι «τὸ συγκρητιστικὸ πνεῦμα ἔχει γίνει ἦθος σὲ ὁρισμένους ᾿Ορθοδόξους ποὺ δὲν ζοῦν μὲ συνέπεια τὴν ζωὴ τῆς ᾿Εκκλησίας· τώρα ὅμως τείνει νὰ ἐπιβληθῆ καὶ θεσμικὰ μὲ τὰ πορίσματα τῶν Διαλόγων μὲ τοὺς ἑτεροθρήσκους», ἐφ᾿ ὅσον μάλιστα περαιτέρω ὁ Διαθρησκειακὸς Διάλογος «δὲν ἀρκεῖται σὲ ἁπλῆ συνεργασίαγιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν κοινωνικῶν, διακρατικῶν καὶ περιβαλλοντικῶν προβλημάτων,ἀλλὰ ὁδεύει πρὸς τὸν διαθρησκειακὸ συγκρητισμό»3.Ολο καὶ πιὸ ἀνοικτὰ δημοσιεύονται τελείως ἀπαράδεκτες ἀπὸ τὴν ᾿Ορθοδοξία συγκρητιστικὲς ἀπόψεις, ποὺ ὑπογραμμίζουν τὴν δῆθεν «κοινὴ ἀξία κάθε θρησκείας»:«Κάθε θρησκεία, κάθε δόγμα, κάθε μειονοτικὴ ἢ ὑπὸ διωγμὸ αἵρεση εἶναι κλίμακα ποὺ μετάγει τοὺς πιστούς της στὴ λατρεία τοῦ ἴδιου Θεοῦ»·

 

 

 

«καμμιὰ θρησκεία δὲν κατέχει τὸν Θεό· ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ἁπλῶς προσβάσεις στὸν Θεό, ποὺ κανεὶς δὲν κατέχει»· «κάθε λαὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ προσεγγίζει μέσα ἀπὸ τὴ δική του ἱστορικὴ καὶ πολιτιστικὴ παράδοση (τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ Θεό): ἄλλοι διὰ μέσου τοῦ ᾿Ιησοῦ, ἄλλοι διὰ μέσου τῶν Προφητῶν, ἄλλοι διὰ μέσου τοῦ Βούδα ἢ τοῦ Μωάμεθ, ἄλλοι διὰ μέσου τῆς ὀμορφιᾶς τῆς φύσης. ᾿Απ᾿ ὅποια ἀφετηρία κι ἄν ὑψωθεῖ ὁ θυμιατὸς καὶ ἡ προσευχή, αἰνεῖ τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ Θεό»4!...Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. Βαρθολομαῖος φιλοδοξεῖ νὰ εἶναι ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως ἡγέτης καὶ τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου καὶ ἕνεκα τούτου ἐπιχειρεῖ συνεχῶς καὶ τολμηρότερα ἀνοίγματα, ὥστε νὰ ἐγείρεται τὸ καίριο ἐρώτημα: ἄν οἱ Διαχριστιανικές του δραστηριότητες τὸν καθιστοῦν ἀκοινώνητο, πόσο αὐτὸ εἶναι περισσό- τερο ἐπιβεβλημένο ἐξ αἰτίας τῶν Διαθρησκειακῶν του ἀπόψεων καὶ ἐνεργειῶν;Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1994 στὴν «Παγκόσμια Διάσκεψι Θρησκείας καὶ Εἰρήνης»(Riva del Garda ᾿Ιταλίας, 4.11.1994) διεκήρυξε τὴν ἑξῆς πρωτάκουστη ἄποψι: «Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ ᾿Ορθόδοξοι, Προτεστάνται καὶ ῾Εβραῖοι, Μουσουλμᾶνοι καὶ ᾿Ινδοί, Βουδισταὶ καὶ Κομφουκιανοί, ἦλθε ὁ καιρὸς ὄχι ἁπλῶς γιὰ προσέγγιση, ἀλλὰ γιὰ μιὰ συμμαχία καὶ συλλογικὴ προ- σπάθεια», γιὰ «νὰ συντελέσωμε ὅλοι μας στὴν προώθηση τῶν πνευματικῶν ἀρχῶν τοῦ οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἀδελφωσύνης καὶ τῆς εἰρή- νης», ἐφ᾿ ὅσον ὅμως «εἴμεθα ἡνωμένοι ἐν τῷ πνεύματι τοῦ ἑνὸς Θεοῦ»5.Τὸν ᾿Ιούνιο τοῦ 1995, στὰ ᾿Εγκαίνια τοῦ Ναοῦ τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου στὴν Ζυρίχη, ἀπηύθυνε τὴν «ἡγετική» του ἔκκλησι:«᾿Εκ τῆς εἰρηνικῆς γῆς τῆς ῾Ελβετίας» «ἀπευθύνομεν καὶ πάλιν σήμερον ἔκκλησιν ὑπὲρ τῆς εἰρηνικῆς συνεργασίας τῶν θρησκειῶν»6.Εκτοτε οἱ Φαναριῶται ἀρχιερεῖς δὲν ἔπαυσαν νὰ εἶναι «ὀργανωταὶ πολλῶν συ- νελεύσεων καὶ διαλόγων μεταξὺ Χριστιανῶν καὶ Μουσουλμάνων, Χριστιανῶν καὶ ᾿Ιουδαίων» καὶ νὰ εἶναι «ἐνεργητικοὶ συμμέτοχοι στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνησι καὶ τὶς διαθρησκειακὲς συζητήσεις»9.

 

 

 ΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ταξίδι τοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὶς Η.Π.Α. τοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκφράση κατὰ τὸν πληρέστερο τρόπο τὴν διαθρησκειακή του ταυτότητα.1.Τὴν 4.11.1997 στὴν «Οἰκουμενικὴ Δοξολογία», ποὺ ἔγινε στὴν ᾿Αϊόβα, ἐδήλω- σε τὰ ἑξῆς:«Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο εἶναι στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ διαλόγου μὲ τὶς Χριστιανικὲς ᾿Εκκλησίες, ὡς ἐπίσης καὶ μὲ τὶς ἄλλες Θρησκεῖες»· «εἴμεθα δεσμευμένοι στὸν Οἰκουμενικὸ καὶ Διαθρησκειακὸ διάλογο, ὡς μέσα γνωριμίας ἀλλήλων ἐν πληρότητι καὶ ἀληθείᾳ»7.2.῾Η πιὸ συγκλονιστικὴ ὅμως σελίδα τοῦ πατριαρχικοῦ ταξιδίου ἦταν ἡ παρουσία καὶ ὁμιλία τοῦ κ. Βαρθολομαίου στὸ Σικάγο τὴν 3.11.1997.Υπενθυμίζουμε, παρενθετικῶς, ὅτι στὸ Σικάγο τὸ 1993 εἶχε συγκληθῆ ἡ πολύ- κροτος «Β´ Βουλὴ τῶν Θρησκειῶν τοῦ Κόσμου»· ἡ «Α´ Βουλὴ» εἶχε συνέλθει πάλι στὸ Σικάγο πρὶν ἀπὸ ἑκατὸ ἔτη, τὸ 1893, ἐγκαινιάζοντας τὴν Διαθρησκειακὴ Κίνησι καὶ ἀνοίγοντας τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐξάπλωσι στὴν Δύσι τῶν ᾿Ανατολικῶν Θρησκευμάτων8.Η «Β´ Βουλὴ» τὸ 1993 συνεκέντρωσε πάνω ἀπὸ 6.000 ἀντιπροσώπους 250 θρη- σκειῶν καὶ θρησκευτικῶν ὁμάδων· τὸ βῆμα τῆς «Βουλῆς» ἦταν ἕνας τόπος προσευχῆς καὶ λατρείας τῶν πιὸ ἑτεροκλήτων ὁμάδων καὶ θρησκειῶν.Τὸ Βατικανὸ συμμετέσχε ἐπισημότατα καὶ ἡ ἔντονη παρουσία του ἀπέβλεπε νὰ συναφθῆ μία «ἱερὰ συμφωνία» μεταξὺ τῶν θρησκειῶν γιὰ τὴν οἰκοδόμησι ἑνὸς νέου πολιτισμοῦ, βασιζομένου στὸν ἀνθρωπισμό, μὲ μία καθαρῶς ἐγκοσμιοκρατικὴ προοπτική, τὴν ὁποία ἐπιβεβαίωσε τὸ συγκρητιστικὸ ὅραμα τῆς ὁμιλίας τοῦ Δαλάϊ Λάμα ἐνώπιον 30.000 ἐνθουσιωδῶν ἀκροατῶν8.Ολες οἱ θρησκεῖες μαζί, σὲ ἕναν θανάσιμον ἐναγκαλισμό, ἤδη ἀπορροφῶνται στὸ πανθρησκειακὸ χωνευτήρι, μὲ τὴν ἀποστατικὴ καὶ ἡγετικὴ σύμπραξι τοῦ Βατικανοῦ, τῆς πολυαιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ.Τὸ δυστύχημα εἶναι, ὅτι ἡ ῾Ομιλία τοῦ κ. Βαρθολομαίου πρὸς τοὺς θρησκευτικοὺς ἡγέτας τοῦ Σικάγου τὴν 3ην Νοεμβρίου 1997 ἀπέδειξε τὴν πλήρη συμφωνία τῶν Οἰκουμενιστῶν τοῦ Φαναρίου στὴν πανθρησκειακὴ ἀποστασία.«Εἴμεθα γνῶσται», ἐδήλωσε μεταξὺ ἄλλων ὁ κ. Βαρθολομαῖος, «τῆς μοναδικῆς δεσμεύσεως, στὴν ὁποία ἔχει προβῆ ἡ θρησκευτικὴ κοινότης τοῦ Σικάγου, γιὰ τὴν προώθησι τοῦ σκοποῦ τῆς κατανοήσεως μεταξὺ τῶν κοινοτήτων πίστεως αὐτῆς· ὑπάρχει μία μακρὰ καὶ περιφανὴς ἱστο- ρία στὴν πόλι αὐτὴ θρησκευτικῆς συνεργασίας καὶ ἀνταλλαγῆς»· «εὐχα- ριστοῦμε τὸν Παντοδύναμο Θεὸ ποὺ οἱ ἄνθρωποι τῶν κοινοτήτων πί- στεως τῆς πόλεως αὐτῆς ἔχουν ἐξακολουθήσει μὲ ἐπιμονὴ τὴν συνεργασία τους πρὸς κατανόησιν. Παρέχουμε εἰς αὐτοὺς τὴν Πατριαρχική μας εὐλογία καὶ δεσμευόμεθα σήμερα νὰ ἐξακολουθήσουμε τὴν ὑποστήριξί μας τῆς ᾿Επαρχίας τοῦ Σικάγου στὴν ἔντιμη αὐτὴ ἐργασία»· «ἐν τῷ μέσῳ τῆς ποικιλίας μας, ἀναζητοῦμε νὰ γνωρίσουμε καὶ κοινωνήσουμε πλήρως μετὰ τῆς παρουσίας τοῦ Θείου. Δυνάμεθα νὰ μοιρασθοῦμε τὴν ἐπιθυμία αὐτὴ γιὰ Θεό, βλέποντες στὶς διαφορές μας τὸ μυστήριο τῆς παν-συμπεριλαμ- βανούσης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν δημιουργία Του.Ας ἐξακολουθή- σουμε ἐργαζόμενοι γιὰ τὴν ἀγάπη, στὴν ἀποδοχή μας ἀλλήλων ἄνευ κρίσεως, ὡς τέκνα Θεοῦ»9!

                                                      

                       

                                                      Μητροπολίτης Φυλής και Ωρωπού κ.Κυπριανός.

 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...