ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

ΑΝΟΙΞΑΝ ΟΙ ΣΤΕΓΕΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΚΑΙ ΦΑΝΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

 

 

Τότε άνοιξαν οι στέγες της εκκλησίας και άρχισαν,να κατεβαίνουν μυριάδες στρατιές αγγέλων,κρατώντας στα χέρια τους ένα μικρό Παιδί!

 

 

Όταν τελείωσαν οι θεϊκές ευχές και άρχισαν οι κληρικοί να τεμαχίζουν τους άρτους της προθέσεως,είδα τα δύο πρόσωπα πάνω στην αγία Τράπεζα να κρατούν τα χέρια και τα πόδια του παιδιού, που ήταν πάνω στην αγία Τράπεζα, και με το μαχαίρι που κρατούσαν έσφαξαν το παιδί και άδειασαν το αίμα του στο Ποτήριο που βρισκόταν πάνω στην αγία Τράπεζα.

 
 

Αφηγήθηκαν κάποτε οι πατέρες για ένα αδελφό ότι· όταν μια Κυριακή γινόταν ακολουθία,ξεκίνησε,να έλθει στην εκκλησία σύμφωνα με τη συνήθεια ,λλά τον κοροΐδεψε ο διάβολος λέγοντας του:“ Πηγαίνεις στην εκκλησία,για να μεταλάβεις άρτο και οίνο και για να σου πούνε,ότι αυτό είναι σώμα και αίμα Χριστού; Μην κοροϊδεύεσαι”.Ο αδελφός υπάκουσε στον λογισμό του και δεν πήγε σύμφωνα με τη συνήθεια στην εκκλησία,ενώ οι αδελφοί του τον περίμεναν· γιατί έτσι είναι η συνήθεια σε κείνη την έρημο,να μην τελούν την ακολουθία μέχρις ότου έλθουν όλοι.Αφού τον περίμεναν αρκετά και κείνος δεν ερχόταν,μερικοί απ' αυτούς πήγαν στο κελλί του σκεπτόμενοι:“ Μήπως είναι άρρωστος ή πέθανε ο αδελφός;”.

 
 

