ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ

 

 

Τετάρτη 2 [15] Οκτωβρίου 2014.Πάτριο,εκκλησιαστικό ημερολόγιο.

 
 

Σήμερα εορτή εορτάζουμε επί τη μνήμη του Αγίου ιερομάρτυρος Κυπριανού και της αγίας οσιοπαρθενομάρτυρος Ιουστίνης.Οι Άγιοί μας είναι προστάτες αυτών,που όχι μόνο κατέχονται από κάποιο είδος μαγείας,αλλά και από κάθε δαιμονική επήρεια.Είναι προστάτες αυτών,που έφτασαν στο χείλος της αυτοχειρίας και κάθε μορφή αυτοτιμωρίας και αυτοκακοπάθειας,ειδωμένοι τον θάνατο,ως χαροποιό εκτόπισμα πλανερής και δαιμονικής ιδεοληψίας.Η Μονή τους στην Φυλή Αττικής έχει να εκθέσει έναν ατέλειωτο και συνεχή κατάλογο ζωντανών και ανείπωτων  θαυμάτων,για ν' αποδειχθεί περίτρανα,πως οι Άγιοι δεν διαχωρίζονται σε θαυματουργούς και μη,αλλά θαυματουργούν σύμφωνα με τους ''ευ δούλους αγαθούς,'' που ποιμένουν ιεροπρεπώς τον οίκο τους και τους εν καλή προαιρέσει μετανοημένους χριστιανούς.Η ανέκφραστη και ανομολόγητη μετάνοια του Αγίου Κυπριανού ήταν αυτή,που ώθησε και ''αυτοματοποίησε'' τον μακαριστό πατέρα μας Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανό,ώστε να δημιουργήσει το πρώτο μοναχικό κελλάκι του στην περιοχή της Χασιάς,με την ευλογία του πνευματικού του πατρός,οσίου Γέροντος π.Φιλοθέου Ζερβάκου.Στο άβατον υπάρχει ένα μικρό ναύδριον,προς τιμήν του Αγίου Πνεύματος,για να θυμίζει το σημείο,που τα πόδια του γέροντός μας καρφώθηκαν στην γή,ως σημάδι της Θείας Χάριτος να δημιουργηθεί εκεί το μοναστήρι των Αγίων μας.Από τότε,το 1961,έχουν συρρεύσει απροσμέτρητα πλήθη καταφευγόντων πιστών,που μέσα από μια ιλιγγιώδη αίσθηση κινδύνου εναπόθεσαν στους Αγίους την μετάνοιά τους κι αυτές τις πυώδεις,αιμορραγούσες αμαρτίες τους.Σήμερα,Τετάρτη 2 [15] Οκτωβρίου 2014 με το πάτριο,εκκλησιαστικό ημερολόγιο τιμούμε τους προστάτες μας και ταπεινά προσφέρουμε,ως ελάχιστο αντίδωρο αγάπης,τα ανεξάντλητα και ρέουσα δάκρυα της αμετανόητης πορείας μας κι αυτής,της κομπάζουσας και άφιλης στατικότητάς μας.Συνεχίζουμε να ελπίζουμε όμως,πως η Χάρις του Θεού δεν θα μας εγκαταλείψει και θα δωρήσει την Μετάνοια,ως την αρχή και το τέλος αυτού,του αόρατου πολέμου με τον αντίδικο βελίαρ.Χαίρεστε Χρόνια Πολλά.Η Χάρις του Θεού,η ευλογία των Αγίων μας και η ευχή του πολυσεβάστου γέροντός μας είη μετά πάντων ημών!




 

 

Χρόνια Πολλά,θεάρεστα και κατά Χριστόν δημιουργικά.Η ευλογία των Αγίων μας και η ευχή του αειμνήστου πατρός μας είη μετά πάντων ημών!

 

Γιώργος Δημακόπουλος.Δημοσιογράφος.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου