ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

ΤΕΚΝΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΕ ΙΔΟΥ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΣΣΑ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ

 

 

 

Θέλω,τέκνον μου Αθανάσιε,εις το εξής να μην ορίσης εσύ και οι διάδόχοι σου ''οικονόμον'' διακονητήν εις την Μονήν,διότι εγώ θα είμαι η ''Οικονόμισσα'' της Λαύρας,μέχρι συντελέσεως της οποίας επήρκεσεν αφθόνως η ''ευλογία'' εκείνη των τροφίμων.

 
 

Αλλά,ενώ εσυνεχίζετο εντατικώς η οικοδομή της Λαύρας απ' αυτής της αρχής πάλιν ''νέος πειρασμός'' αλλά και θαυμαστή επίσκεψις της Κυριάρχου και Προστάτιδος και Τροφού του Όρους Κυρίας Θεοτόκου συνέβη είς τον Όσιον Αθανάσιον τον Αθωνίτην.Κατά τα έτη 962-963 ενέσκηψε λιμός εις την αυτοκρατορίαν,ένεκα του οποίου η έλλειψις τροφίμων εις το Όρος και μάλιστα εις την εγειρομένην νέαν Λαύραν υπήρξε μεγάλη,λόγω μάλιστα και της συγκεντρώσεως εργατών και του μόχθου της οικοδομής.Επειδή λοιπόν η συνέχισις της οικοδομής ήτο πλέον αδύνατος κατόπιν της εξαντλήσεως και των στοιχειωδών τροφίμων σίτου και ελαίου εις την Λαύραν,εξεκίνησεν ο Όσιος και επορεύετο προς τας Καρυάς δια να συμβουλευθή εκεί τους Γέροντας,τί έπρεπε να κάμη.Αλλά,ενώ είχεν απομακρυνθή της Μονής και εις απόστασιν δύο ωρών προς δυτικά αυτής,βαδίζων συνάντησε μίαν σεμνοτάτην και μεγαλοπρεπεστάτην γυναίκα.Ως ήτο επόμενον,εκ της θέας αυτής κατ' αρχάς εταράχθη ο Όσιος,διότι,ως άνθρωπος εσκέφθη μήπως ήτο φάντασμα και παγίς του πονηρού.Αλλά πρώτη η γυνή εκείνη ηρώτησε τον Όσιον.''Πόθεν έρχεσαι Αθανάσιε και,πού πορεύεσαι;'' Έκπληκτος τότε ο Όσιος,διότι εγνώριζεν αύτην και το όνομά του,απήντησε.''Ποία είσαι εσύ,η οποία μου ομιλείς και γνωρίζεις το όνομά μου;'' ''Εγώ είμαι η Μήτηρ του Κυρίου και Προστάτις σου,απήντησεν εκείνη.''Αλλ' ειπέ μοι.Διατί εγκατέλιπες την Λαύραν και πού μεταβαίνεις;Και ο Όσιος.''Δεν πιστεύω,ότι εσύ είσαι η Κεχαριτωμένη,εάν δεν ίδω εκ μέρους σου κάποιο σημείον.Διότι πολλαί είναι αι τέχνες και παγίδες του διαβόλου.'' Και εκείνη προς αυτόν.'' Δίκαιον έχεις Αθανάσιε,και χαίρομαι δια την διάκρισίν σου.Δια να πιστεύσης όμως,ότι δεν είμαι φαντασία,ιδού,κτύπησε σταυροειδώς με την ράβδον σου αυτήν την πέτραν επικαλούμενος το Όνομα της Αγίας Τριάδος και θα ίδης ευθύς δά της Χάριτος του Υιού μου να αναβλύζη άφθονον,διαυγέστατον και αστείρευτον ύδωρ.'' Πεισθείς τότε και υπακούων ο Όσιος εκτύπησε την ενώπιόν του πέτραν και,ω του θαύματος!Ανέβλυσεν αποτόμως το γνωστόν και αστείρευτον έκτοτε ύδωρ του ΄΄Αγιάσματος''.Κατανυγείς δε δια το θαύμα τούτο ο Όσιος προσέπεσεν εις τους πόδας της Θεομήτορος λέγων.''Συγχώρησόν μοι Μήτερ του Θεού,δια την απιστίαν μου.Επειδή δε με ρώτησες,πού πορεύομαι,ιδού Σοι αποκρύνομαι.όλαι οι προμήθειαι των τροφίμων της Μονής ετελείωσαν,ώστε να είναι αδύνατος η συνέχισις της οικοδομής αλλά και της συντήρησης των μοναχών και εργατών.Δια τούτο πορεύομαι εις τας Καρυάς δια να συμβουλευθώ τους Γέροντας.Πλην,όμως τώρα είμαι πρόθυμος και,Σε Παρακαλώ προσταξόν μοι ό,τι θέλεις και ορίζεις να πράξω,Δέσποινά μου.'' ''Πρώτον,απήντησεν η Κυρία Θεοτόκος εις τον τόπον τούτον ν' αναγείρης ναόν επ' ονόματί μου εις ανάμνησιν του θαύματος.Έπειτα δεν χρειάζεται να μεριμνήσης δια τρόφιμα,διότι εγώ ανέλαβον αυτήν την ''οικονομίαν''.Λοιπόν,επίστρεψον εις την Μονήν σου,τέκνον μου Αθανάσιε,και θα εύρης τας αποθήκας πλήρεις,ώστε απερίσπατος να συνεχίσης και ολοκληρώσης την οικοδομήν της Λαύρας.Ταύτα είπεν η Θεοτόκος και ευθύς έγινεν άφαντος.Ο δε Όσιος Αθανάσιος δακρύων εκ της χαράς και συγκινήσεως δια την Θείαν εκείνην οπτασίαν και δωρεάν έσπευσεν επιστρέφων εις την Λαύραν.Όταν ο Όσιος έφθασεν εις την Μονήν και διέβη την κεντρικήν πύλην και εισήλθεν εις την αυλήν,βλέπει ενώπιόν του και πάλιν την Υπεραγίαν Θεοτόκον!Ενώ δε έκπληκτος και χαίρων ούτος υπεκλίθη εις Αυτήν.Εκείνη προπορευόμενη ωδήγησεν αυτόν εις το ''Δοχείον'' ή την αποθήκων της Μονής,η οποία ευρέθη πλήρης εκλεκτών τροφίμων!Δεικνύουσα δε η Δέσποινα την ''ευλογίαν'' εκείνην του Θεού,είπεν εις τον Όσιον.''Θέλω,τέκνον μου Αθανάσιε,εις το εξής να μην ορίσης εσύ και οι διάδόχοι σου ''οικονόμον'' διακονητήν εις την Μονήν,διότι εγώ θα είμαι η ''Οικονόμισσα'' της Λαύρας,μέχρι συντελέσεως της οποίας επήρκεσεν αφθόνως η ''ευλογία'' εκείνη των τροφίμων.

 




Απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού μοναχού Νικοδήμου Μπιλάλη,''Θαύματα Οσίου Αθανασίου Αθωνίτου,'' Εκδόσεις Παρουσία,Αθήνα 2000.Εισαγωγή,επιμέλεια και τίτλος κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...