ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΝΟΙΑ

 

 

 

Αν ζούσε σήμερα ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός θα εθεωρείτο από τους Οικουμενιστές και τους ιλαρούς εφησυχαστές της Πίστης,ως ζηλωτής,φανατικός κι αιθεροβάμμων. 

 
 

Τώρα διαχωρίζεται η ήρα από το στάρι.Τώρα ενισχύεται ο δάκος που τρώει την ελιά.Τώρα αποτειχίζονται τακτικά,ιερείς,που αρνούνται,να συμμετάσχουν σ' αυτό το οικουμενιστικό θέατρο των Εσχάτων,που θιασάρχης του είναι ο ίδιος,ο Αντίχριστος.Λένε οι εκ του ασφαλούς,θρησκευτικοί ορθολογιστές της Πίστης.Καλύτερα με το ψέμα και μές στην Εκκλησία,παρά με την Αλήθεια και έξω απ' αυτήν''.Δύναται,όμως η Αγία,Καθολική και Αποστολική Εκκλησία να είναι μες στο ψέμα;Τότε,τι Αγία είναι;Όχι βέβαια.Έτσι τεκμαίρεται ανεπιφύλακτα το συμπέρασμα,πως η Εκκλησία του Θεού είναι καθ' όλα Μυστηριακή και Πνευματική,γι' αυτούς βέβαια,που την ορθοτομούν,κάτι,που οι ιλαροί εφησυχαστές της Πίστης αρνούνται να νοήσουν.

 
 

Οι άνθρωποι τρέχουν...Καλωδιομένοι με τα ''ανεκτίμητα'' κινητά τους επιζητούν,όχι την εποικοινωνία,αλλά την υπόθαλψη της σωματοποιημένης,αυτιστικής αμηχανίας τους.Φωνασκούν στα λεωφορεία σαν δικτυωμένες,κινητές κουρούνες,συναγωνίζονται στην εκμηχανιστική τους αναβάθμιση με λογισμικά της apple,προκειμένου να γίνουν κοινωνοί με το άγνωστο βιογραφικό των άλλων.Γιατι τα κινητά δεν προβιβάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις,αλλά υποθάλπουν μια κοινωνική άννοια,επιμελώς κεκαλυμένη πίσω από την διαφημηστική μαρκίζα μιας άχαρης και  ψευδοειδούς επικοινωνίας.Μας δημιούργησαν ανάγκες,απλά να τρέχουμε.Οι άνθρωποι δήλωσαν παραίτηση.Παραιτήθηκαν από την Πίστη,την πολιτική και εν γένει από το κοινωνικό γίγνεσθαι,που πλέον κινείται στις τέσσερεις ρόδες ενός αναπηρικού αμαξιδίου.Αυτό,που αδυνατούν,να κάνουν,το πραγματοποιούν με την φαντασία σε εγρήγορση.Επαναστατούν στον καναπέ,διαδηλώνουν στην κουζίνα και εξεγείρονται στο μπάνιο.Οι Χριστολογικοί αποστάτες βιώνουν έναν ιδεοληπτικό,κοινωνικό αυτισμό,που από σύμπτωμα έγινε κοινωνικοποιημένη άνοια.

 
 

