ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

ΙΝΑ ΤΙ ΠΡΟΔΙΔΟΥΣ ΤΟΝ ΑΤΙΜΗΤΟΝ ΕΙΣ ΜΙΑΙΦΟΝΙΑΝ;




Ίνα τί ἐπώλεις τὸν ἀτίμητον, προδιδοὺς εἰς μιαιφονίαν; Φρῖξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ, καὶ κλονουμένη βόησον· Ἀνεξίκακε Κύριε δόξα σοι.                                                                                           

                                                                                                                             Τροπάριο της Μ.Τετάρτης.



Οριστικό!Μέσα στο 2016 και κατά την διάρκεια της ''Πανορθοδόξου Συνόδου'' θα υπογραφεί και θα ανακηρυχθεί η Ένωση του Ρωμαιοκαθολικισμού με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.Το δήλωσε ό ίδιος ο Πατριάρχης της Οικουμενιστικής Σέχτας,πριν από λίγο,στον λόγο,που εξεφώνησε μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.Μαύρη ημέρα για την Ορθοδοξία,μαύρη ημέρα για την απανταχού Ρωμιοσύνη.Ο Πατριάρχης της Αποστασίας δήλωσε: ''Θεού ευδοκήσαντος,μέσα στο 2016 θα ανακυρηχθεί και επίσημα η Ένωση με τους αδελφούς μας της Καθολικής Εκκλησίας και για τούτο έχουν από καιρό συσταθεί διμερείς επιτροπές,που εργάζονται επιμόνως προς αυτήν την κατεύθυνση''.Φρίξον ήλιε...Γιατί πούλησες τον ατίμητον! Γιατί τον πρόδωσες προς μιαιφονίαν.Έτσι απλώς αμετάφραστο και στο περίπου “φόνον Θεού!” Τρόμαξε ήλιε, αναστέναξε γη και καθώς θα κλονίζεσαι φώναξε “Άκακε Θεέ μου, δοξασμένο το όνομά σου”.Όχι όμως για τον Ιούδα,αφού η πορεία του Ιησού προς τον σταυρό ήταν προδιαγεγραμμένη,αλλά γι αυτή την βδελυρή πράξη της προδοσίας,που έγινε συνώνυμη με το όνομα Ιούδας, Εφιάλτης, Γούσης,Βαρθολομαίος. Παραδόθηκαν στην ιστορία και πέρασαν από γενιά σε γενιά για να κρατούν καλά το μήνυμα. Πάντα τα ''μεγάλα οράματα'' παραδίδονται στην απολυταρχία,πολιτική και θρησκευτική και την κακία με τις κερκόπορτες της προδοσίας.Και οι προδότες παραδίδονται στην ιστορία για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης.Ανέκαθεν οι προδότες φορούσαν μαύρη κουκούλα για να μην γίνονται αντιληπτοί στην θέαση.Ώσπου κάποια στιγμή την πετούν από εωσφορική έπαρση και ανοική κενοδοξία.Οι διώξεις της Εσφιγμένου είναι η αρχή.Θα ακολουθήσουν και άλλες,για όσους αντιοσταθούν στους Νεοποχίτες του Παναιρετικού Φαναρίου.Λάβετε θέσεις.Η Ιστορία κυλάει και η Παναίρεση μολύνει...Από την Παγκοσμιοποίηση της Κοινωνίας,στην Παγκοσμοιοποίηση της Πίστης...

 

 

Ουκ εάλω η Βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων!

 

"Απολιόρκητη όταν πολιορκείσαι.

 

Και όταν συλλαβάνεσαι ασύλληπτη.

 

Κι όταν κουστωδίες σε πάνε και σε φέρνουνε στα πραιτώρια,

 

κι όταν δένεσαι πάνω σε πασσάλους και μαστιγώνεσαι,

 

κι όταν δένεσαι πίσω από άλογα και άρματα και σέρνεσαι βάφοντας κόκκινη τη

 

γραμμή προς τον Αδη.

 

Κι όταν ενταφιαζεσαι δεν μένεις εκεί,

 

παρά μόνο για μια ή για δυό, το πολύ για τέσσερες νύχτες,

 

οπότε όρθρου βαθέος

 

γιομίζεις το φώς

 

με πίδακες της Ανάστασης!



                                                                                                                     Νικηφόρος Βρεττάκος        
                                                                                                                         


Χρονικό μιας απερινόητης Προδοσίας...Ό,τι έπραξαν οι αντιλατίνοι Πατέρες προ της Αλώσεως,επικυρώνει σήμερα με εωσφορική μεγαλομανία ο Πατριάρχης της Αποστασίας,ο επίγονος του Ιούδα...Τα λόγια στέρεψαν ανείπωτα στην θέα ενός σύγχρονου Προδότη...

 

 

 

Γιώργος Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...