Όταν ήλθαν στο κελλί τον ρωτούσαν:“Γιατί αδελφέ δεν ήλθες στην εκκλησία;”.Αυτός ντρεπόταν,να τους απαντήσει. Όταν όμως αντιλήφθηκαν το φαύλο τέχνασμα του διαβόλου,οι αδελφοί τον υποχρέωσαν,να τους ομολογήσει την επιβουλή του διαβόλου.Αυτός τους απάντησε:“ Συγχωρέστε με, αδελφοί, γιατί ενώ ξεκινούσα,όπως πάντα να έλθω στην εκκλησία, ο λογισμός μου μου είπε,ότι δεν είναι σώμα και το αίμα του Χριστού αυτό που πας να μεταλάβεις, αλλά είναι απλώς άρτος και οίνος. Αν λοιπόν θέλετε,να έλθω μαζί σας, διορθώστε μου τον λογισμό για τη θεία λειτουργία”.Αυτοί του είπαν:“ Σήκω, έλα μαζί μας και θα παρακαλέσουμε τον Θεό,να σου δείξει ζωντανά τη θεϊκή δύναμη”.Αυτός πήγε στην εκκλησία και εκεί,αφού ικέτευσαν πού τον Θεό για τον αδελφό, δηλαδή να του αποκαλυφθεί η δύναμη των μυστηρίων,άρχισαν αμέσως τη θεία λειτουργία,αφού τοποθέτησαν τον αδελφό στη μέση της εκκλησίας,ενώ αυτός,ως την απόλυση δεν σταμάτησε,να βρέχει με τα δάκρυα του το πρόσωπο του.Μετά το τέλος της λειτουργίας παρακάλεσαν οι πατέρες τον αδελφό να τους απαντήσει: “Πες μας,αν σου έδειξε κάτι ο Θεός,για να ωφεληθούμε και μεις”.Αυτός κλαίγοντας άρχισε,να λέγει:“Όταν τελείωσε ο κανόνας της ψαλμωδίας και αναγνώσθηκε η διδαχή των αποστόλων και ετοιμάστηκε ο διάκονος να αναγνώσει το ευαγγέλιο,τότε είδα να ανοίγει η στέγη της εκκλησίας και να φαίνεται ο ουρανός και κάθε λόγος του αγίου ευαγγελίου να γίνεται φωτιά μέχρι τον ουρανό. Όταν τελείωσε η ανάγνωση του ευαγγελίου,ήλθαν οι κληρικοί από το διακονικό κρατώντας την μετάληψη των αγίων μυστηρίων.Τότε είδα ν' ανοίγουν οι ουρανοί και να κατεβαίνει φωτιά και μαζί της ένα πλήθος αγγέλων και αρχαγγέλων και πάνω απ' αυτούς δύο πρόσωπα ενάρετα των οποίων την ομορφιά δεν μπορώ να περιγράψω – γιατί η φεγγοβολή τους ήταν σαν αστραπή – και ανάμεσα του υπήρχε ένα μικρό παιδί. Τότε οι αγγέλοι παρατάχθηκαν γύρω από την αγία Τράπεζα και το παιδί βρισκόταν ανάμεσα τους. Όταν τελείωσαν οι θεϊκές ευχές και άρχισαν οι κληρικοί να τεμαχίζουν τους άρτους της προθέσεως,είδα τα δύο πρόσωπα πάνω στην αγία Τράπεζα,να κρατούν τα χέρια και τα πόδια του παιδιού,που ήταν πάνω στην αγία Τράπεζα,και με το μαχαίρι που κρατούσαν, έσφαξαν το παιδί και άδειασαν το αίμα του στο Ποτήριο,που βρισκόταν πάνω στην αγία Τράπεζα.Αφού έκοψαν σε μικρά τεμάχια το σώμα του παιδιού,τα τοποθέτησαν πάνω από τους άρτους και έγιναν και οι άρτοι σώμα.Τότε ήρθε στο μυαλό μου ο Απόστολος που λέει· Γιατί η δική μας γιορτή του Πάσχα συνίσταται στο γεγονός,ότι ο Χριστός θυσιάστηκε για χάρη μας.Όταν, όμως πλησίασαν οι αδελφοί,να μεταλάβουν την αγία προσφορά,τους προσφερόταν ζωντανό σώμα. Μόλις,όμως χρησιμοποιούσαν την επίκληση ''αμήν'' γινότανε άρτος στα χέρια τους. Όταν όμως πήγα και 'γω,να μεταλάβω,μου δόθηκε σώμα και δεν μπορούσα να μεταλάβω.Τότε άκουσα μια φωνή στ' αυτιά μου να μου λέει:“ Άνθρωπε γιατί δεν μεταλαβαίνεις,αυτό που ζήτησες;”Τότε είπα:“Λυπήσουμε Κύριε, δεν μπορώ να μεταλάβω σώμα.”Πάλι μου είπε:“Αν μπορούσε ο άνθρωπος,να μεταλάβει σώμα,σώμα θα υπήρχε,όπως το βρήκες.Κανείς,όμως δεν μπορεί,να φάει σώμα, γι' αυτό όρισε ο Κύριος τους άρτους της προθέσεως. Γιατί,όπως στην αρχή ο Αδάμ με τα χέρια του Θεού έγινε σάρκα και μετά της έδωσε πνεύμα ζωής ο Θεός, κατόπιν η σάρκα χωρίστηκε στη γη,το πνεύμα όμως παρέμεινε,έτσι και τώρα ο Χριστός προσφέρει τη σάρκα του μαζί με το άγιο Πνεύμα. Και η σάρκα δεν είναι τέλεια στον άνθρωπο, το πνεύμα όμως εγκαθίσταται στην καρδιά.Αν λοιπόν πίστεψες, μετάλαβε αυτό,που έχεις στο χέρι σου.” 

 
 

Και μόλις είπα: “ Πιστεύω Κύριε”,έγινε το σώμα,που είχα στο χέρι μου άρτος. Αφού ευχαρίστησα λοιπόν τον Θεό, μετέλαβα την αγία προσφορά. Όταν προχώρησε η λειτουργία και ξαναγύρισαν οι κληρικοί,είδα πάλι το μικρό παιδί ανάμεσα στα δύο πρόσωπα και,ενώ οι κληρικοί συμμάζευαν τα δώρα,είδα πάλι τη στέγη,ν' ανοίγει και οι θείες δυνάμεις να ανυψώνονται στον ουρανό”.Αυτά, αφού άκουσαν οι αδελφοί και,αφού ένοιωσαν βαθιά κατάνυξη,αναχώρησαν στα κελιά τους!

 
 

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΙΝΑ

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...