Όλα τα δεχόμαστε αναντίρρητα,γιατι εκλίπει πια το ψυχικό σθένος,που ενδυναμώνεται και διαβαθμίζεται από την εκκλησιαστική μας παρουσία και την ορθοτομημένη Πίστη.Η τελευταία αναζητείται,ως απωλεσθείσα είδηση στα  μέσα κοινωνικής δικτύωσης,χωρίς επώνυμο αποστολέα και φυσικά,χωρίς επί γνώσει παραλήπτη.Ο κοινωνικός μας αυτισμός δημιούργησε άβουλους ανθρώπους.Επεβλήθηκε η πλέον ψυχοπαθολογική ιδεοληψία,πως ζωή είναι ο μίζερος μικρόκοσμος,που αναλώνεται μεταξύ τύρου και αχλαδίου,ενός ''ερωτεύσιμου'' υπολογιστή και ενός ''τρισχαριτωμένου'' τάμπλετ.Εν πολλοίς η αγάπη επιδαψιλεύει τα αναλώσιμα,πλαστικοποιημένα μηχανήματα,η τυχόν απώλεια των οποίων καθίσταται εξαιρετικά ''προβληματική'' και επικίνδυνα ''θανάσιμη'''...Οι άνθρωποι έχουν χάσει μυριάδας παρασάγκας το μέτρο της ζωής και επιζούν μέσα από μια διαθλαστικά,επίβουλη οθόνη.Ο κοινωνικός μας αυτισμός επιβάλει τον εκούσιο εγκλεισμό στο σπίτι,την λίαν εύπεπτη αποδοχή ενός τεχνοκρατικού,εκμαυλισμένου status και τον αδηφάγο καταναλωτισμό,ως ορισμό ζωής.Οι άνθρωποι-μ' έναν αδόκιμο λόγο-εκβιομηχανοποιήθηκαν.Κάτι,που μέχρι πρότινος εθεωρείτο αυτονόητο,τώρα είναι ακατανόητο.Γι' αυτό και η αγάπη πάγωσε από την πολύχρονη,διαβαθμισμένη ψύξη της.Η αγάπη καταψύχθηκε χάριν ενός καταναλωτικού,πλαστικοποιημένου ''έρωτα''.Η ζωή παίζεται πλέον σ' ένα κοινωνικό playstation,όπου μικροί και μεγάλοι παίζουν με τις ώρες τα ρέστα της ζωής τους!Αυτό,που μένει τέλος είναι η ψυχική γύμνια,ο κοινωνικός αποκλεισμός και το νοητικό ''έμφραγμα''.Πολλές φορές,οι λεπτομέρειες είναι αυτές,που κάνουν την διαφορά.Όλα γίνονται πλέον αποδεκτά κι ας μην είναι φυσιολογικά.Το οικογενειακό τραπέζι σύσσωμο,κάποτε αποτελούσε ολόκληρη θεολογία της κατά Χριστόν αγάπης.Τώρα ερμηνεύεται,ως η ερμητική πορεία του ενός,που αποσπάσθηκε από την Χριστολογική ροή μιας εύρυθμης και νήνεμης ζωής,το ''μετέωρο βήμα του πελαργού,'' πριν από το ''ταξίδι για τα Κύθηρα''.Ίσως είναι η πρώτη εσχοτολογική ημερομηνία,που επιβάλλεται,όχι η πορεία προς τα εμπρός,αλλά η άρδην,μετακίνηση προς πίσω.Το Παρελθόν ενός λαού,όταν διαγράφεται επιλεκτικά από την εξασθενημένη μνήμη του,δημιουργεί κενά,που ο κοινωνικός τους αυτισμός,τ' αναδυκνείει στο ζενίθ τους.Οι άγραφοι νόμοι της ζωής και της Εκκλησίας,οι αέναες,ριζωμένες Παραδόσεις,αν και δεν καταγράφονται στο καθοδηγών ''Πηδάλιο,'' είναι καρφωμένες βαθιά στην καρδιά του Ορθοδόξου.Όλα αλλάζουν,γιατι σε κάθε χώρο καραδοκούν ευάρεστα,οι καθ' ύλην ''αρμόδιοι'' για να τ' αλλάξουν.Η Παγκοσμιοποίηση και ο Οικουμενισμός είναι, αποκλειστικά και μόνο,λέξεις πολυσύλλαβες για τους ανθρώπους.Τίποτ' άλλο.Ακόμα και στα θέματα της Πίστης έχουν μια καθ' όλα ιταμή,ραγιάδικη και δουλική επιχειρηματολογία,πως και όλες οι αέναες,εκκλησιαστικές παραδόσεις ν' αλλάξουν,αυτοί θα παραμένουν άκριτοι,άβουλοι και βολεμένοι σκαπανείς,σ' ένα ποίμνιο,του οποίου,οδηγός δύναται,να είναι και ο λύκος.Μα η εκκλησία αυτή,όταν εκπέσει,παύει να είναι του Θεού...Δεν κατάλαβαν ποτέ,πως η  Εκκλησία είναι αποκλειστικά πνευματική και εξολοκλήρου μυστηριακή,πάντα εν Αληθεία Πίστεως.Η πλάνη τους προσμετράται με την ποσότητα του ποιμνίου,την κοινωνική τους αναγνώριση και τα πρωτοκολλημένα έγγραφα των-εν γραφειοκρατία-Μητροπόλεων.Αρνούνται-φευ-το αυτονόητο,πως,όταν η εκκλησία περί άλλων τυρβάζει,ασχημονεί και αρετίζει,απλά δεν είναι Ορθόδοξη.Κι εδώ,ο κοινωνικός αυτισμός συνομολογείται με μια έρπουσα και ενδόμυχη διακριτική και αρκούντος βολεμένη υποκρισία,πως,''Καλύτερα με το ψέμα και μές στην Εκκλησία,παρά με την Αλήθεια και έξω απ' αυτήν''.Δύναται,όμως η Αγία,Καθολική και Αποστολική Εκκλησία να είναι μες στο ψέμα;Τότε,τι Αγία είναι;Όχι βέβαια.Έτσι τεμαίρεται ανεπιφύλακτα το συμπέρασμα,πως η Εκκλησία του Θεού είναι καθ' όλα Μυστηριακή και Πνευματική,γι' αυτούς βέβαια,που την ορθοτομούν,κάτι,που οι εργολαβικοί ορθολογιστές της Πίστης αρνούνται να,νοήσουν.Όταν ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης,εκ της περίφημης Μονής του Στουδίου,που μετρούσε εκατοντάδες μοναχούς,πρότεινε την Αποτείχιση από την εγκόσμια,χοική Εκκλησία εν καιρώ αιρέσεως,εννούσε αποκλειστικά και μόνο αυτό.Ότι δηλαδή αποτειχίζομαι Εκτός,από την αίρεση της Εκκλησίας,όταν αυτή τελείται,για να είμαι ακριβώς Εντός των ορίων της Αγίας,Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής (580 - 662 μ.Χ.),ηγούμενος της Μονής Χρυσουπόλεως κοντά στην Κωνσταντινούπολη,αγωνίσθηκε για πολλά χρόνια κατά της αίρεσης του Μονοθελητισμού,που είχε εγκαταβιώσει στους κόλπους της Εκκλησίας και ενώ τα Πατριαρχεία της Ανατολής και η Ρώμη είχαν αποδεχθεί την αίρεση κάτω από επίδραση του μονοθελητή Αυτοκράτορα Κώνσταντος Β΄ (641 - 668 μ.Χ.).Ο Άγιος Μάξιμος περιήλθε γη και θάλασσα,από την Κωνσταντινούπολη μέχρι τη Ρώμη,όπου και βοήθησε στη Σύνοδο του Λατερανού (649 μ.Χ.) κατά του Μονοθελητισμού,υπό τον Πάπα Μαρτίνο.Και φθάνουμε στο κομβικό σημείο.Όταν σε ανάκριση,ο αιρετικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Πέτρος του είπε,να ενωθεί με την καθολική (παγκόσμια) εκκλησία που είχε δεχθεί την αίρεση,τότε ο Άγιος Μάξιμος του απάντησε: «Ο Θεός των όλων (Χριστός) είπε,ότι Καθολική Εκκλησία είναι η ορθή και σωτήριος ομολογία της πίστεως σ' Αυτόν» (και όχι η ενότητα μέσα στην αίρεση, μέσα στην ψευδή πίστη).Αυτά,οι εθελοτυφλούντες ορθολογιστές της Πίστης αρνούνται,να τα δουν,γιατι ο εν ενεργεία κοινωνικός τους αυτισμός περνάει διηθητικά μέσα από τον εγωικό τους,κατ' αποκλειστικότητα,ερμητικό ψυχαναγκασμό.Αυτοί,που έσχισαν την Εκκλησία το 1924 και προκάλεσαν σχίσμα, δεν δικαιούνται δια να ομιλούν,γιατι σχίστες είναι.Η Ημερολογιακή Καινοτομία ήταν ζήτημα Πίστης,ώστε να επιτρέπεται η Αποτείχιση;Ιδού,τι γράφει σε επιστολή του στις 6 [19] Ιουνίου 1968 ο αείμνηστος π.Φιλόθεος Ζερβάκος...''Οι Άγιοι Πατέρες της Ζης Οικουμενικής Συνόδου ώρισαν: ''εί τις πάσαν έγγραφον ή άγγραφον παράδοσιν αθετεί ανάθεμα'', και ''άπαντα τα παρά την διδασκαλία και υποτύπωσιν των αοιδήμων Πατέρων καινοτομηθέντα και πραχθέντα ή μετά ταύτα πραχθησομένα ανάθεμα τρίς''. Επειδή το παλαιόν εορτολόγιο είναι παράδοσις έγγραφος, επειδή το νέον είναι καινοτομία παπικής και μασσωνικής προελεύσεως, όσοι καταφρονούν το παλαιόν εορτολόγιον και ακολουθούν το νέον είναι υποκείμενοι τω αναθέματι. (...)Κάθε πρόφασις και δικαιολογία είναι αδικαιολόγητος και προφάσεις εν αμαρτίαις.'' Μόνο αυτό αρκεί.Ο Άγιος Ιωάννης ο Μαξίμοβιτς,μέγας Άγιος της εποχής μας ήταν κατ' αυτούς ''σχισματικός,'' επειδή,η Σύνοδος των Ρώσων της Διασποράς υπό τον Αρχιεπίσκοπο Άγιο Φιλάρετο,δεν είχε καμμία κοινωνία με το Πατριαρχείο της Μόσχας,ούτε βέβαια με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.Όταν,όμως το 1999 έγινε η ένωση του μεγαλύτερου μέρους της Συνόδου με το Πατριαρχείο της Μόσχας,τότε...και η Ρωσική Εκκλησία τον ανάδειξε...Άγιο...Διερωτάται λοιπόν κανείς...Πότε ήταν Άγιος ο Ιωάννης ο Μαξίμοβιτς;Όταν ανήκε στην ''σχισματική'' κατ' αυτούς Σύνοδο ή,όταν ενώθηκε η Σύνοδος με το Πατριαρχείο της Μόσχας;Αυτό,όμως,που έχει ιδιαίτερη και καθοριστική σημασία και,που οι ιδεοληπτικοί,θρησκευτικοί ορθολογιστές,κρύβονται επιμελώς πίσω από το Κανονικό Δίκαιο αγνοώντας-επιλεκτικά-βέβαια κανόνες της Αγίας Εκκλησίας είναι η Αποτείχιση στα Έσχατα,στα επώδυνα και ομολογιακά χρόνια,που ζούμε.Τώρα διαχωρίζεται η ήρα από το στάρι.Τώρα ενισχύεται ο δάκος και ''μολύνει'' την ελιά.Τώρα αποτειχίζονται τακτικά,ιερείς,που αρνούνται,να συμμετάσχουν σ' αυτό το οικουμενιστικό θέατρο,που θιασάρχης του είναι ο ίδιος,ο Αντίχριστος.Υπερβολή;Διαβάστε την ομολογιακή κατάθεση δια του Τύπου,του Ιερομονάχου της Μητρόπολης Σύρου Ευθυμίου Χαραλαμπίδη,που πρόσφατα αποτειχίσθηκε,όπως και του Πρεσβυτέρου π.Ιωάννη Υφαντή για την ''μόλυνση'' του Οικουμενισμού,που πλήττει την κρατούσα Εκκλησία.Και,ας γίνει επιτέλους γνωστό τοις πάσι,πως η λέξη Αποτείχιση είναι προτροπή Αγίων και όχι υποκριτικό εφεύρημα ανθρώπων με ιδιοτελή και άνομα κριτήρια.Ακόμη και ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος έχει γράψει σχετικά...''Ἂν δὲ ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ,[του ποιμένα δηλαδή για λόγους αίρεσης] ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω,νὰ παύση το μνημόσυνόν του συμφώνως τω ΙΕ Κανόνι της Πρωτοδευτέρας Συνόδι''.Και,τι λέει ο 15ος Κανόνας;''᾿Εὰν ὅμως ᾿Επίσκοπός τις ἢ Μητροπολίτης ἢ Πατριάρχης ἄρξηται νὰ διακηρύττῃ δημοσίᾳ ἐπ᾿ ἐκκλησίας αἱρετικήν τινα διδαχήν, ἀντικειμένην πρὸς τὴν ᾿Ορθοδοξίαν,τοτε οἱ προαναφερθέντες κέκτηνται δικαίωμα ἅμα καὶ χρέος ν᾿ ἀποσχοινισθῶσι πάραυτα τοῦ ᾿Επισκόπου, Μητροπολίτου καὶ Πατριάρχου εκείνου, διὸ οὐ μόνον εἰς οὐδεμίαν.θέλουσιν ὑποβληθῆ κανονικὴν ποινήν, ἀλλὰ θέλουσι καὶ ἐπαινεθῆ εἰσέτι, καθ᾿ ὅσον διὰ τούτου δὲν κατέκριναν καὶ δὲν ἐπανεστάτησαν ἐναντίον τῶν νομίμων ᾿Επισκόπων, ἀλλ᾿ ἐναντίον ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων, οὔτε καὶ ἐγκατέστησαν τοιουτοτρόπως σχῖσμα ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως, ἀπήλλαξαν τὴν ᾿Εκκλησίαν, ἐν ὅσῳ ἠδυνήθησαν, τοῦ σχίσματος καὶ τῆς διαιρέσεως.'' Με απλά λόγια,αν Επίσκοπος,Μητροπολίτης ή Πατριάρχης κοινοποιούν δημοσίως αιρετικά φρονήματα,τότε οι αντιτιθέμενοι σ' αυτά,έχουν,όχι μόνο χρέος,αλλά και δικαίωμα ν' αποσχισθούν,γιατι αυτοί [οι παραπάνω] δεν είναι κανονικοί ποιμένες,αλλά ψευδοεπίσκοποι και ψευδοδιδάσκαλοι.Και,ούτε σχίσμα ποιούν,αλλά το αντίθετο,απήλλαξαν την Εκκλησία από σχίσματα και διαιρέσεις.

 

Συμπερασματικά.Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ,Βαρθολομαίος,όπως και οι προκάτοχοί του,Μελέτιος Δ',Αθηναγόρας,Δημήτριος,εργάστηκαν με ''πρωτοφανές και απίστευτο ζήλο'' για την ψευδοένωση της Εκκλησίας με τον Παπισμό.Ήραν τα αναθέματα,που διαχώριζαν τις αιρέσεις από την ορθότητα της Πίστης,κατήργησαν το μέχρι τούδε εκκλησιαστικό ημερολόγιο,προκειμένου να συνεορτάζεται πιο κοντά το Πάσχα με τους Καθολικούς,προέβησαν σε απίστευτες,αιρετικές δοξασίες και γέμισαν την Εκκλησία με αιρετικά φρονήματα και ανορθόδοξες,παναίρετες ιδεοληψίες.Ποιές;Η Βαπτισματική θεολογία του Μητροπολίτη Περγάμου κ.Ζησιούλα,η Μεταπατερική Θεολογία του Μητροπολίτη Μαγνησίας κ. Ιγναντίου,οι ανομολόγητες,πανάρετες αιτιάσεις του Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ.Χρυσοστόμου,ο ανομολόγητος φιλοκαθολικισμός του Μητροπολίτη Σύρου κ.Δωροθέου,οι αντίχριστες δηλώσεις του Αυστραλίας κ.Στυλιανού,πως ο Χριστός σαν άνθρωπος ήταν αμαρτωλός και τόσα άλλα.Κοντά σ' αυτά,να προσθέσουμε τα κοράνια που χαρίζουν πλέον,ως...δώρα,οι.. Κων/λεως Βαρθολομαίος,ο Κομοτηνής Παντελεήμων,ο Ιεροσολύμων Θεόφιλος,την προεδρία στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών του Αλβανίας Αναστασιου και πολλά άλλα.Σε όλους αυτούς υπενθυμίζουμε την φοβερή,αποστολική περικοπή του Παύλου,την β' προς Κορινθίους,όπου τονίζει καταλυτκά...«Μή γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις˙ τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνη καί ανομία; τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; Τίς δέ συμφώνησις Χριστώ πρός Βελίαρ; ή τίς μερίς πιστώ μετά απίστου; Τίς δέ συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων; υμείς γάρ ναός Θεού εστέ ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι ενοικήσω εν αυτοίς καί εμπεριπατήσω καί έσομαι αυτών Θεός, καί αυτοί έσονταί μοι λαός. Διό εξέλθετε εκ μέσου αυτών καί αφορίσθητε, λέγει Κύριος, καί ακαθάρτου μή άπτεσθε, καγώ εισδέξομαι υμάς, καί έσομαι υμίν εις πατέρα, καί υμείς έσεσθαί μοι εις υιούς καί θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ»[11].Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν.Εύχεσθε και προσεύχεσθε!

 

 

Γιώργος Δημακόπουλος.Δημοσιογράφος.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου