ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

ΙΝΑ ΤΙ ΠΡΟΔΙΔΟΥΣ ΤΟΝ ΑΤΙΜΗΤΟΝ ΕΙΣ ΜΙΑΙΦΟΝΙΑΝ;




Ίνα τί ἐπώλεις τὸν ἀτίμητον, προδιδοὺς εἰς μιαιφονίαν; Φρῖξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ, καὶ κλονουμένη βόησον· Ἀνεξίκακε Κύριε δόξα σοι.                                                                                           

                                                                                                                             Τροπάριο της Μ.Τετάρτης.



Οριστικό!Μέσα στο 2016 και κατά την διάρκεια της ''Πανορθοδόξου Συνόδου'' θα υπογραφεί και θα ανακηρυχθεί η Ένωση του Ρωμαιοκαθολικισμού με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.Το δήλωσε ό ίδιος ο Πατριάρχης της Οικουμενιστικής Σέχτας,πριν από λίγο,στον λόγο,που εξεφώνησε μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.Μαύρη ημέρα για την Ορθοδοξία,μαύρη ημέρα για την απανταχού Ρωμιοσύνη.Ο Πατριάρχης της Αποστασίας δήλωσε: ''Θεού ευδοκήσαντος,μέσα στο 2016 θα ανακυρηχθεί και επίσημα η Ένωση με τους αδελφούς μας της Καθολικής Εκκλησίας και για τούτο έχουν από καιρό συσταθεί διμερείς επιτροπές,που εργάζονται επιμόνως προς αυτήν την κατεύθυνση''.Φρίξον ήλιε...Γιατί πούλησες τον ατίμητον! Γιατί τον πρόδωσες προς μιαιφονίαν.Έτσι απλώς αμετάφραστο και στο περίπου “φόνον Θεού!” Τρόμαξε ήλιε, αναστέναξε γη και καθώς θα κλονίζεσαι φώναξε “Άκακε Θεέ μου, δοξασμένο το όνομά σου”.Όχι όμως για τον Ιούδα,αφού η πορεία του Ιησού προς τον σταυρό ήταν προδιαγεγραμμένη,αλλά γι αυτή την βδελυρή πράξη της προδοσίας,που έγινε συνώνυμη με το όνομα Ιούδας, Εφιάλτης, Γούσης,Βαρθολομαίος. Παραδόθηκαν στην ιστορία και πέρασαν από γενιά σε γενιά για να κρατούν καλά το μήνυμα. Πάντα τα ''μεγάλα οράματα'' παραδίδονται στην απολυταρχία,πολιτική και θρησκευτική και την κακία με τις κερκόπορτες της προδοσίας.Και οι προδότες παραδίδονται στην ιστορία για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης.Ανέκαθεν οι προδότες φορούσαν μαύρη κουκούλα για να μην γίνονται αντιληπτοί στην θέαση.Ώσπου κάποια στιγμή την πετούν από εωσφορική έπαρση και ανοική κενοδοξία.Οι διώξεις της Εσφιγμένου είναι η αρχή.Θα ακολουθήσουν και άλλες,για όσους αντιοσταθούν στους Νεοποχίτες του Παναιρετικού Φαναρίου.Λάβετε θέσεις.Η Ιστορία κυλάει και η Παναίρεση μολύνει...Από την Παγκοσμιοποίηση της Κοινωνίας,στην Παγκοσμοιοποίηση της Πίστης...

 

 

Ουκ εάλω η Βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων!

 

"Απολιόρκητη όταν πολιορκείσαι.

 

Και όταν συλλαβάνεσαι ασύλληπτη.

 

Κι όταν κουστωδίες σε πάνε και σε φέρνουνε στα πραιτώρια,

 

κι όταν δένεσαι πάνω σε πασσάλους και μαστιγώνεσαι,

 

κι όταν δένεσαι πίσω από άλογα και άρματα και σέρνεσαι βάφοντας κόκκινη τη

 

γραμμή προς τον Αδη.

 

Κι όταν ενταφιαζεσαι δεν μένεις εκεί,

 

παρά μόνο για μια ή για δυό, το πολύ για τέσσερες νύχτες,

 

οπότε όρθρου βαθέος

 

γιομίζεις το φώς

 

με πίδακες της Ανάστασης!



                                                                                                                     Νικηφόρος Βρεττάκος        
                                                                                                                         


Χρονικό μιας απερινόητης Προδοσίας...Ό,τι έπραξαν οι αντιλατίνοι Πατέρες προ της Αλώσεως,επικυρώνει σήμερα με εωσφορική μεγαλομανία ο Πατριάρχης της Αποστασίας,ο επίγονος του Ιούδα...Τα λόγια στέρεψαν ανείπωτα στην θέα ενός σύγχρονου Προδότη...

 

 

 

Γιώργος Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΕΝ ΜΑΝΔΡΑ

 


Τὸν ιερέα ἐφύλασσαν ὅμως πιστὲς γυναῖκες,γεμᾶτες ἀποφασιστικότητα καὶ ἀνδρείαν,μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ νεαρὰ σύζυγος καὶ μητέρα Αἰκατερίνη,ἡ ὁποία ὡς φαίνεται ἐφλέγετο ἀπὸ Ἀγάπην διὰ τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον,καὶ μάλιστα διὰ τὸν τίμιον καὶ γνήσιον Λειτουργὸν τοῦ Ὑψίστου!Στὴν συμπλοκὴν ποὺ ἀκολούθησε,στὴν ὁποίαν ἀκούσθηκαν πολλοὶ πυροβολισμοί, καὶ βλέπουσα ἡ μακαρία ὅτι ὁ Ἱερεὺς ἐκινδύνευε νὰ κτυπηθῆ ἀπὸ τὸν ὑποκόπανον ἀστυνομικοῦ,προέταξεν ἄφοβα τὸ σῶμα της ὡσὰν ἀσπίδα προστασίας καὶ ἐδέχθη ἀντ᾿ ἐκείνου θανάσιμον κτύπημα στὸ ἀριστερὸν μέρος τῆς κεφαλῆς της, προλαμβάνουσα μόνον νὰ ἀναφωνήση τὸ γλυκύτατον Ὄνομα τῆς Παναγία μας!...



Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι καὶ Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀδελφοί·

 

Κατ' ανάθεσιν τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου,ἡ ὁποία κατὰ τὴν τελευταίαν Συνεδρίαν Αὐτῆς τῆς 15/28.7.2014 ἠσχολήθη καὶ μὲ τὸ θέμα τῆς ἐπισήμου Διακηρύξεως τῆς Ἁγιότητος ἱερῶν Μορφῶν τοῦ Ἀγῶνος μας,κατόπιν βεβαίως τῆς ἀπαιτουμένης πρὸς τοῦτο διαδικασίας,προβαίνω στὴν παροῦσαν Εἰσήγησίν μου, εὐχαῖς Ὑμῶν, περὶ τῆς Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης Ρούττη.

 
 

Ὁ Διωγμὸς κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν.Ὡς γνωστόν, ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς Ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924 στὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τοῦ πρώτου αὐτοῦ ἀντορθοδόξου μέτρου εἰς ἐφαρμογὴν στὴν πρᾶξιν τῆς Αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ ἀντέδρασεν ἐπαινετῶς καὶ ἐξηγέρθη κατὰ τῆς κατακρίτου Μεταρρυθμίσεως, τὴν ὁποίαν ἐν τῷ ἀλανθάστῳ κριτηρίῳ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Συνειδήσεώς του διεῖδε καὶ ἐχαρακτήρισεν ὡς προδοτικὴν ὑποχώρησιν ἔναντι τῆς αἱρετικῆς Παπωσύνης καὶ ὡς ἀπαρχὴν δεινῶν στὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν Πολιτείαν.Ἡ ἁγία ἀνυπακοὴ ἐφαρμογῆς τῆς Καινοτομίας καὶ ἡ ἐμμονὴ στὴν Πατροπαράδοτον Ἡμερολογιακὴν Τάξιν καὶ τὸ Ὀρθόδοξον Σέβας μεγάλου πλήθους εὐσεβῶν, ὡς καὶ εὐαρίθμων ἀρχικῶς Κληρικῶν, προεξένησε τὴν διωκτικὴν μῆνιν τῆς Καινοτόμου Ἱεραρχίας,ἡ ὁποία μὲ τὴν συνδρομὴν τῶν ὀργάνων τάξεως τῆς Πολιτείας διενήργησε πρωτοφανεῖς σὲ ἔντασιν καὶ μένος ἀντιχριανικοὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων.Μάλιστα,οἱ Καινοτόμοι Ἀρχιερεῖς ἦσαν διωκτικώτεροιτῆς Πολιτείας!Ὁ ἴδιος ὁ πρωτεργάτης τῆς Καινοτομίας Ἀθηνῶν Χρυσόστομος (Παπαδόπουλος),ὡμολόγησε κυνικῶς σὲ Συνεδρίαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς 14.2.1927,ὅτι «ἡ μὲν Ἀστυνομία,τῇ ἐνεργείᾳ τῶν κατὰ τόπους Ἱεραρχῶν,συλλαμβάνει (τοὺς Παλαιοημερολογίτας Ἱερεῖς),τὸ δὲ Ὑπουργεῖον διατάσσει τὴν ἀπόλυσιν αὐτῶν»!(Ἀρχιμ. Θεοκλήτου Στράγκα,Ἐκκλησίας Ἑλλάδος Ἱστορία ἐκ πηγῶν ἀψευδῶν,1817-1967, τ. Γ’, σελ. 1505,Ἀθῆναι 1971).Ὄχι μόνον οἱ Ἱερεῖς,ὡς πρῶτοι στόχοι,ἀλλὰ καὶ τὸ εὐλαβὲς Ποίμνιον τοῦ Πατρίου,ἀντιμετώπισε διακρίσεις εἰς βάρος του,κατηγορίας,διωγμούς, μωλωπισμούς, τραυματισμούς, φυλακίσεις, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ αὐτὸν τὸν θάνατον! Τὸ αἷμα τῶν πιστῶν ἔβαψε Ναούς, ὁδοὺς καὶ πλατεῖες τῆς ἑλληνικῆς γῆς· κατὰ τοὺς σκληροὺς ἐκείνους διωγμούς,«αἱ σκηναὶ ἦσαν ὅλως ἀποκαρδιωτικαί· χριστιανοὶ μὲ τὸν Σταυρὸν ἀνὰ χεῖρας ἐκτυπῶντο ὡς οἱ τελευταίοι τῶν κακούργων·μητέρες καὶ λευκανθεῖσαι γερόντισσαι ἐποδοπατοῦντο ὑπὸ τῶν Ἀστυνομικῶν Ὀργάνων»!(ΣταύρουΚαραμήτσου-Γαμβρούλια,Ἡ Ἀγωνία ἐν τῷ κήπῳ τῆς Γεθσημανῆ,σελ. 92,Ἀθῆναι 1961).Καὶ ὁ μὲν Οὐρανὸς διὰ τῆς Θεοσημείας τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἐνίσχυε καὶ ἐπεβράβευε τοὺς Γνησίους Ὀρθοδόξους διὰ τῆς Γ’ Ἐμφανίσεως Αὐτοῦ τοῦ 1925,ὅμως παραλλήλως ὑπενθύμιζεν εἰς αὐτοὺς τὴν σταυρικὴν καὶ μαρτυρικήν τους πορείαν.Ὁ δὲ Ἡγέτης ἡμῶν Ὁμολογητὴς Ἱεράρχης πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος,ὀρθῶς ἔγραφε καὶ κατήγγειλεν,ὅτι «ἠνέχθη ὁ Μακαριώτατος (ἤτοι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος),νὰ βάψῃ τὸν θρόνον αὐτοῦ καὶ μὲ τὸ αἷμα τοῦ ἀθώου καὶ θρήσκου Ποιμνίου, μαρτυρήσαντος ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας»!(Βλ. Τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Ἡμερολόγιον ὡς Κριτήριον τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐν Ἱερᾷ Μονῇ Ὁσίου Διονυσίου Ὀλύμπου,1/14.7.1935,ἐν περιοδ. «Ο.Ε.Μ.», τ. 22-23/Ἰανουάριος-Ἰούνιος 1991, σελ. 224).Ἡ Νεομάρτυς Αἰκατερίνη Ρούττη τῆς Μάνδρας Ἀττικῆς.Μία ἐξαιρετικὴ καὶ θαυμαστὴ περίπτωσις συγχρό- νου Μάρτυρος στὸνἈγῶνα ὑπὲρ τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας, ἀποτελεῖ ἡ 27ὴς εὐλαβὴς Χριστιανὴ σύζυγος καὶ μητέρα δύο ἀνηλίκων τέκνων Αἰκατερίνη Ρούττη στὴν Μάνδρα Ἐλευσῖνος Ἀττικῆς.Τὸ ἐπεισόδιον τοῦ Μαρτυρίουτης κατεγράφη στὸν ἡμερήσιον Τύπον τῆς ἐποχῆς καὶ ἤδη πρὸ 35ετίας καὶ πλέον τὸ ἱστορικὸν Περιοδικὸν τοῦ Ἀγῶνος ἡμῶν «Τὰ Πάτρια» τοῦ μακαρίτου Ἱεράρχου Πενταπόλεως Καλλιοπίου (†1998) εἶχε εἰδικὸν Ἀφιέρωμα, μὲ συγκέντρωσιν πολυτίμων στοιχείων τῆς ἐποχῆς τοῦ δράματος, τὸ ὁποῖον ἐν συνεχείᾳ ἐξεδόθη σὲ αὐτοτελὲς τεῦχος (βλ. Τὸ Αἷμα τῆς Μάνδρας, ἔκδ. 3η, Πειραιεὺς 1987, σελ. 80),μὲ παράθεσιν μάλιστα Εἰκόνος τῆς Νεομάρτυρος,ὡς καὶ ὑμνογραφικῶν πρὸς τιμὴν Αὐτῆς, γνωρῖσαν ἐπανεκδόσεις, ὥστε τὸ συγκλονιστικὸν ἐκεῖνο περιστατικὸν νὰ διασωθῆ καὶ διαδοθῆ εὐρύτερον.Ἡ Αἰκατερίνη Ρούττη, τὸ γένος Πέππα, ἐγεννήθη τὸ 1900 στὴν Μάνδρα ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἐνυμφεύθη τὸν εὐλαβῆ Κωνσταντῖνον Ρούττην τὸ 1923.Ὅπως καὶ πλεῖστοι ἄλλοι στὴν περιοχήν τους,δὲν ἐδέχθησαν οἰκογενειακῶς τὴν Ἡμερολογιακὴν Καινοτομίαν τοῦ 1924 καὶ ἐσυνέχιζον νὰ ἑορτάζουν τὶς Ἑορτὲς σύμφωνα μὲ τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Ἡμερολόγιον διὰ ὁμοφρόνων Κληρικῶν.Στὴν Ἑορτὴν τῶν Ταξιαρχῶν μὲ τὸ Πάτριον,στὰς 8/21 Νο- εμβρίου τοῦ 1927,σὲ ἑορτάζοντα Ναὸν στὴν Μάνδρα, εἶχεν ἀρχίσει ἡ πανηγυρικὴ Ἀκολουθία μὲ λειτουργὸν τὸν ἄρτι ἀφιχθέντα αυτόθι Ἱερομόναχον Χριστοφόρον Ψαλλίδαν,παρουσίᾳ μεγάλου πλήθους Ὀρθοδόξων πιστῶν,μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦταν καὶ ἡ οἰκογένεια τῆς εὐλαβοῦς Αἰκατερίνης. Ἐνῶ,ὅμως ἡ Ἀκολουθία προχωροῦσε εἰρηνικῶς,ἐνεφανίσθη- σαν ὄργανα τῆς τάξεως καὶ ἐκύκλωσαν τὸν Ναόν,διὰ νὰ παρακωλύσουν τὸν ἑορτασμὸν καὶ κυρίως νὰ συλλάβουν τὸν Ἱερέα.Ὅμως,ἡ θαρραλέα ἐμμονὴ τῶν πολυαρίθμων πιστῶν, ἀνάγκασε τοὺς ἀστυνομικούς,παρὰ τὰς ενισχύσεις ποὺἔλαβαν,νὰ ἀναμένουν τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς Ἀγρυπνίας, θορυβοῦντες ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ καὶ προετοιμαζόμενοι διὰ «δρᾶσιν»...Πρὸ τῆς ἀφίξεώς τους,λέγεται,ὅτι ὁ σύζυγος τῆς Αἰκατερίνης, προαισθανόμενος κακὴν ἐξέλιξιν, τῆς ἐζήτησε νὰ πάρουν τὰ δύο ἀνήλικα τέκνα τους καὶ νὰ ὑπάγουν στὴν οἰκίαν τους, ὅπως καὶ ἔγινεν.Ὅμως, ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Αἰκατερίνη, μὴ ἀνεχομένη νὰ διατελῆ σὲ ἀσφάλεια καὶ ἡσυχίαν, ἐνῶ οἱ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί της ἀγρυπνοῦσαν προσευχόμενοι καὶ ἐκινδύνευαν σοβαρῶς,ἔσπευσε μυστικῶς στὸν Ναὸν τῶνΤαξιαρχῶν καὶ συνενώθηκε μὲ τὸ ἐκκλησίασμα, οὐσιαστικῶς δηλαδὴ «ἔτρεξε στὸ Μαρτύριον»!Τοῦτο,φέρει εἰς νοῦν τοὺς θεοσόφους λόγους τοῦ Ὁσίου Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου,ὁ ὁποῖος γράφει ἐπεξηγηματικῶς:«Ὅταν μὲν ἡ Χάρις πληθυνθῇ ἐν ἀνθρώπῳ,τότε ἐν τῷ πόθῳ τῆς δικαιοσύνης ὁ φόβος τοῦ θανάτου εὐκαταφρόνητος αὐτῷ γίνεται,καὶ αἰτίας πολλὰς εὑρίσκει τις ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ,ὅτι δεῖ ὑπὲρ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ ὑποφέρειν τὴν θλῖψιν. Καὶ ὅσα δοκοῦντα βλάπτειν τὸ σῶμα καὶ αἰφνιδίως ἐπὶ τὴν φύσιν ἐπέρχονται,καὶἀκολούθως εἰς τὸ παθεῖν ἐτέθησαν,ὡς οὐδὲν λογίζονται ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ ἐν συγκρίσει τῶν ἐλπιζομένων ἀπὸ τοῦ νῦν» (Λόγος Α’).Ὅταν λοιπὸν ἡ Ἀγρυπνία ἔληξεν, παρὰ τὴν μεταμφίεσιν τοῦ Λειτουργοῦ, ὥστε νὰ μὴ γίνη ἀντιληπτὸς ἐξερχόμενος καὶ ἔτσι νὰ διαφύγη τὴν σύλληψιν, οἱ Ἀστυνομικοὶ τὸν ἀνεγνώρισαν καὶ προσεπάθησαν νὰ τὸν συλλάβουν.Τὸν ἐφύλασσαν ὅμως πιστὲς γυναῖκες, γεμᾶτες ἀποφασιστικότητα καὶ ἀνδρείαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ νεαρὰ σύζυγος καὶ μητέρα Αἰκατερίνη, ἡ ὁποία ὡς φαίνεται ἐφλέγετο ἀπὸ Ἀγά- πην διὰ τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλησίον,καὶ μάλιστα διὰ τὸν τίμιον καὶ γνήσιον Λειτουργὸν τοῦ Ὑψίστου!Στὴν συμπλοκὴν ποὺ ἀκολούθησε,στὴν ὁποίαν ἀκούσθηκαν πολλοὶ πυροβολισμοί, καὶ βλέπουσα ἡ μακαρία ὅτι ὁ Ἱερεὺς ἐκινδύνευε νὰ κτυπηθῆ ἀπὸ τὸν ὑποκόπανον ἀστυνομικοῦ,προέταξεν ἄφοβα τὸ σῶμα της ὡσὰν ἀσπίδα προστασίας καὶ ἐδέχθη ἀντ᾿ ἐκείνου θανάσιμον κτύπημα στὸ ἀριστερὸν μέρος τῆς κεφαλῆς της, προλαμβάνουσα μόνον νὰ ἀναφωνήση τὸ γλυκύτατον Ὄνομα τῆς Παναγία μας!...Διεκομίσθη αιμόφυρτος στὸνοσοκομεῖον «Εὐαγγελισμὸς» τῶν Ἀθηνῶν,ὅπου ἑπτὰ ὁλόκληρες ἡμέρες ὑπέφερε φρικτῶς χωρὶς νὰ δύναται νὰ ὁμιλήση καὶ ἐντέλει ὑπέκυψετὶς πρῶτες πρωϊνὲς ὧρες τῆς 15ης Νοεμβρίου ἐκ.ἡμ.,πρώτης ἡμέρας τῆς Νηστείας τῶν Χριστουγέννων, διὰ νὰ προγευθῆ στὴν Ἄνω Ἱερουσαλὴμ τὴν χαρὰν τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ!Οἱ πιστοὶ τοῦ Πατρίου, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν τὸ θέμα μετὰ μεγάλου ἐνδιαφέροντος καὶ ἀγωνίας, ἐκινητοποιήθησαν ἀμέσως ὥστε ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία της, ἡ ὁποία ἐτε- λέσθη ἀπὸ τοὺς ἀγωνιστὰς Ἱερεῖς π. Ἰωάννην Φλῶρον καὶ π. Βασίλειον Σακελλαρόπουλον, νὰ μὴ εἶναι μία ἁπλῆ κηδεία,«ἀλλὰ ἱερὰ Λιτανεία μαρτυρικοῦ Λειψάνου. Χιλιάδες πιστοὶ συνώδευσαν τὴν πομπὴ κρατοῦντες ἄλλοι ἄνθη, ἄλλοι λαμπάδες καὶ ἄλλοι φοίνικες»!(Βλ. Τὸ Αἷμα τῆς Μάνδρας, σελ. 13).Τὰ κείμενα,τὰ δημοσιεύματα καὶ οἱ μαρτυρίες τῆς ἐποχῆς,ἀναφέρονται σαφῶς καὶ ρητῶς σὲ «Νεομάρτυρα»,ἡ ὁποία μὲ τὴν θυσίαν της ἐνίσχυσε καὶ ἀνεπτέρωσε τὸν ζῆλον τῶν πιστῶν καὶ ἀπετέλεσε σύμβολον ὑπερτάτης Μαρτυρίας καὶ Ὁμολογίας, καύχημα διὰ τοὺς ἀγωνιζομένους καὶ κατάκριμα γιὰ τοὺς ἐνόχους.Τὸ «Αἷμα τῆς Μάνδρας» βοᾶ ἀκόμη κατὰ τοῦ πρωταιτίου καὶ ἠθικοῦ αὐτουργοῦ, ἤτοι τοῦ ἀρχιεπισκόπου τῆς Καινοτομίας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης,ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιγόνων αὐτοῦ!...Ἀξιοσημείωτον τυγχάνει,ὅτι σὲ δημοσίευμα περὶ τῆς Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης τοῦ Καθ. κ. Ἀντωνίου Μάρκου (βλ. «Νεομάρτυς Αἰκατερίνη τῆς Μάνδρας», Ἱστολόγιον «Τὸ Συναξάριο τῆς Ἐκκλησίας»,Τετάρτη 14 Ἰουλίου 2010),γίνεται παραπομπὴ σὲ πηγὴν τοῦ «Ματθαιϊκοῦ» π. Εὐγενίου Τόμπρου τοῦ 1961,ὅπου ἀναφέρεται ὅτι στὴν Ἀγρυπνίαν ἐκείνην τῶν Ταξιαρχῶν στὴν Μάνδρα τὸ 1927 ἦταν καὶ ὁ Ἁγιορείτης Ἱερομόναχος π. Ματθαῖος, ὁ κατοπινὸς Ἐπίσκοπος Βρεσθένης, καὶ ὅτι αὐτὸν προστατεύουσα ἐμαρτύρησε ἡ Αἰκατερίνη.Τοῦτο ὅμως δὲν ἀπαντᾶται σὲ καμμίαν πηγὴν τῆς ἐποχῆς τοῦ Μαρτυρίου.Ἐν τούτοις, στὸ ἐν λόγῳ δημοσίευμα τοῦ κ. Μάρκου ὑπάρχει ἡ πληροφορία, ὅτι μετὰ τὴν ἐκταφὴν τῆς Νεομάρτυρος, τὸ Λείψανόν της,ἐντολῇ τοῦ Ματθαίου,μετεφέρθη στὴν Μονὴν τῆς Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης στὴν Κερατέαν Ἀττικῆς, ὅπου φυλάσσεται ἡ τιμία Κάρα Αὐτῆς καὶ ἐτιμᾶτο ἀνέκαθεν «ὡς Λείψανον Μαρτυρικὸν». Ἐπίσης, ὅτι ἔχουν ἁγιογραφηθῆ ἱ. Εἰκόνες Αὐτῆς σὲ Μονὲς τοῦ Πατρίου στὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ὅτι κυκλοφοροῦν ὑμνογραφικὰ Αὐτῆς στὴν ἑλληνικὴν καὶ ἀγγλικὴν γλώσσαν.Ἡ Ἁγιότης τῆς Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης Ρούττη.Εἴδομεν, ὅτι ἡ προσηγορία, τιμὴ καὶ κατάταξις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Συνείδησιν περὶ τῆς φονευθείσης/θυσιασθείσης Αἰκατερίνης ἦτο αὐτὴ τῆς «Νεομάρτυρος».Τὸ Πλήρωμα τῆς διωκομένης Ἐκκλησίας ἀμέσως καὶ αὐθορμήτως, ἄνευ βίας ἤ ἄλλης σκοπιμότητος, ἔσπευσε νὰ ἐκφράση τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἐτυμηγορίαν καὶ νὰ τὴν διασαλπίση δημοσίως,ἄνευ φόβου,ἀμφιβολίας ἢ ἐπιφυλάξεως.Ἄρα, συντρέχει ἐν προκειμένῳ ἡ Ὀρθόδοξος διδασκαλία καὶ πρᾶξις ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου,ὅτι δηλαδὴ δὲν ἔχομε μίαν ἐπιβεβλημένην ἄνωθεν, ὑπὸ κάποιας ἀρχῆς, «ἁγιοποίησιν», ἀλλὰ μίαν αὐθόρμητον καὶ ἀβίαστον τιμήν, βάσει τοῦ ἰσχύοντος κριτηρίου στὴν Ἐκκλησίαν.Τὰ ζωντανὰ Μέλη Αὐτῆς γνωρίζουν ἐμπειρικῶς καὶ διακρίνουν,ὅτι ἡ Ἁγιότης δὲν εἶναι ἁπλῶς ἠθικὸν κατηγόρημα/γνώρισμα, ἀλλὰ Ἁγιοπνευματικὴ δωρεά.Ἡ δὲ ἑκάστοτε Ἐκκλησιαστικὴ Ἀρχὴ πιστοποιεῖ καὶ διακηρύσσει ἐπισήμως τὴν ὑφισταμένην τοπικῶς ἀποδοχὴν ἑνὸς ἱεροῦ προσώπου ὡς Ἁγίου, ὥστε νὰ ἀναγραφῆ στὸ Ἑορτολόγιον καὶ Συναξάριον τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τιμᾶται δεόντως, μὲ ὕμνους, Εἰκόνες καὶ Ναούς,ἀπὸ τὴν ὅλην Ἐκκλησίαν.Κατὰ τὸν ἀοίδιμον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων Νεκτάριον,«τρία θεωροῦνται τὰ μαρτυροῦντα ἀληθῶς ἐν ἀνθρώποις ἁγιότητα·πρῶτον, Ὀρθοδοξία ἄμωμος, ἀρετῶν κατόρθωσις ἁπασῶν,ἐν αἷς ἕπεται ἡ περὶ τὴν πίστιν μέχρις αἵματος ἀντι-κατάστασις, καὶ τέλος ἡ περὶ Θεὸν ἐπίδειξις σημείων ὑπερφυῶν καὶ θαυμάτων» (βλ. Πρὸς ταῖς προσκομισθεῖσαις θέσεις παρὰ τῶν ἐν Ἱεροσολύμοις φρατόρων διὰ Πέτρου τοῦ αὐτῶν μαΐστορος περὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ Πάπα ἀντίρρησις, ἐν Ἰασίῳ, 1682, σελ. 201).Στὴν Νεομάρτυρα Αἰκατερίναν, τὸ τίμιον καὶ ἔνδοξον αὐτὸ Μέλος τῆς Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ,ἡ Ὀρθοδοξία ἡ ἄμωμος διέλαμπε,καὶ λόγῳ ἀκριβῶς ὑπάρξεως ἐν αὐτῇ ζώσης Ἀρετῆς καὶ ἀνεπιλήπτου βίου,ἔλαβε τὴν Χάριν τῆς μετὰ ζήλου προασπίσεως τοῦ ἀξίου Λειτουργοῦ τοῦ Ὑψίστου μετὰ τὴν Ἀγρυπνίαν.Ἀντικατέστη δὲ πράγματι μέχρις αἵματος στὸν Ἀγῶνα τῆς Πίστεως, τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Ἀγάπης.Ἀγάπησε ὑπὲρ πάντα Χριστὸν καὶ Ἐκκλησίαν,ἐθυσιάσθη δὲ ἀπὸ σεβασμὸν καὶ ἀγάπην διὰ τὴν γνησιότητα τῆς Πίστεως καὶ τὴν διαφύλαξιν Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, ἀπὸ τὴν χεῖρα τοῦ ὁποίου εἶχεν εὐλογηθῆ καὶ ἁγιασθῆ ὀλίγην ὥραν ἐνωρίτε- ρον. Τῆς ἐχορηγήθη λοιπὸν δικαίως ἡ Χάρις τῆς Ὁμολογίας καὶ τοῦ Μαρτυρίου.Ἐν καιρῷ διωγμοῦ Πίστεως ἐπέδειξε ἀφοβίαν καὶ ἀνδρείαν,ζῆλον καὶ θυσίαν,δι᾿ αὐτὸ καὶ ἐχαριτώθη καὶ ἐτελειώθη διὰ τοῦ Μαρτυρίου.Εἶναι δὲ γνωστόν, ὅτι σὲ περίπτωσιν Μαρτυρίου, τὸ ὁποῖον ἀφ᾿ ἑαυτοῦ συνιστᾶ γεγονὸς χαρισματικόν, ἤτοι θαυμαστόν, δὲν ἀπαιτεῖται ὁπωσδήποτε καὶ ἡ ἐπίδειξις θαυματουργιῶν, πρὸς Διακήρυξιν τῆς Ἁγιότητος.

 
 

 Ἀξιοσημείωτον ἐπίσης εἶναι, ὅτι ἡ ἀγωνία τῆς Νεομάρτυρος στὸ νοσοκομεῖον,ὅπου ἀργοέσβηνε, δὲν ἦτο διὰ τὸν ἑαυτόν της, ἀλλὰ ἔγραψε μὲ δυσκολίαν ἕνα σημείωμα στὸν σύζυγόν της διὰ νὰ προσέξη καὶ φροντίση τὰ τέκνα τους.Ἡ ἀγαπῶσα μητρικὴ καρδία της, μετὰ Θεόν, ἐνδιαφέρετο διὰ τὰ τέκνα της, περὶ τῶν ὁποίων μετὰ βεβαιότητος θὰ ηὔχετο διαπύρως ἐν Οὐρανοῖς!Συμπέρασμα.Ἡ Ἱερὰ ἡμῶν Σύνοδος,προνοοῦσα διὰ τὴν ἐπαξίαν τιμὴν τῶν θυσιασθέντων Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανών,ὡς καὶ τὴν ἐπίσημον προβολήν των ὡς ὑποδειγμάτων ἐνώπιον τοῦ Ποιμνίου Αὐτῆς,ἀλλὰ καὶ τῶν ὅπου γῆς Ὀρθοδόξων,ἐν ἡμέραις ἀποστασίας καὶ συγχύσεως, ὅτε καὶ πάλιν ἀπαιτεῖται ζῆλος Μαρτυρικὸς καὶ Ὁμολογία ἕως θανάτου, θὰ πράξη ἄριστα διακηρύττουσα καὶ ἐπισήμως τὴν Ἁγιότητα τῆς Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης Ρούττη τῆς Μάνδρας, πρὸς ἐγγραφὴν Αὐτῆς στὸ Ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας μας.Ἡ θεάρεστος αὐτὴ Πρᾶξις,ὡς χρέος ἱστορικὸν καὶ πνευματικόν,θὰ ἐφελκύση ἐπὶ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου πλουσιωτέρως τὴν θείαν εὐλογίαν καὶ εὐαρέσκειαν,καὶ θὰ ἐπι- δαψιλεύση δωρεὲς καὶ χάριτες,διὰ πρεσβειῶν τῆς Ἁγίας Νεομάρτυρος Αἰκατερίνης,ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τοῦ Ποιμνίου ἡμῶν.

 

Ὁ Εἰσηγητὴς Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ Ἀδελφὸς

 

† Ὁ Γαρδικίου Κλήμης

 
 
 

 

† Ἐπισκόπου Γαρδικίου Κλήμεντος Γραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.


ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΕΡΗΜΙΤΗ

 
 
 

 

Προσφιλέστατα εν Κυρίω τέκνα.Χαίρω και δοξάζω το πανύμνητον όνομα του Κυρίου Ιησού συν Πατρί και Πνεύματι,δια την πίστιν σας και τας αγίας εμπνεύσεις σας…       

 

                                                                                                                       
  Γράφετε, προφανώς υπό τον φωτισμόν του αγίου Πνεύματος, του «συναντιλαμβανομένου ταις ασθενείαις ημών»: «Είμεθα νέοι φοιτηταί τεσσάρων διαφόρων επιστημονικών κλάδων. Ζώμεν και ημείς εις τον καταλυτικόν 20ον αιώνα. Ρεύματα μας περιβάλλουν ποικίλα, φιλοσοφικά, θρησκευτικά, κοινωνιστικά, πολιτιστικά, πολιτειακά, εκκλησιαστικά και μας προκαλούν εις αντιμετώπισίν των, εις μίαν τοποθέτησιν απέναντί των… Βεβαίως, πλην των διανοητικών προκλήσεων έχομεν και πειρασμούς ηθικούς. Είμεθα Ορθόδοξοι χριστιανοί και θέλομεν να ζήσωμεν και να αποθάνωμεν εν ευσεβεία και να μη ελπέσωμεν, όσον εξαρτάται από ημάς, της αιωνίου ζωής και μακαριότητος… Δια τούτο, παρακαλούμεν την αγιότητά σας, όπως μας υποδείξη τρόπους οικοδομής εν Χριστώ και μας βοηθήση εις μίαν ορθήν αντιμετώπισιν των ανωτέρω συγχρόνων προκλήσεων, ώστε, χωρίς υπεκφυγάς, να πάρωμεν μίαν έλλογον στάσιν και θέσιν…».

 
 

Εξ όσων γράφετε συνάγω, ότι γνωρίζετε εις γενικάς γραμμάς την διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εντός της οποίας περιλαμβάνεται η εν Χριστώ ζωή, είναι η ιδία εν Χριστώ, ολόκληρος η Εκκλησία, αν όχι εν τελεία πληρότητι, όμως είναι, ως καταβολαί, ως λέγει ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας. Και σεις μετέχετε αυτής της εν Χριστώ ζωής, έκαστος κατά το μέτρον της πίστεως, επομένως μετέχετε και της αναλόγου γνώσεως. Αλλά, όπως ορθώς σημειώνετε, «δια να θεμελιώση κανείς αληθινήν εν Χριστώ ζωήν, χρειάζεται μία σωστή, μία Ορθόδοξος ανθρωπολογία, της οποίας τας διαστάσεις ανέδειξαν οι Πατέρες της Ερήμου…». Πράγματι, τέκνα εν Κυρίω, χωρίς Ορθόδοξον θεολογικήν και Εκκλησιαστικήν θεώρησιν του ανθρώπου, πως θα προχωρήσω εις την εν Χριστώ οικοδομή μου; Προηγουμένως πρέπει να αποκαθάρω μέσα μου και να προσδιορίσω, τη βοηθεία της πείρας των αγίων Πατέρων, τι είμαι. Και όταν εύρω, τι σημαίνει να είναι Ορθόδοξος χριστιανός κανείς, πρέπει να θελήσω να φθάσω, τη συναντιλήψει του αγίου Πνεύματος, εις τας εσχάτας συνεπείας και να διανύσω τον μακρότερον δρόμον, τον δρόμον των αγίων, από την κόλασιν εις τον Παράδεισον, δια να δικαιώσω την ιδιότητά μου, ως θείου όντος, ως μέλους Χριστού, ως εικόνος Θεού, ως «βασιλείου πλάσματος και σοφού δημιουργήματος». Το πρόβλημα όμως της εν Χριστώ ζωής δεν ανακεφαλαιούται εις την θεωρητικήν γνώσιν. Η θεωρητική γνώσις προϋποτίθεται ως βασικής αναγκαιότητος, υπό τον όρον όμως, ότι θα ενσαρκούται προοδευτικώς υπό της πράξεως με πάσαν συνέπειαν. Δέον να ληφθή υπ’ όψιν, ότι τόσον η θεωρία, όσον και η πράξις μας εδόθησαν υπό των αγίων Πατέρων, οι οποίοι «εύρον την πράξιν εις θεωρίας επίβασιν», ότι η πράξις και η θεωρία είναι αλληλένδετοι και, όπως χρειάζεται μία Ορθόδοξος διδαχή, ούτως απαιτείται μία ακριβής πράξις. Πρέπει να υπερβώμεν τον πειρασμόν, ότι, η περί την πράξιν και θεωρίαν λεπτολογία, αποτελεί ένα άνευ σημασίας σχολαστικισμόν, όπως πολλοί των θεολογούντων τελευταίως νομίζουν, εκ του λόγου προφανώς, ότι περί την πρακτικήν χωλαίνοντες, κατ’ ανάγκην και περί την θεωρίαν αστοχούν. Αλλ’ η ακρίβεια εν προκειμένω σχετίζεται με την ζωήν εν Χριστώ, η οποία και δεν επιδέχεται τίποτε το μη αληθές, το μη καθαρόν, το μη φωτεινόν. Δεν υπάρχει ελάχιστον εις την εν Χριστώ ζωήν. Εις μίαν περίπτωσιν, ομοίαν με την ιδικήν σας, ο άγιος Ερημίτης Μάρκος, λέγει το εξής: «Κάμε ό,τι γνωρίζεις και εκείνο που δεν γνωρίζεις θα σου αποκαλυφθή». Δηλαδή η προσοχή επί της ζωής μας και η προσπάθειά μας να εκτελώμεν τας εντολάς του Χριστού, εις τον βαθμόν που δυνάμεθα, οδηγούν με απόλυτον βεβαιότητα, σταδιακώς, εις την αποκάλυψιν μείζοντος πνευματικής γνώσεως. Όπως χαρακτηριστικώς λέγει ο ίδιος: «Ο Χριστός είναι κεκρυμμένος εις τας εντολάς του. Καθ’ όσον τις ποιεί τας εντολάς, κατά τοσούτον και αποκαλύπτεται». Αυτά ακριβώς εφήρμοσεν εις την νεότητά του, ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος και τον περιήστραψε θείον φως, άκτιστον. Επομένως, προκειμένου να φθάσωμεν εις βαθυτέραν γνώσιν πρέπει να έχωμεν εις τον νουν μας, ότι θα απαιτηθή απροσδιόριστος μεν, πάντως δε αρκετός χρόνος, ώστε κατ’ αναλογίαν, τόσο με τους αγώνες μας όσον και με την ψυχοπνευματικήν εκάστου κατάστασιν θα προκόπτωμεν ηρέμα. Το αποτέλεσμα, βεβαίως, δεν θα εξαρτηθή μόνον εκ του αγώνος μας, αλλά και από τον σαφώς βοηθούντα και παιδαγωγούντα, προς το συμφέρον της ψυχής, Θεόν. Η δε άθλησις πρέπει απαραιτήτως να είναι «νόμιμος», κατά τον Απόστολον Παύλον, διότι «ουδείς στεφανούται αν μη νομίμως αθλήση», δηλαδή εντός των Ευαγγελικών ορίων, εντός της πνευματικής παραδόσεως. Ημείς κοπιάζομεν γεωργούντες και σπείροντες, αλλ’ εάν ο Θεός δεν δώσει βροχάς, ήλιον, «ευκρασίαν αέρων», φυσικά αδύνατον να θερίσωμεν καρπούς. Εις το σημείον αυτό θίγεται ένα σοβαρότατον θεολογικόν πρόβλημα· το πρόβλημα της σχέσεως ελευθερίας και χάριτος. Επί του παρόντος δεν θα σας είπω τίποτε περί τούτου. Σας είναι ήδη αρκετόν να γνωρίζετε, ότι δέον να εργαζώμεθα τας εντολάς του Χριστού μετά ταπεινώσεως. Και ότι δια των εντολών φωτιζόμεθα, η καρδία μας πλατύνεται, τα ωεκτά πάθη εξασθενούν και εισαγόμεθα σταδιακώς εις βαθυτέραν πνευματικήν γνώσιν και εν Χριστώ βίωσιν. Όπως όμως σας είπα και εν αρχή, μεταξύ της θεωρητικής γνώσεως, της υπό των Πατέρων λεγομένης «ψιλής γνώσεως» και της ενυποστάτου πράξεως, υφίσταται αληθές χάσμα. Κατά τους πνευματικούς αγώνας θα συναντήσετε δυσκολίας και εναντιότητας και σφοδροτάτους πολέμους, που προέρχονται από τα εγγενή ψυχικά πάθη, από «τον αντιστρατευόμενον νόμον εν τοις μέλεσι της σαρκός», από την όχλησιν των αισθήσεων εκ του εσωτερικού κόσμου. Αλλ’ αυτά που σας έγραψα δεν είναι ειμή ένα βασικόν σχεδίασμα, μέσα εις το οποίον ζωοποιείται υπό του αγίου Πνεύματος η ψυχή. Είναι απλαί νύξεις, ως προς την αναγκαιότητα της εργασίας των εντολών, διότι, όπως λέγει και ο άγιος Μάρκος ο Ερημίτης, «πολλοί μη ποιούντες τας εντολάς, νομίζουν ότι πιστεύουν ορθώς». Ενώ το παν, της επί το θειότερον μεταστοιχειώσεώς μας, επιτελείται δια των εντολών του Χριστού. Και όπως αποφαίνεται ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, «η προς Θεόν αφομοίωσίς τε και ένωσις, μόνως ταις των σεβασμιωτάτων εντολών ιερουργίαις και αγαπήσεσι τελείται». Βεβαίως όλα αυτά είναι κάπως γενικά δια να καλύψουν όσα χρειάζονται, δια την οικοδομήν εκάστης ψυχής με την ιδιοτυπίαν της. Εκείνο το οποίον χρειάζεσθε κυρίως είναι ο «διακριτικός» πατήρ, όστις θα αναλάβη το έργον της εν Χριστώ παιδαγωγίας. Δια τούτο και ο Δαβίδ παρεκάλει: «Γνώρισόν μοι άνδρα πεπαιδευμένον τη καρδία εν σοφία». Αλλ’ επ’ αυτού θα επενέλθωμεν, αφού εζητήσατε την γνώμην ενός Αθωνίτου Ερημίτου. Τώρα φρονώ, ότι έχετε ανάγκην ηυξημένης προσοχής, ιδίως κατά το στάδιον της νεότητός σας, διότι «ο θάνατος εισέρχεται δια των θυρίδων», δηλαδή των αισθήσεων. Αι σπουδαί σας, βεβαίως, εμποδίζουν τον νουν από πνευματικωτέρας απασχολήσεις, ήτοι την μελέτην και την «αδιάλειπτον προσευχήν».

 

Μελέτην λέγων, εννοώ τα βιβλία της Εκκλησίας και των αγίων Πατέρων. Και το κυριώτερον, αι σπουδαί των θύραθεν καλύπτουσαι τον νουν, εκείθεν διαβαίνουν εις την ψυχήν, οπότε δεν αφήνουν χώρον δια πνευματικάς εμπειρίας, ως λέγει σχετικώς ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Δι’ αυτό, πριν εισέλθω εις τα επί μέρους θέματα, περί ων ερωτάτε, θα ήθελα να σας απασχολήσω με το πρόβλημα της θέσεως της παιδείας εις την εν Χριστώ ζωήν. Επειδή όμως τα γραπτά ημών, ως ανθρώπων μη περιβεβλημένων οιανδήποτε αυθεντίαν, δυνατόν να θεωρηθούν ως προσωπικαί αντιλήψεις, θα σας παραθέσω τας απόψεις του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά επί του θέματος τούτου. Και ο άγιος Γρηγόριος, ως μέγας Ησυχαστής και Δογματικός θεολόγος του 14ου αιώνος, εγγύτερον χρονικώς προς ημάς ζήσας, έχει τεραστίαν σημασίαν δι’ όλην την Εκκλησίαν, ως συμπυκνώσας εν εαυτώ ολόκληρον την διδασκαλίαν των προ αυτού αγίων Πατέρων. 

 
 
Αθωνικά Άνθη.Πηγή.Γνήσια,Ορθόδοξη Φωνή.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

ΠΡΟΒΑ ΝΥΦΙΚΟΥ ΣΤΟΝ ΦΑΝΑΡΙΩΤΙΚΟ ΝΥΜΦΩΝΑ



Τώρα έφτασε η απερινόητη ρωγμή του Χρόνου, που η Ιστορία αντιστρέφεται σε ρόλο παντομίμας. Τώρα διαχωρίζεται η ήρα από το στάρι. Τώρα ενισχύεται ο δάκος που τρώει την ελιά. Τώρα αποτειχίζονται ιερείς, που αρνούνται, να συμμετάσχουν σ' αυτό το οικουμενιστικό θέατρο των Εσχάτων, που θιασάρχης του είναι ο ίδιος, ο Αντίχριστος. Τα ζεστά χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποδείχθηκαν έτι περισσότερο ευπρόσιτα στις πνευματικές αναζητήσεις των πατέρων. Φρόντιζαν επιμελώς, ν' αναστηλώνουν τα παλαιά κτίρια του Άθωνα, αλλά την έρημη την Πίστη, την άφησαν απογυμνωμένη στην γωνία. Η Ομολογία κατάντησε γραφειοκρατική αλληλογραφία ημετέρων, η Ορθοπραξία εξ' απαλών ονύχων, θεωρητική εντρύφηση και η Πατερική Θεολογία ένα καλογυαλισμένο, μπρούτζινο μπαούλο, αφημένο, ως μουσειακό έκθεμα.Μετά από έναν βαθύ ύπνο συνήθως επικρατεί η οκνηρία. Τότε πνευματικά άεργοι και ουμανιστικά ξετσίπωτοι θα θωρούμε το βδέλυγμα της ερημώσεως εγκατεστημένο στα μάτια, στ' αυτιά και στο βλέμμα των ανθρώπων...


 

 

 ...Και να που φτάσαμε στην στιγμή της Αλήθειας, στο ειμαρμένο μεταίχμιο του Χρόνου να απολαμβάνουμε δυστηχείς τις ανομίες, που αιρετικοί,εκκλησιαστικοί δεσμώτες φυλάκισαν τα όνειρα και τις ελπίδες ενός λαού, στο αποσαθρωμένο καναβάντζο αυτής της Εσχατιάς, της Ιστορίας. Οι στρουθοκαμηλικοί λεονταρισμοί λαμβάνουν τέλος, η αντιμετώπιση της αντίχριστης Πανθρησκείας του Αντιχρίστου με χιλιογραμμένα κομφετί και λευκές, κάτασπρες, λεκτικές σερπαντίνες ολοκλήρωσαν πια το αποκριάτικο πανηγύρι της οικουμενιστικής επέλασης και τα δωρεάν αντιοικουμενιστικά  ψηφίσματα πάνε εξ' ολοκλήρου στις εύπεπτες καλένδες της αφυπνιστικής ανυπαρξίας. Ο Πάπας πηγαίνει την Κυριακή στο Φανάρι για τις τελευταίες Πρόβες Νυφικού της οικουμενιστικής Αποστασίας και το 2016 η ένωση με τους Λατίνους θ' αποτελεί μια ιστορική, βδελυγματική πραγματικότητα. Ο λύκος και η κοκκινοσκουφίτσα ετοιμάζονται ίνα εισέλθουν εις γάμου κοινωνίαν, όπου λύκος, ο πιο αιρετικός Πατριάρχης όλων των εποχών, κατά σημείωση του αειμνήστου Νικολάου Σωτηροπούλου και κοκκινοσκουφίτσα, η Λατίνα παπαδίνα ντυμένη στα κόκκινο της φωτιάς, που έκανε τον λύκο να υποκύψει στις άγριες, θελκτικές ορέξεις της!



Εννέα κατ' ευφημισμόν ''Ορθόδοξα Πατριαρχεία'', ως κλητοί παράνυμφοι καλούνται, να επισημοποιήσουν τα του γάμου, να επιμεληθούν τους καλεσμένους τους και φυσικά να φροντίσουν για τα πνευματικά, εκκλησιολογικά εδέσματα, που θα τους παράσχουν. Δεν τίθεται θέμα καν για το, ποιός θα τελέσει το ''μυστήριο''; Δεν είναι άλλος από τον πνευματικό πατέρα τους, αυτόν τον Εωσφόρο, που θέλει ''ίνα πάντες ενώσι εις μίαν ποίμνιν''. Τα εννέα ''Ορθόδοξα Πατριαρχεία'' είναι τύποις ''Ορθόδοξα'', αφού όλα βρίσκονται υπό το μαύρο πέπλο του Οικουμενιστικού Νυμφώνα! Το Πατριαρχείο της Αντιοχείας έχει ενωθεί από καιρό με τους αιρετικούς μονοφυσίτες, σύγχρονοι επίγονοι του αφορισμένου Αρείου, το Αλεξάνδρειας επιτελεί χρόνια τώρα μικτούς γάμους και βαπτίσεις με αυτούς τους κόπτες, ενώ το Ιεροσολύμων, από τότε που ανέλαβε προγραμματισμένα και παραβατικά ο Θεόφιλος ο Γ,΄ επανέφερε το Πατριαρχείο στο Π.Σ.Ε, από εκεί που ο μακαριστός Διόδωρος το είχε βγάλει. Το Πατριαρχείο της Ρωσίας, αν και έφυγε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών για κυρίως πολιτικούς λόγους, είναι τεκτονικά οικουμενιστικοποιημένο, της Ρουμανίας του κ. Δανιήλ είναι πλήρες υποταγμένο στο άρμα του Οικουμενισμού, ενώ στο Πατριαρχείο της Σερβίας ο. κ. Ειρηναίος,συνεπικουρούμενος από τα ''πνευματικοπαίδια'' του αειμνήστου πατρός Ιουστίνου Πόποβιτς έχει αρχίσει από χρόνια ένα πογκρόμ διώξεων κατά οιασδήποτε αντιοικουμενιστιής φωνής, αρχής γενομένης από τον Μητροπολίτη Ράσκας - Πριζρένης κ. Αρτέμιο. Και το ποίμνιο; Το ποίμνιο έχει ήδη υποστεί αυτήν την οικουμενιστική διαστροφή στο D.N.A του, έχει μολυνθεί απερίγραπτα από τον οικουμενιστικό ιό μιας πλαστικοποιημένης και σαθρής Αγαπολογίας, όπου ο Χριστός, που είναι η Αγάπη έχει διαχωριστεί επιμελώς απ' την Αλήθεια! Κι όμως ο Χριστός είναι Αγάπη εν Αληθεία! Αυτά τα δυο είναι απερίσπαστα, όπως και τα πρόσωπα της Τρισηλίου Θεότητας είναι ενωμένα. Ο πνευματικός αυτός εκφυλισμός έχει αποκλείσει τεχνιέντως τους Πατέρες από τα μάτια των ανθρώπων και τους έχει αντικαταστήσει με τους γέροντες, που (περίεργα γιατί) κανείς από αυτούς δεν ασχολήθηκε ουσιαστικά με την παναίρεση που αυτοφιλοξενήθηκε στο σπίτι τους. Οι γέροντες υπερέβηκαν των Θεοφόρων Πατέρων, αγιοποιούνται οι ακίνδυνοι και αποκόπτονται οι λίαν επικίνδυνοι. Η αγιοποίηση του εθνομάρτυρα και μόνο, Χρυσοστόμου Σμύρνης, γνωστού τέκτονα της πόλης, προιδέασε σ' ένα βαθμό, για το τι θ' ακολουθήσει. Στο μέλλον θα αγιοποιούνται πρότυπα ανθρώπων, όπως ο Αναστάσιος Αλβανίας, ο Περγάμου Ζηζιουλας ή ο Εφραίμ της Βιστωνίδας...Πρόσωπα, όπως ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος ή ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης θα θεωρούνται αποβλητέα. Οι χριστιανοί μας ήδη έχουν μεγαλύτερη παρρησία σε σύγρονους γέροντες, απ' ότι στους Αγίους. Ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ αποτελεί μια αποκαλυπτική ταυτοποίηση του Οικουμενισμού στο πρόσωπό του. Διοικούσε επί χρόνια μικτή Μονή (κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων), συναγελαζόταν με αγγλικανούς ''ιερείς'' και καθολικούς πάστορες και έτρεφε τα καλύτερα αισθήματα για τους τροφούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός έχει κατά καιρούς εκφράσει δημοσία την επιφύλαξή του περί του γέροντος αυτού, που τόσο διαφημίστηκε από ημετέρους χορηγούς ''αγίων''. Η γερόντισσα Γαβριηλία αποτελεί μια άλλη, ιδεατή περίπτωση οικουμενιστικής ανάδειξης και φιλενωτικής ομαδοποίησης. Προβάλλεται επιμόνως το προφίλ μιας μοναχής, που επί χρόνια τελούσε ιεραποστολή στην Αφρική σχεδόν πάντοτε με την βοήθεια και επιστασία καθολικών φίλων της, που υπερτερούσαν τον αριθμό, από αυτόν των ορθοδόξων, πάντοτε στο όνομα μιας τεκτονικά διανθισμένης, απερινόητης Αγάπης. Στο όνομα αυτής της γενικόλογης, βερμπαλιστικής και ουμανιστικής Αγάπης καταστρατηγείται τεχνιέντως η Πατερική υφή της Ορθοδοξίας. Τα αναθέματα δεν αποκόπηκαν όλως τυχαίως, η ημερολογιακή καινοτομία δεν έγινε για αστρονομικούς και ... διαπλανητικούς λόγους και οι λόγοι Βαρθολομαίου για αγίους, που στο παρελθόν υπέπεσαν σε πλάνη, διακόπτοντας τις αγαστές σχέσεις Ρωμαιοκαθολικισμού και Ορθοδοξίας και πάλι δεν έγιναν επί συμπτώσει! Τώρα, έναν αιώνα σχεδόν οικουμενιστικής χειραγώγισης των τοπικών Εκκλησιών, εκ του αποτελέσματος γίνονται απερίφραστα αντιληπτές, όλες οι επιδέξιες καινοτομίες και οι εκκλησιαστικές προσθαφαιρέσεις Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων από την δεκαετία του 1920 και εντεύθεν. Η Μεταπατερική Θεολογία του Ιγναντίου δεν είναι τίποτ' άλλο, από μια απλά πιστοποιημένη, πνευματικά παραβατική εγκαθίδρυση μιας παναιρετικής εκκλησιολογίας, που ήδη ευδοκιμεί τα μάλλα στον χώρο της κρατούσης Εκκλησίας. Και η απόλυτη σιγή συνεχίζεται ακάθεκτη... Οι αγιορείτικες μονές, που επί Αθηναγόρα είχαν διακόψει το μνημόσυνό του, χρόνια τώρα τηρούν σιγήν απερίφραστη, μυστικοπαθούς ιχθύος. Τα ζεστά χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποδείχθηκαν έτι περισσότερο ευπρόσιτα στις πνευματικές αναζητήσεις των πατέρων... Φρόντιζαν επιμελώς,ν' αναστηλώνουν τα παλαιά κτίρια του Άθωνα, αλλά την έρημη την Πίστη, την άφησαν απογυμνωμένη στην γωνία!...



 Η Ομολογία κατάντησε γραφειοκρατική αλληλογραφία ημετέρων, η Ορθοπραξία εξ' απαλών ονύχων, θεωρητική εντρύφηση και η Πατερική Θεολογία ένα καλογυαλισμένο, μπρούτζινο μπαούλο, αφημένο, ως Μουσειακό έκθεμα. Μετά από έναν βαθύ ύπνο συνήθως επικρατεί η οκνηρία. Οι σημερινοί αγιορείτες αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, πλην της Εσφιγμένου και κάποιων ζηλωτών πατέρων σε σκήτες και κελλιά. Η Μονή Εσφιγμένου αποδείχθηκε περίτρανα, πως ήταν και είναι η Μονή, που αντιστάθηκε έμπρακτα και όχι άλογα στην Νεοταξικούς δεσμώτες του σβησμένου από χρόνια  Φαναρίου. Είναι αυτοί, που κουβαλούσαν επί χρόνια τους απαξιωτικούς χαραχτηρισμούς του σχισματικού, του φανατικού, του καταληψία, του αντάρτη. Στα βαρύκουα αυτιά των ιλαρών, λαλίστατων, βερμπαλιστών της Πίστης, η Ορθότητά της έγινε συνώνυμο ακραιφνούς φανατισμού και οι Θεοφόροι Πατέρες, αιμοσταγείς τζιχαντιστές του πρόσφατου παρελθόντος. Όταν κάποτε αλλάξουν τα πράγματα, κανείς δεν θα θυμάται τους σημερινούς δήμιους Χριστοκτόνους μιας δημοσιοϋπαλληλικής, αλότριας και απουσιάζουσας, κρατικοδίαιτης Εκκλησίας. Θα θυμάται όμως το μικρό ποίμνιο των λογικών προβάτων, που συνάντησαν κάποια στιγμή στον λόγο του Χριστού μας,''οὗ γάρ εἰσι δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμί ἐν μέσῳ αὐτῶν» ( Ματθ . 18, 19-20). Εύχεσθε!

 





Γιώργος Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος


Ο ΑΚΟΛΑΣΤΟΣ ΕΥΝΟΥΧΟΣ ΤΟΥ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ ΑΦΕΝΤΗ


  

Τί θά γίνει μ' ἐσένα, βρωμερέ, πού συχνάζεις στίς γωνιές μαζί μέ ἄλλους καί κάνεις πράξεις ἀφύσικες, πράξεις πού οὔτε τά σκυλιά τίς ξέρουν, οὔτε οἱ χοῖροι, οὔτε τά φίδια;


 

Σέ μιά στιγμή τόν πλησίασε (τόν Ἅγιο Ἀνδρέα τόν διά Χριστόν σαλό)  ἕνας νεαρός εὐνοῦχος, δοῦλος κάποιου πλούσιου ἄρχοντα. Τό πρόσωπό του ἦταν ροδαλό καί τό δέρμα του λευκό. Ὄμορφος, ξανθός καί λεπτεπίλεπτος, φοροῦσε ροῦχα πολυτελή καί μύριζε ἀπό μικριά ἀρώματα. Ἦταν συνομήλικος, γείτονας καί φίλος τοῦ Ἐπιφανίου (φίλου καί μαθητῆ τοῦ Ἁγίου). Στό χέρι του κρατοῦσε μιά ἁρμαθιά χουρμάδες. Βλέποντας τόν ὄσιο γυμνό, ἀπόρησε καί ρώτησε ταραγμένος τόν Ἐπιφάνιο:-Ποιός εἶναι αὐτός φίλε μου; Γιατί γυρίζει γυμνός μέσα στό κρύο καί κάθεται κάτω σάν θαλασσοδαρμένος;



-Τί νά σοῦ πῶ, δέν ξέρω. Φαίνεται πώς τόν νοῦ του τόν ἔχει αἰχμαλωτίσει ὁ πονηρός, γι” αὐτό γυρίζει ἐδῶ κι ἐκεῖ σάν τρελός (ὁ Ἐπιφάνιος γνώριζε ὅτι ὁ ὅσιος παριστάνει τόν σαλό, ἀλλά δέν εἶχε εὐλογία ἀπό τόν Ἅγιο νά τόν φανερώσει στόν κόσμο).Ὅλοι οἱ δαιμονισμένοι ἔτσι κάνουν, ξεσκίζουν τά ροῦχα τους καί κυκλοφοροῦν γυμνοί, χωρίς νά αἰσθάνονται τό κρύο ἤ τή ζέστη.Ὁ εὐνοῦχος συμπόνεσε τόν ὄσιο καί τοῦ ἔδωσε τούς χουρμάδες.-Πάρε αὐτά γιά τήν ὥρα, τοῦ εἶπε, δέν ἔχω τίποτ” ἄλλο μαζί μου.Ὁ ὅσιος, ὅμως, πού μέ τά νοερά μάτια ἔβλεπε τήν κατάσταση τῆς ψυχῆς του, τόν κοίταξε βλοσυρά καί τοῦ εἶπε:-Οἱ σαλοί δέν δέχονται δῶρα ἀπό κωλοφονίους (ἐννοώντας τούς ὁμοφυλόφιλους, κάνοντας λογοπαίγνιο μέ τήν λέξη κολοφώνιο πού εἶναι εἶδος λάχανου).Ἐκεῖνος δέν κατάλαβε τό ὑπονοούμενο καί εἶπε:-Εἶσαι πραγματικά τρελός. Χουρμάδες βλέπεις καί για κολοφώνια τούς περνᾶς;-Πήγαινε, δόλιε, στό δωμάτιο τοῦ κυρίου σου, τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ μακάριος, καί κάνε μαζί του την βδελυρή ἁμαρτία τῶν Σοδομιτῶν, γιά νά σοῦ δώσει κι ἄλλους χουρμάδες. Ταλαίπωρε! Οὔτε τό φῶς τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν βλέπεις, οὔτε τήν ἀγριότητα τῆς γέεννας γνωρίζεις, οὔτε τόν ἄγγελό σου, πού σέ ἀκολουθεῖ καταλυπημένος, ντρέπεσαι.Τί θά γίνει μ' ἐσένα, βρωμερέ, πού συχνάζεις στίς γωνιές μαζί μέ ἄλλους καί κάνεις πράξεις ἀφύσικες, πράξεις πού οὔτε τά σκυλιά τίς ξέρουν, οὔτε οἱ χοῖροι, οὔτε τά φίδια; Ἀπό ποῦ τά ἔμαθες αὐτά, ἀκάθαρτε; Κρίμα στά νιάτα σου, πού τά πλήγωσε ὁ σατανάς καί τά γκρέμισε εὔκολα στά τρίσβαθα τοῦ ἅδη. Πρόσεξε, μή συνεχίσεις ἔτσι, γιά νά μή θίξει φωτιά ὁ Θεός καί σέ κάψει, κι ἔτσι ἀπό τή μιά φωτιά πέσεις πρόωρα στήν ἄλλη, τήν αἰώνια!Ἡ ταραχή τοῦ εὐνούχου ἦταν φανερή. Εἶχε κατακοκκινίσει ἀπό τήν ντροπή του.-Ἀλίμονό μου! μπόρεσε μόνο νά ψελλίσει.-Τί ἔπαθες φίλε μου; τόν ρώτησε ὁ Ἐπιφάνιος. Γιατί κοκκίνισες ἔτσι; Ὡστόσο μήν περιφρονήσεις τά λόγια του. Ἄν ἡ συνείδησή σου σέ ἐλέγχει γιά κάτι ἀπ' αὐτά πού σοῦ εἶπε, φρόντισε νά διορθωθεῖς.Εἶσαι νέος κάι εὔκολα ξεγελιέσαι ἀπό τόν σατανά.Αὐτός εἶναι φοβερός, εἶναι πανοῦργος καί μοχθηρός συνάμα. Μᾶς σπρώχνει στήν ἁμαρτία, γιά νά ἔχει κι ἐμᾶς μαζί του στή φωτιά τῆς γέεννας καί νά παρηγοριέται.Ὁ εὐνοῦχος ἔφυγε μέ τό κεφάλι κατεβασμένο, δίχως νά πεῖ τίποταὉ Ἐπιφάνιος σήκωσε τόν ὅσιο καί μπῆκαν στό σπίτι του. Βρῆκαν τό τραπέζι στρωμένο. Κάθησαν κι ἔφαγαν. Ὅταν τελείωσαν, ὁ Ἐπιφάνιος ρώτησε τόν ὅσιο:-Γιατί, κύριέ μου, μίλησες τόσο σκληρά στόν φίλο μου;-Ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι φίλος σου, γι' αὐτό τοῦ μίλησα ἔτσι. Ἄν δέν ἦταν φίλος σου, δέν θά τοῦ ἔλεγα οὔτε μιά λέξη. Σκοπός μου δέν εἶναι νά ἐλέγχω τούς ἁμαρτωλούς, ἀλλά νά βαδίζω στόν ἴσιο δρόμο, πού ὁδηγεῖ στόν οὐρανό.-Ἀφοῦ, ὅμως, εἶναι δοῦλος καί βιάζεται ἀπό τόν ἀφέντη του, τί μπορεῖ νά κάνει ὁ καημένος;-Τό ξέρω πώς εἶναι δοῦλος, εἶπε ὁ ὅσιος, πρέπει νά ὐπηρετεῖ τόν ἀφέντη του μόνο στίς ὑλικές του ἀνάγκες, ὄχι στά ἔργα τοῦ διαβόλου καί στίς ἄνομες πράξεις, καί μάλιστα σ' αὐτό τό σιχαμερό, σ' αὐτό τό καταραμένο ἁμάρτημα, πού οὔτε στά ἄλογα ζῶα τό συναντᾶμε! Τί ἄνθρωπος εἶναι, ἀφοῦ δέν αἰσθάνεται τή δυσοσμία τῆς κοπριᾶς καί δέν φεύγει μακριά της;-Ἄν, ὅμως, ὁ ἀφέντης του, ξαναεἶπε ὁ Ἐπιφάνιος, τόν προστάξει νά κάνει κάποια ὑπηρεσία, ἀκόμα καί ἁμαρτωλή, καί ὡς δοῦλος δέν ὑπακούσει, ξέρεις τί τόν περιμένουν-καί βρισιές καί ξύλο καί τόσα ἄλλα βάσανα.-Αὐτό, παιδί μου, εἶναι τό μαρτύριο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ἐννοοῦσε ὁ Κύριος, ὅταν ἔλεγε:«Μακάριοι εἶναι ὅσοι διώκονται γιά τήν ἀρετή, γιατί σ' αὐτούς ἀνήκει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. 5, 10). Ἄν οἱ δοῦλοι δέν ὐποκύπτουν στή βδελυρή σοδομιτική ἐπιθυμία τῶν κυρίων τους, εἶναι μακάριοι καί τρισμακάριοι, γιατί μέ τά βάσανα πού θά ὐποφέρουν, θά στεφανωθοῦν ἀπό τόν Κύριο σάν μάρτυρες.
 

 Όσιος Ανδρέας ὁ διά Χριστόν σαλός


Από το βιβλίο της Ι.Μ.Παρακλήτου. ''Όσιος Ανδρέας,ὁ διά Χριστόν σαλός''.
Πηγή.Καιόμενη Βάτος.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ...




 O Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος,ηγούμενος της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου,Η μόνη Μονή εν Αγίω Όρη που ανθίσταται στην παναίρεση του Φαναρίου,εκεί,που οι άλλες δηλώνουν απλά παρούσες...



 Σήμερα, 25η Νοεμβρίου 2014 ημέρα Τρίτη,

 

Επιδόθηκε στην γνήσια Ιερά Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους Άθω, η υπ' αριθμ. 116/05-06-2...013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, από τον δικαστικό επιμελητή Παναγιώτη Στ. Λάμπρου,συνοδεία αστυνομικών σύμφωνα με το διατακτικό της οποίας, καλούνται οι πατέρες της Μονής:1) Διέταξε την άμεση διάλυσή της και την απέλαση των μοναχών από το Άγιο Όρος.2) Ο Ηγούμενος και τα υπόλοιπα μέλη της Γεροντίας αυτής κρατούν υπό κατάληψη την κείμενη στο Άγιο Όρος ιδιοκτησία της και αρνούνται να την αποδώσουν.3) Προφασίζονται οι Κατσουλιέριδες ότι οι γνήσιοι πατέρες της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου κατέχουν παράνομα δύο κτίσματα του Αντιπροσωπείου (Κελλιού) της (Κοιμήσεως της Θεοτόκου) στις Καρυές.4) Ότι για τις πράξεις τους αυτές οι καθ'ων καταδικάστηκαν τελεσίδικα με αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.5) Προφασίζονται επίσης, και εδώ είναι το μεγαλείο της φιλαργυρίας!!! Ότι προτίθεται να επισκευάσει το καταληφθέν τμήμα του Αντιπροσωπείου της στις Καρυές, το οποίο είναι σε κακή κατάσταση, και για το λόγο αυτό πέτυχε (!!!) την ένταξη του έργου στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ από το οποίο θα διατεθούν 1.450.000 ευρώ (!!!!!!!), με τον όρο ότι οι εργασίες θα υλοποιηθούν σε 24 μήνες από την ημερομηνία έναρξης τους την 1η Μαρτίου 2013.6) Ότι η έναρξη των εργασιών είναι αδύνατη λόγω της κατάληψης των επίδικων κτισμάτων του Αντιπροσωπείου από τους καθ'ων.7)Λόγω του κινδύνου απένταξης του έργου από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ, ζήτησε:α) Να υποχρεωθούν τόσο οι ίδιοι, καθώς και κάθε τρίτος που έλκει από αυτούς δικαιώματα να αποδώσουν στην νέα αδελφότητα των ψευδοεσφιγμενιτών Κατσουλιέρηδων τα εξής όμορα κτίσματα που βρίσκονται στο κτίριο του Αντιπροσωπείου (Κελλίου) (Κοιμήσεως της Θεοτόκου) της Μονής Εσφιγμένου στις Καρυές του Αγίου Όρους, ήτοι:1) κτίσμα που εμφαίνεται με το γράμμα α' και αποτυπώνεται με τα γράμματα ΡΣΧΠΡ στο σχετικό τοπογραφικό διάγραμμα και αποτελείται από τρεις (3) ορόφους, με εμβαδό ανά όροφο περίπου 88,92 τ.μ. και συνολικό εμβαδό 266,76 τ.μ. και 2) κτίσμα που εμφαίνεται με το γράμμα β' και αποτυπώνεται με τα γράμματα ΠΧΞΟΠ στο ίδιο ως άνω σχετικό τοπογραφικό διάγραμμα και αποτελείται από δύο (2) ορόφους, με εμβαδό ανά όροφο περίπου 187,72 τ.μ. και συνολικό εμβαδό 375,44 τ.μ.Επίσης επισημαίνεται ότι, η νέα αδελφότητα των ψευδοεσφιγμενιτών Κατσουλιέρηδων με την με αριθμό κατάθεσης 703/113Μ/15-04-2013 έφεσή της, σε συνέχεια της οποίας εκδόθηκε η ως άνω υπ' αριθμ. 116/05-06-2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, πλην της ήδη προαναφερθείσας επιβληθείσας υποχρέωσης των Πατέρων της Μονής για παράδοση της νομής των άνω κτισμάτων, αιτήθηκε:β) την απαγόρευση στους Πατέρες της Μονής και σε κάθε τρίτο που έλκει από αυτούς δικαιώματα κάθε πράξης διατάραξης της νομής στα εν λόγω ακίνητα (κτίσματα),γ) την επιβολή σε βάρος εκάστου των παραπάνω αναφερομένων προσώπων (Πατέρων) προσωπικής κράτησης και χρηματικής ποινής για κάθε παραβίαση της εκδοθείσας δικαστικής απόφασης και δ) την καταδίκη τους στην καταβολή της κριθείσας δικαστικής δαπάνης.Τέλος, αρμόδιος δικαστικός επιμελητής παραγγέλεται λόγω της παρέλευσης έτους από την επίδοση προηγούμενης επιταγής προς εκτέλεση να επιδώσει εκ νέου αμέσως και νομίμως στον υποτιθέμετο τοποτηρητή μοναχό του Αντιπροσωπείου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Άθω στις Καρυές και τους συν αυτώ, διαμένοντες στο κεντρικό κτίριο της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στο Άγιον Όρος λόγω καταλήψεως προς γνώση τους και για την επέλευση των συνεπειών του νόμου επιτασσόμενον -τους ίδιους και κάθε τυχόν άλλον που εξαρτά από αυτούς συμφέρον ή δικαίωμα- να του αποδώσουν αμέσως τα ακίνητα του νόμου επιτασσόμενον στο διατακτικό της απόφασης.Διαφορετικά θα ενεργηθούν όλες οι κατά νόμο πράξεις εκτέλεσης.Σήμερα πάλι η ομάδα των ψευδοεσφιγμενιτών σφετεριστών με “ηγούμενο” τον κ. Βαρθολομαίο Γαζέτα, κόπτονται να μην χάσουν την ένταξη του έργου στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ από το οποίο θα διατεθούν 1.450.000 ευρώ, με τον όρο ότι οι εργασίες θα υλοποιηθούν σε 24 μήνες από το την ημερομηνία έναρξής τους την 1η Μαρτίου 2013. Η προθεσμία τελειώνει γιαυτό κόπτονται να διώξουν οπωσδήποτε τους Πατέρες δια της βίας από το κτίριο αντιπροσωπείο της Μονής γιαυτό και οι μοναχοί του €υρώ έστειλαν σήμερα δια του δικηγόρου τους κ. Διογένη Καραγιαννακίδη τον δικαστικό επιμελητή κ. Παναγιώτη Στ. Λαμπρο συνοδεία δύο αστυνομικών. Ο οποίος είχε διατάξει και την τελευταία επίθεση στο κονάκι στις Καρυές χρησιμοποιώντας το bobcat για να χτυπήσει την πόρτα του κονακίου με αποτέλεσμα να τραυματιστεί μοναχός από μέσα. Είχε την “ηθική” συμπαράσταση ομάδας μισθοτών μπράβων και αλλοδαπών λαθρομεταναστών. Τόλμησε ο αδιάντροπος να παραστεί και να επιδόσει την σχετική απόφαση στα χέρια του Αγίου Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου +Αρχιμανδρίτη κ.κ. Μεθοδίου.Ουαί της αναισχυντίας τους !!!Στην ανάρτηση επισυνάπτονται αποσπάσματα των σχετικών παραπάνω αναφερομένων δικαστικών εγγράφων καθώς και φωτογραφικό υλικό από την στιγμή της επίδοσής τους στην είσοδο της Ιεράς Μονής και ειδικότερα στο πρόσωπο του Πανοσιολογιότατου Καθηγούμενου +Αρχιμανδρίτη κ.κ. Μεθοδίου.



 Συνέλληνες, πάντες εν Χριστώ αδελφοί,

 

Όταν η θλιβερά εξαμελής αδελφότης υπό τον Χρυσόστομο Κατσουλιέρη μοτωνομάσθη το 2004 σε Ι.Μ.Εσφιγμένου ανακοινώσαμε ότι αρχίζει ο διωγμός της Μονής μας. Η Ιερά Κοινότης από την άλλη, σε μια προσπάθεια να συγκαλύψει από την κοινή γνώμη το βίαιο πρόγραμμά των, ανεκοίνωσε ότι κανείς διωγμός δεν υφίσταται, ότι οι Γνήσιοι Πατέρες της Ιεράς Μονής προσπαθούν να κερδίσουν εντυπώσεις, να φανούν δήθεν ως μαρτυρικοί ήρωες.Μετά από δέκα χρόνια διωγμού, μετά από την στέρησι κάθε περιουσίας της Μονής τους, μετά από την κατάσχεσι των οχημάτων και των σκαφών τους και την απαγόρευσι χρήσεως νέων, μετά την απαγόρευσι χρήσεως των σκαφών της γραμμής Αγίου Όρους, μπορούσαμε να προβλέψωμε το ύπουλο στρατηγικό σχέδιο ενός αδίστακτου Πατριάρχου. Μετά όμως από το γεγονός της κατασχέσεως του κονακίου της Θεσσαλονίκης, το οποίον οι πατέρες χρησιμοποιούσαν για την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψι, έγινε πασιφανής ο επικίνδυνος «μαλακός» πόλεμος που ασκεί εις βάρος τους ο προβατόσχημος φονικός λύκος του Φαναρίου: Να κτυπήσει τους πατέρας της Ιεράς Μονής μας στο ευαίσθητο σημείο της ιατρικής φροντίδος.Τώρα ακολουθεί η επίδοση της απόφασης της βίαιας αποβολής των Πατέρων από το κονάκι Αντιπροσωπείο της Γνήσιας Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στις Καρυές.Γιατί βιάζεται τόσο ο κ. Βαρθολομαίος και τα μίσθαρνα όργανά του;. Οι λίγοι ψευδοεσφιγμενίτες του είναι πλούσιοι και καλοχορτασμένοι. Άν και περιφέρονται μόνο 5 από αυτό, το ..προς εξαφάνισι «είδος», όμως ζούν πλουσιοπαρόχως με όσα ζούσαν όλοι μαζί, οι σχεδόν εκατόν πενήντα μοναχοί και λαïκοί της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου. Προς τί η ανάγκη; Γιατί τόση και τέτοια βία; Αποκλεισμός απο πολυάρθμη αστυνομική δύναμι στη Θεσσαλονίκη και τώρα στις Καρυές!!!… Προς τι η σύλληψι των πατέρων στα κονάκια και η βίαια αποβολή τους με κίνδυνο την σωματική τους ακεραιότητα;.. Τί γελοιότητες είναι αυτές; Πού εφορμείτε ..εν Χριστώ αδελφοί, προς εγκληματίες και τρομοκράτες;.Δεν εντρέπεται και δεν ερυθριά ο νεοταξίτης πατριάρχης, ο βραβευμένος για την προάσπισι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Λογικό. Δέν εντρέπονται όμως οι αξιωματικοί του Αστυνομικού Σώματος που παρέταξαν και θα παρατάξουν ξανά δυνάμεις εναντίον των Εσφιγμενιτών μοναχών στο Αντιπροσωπείο της Ιεράς Μονής στις Καρυές; Δεν γνωρίζετε, αδέλφια του ποτέ τιμημένου Αστυνομικού Σώματος, ποιοί είναι οι αληθινοί Εσφιγμενίτες; Σε ποιούς φορέσατε χειροπέδας, και σε ποιούς θα στρέψετε και πάλι τα όπλα σας; Και τώρα θα το ξανά επαναλάβετε; Οι αληθινοί Εσφιγμενίτες είναι οι φορείς όλης της εθνικής σας μνήμης, αδέρφια μας ! Είναι οι παππούδες, οι πατέρες, και οι Έλληνες αδελφοί σας, αδέρφια μας. Είναι με μια λέξι οι «γεροντάδες» σας που σας φιλοξενούσαν στο Άγιον Όρος και άκουγαν τον πόνο και τα πάθη σας. Σε ποιούς στρέφετε τα όπλα, αδέλφια; Σε αυτούς που θέλουν να περισώσουν όλα όσα θα χρειαστείτε αργότερα για να διδάξετε τα παιδιά σας; Πού θα βρείτε, νομίζετε, τις αξίες της ιεράς μας παραδόσεως; Από την Ψυχολογία και την Ψυχιατρική; Απο το διαδίκτυο; Ή από το Φανάρι των οικουμενιστών; Μή κτυπάτε τους πατέρας σας, αδέλφια!Απο την άλλη, αναλογίζεσθε από ποιόν κατευθύνεσθε; Απο αυτόν τον νεοταξίτη πράκτορα του Φαναρίου που αγωνιά να μας «φραγκέψη». Από αυτόν που απεμπολεί τα ιερά και τα όσια του έθνους μας. Απο τον Οικουμενικό Πατριάρχη που ενώ απολαμβάνει την αναγνώρισι των ισχυρών αρχόντων του αιώνος τούτου, φοβάται και τρέμει ολίγους φτωχούς μοναχούς. Διότι ΑΥΤΟΣ που φοβάται και αγωνιά πρέπει να είναι μάλλον ο κ. Βαρθολομαίος. Πώς αλλιώς να δικιολογήσουμε την κατάσχεσι των κονακίων που δεν χρειάζεται ούτε αυτός ούτε οι ψευδοεσφιγμενίτες; Και για τους γνήσιους Εσφιγμενίτες μοναχούς, όπως μέχρι τώρα είχε, έτσι και στο μέλλον θα έχει την φροντίδα τους ο Άγιος Θεός. Αντιθέτως ο κ. Βαρθολομαίος αγωνίζεται στένωντας να ανεβεί τον χάρτινο πύργο της νεοταξικής αποστολής του, να μας ενώσει με τον εωσφορικό παπισμό. ΆΝ, λοιπόν, ΆΝ την ώρα της υπογραφής, την ώρα της υποταγής μας στον παπισμό, ακουστεί, έστω κι από μακρυά, ο Εσφιγμενιτικός ψίθυρος, υπάρχει πιθανότητα ο χάρτινος πύργος να καταρρεύσει! Τους τρέμει τους γνήσιους Εσφιγμενίτες, σας λέω.. Ναί, αδελφοί εν Χριστώ ηγαπημένοι, εκείνος είναι αυτός που φοβάται. Έτσι πάντοτε οι φορείς του ψεύδους φοβούνται τους φορείς της αληθείας. Γι' αυτό και ξεσπά σε τέτοια μέτρα εναντίον απόρων μοναχών.Η έξοδος στον κόσμο με τόσους περιορισμούς ήταν όντως για τους γνήσιους πατέρες της Εσφιγμένου μια ταλαιπωρία. Βρίσκανε τουλάχιστον ανάπαυσι στο κονάκι της Θεσσαλονίκης. Τώρα πλέον η «πατρική» πατριαρχική πρόνοια τους στέρησε κι αυτό. Τώρα προσπαθεί να τους στερήσει και το αντιπροσωπείο της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στις Καρυές. Και να εκβάλει διά της βίας τους εκεί διαμένοντας πατέρες με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας ως και της ιδίας της ζωής τους. Ο αιρεσιάρχης Βαρθολομαίος υποβάλλει την γνήσια αδελφότητα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου σε μία ακόμα ταλαιπωρία που θα κρατήσει όμως εντός της ψυχής των πατέρων την ελπίδα της σωτηρίας. Σε πρόσφατη επαφή που είχαμε με την Ιερά Μονή Εσφιγμένου οι πατέρες μας ανακοίνωσαν ότι έρχονται για ακόμα μια φορά στην ευχάριστη θέσι - άν και επώδυνη συγχρόνως - να ανακοινώσουν, ότι θα συνεχίσουν με νέα, πρόσθετη χαρά την ασυγκατάβατη στάσι στους οικουμενιστές νεοταξίτες. Ότι αυτοί, είναι και θα είναι πάντοτε στη θέσι τους. Στη θέσι που παρέλαβαν απο τους αγίους πατέρας, την οποία και θα διατηρήσουν με κάθε κόστος. Σ' αυτην την ευλογημένη θέσι της ακριβείας, της αληθούς ομολογίας της πίστεως, θα μείνουν σταθεροί προσδοκούντες και ευχόμενοι να επιστρέψουν κάποτε στο μέλλον κι αυτοί οι τωρινοί τους διώκτες, το Άγιον Όρος και αυτό το Πατριαρχείο μας, η πνευματική μάνα του κόσμου. Μέχρι τότε θα υποστούν με υπομονή το μένος και το τρόμο ενός αναξίου πατριάρχου. Διότι κάποιος πρέπει επι τέλους να αντισταθεί!



 ΑΔΕΛΦΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

 

Κοινοποιήστε-προωθήστε σε άπαντας τους Ορθοδόξους Έλληνες Χριστιανούς να υπερασπιστούν με οποιονδήποτε τρόπο τα Άγια των Αγίων της Ιεράς Ορθόδοξης Εκκλησιαστικής Παραδόσεώς μας, την Γνήσια Ιερά Μονή Εσφιγμένου με Καθηγούμενο τον Πανοσολογιότατο +Αρχιμανδρίτη κ.κ. Μεθόδιο και τους συν αυτώ εν Χριστώ πατέρας της Ιεράς Μονής.Αλίμονο στους Κατσουλιέρηδες με τοποτηρητή τον “ηγούμενο” κ. Βαρθολομαίο Γαζέτα.Αποτέλεσμα των πράξεών τους είναι να γίνει πάλι θέατρο στα μάτια του κόσμου ο Αγιορειτικός Μοναχισμός.Τα χαρτιά που έχουν και διεκδικούν τα πάντα υπό την κυριότητά τους, δεν είναι νομίμως κτηθέντα, τους δόθηκαν κατά παράβαση του Καταστατικού Χάρτου του Αγίου Όρους, αλλά δυστυχώς, φέρουν την υπογραφή και την “ευλογία” του αλλοτριωθέντος εκ της Ορθοδοξίας λόγω των παναιρετικών του φρονημάτων, “πατριάρχου” Βαρθολομαίου Αρχοντώνη και της Ιεράς Κοινότητος. Ακόμη και νόμιμα να θεωρούνται, κάθε “νόμιμον” δεν είναι και ηθικόν.Όλοι σχεδόν οι Αγιορείτες αλλά και όσοι λαϊκοί πληροφορούνται, ομολογούν ότι το δίκαιο είναι της γνήσιας Ι.Μ. Εσφιγμένου. Οι σφετεριστές Κατσουλιέρηδες με τις ενέργειες αυτές αποδεικνύουν την πνευματική τους γυμνότητα. Και όσοι τους υπερασπίζονται ας μην λυσμονούν ότι οι αδικίες αυτές και τα σκάνδαλα, θα έχουν την ένδικον μισθαντοδοσία.Είναι πολύ λυπηρή η σκληρότητα και η αμετανοησία τους.




 

Οι Διαχειριστές της σελίδας ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ

 

Για περισσότερες πληροφορίες:

 

Καθηγούμενος της γνήσιας Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους Άθω +Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος κιν.τηλ.: +30 6973 345 170

Ιερομόναχος Γρηγόριος,τοποτηρητής της γνήσιας Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους Άθω κιν.τηλ.: +30 6973 345 171

 

ΧΑΡΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΠΟΝΑ

 


 

Τα ενδύματά του φτωχά και τα σκεπάσματα του παλιά τσουβάλια. Άνοιγε μια τρύπα στα τσουβάλια, φορούσε τέσσερα -πέντε από αυτά κι έτσι περνούσε τους χειμώνες, δίπλα στο τζάκι.

 
 

Έλεγε ο Γέροντας Ιωακείμ πριν την αλλαγή τού ημερολογίου, την Κυριακή της Ορθοδοξίας το εσπέρας, είδαν μία λευκή ταινία στον ουρανό, από την ανατολή ως τη δύση, που τον χώριζε στα δύο. Όλοι είπαν ότι κάτι το σοβαρό θα συμβεί. Πατέρες που είχαν έλθει από τον κόσμο έλεγαν πως μία δαιμονισμένη, αν έβλεπε μοναχό, έλεγε: Θα έλθω στο Όρος και θα κάνω κάθε καλύβα μητρόπολη, κάθε κελλί αρχιεπισκοπή, κάθε ησυχαστήριο Οικουμενική Σύνοδο και κάθε μοναστήρι πατριαρχείο. Όταν άλλαξε το ημερολόγιο ήλθε ο πειρασμός και χώρισε τους πατέρες.Και τότε κατάλαβαν,πως αυτοί,που έφεραν το νέο ημερολόγιο,δήθεν για λόγους αστρονομίας,έφεραν τον ίδιο τον πειρασμό μέσα στην Εκκλησία.Όταν διάβασαν και την εγκύκλιο του 1920,περί νέου ημερολογίου για να εορτάζεται το Πάσχα σχεδόν ταυτόχρονα από Ορθοδόξους και Καθολικούς,κούνησαν απογοητευτικά το κεφάλι...

 
 

Ο παπα-Ιωνάς ο Καυσοκαλυβίτης (+1765), ο υποτακτικός και βιογράφος τού οσίου Ακακίου, έλεγε: Θα έλθει ένας καιρός που οι πατέρες θ' ακούνε την καμπάνα τού Κυριάκου και θα πηγαίνουν άλλου και όχι στο Κυριάκο. Κι έλεγε ο οσιακής βιοτής μακάριος παπα-Ιωνάς: Πατέρες μη χωρίζετε από την καμπάνα τού Κυριακού, μην κάνετε ανυπακοή στην καμπάνα.... Και άλλοτε έλεγε: Εύχεσθε πατέρες εκτενέστερον, να μην έλθει εκείνη η ώρα, αλλά δεν θα την αποφύγετε. Θα δημιουργηθούν φατρίες και θα τυραννήσουν τον τόπο....Ο Γ. Αρσένιος είχε πει στον Γ. Ιωακείμ με παράπονο για την αποτυχία τού ζητήματος του ημερολογίου: Οι πατέρες πριν πάνε έξω, για να εργασθούν κι ενεργήσουν για τη διόρθωση τού ημερολογίου, είχαν τη σύμφωνη γνώμη του εγκλείστου Καλλινίκου του Ησυχαστοϋ τού Κατουνακιώτου.Έλεγε ο Γ. Ιωακείμ πως καλό είναι ο μοναχός να γίνεται μεγαλόσχημος. Τη γνώμη αυτή έχουν όλοι οι καλοί παλαιοί πατέρες. Αυτό που κάνουν ορισμένοι, να γίνονται την τελευταία ώρα, όταν καταλάβουν ότι θα πεθάνουν, θεωρείται ως η θυσία τού Κάϊν, ότι τη νεότητά τους δεν την έδωσαν στον Χριστό, παρά μόνο τα γεράματα τους. Όταν μπορούσαν, ως νέοι, να κάνουν αγώνες δεν έκαναν, λέγοντας πως θα κάνουν όταν γεράσουν. Μα όταν γεράσουν και να θέλουν δεν μπορούν να κάνουν μετάνοιες, μεγάλες νηστείες κι αγρυπνίες.Λέγεται πως οι παλαιοί Ξηροποταμηνοί μοναχοί γίνονταν με ρασοευχή κι ορισμένοι ούτε σταυροφόροι. Κάποτε πήγε ένας Ξηροποταμηνός στον παράδεισο κι απόρησαν οι εν τω παραδείσω Ξηροποταμηνοί που τον είδαν, νομίζοντας, ότι το μοναστήρι τους είχε καταστραφεί και δεν έχει μοναχούς και τού έλεγαν: Από τα άλλα μοναστήρια έρχονται τακτικά πατέρες, ενώ από το δικό μας έχουμε καιρό να δούμε κι έρχεσαι εσύ, ύστερα από αρκετά χρόνια. Αυτό οφείλεται στ' ότι οι άξιοι μεγαλόσχημοι είναι οι μοναχοί εκείνοι που θ' αναπληρώσουν το εκπεσών τάγμα τού εωσφόρου. Οι σωζόμενοι ρασοφόροι και σταυροφόροι μοναχοί πηγαίνουν σε άλλο τόπο τού παραδείσου. Ο Ξηροποταμηνός μοναχός που πήγε με τους άλλους ήταν μεγαλόσχημος.Το να γίνεται κανείς σε μεγάλη ηλικία μεγαλόσχημος παρατηρείται συχνά στους Ρώσους, οι οποίοι υπερτιμούν το μέγα αγγελικό σχήμα λέγοντας: Αν δεις ένα πατριάρχη κι ένα μεγαλόσχημο, πρώτα θα φιλήσεις το χέρι τού μεγαλόσχημου. Γι' αυτό και στη Ρωσία γενικώς γίνονται λίγοι μεγαλόσχημοι. Εμείς όμως δεν έχουμε τέτοια παράδοση κι ούτε σημαίνει πως οποίος δεν είναι μεγαλόσχημος τού επιτρέπεται ν' αμελεί τα μοναχικά του καθήκοντα.Έλεγε ο Γέροντας Ιωακείμ πως πρόλαβε στο Άγιον Όρος πολύ καλούς πατέρες. Βέβαια οι καλοί δεν φαίνονται, κρύβονται. Υπήρχαν όμως αληθινοί αγωνιστές και άνθρωποι μεγάλης υπομονής. Επίσης είχαν πενία, κόπωση, μεγάλες ακολουθίες, πολύωρες ορθοστασίες, πολλές αγρυπνίες και στα μοναστήρια και στα καλύβια. Τότε έβγαζαν το ψωμί με τον ιδρώτα τους, δεν περίμεναν, δεν είχαν και δεν ήθελαν βοήθεια από τους κοσμικούς, όπως σήμερα. Πολλοί πατέρες αγόραζαν μόνο ενδύματα, τα όποια συχνά τα μπάλωναν, και αλάτι. Αρκούνταν σε αυτά που παρήγαγαν. Ούτε έβγαιναν συχνά από το Άγιον Όρος, αρκετοί, τότε, δεν είχαν βγει ποτέ από τότε που ήλθαν. Μόνο στα Κελλιά που είχαν πολλές λεπτοκαρυές και ιδίως σ' εκείνα που ήσαν αγιογράφοι περνούσαν ίσως κάπως πιο άνετα. Το εργόχειρο της αγιογραφίας απέδιδε, γιατί τότε, η λεγόμενη αγία Ρωσία, έκαμε πολλές παραγγελίες στο Άγιον Όρος εικόνων, για τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της, από ευλάβεια, και το θεωρούσε ιδιαίτερη ευλογία να έχει κάτι από το Περιβόλι της Παναγίας. Αυτοί είχαν και κάποια άνεση για να επιδιορθώνουν τα Κελλιά τους.Επίσης πολλά θαύματα έβλεπαν τότε οι άγιοι πατέρες, από τα τίμια λείψανα, τις ιερές εικόνες, τους τιμώμενους αγίους της μονής ή τού Κελλιού. Εκτός των αγίων Αναργύρων και του αγίου Παντελεήμονος πολλά θαύματα έκανε και ο άγιος Αρτέμιος, γιατί αρκετοί πατέρες από τη μεγάλη ορθοστασία, έπασχαν από κήλη, την οποία ο άγιος θεραπεύει. Ο άγιος Νικόλαος επίσης είχε συχνές θαυματουργικές επισκέψεις σ' εκείνους που ταξίδευαν, ασχολούνταν με την αλιεία κι είχαν βάρκες. Ο άγιος Μηνάς είχε καθημερινώς ταξίματα, άλλος έταζε μια λαμπάδα και άλλος μία λειτουργία για αντικείμενα που έχαναν. Όλοι έτρεχαν στον άγιο Μηνά και πολλά από τα απολεσθέντα τα έβρισκαν με θαυματουργικό τρόπο.Στο Κελλί του Χατζηγιώργη στην Κερασιά, όπου είχαν θαυματουργή εικόνα τού αγίου Μηνά, την παραμονή μιας πανηγύρεως, κατά την ώρα της αρχής της αγρυπνίας, ήλθε ένας φτωχός λαϊκός, που είχε χάσει το ζώο του. Οι πατέρες τού είπαν να ξεκουραστεί και τον παρηγορούσαν. Εκείνος ήταν απαρηγόρητος, γιατί το ζώο αυτό ήταν μεγάλη βοήθεια στη φτώχεια του. Την ώρα εκείνη ακούστηκαν δυνατά κτυπήματα στην εξώθυρα. Πήγαν να δουν ποιος κτυπά έτσι δυνατά, είδαν το ζώο, το έδιωχναν, μα δεν έφευγε. Ο φτωχός που βγήκε να δει, είδε πως ήταν το μουλάρι του. Ευχαρίστησαν όλοι τον άγιο.Πολλά θαύματα ετελούντο κατά τις μνήμες εορταζόντων αγίων, στις πανηγύρεις μονών και Κελλιών. Κακοκαιρίες σφοδρές, εμπόδια μεγάλα και διάφορα, την τελευταία ώρα διαλύονταν κι όλα πήγαιναν καλά.Τα θαύματα είναι πάμπολλα, αυτά που ξέρουν οι ίδιοι οι μοναχοί, η συνοδεία τους, και οι πνευματικοί τους. Άπειρα τα θαύματα από θαυματουργικές εικόνες της Παναγίας και των αγίων, των μονών και των Κελλιών. Πολλά διηγούνται οι Σλάβοι και ιδίως οι Ρώσοι, κυρίως θαύματα της Παναγίας, του αγίου Νικολάου και του αγίου Παντελεήμονος.Διηγείτο ο Ρώσος παπα-Ισαάκ στον Γ. Ιωακείμ, που εκοιμήθη γύρω στο 1960 στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος, πως όταν ήταν στο Παντοκρατορινό Κελλί των Δώδεκα Αποστόλων στην Καψάλα, του έλεγαν οι Γεροντάδες του για ένα θαύμα που έγινε στο Κελλί τους, πριν το 1917. Λέγεται πως το Κελλί αυτό ήταν παλαιά Κυριάκο της εκεί σκήτης. Σε μια Ρωσίδα παρουσιάσθηκε η Παναγία και της είπε να στείλει βοήθεια στο Κελλί αυτό: Μη στενοχωρείσαι, θα σε κάνω καλά, μόνο στείλε κάτι στο Κελλί των Αγίων Αποστόλων στο Άγιον Όρος... Εκεί βρίσκεται η εικόνα μου η Γοργοεπήκοος. Όταν έλαβαν οι πατέρες το γράμμα, θαύμασαν για τη βοήθεια της Παναγίας προς τη Ρωσίδα και το Κελλί τους. Μιά εικόνα που είχαν έτοιμη, της Παναγίας της Γοργοεπηκόου, για να τη στείλουν στη Ρωσία, δεν την έστειλαν και παρήγγειλαν άλλη στους αγιογράφους. Σήμερα το Κελλί είναι ακατοίκητο και η εικόνα αυτή δεν υπάρχει εκεί.Λέγουν οι παλαιοί πατέρες, πως πολλοί των πατέρων που άγιασαν στον ιερό αυτό τόπο, δεν φανερώνονται μετά την κοίμηση τους, μόνο και μόνο για να τιμάται η Παναγία και προς αυτή ν' απονέμεται όλη τους η ευλάβεια.

 

 

Ακόμη και των γνωστών οσίων των μονών, των σκήτεων και των Κελλιών ή μετά την κοίμηση δράση και τιμή είναι περιορισμένη και δεν κάνουν παρά πολλά θαύματα, όπως άλλοι άγιοι στον έξω κόσμο. Ο λόγος είναι ένας, για να έχει το προβάδισμα στην τιμή η Θεοτόκος.Εν τούτοις έχουμε και παραδείγματα αρκετά επεμβάσεων των τοπικών αγίων στη ζωή των μοναχών. Ο Γέροντας Εφραίμ, αντιπρόσωπος της μονής Γρηγορίου, έλεγε στον Γ. Ιωακείμ: Έναν αδελφό, που ήταν διάκος, τον πολεμούσε ο λογισμός να φύγει από το μοναστήρι, αρρώστησε όμως βαρειά κι έπεσε στο κρεβάτι. Πριν ξεψυχήσει πήγε ο αδελφός που τον υπηρετούσε, να πάρει τα ρούχα του, για να τα πλύνει. Του λέγει: Κάνε υπομονή μέχρι να έλθω, πάω να πλύνω τα ρούχα. Του λέγει ο ετοιμοθάνατος: Τα πήρε τα ρούχα η γυναίκα εκείνη με τα μαύρα, που ήταν πριν εδώ... Και λέγοντας αυτά παρέδωκε το πνεύμα του. Η γυναίκα ήταν η οσιομάρτυς Αναστασία, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος των λειψάνων της φυλάγεται στη μονή. Τούτο συνέβη μάλλον το 1953.

 

 

 
Πηγή.Ορθόδοξος Κόσμος.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

ΕΡΗΜΟΙ ΑΣΚΗΤΕΣ ΣΤΙΣ ΟΠΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ


 

 

Ο παπά-Αβέρκιος, ενώ τού είπε ο Γέροντάς του να μην πάει στην κορυφή του Άθωνα,πήγε,να κοιμηθεί σ' ένα μοναχικό κελλί και κλείδωσε την πόρτα.Το βράδυ,τού παρουσιάσθηκε ο δαίμονας και τον έδειρε.

Ένας δόκιμος της συνοδείας νόμισε ότι οι Γεροντάδες για να καυχηθούν, ότι είχαν ένα άγιο μεταξύ τους, ρίχνουν άρωμα στην κάρα. Την πήρε κρυφά και την έρριξε στη στέρνα με βάρος, για να μην φαίνεται. Οι Γεροντάδες την έχασαν και δεν ήξεραν τι έγινε και ποιος την πήρε. Μετά δώδεκα ημέρες την έβγαλε ο δόκιμος από την στέρνα και πάλι ευωδίαζε. Και πίστεψε πράγματι ότι επρόκειτο περί αγίου μοναχού.Αντίθετα ο Γέροντάς του που ήταν από την Κέρκυρα δεν έλυωσε και η αιτία ήταν μάλλον πως περιφρονούσε τους γείτονές του και ποτέ δεν πήγαινε στις πανηγύρεις και τις λειτουργίες τους.

 

Ένας ηγούμενος επισκέφθηκε άλλο ετοιμοθάνατο αδελφό και τον ρώτησε: Γέροντα, πως πας, τι καταλαβαίνεις, θα σωθούμε; Τού απαντά ταπεινά εκείνος: Αγαθάς ελπίδας έχουμε Γέροντα, από αυτά που βλέπω, αγαθάς ελπίδας έχουμε...Στη Μ. Λαύρα ήταν τα τελευταία χρόνια ένας ευλαβέστατος εκκλησιαστικός ο Γ. Θεόφιλος, ο οποίος πολύ αγαπούσε τον κτίτορα της μονής, όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη. Ήθελε να είναι ακοίμητα τα κανδήλια τού τάφου και της εικόνας τού οσίου, και τον παρακάλεσε όταν σβύνουν να τον ειδοποιεί. Πράγματι κατά τρόπο θαυμαστό τού παρουσιαζόταν ο άγιος, ημέρα και νύκτα και τού έλεγε ποιο καντήλι του δεν ανάβει. Ο άγιος τού μήνυσε και τον ακριβή χρόνο τού θανάτου του.Στη μονή Διονυσίου ο Γ. Ιάκωβος έβλεπε τον προστάτη της μονής Τ. Πρόδρομο να λιχνίζει τους καλούς από τους σκάρτους. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν «Ω ευλογημένο κοινόβιο!».Έλεγε ο Γ. Ιωακείμ στη σκήτη της Αγίας ΑΓ. Άννης υπήρχε μια Καλύβη έπ' ονόματι των Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης. Κάποτε, όταν πήρε την Καλύβη νέος Γέροντας, θεώρησε καλό ν' αλλάξει τους εορταζομένους αγίους και ν' αφιερώσει σε άλλο άγιο το ναό, επειδή την ίδια ημέρα εορτάζει το Κυριάκο. Ένας Γέροντας της σκήτης είδε ένα Γέροντα και μία Γερόντισσα να κατηφορίζουν και τους λέει με όλη την απλότητά του: Πού πάτε και που είσασθαν εσείς; Και τού λέγουν: Μας έδιωξαν από το σπίτι μας και πάμε στο Κυριάκο... Μετά κατάλαβαν όλοι, όσοι το έμαθαν, ότι επρόκειτο για τους αγίους Θεοπάτορες... Στο Παντοκρατορινό Κελλί τού Αγίου Νικολάου (Χατζούδα) ήταν ένας καλός Γέροντας παπά-Μελέτιος πνευματικός, που ήταν κι αυτός από τη συνοδεία τού Χατζηγιώργη, ο οποίος είχε πλούσια βιβλιοθήκη και πολλές γνώσεις.Στα καλογέρια του δεν επέτρεπε ποτέ να εργασθούν Κυριακές και αργίες, γιατί το θεωρούσε βαρειά αμαρτία. Εκείνοι είπαν, πως θα πάνε να δουν τα μελίσια, που τα είχαν στην Καψάλα. Δεν πήγαν όμως εκεί και πήγαν στον λάκκο, στη σκήτη τού Κουτλουμουσίου, όπου υπήρχαν ψάρια, για να ψαρέψουν. Εκεί είναι ένα μέρος που τραβιούνται τα νερά και το λέγουν φονιά, γιατί παλαιότερα πνίγηκαν άνθρωποι. Εκεί μπροστά τους, δίχως να μπορούν να τον βοηθήσουν και τον σώσουν, πνίγηκε ο ένας της συνοδείας, για την ανυπακοή τους. Δεν τολμούσαν να επιστρέψουν στο Κελλί τους και πως να το πουν στον Γέροντά τους. Το είπαν σε άλλους Γέροντες πνευματικούς, οι οποίοι μεσολάβησαν να τού το πουν με τρόπο. Λυπήθηκαν τότε όλοι οι πατέρες της περιφερείας Καρυών για τον πνιγμένο και τους παρήκοους μοναχούς. Ο Γέροντας τους παπα-Μελέτιος εκοιμήθη από τη λύπη του.Ήταν ένας υποτακτικός είχε μεγάλη επιθυμία να πάει να δει τη μητέρα του. Ο Γέροντας δεν ήθελε. Οι άλλοι πατέρες τού Κελλιού επέμεναν να τον αφήσει. Συνενοήθηκαν μαζί της, να έλθει από την Καισαρεία στην Κωνσταντινούπολη, κι εκεί θα πήγαινε ο γιος της να τη συναντήσει, με τη συνοδεία ενός αδελφού. Δύο φορές την εβδομάδα πήγαινε και ερχόταν πλοίο από τη Ρωσία στο Άγιον Όρος, το οποίο στάθμευε και στην Πόλη. Με αυτό κανόνισαν να πάνε. Πήγανε να βάλουν μετάνοια στον Γέροντα για την αναχώρηση. Ο Γέροντας ήταν κατάκοιτος. Μόλις το άκουσε άρχισε να κλαίει, ως να τον αποχαιρετούσε. Οι άλλοι τον καθησύχαζαν, πως σε λίγες ήμερες θα είναι πάλι εδώ. Σε λίγες ημέρες όμως επέστρεψε μόνο ο συνοδός του, ο άλλος έμεινε για πάντα στον κόσμο.Στο Κελλί της Κερασιάς Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ζούσαν Ρώσοι μοναχοί. Τελευταίος της παλαιάς συνοδείας ήταν ο Ελληνο-Ρώσος παπά -Ακάκιος, ο οποίος είχε υποτακτικούς δύο αδέλφια από τη Μυτιλήνη" τον παπά- Αβέρκιο και τον μοναχό Πρόχορο.Κάποτε ανέβηκαν στην κορυφή τού Άθωνος και διανυκτέρευσαν στο Κάθισμα της Παναγίας, εκεί που είχε εμφανισθεί η Παναγία στον όσιο Μάξιμο τον Καυσοκαλυβίτη. Ο παπά-Αβέρκιος, ενώ τού είπε ο Γέροντάς του να μην πάει, πήγε να κοιμηθεί σ' ένα , μοναχικό κελλί και κλείδωσε την πόρτα. Το βράδυ τού παρουσιάσθηκε ο δαίμονας και τον έδειρε. Ο παπά-Αβέρκιος φώναζε. Πήγε ο Γέροντας Ακάκιος, πήρε τον σταυρό, έκανε μια προσευχή, αλλά ο δαίμονας δεν έφευγε και ο παπά-Αβέρκιος αδυνατούσε ν' ανοίξει και την πόρτα. Τότε ο παπά-Ακάκιος πήγε από το παράθυρο και λέγει στον δαίμονα: Με ποιο δικαίωμα εσύ κτυπάς τον δικό μου υποτακτικό; Με τα λόγια αυτά ο δαίμονας εξαφανίσθηκε, γιατί είναι γνωστό πως μόνο ο Γέροντας έχει δικαίωμα επί τού υποτακτικού του, και έτσι φάνηκε η πνευματική υπεροχή τού Γέροντος και το επικίνδυνο της ανυπακοής.Στο σπήλαιο που υπάρχει απέναντι από το Κουτλουμουσιανό Κελλί των Αγίων Αποστόλων, που ήταν το αρχαίο μονύδριο τού Αλυπίου, πλησίον της σκήτης τού Αγίου Παντελεήμονος, έμενε επί τριάντα έτη περίπου με μεγάλη εγκράτεια και πτωχεία ο μοναχός Θεόδουλος.Ορισμένοι τον θεωρούσαν πλανεμένο κι άλλοι τον ευλαβούντο. Συνήθως εκκλησιαζόταν στο ναό τού Πρωτάτου. Μετά τον Πρώτο τού Αγίου Όρους πήγαινε και προσκυνούσε αυτός. Το ίδιο έκαμε και στις πανηγύρεις, όπου έπιανε το πρώτο στασίδι, και στις θέσεις της τραπέζης. Πολλοί νόμιζαν πως είναι ανόητος και γι' αυτό τα κάνει αυτά. Τον μάλλωναν, αλλά αυτός επέμενε στις πρωτοκαθεδρίες. Ο Γ. Ιωακείμ έλεγε: Αν ήταν απλός θα ήξερε και να ταπεινωθεί κι όχι μόνο να υπερηφανευτεί....Κάποτε πήγε στη μονή της Μ. Λαύρας και νυχτώθηκε και μέχρι να ξημερώσει καθόταν έξω και προσευχόταν. Τού παρουσιάσθηκαν δαίμονες ως μοναχοί και τού έλεγαν: Ορίστε, άγιε τού Θεού, προσεύχεσαι και σείεται το μοναστήρι, ορίστε να φιλοξενηθείς, να έλθει η ευλογία τού Θεού στο μοναστήρι... Έλεγε ο Γ. Ιωακείμ: Ήταν ένας από αυτούς που βλέπανε κι ακούγανε δαίμονες, είχε έλθει κι αυτός από την Αμερική, που νομίζουν πως από την αρετή τους βλέπουν αυτά. Κρίμα στους κόπους και τους αγώνες τόσων χρόνων. Πόση προσοχή χρειάζεται μη θυσιασθούμε στο λιμάνι...Ο μοναχός Χρυσόγονος ζούσε στο εργατόσπιτο τού Κουτλουμουσιανού Κελλιού των Αγίων Αποστόλων (Αλυπίου). Το εργόχειρό του ήταν να βάφει ρούχα. Τις βαφές τις κατασκεύαζε μόνος του από ρίζες δένδρων. Ζούσε με μεγάλη πενία, που ήταν πράγματι αξιοθαύμαστη. Το καθημερινό του φαγητό ήταν ψωμί, που το βουτούσε στο νερό και λίγη ζάχαρη ή παξιμάδι. Αυτή ήταν η παντοτεινή τροφή του, εκτός αν πήγαινε σε καμμία γειτονική πανήγυρη και τού πρόσφεραν κάτι. Τα ενδύματά του φτωχά και τα σκεπάσματα του παλιά τσουβάλια. Άνοιγε μια τρύπα στα τσουβάλια, φορούσε τέσσερα -πέντε από αυτά κι έτσι περνούσε τους χειμώνες, δίπλα στο τζάκι. Ήταν πολύ ήσυχος και καλός μοναχός.Διηγείτο ο Γ. Ιωακείμ πως σαν τον π. Χρυσόγονο πτωχός, ήταν κι ένας μοναχός στη Βίγλα, που δεν θυμάται τ' όνομά του. Ζούσε σ' ένα καλύβι δίχως ναό με μεγάλη στέρηση. Μόνο όταν τέλειωνε το λάδι από το φανάρι του, το οποίο το άναβε όταν πήγαινε στις νυκτερινές λειτουργίες των γύρω πατέρων, οδηγούσε τα βήματα του στη Ρουμανική Σκήτη ή στη Μ. Λαύρα. Βλέποντας το λυχνάρι του οι πατέρες, δίχως να τους πει τίποτε, ήξεραν, το γέμιζαν και τού έδιναν και κάτι. Στο καλύβι του ζούσε ως άσαρκος. Όταν πήγαινε στις λειτουργίες με ντροπή έτρωγε κάτι ελάχιστο.Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Μαζέϊκα των Καλαβρύτων. Εκάρη μοναχός στο Κελλί Άγιος Νικόλαος, εξάρτημα άλλοτε τού παρακείμενου μονυδρίου τού Ραβδούχου, σήμερα της μονής Παντοκράτορος. Ένα διάστημα κοινοβίασε στο μονή Εσφιγμένου και είχε το διακόνημα τού τυπικάρη. Διακρινόταν για το φιλακόλουθο, τη μεγάλη ευλάβεια, την αντοχή στους σωματικούς κόπους και την υπομονή του. Όταν προείδε τον θάνατό του, επέστρεψε στο μετάνοια του. Οι παραδελφοί του και ο Γέροντάς του τον υποδέχθηκαν με χαρά, γιατί ποτέ δεν τους είχε στενοχωρήσει, παρά μόνο με τη φυγή του.Μετά τρία έτη από τον ήσυχο θάνατό του έγινε η εκταφή του και η κάρα του ευωδίαζε. Επειδή διεδόθη το γεγονός, πήγαιναν πολλοί να την προσκυνήσουν. Ένας δόκιμος της συνοδείας νόμισε ότι οι Γεροντάδες για να καυχηθούν, ότι είχαν ένα άγιο μεταξύ τους, ρίχνουν άρωμα στην κάρα. Την πήρε κρυφά και την έρριξε στη στέρνα με βάρος, για να μην φαίνεται. Οι Γεροντάδες την έχασαν και δεν ήξεραν τι έγινε και ποιος την πήρε. Μετά δώδεκα ημέρες την έβγαλε ο δόκιμος από την στέρνα και πάλι ευωδίαζε. Και πίστεψε πράγματι ότι επρόκειτο περί αγίου μοναχού.Αντίθετα ο Γέροντάς του που ήταν από την Κέρκυρα δεν έλυωσε και η αιτία ήταν μάλλον πως περιφρονούσε τους γείτονές του και ποτέ δεν πήγαινε στις πανηγύρεις και τις λειτουργίες τους. Είχε μόνιμο εφημέριο τον παπα-Χαράλαμπο από την Καλύβη τού Αγίου Χαραλάμπους της σκήτης τού Κουτλουμουσίου. Αυτά τα διηγήθηκε στον Γ. Ιωακείμ ο τελευταίος διάδοχος τού Κελλιού τού Αγίου Νικολάου ο Γ. Σάββας, που εκοιμήθη στο Φιλοθεΐτικο Κελλί Άγιος Δημήτριος το 1988.Ο Χατζηγιωργιάτης Γ. Ευλόγιος από το Κελλί τού Αγίου Γεωργίου τού Φανερωμένου διηγείτο στον Γ. Ιωακείμ συχνά, πολλά θαύματα που είχε ζήσει ο ίδιος από τον άγιο Γεώργιο. Πολλές φορές όταν έσβυνε το καντήλι τού αγίου τη νύχτα, άκουγε τον άγιο με το άλογό του στον διάδρομο τού Κελλιού να πηγαίνει πέρα-δώθε. Άκουγε ο Γέρο Ευλόγιος το ποδοβολητό τού αλόγου, ξυπνούσε, και πήγαινε στην εκκλησία κι άναβε το καντήλι.Αρκετές φορές οικονόμησε ο άγιος τα της πανηγύρεως, ενώ υπήρχαν μεγάλες και διάφορες δυσκολίες. Την τελευταία ώρα επενέβαινε ο άγιος και φρόντιζε για όλα.

 

Μία φορά έχασε ο Γ. Ευλόγιος το άλογό του. Ψάχνοντας για να το βρει και κουρασμένος καθώς ήταν, περιπλανήθηκε σε διάφορα μέρη και βρέθηκε σ' ένα δύσβατο τόπο. Εκεί τού επετέθησαν οι δαίμονες και τον κτυπούσαν. Έλεγε πως είχε μετρήσει μέχρι δεκαεφτά δαίμονες. Ο Γέροντας χαριτολογώντας, όταν τού το διηγείτο, τού είπε: Καλά, Γέροντα, δεν κυτούσες να φύγεις, παρά καθόσουν και τους μετρούσες;Ο ευλογημένος Γέροντας Ευλόγιος έζησε ογδόντα χρόνια στο Άγιον Όρος. Στα νειάτα του έκανε εφτά χρόνια να φάει λάδι και στα γεράματά του έξι. Αγαπούσε πολύ την Παναγία. Όταν ήταν μικρός τον επισκέφθηκε η Παναγία στο χωριό του, το Αχλάδι Ευβοίας, και τού είπε: Πήγαινε κι εγώ θα είμαι πάντα μαζί σου. Σε μια αγρυπνία, της εορτής τού Ακάθιστου, που την τιμούσε ιδιαίτερα, είδε άγγελο Κυρίου να θυμιάζει την εικόνα της. Προείδε το τέλος του κι εκοιμήθη στις 11.4.1948.

Πηγή.Ορθόδοξος Κόσμος.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

ΕΥΘΥΝΕΣ ΟΡΦΑΝΕΣ...

 



Ευθύνες Ορφανές... 

 

«Πάλι νηστεία, μπαμπά;»,... ρώτησε ἡ κόρη καὶ ἔβαλε

τὰ γέλια, σὰν τὸν εἶδε νὰ μὴν ἀγγίζει φαγητό.

 

«Τί ἔγινε αὐτὴ τὴ φορά;... Κόλλησαν τίποτα τσόντες οἱ

μαθητές σου στὸν πίνακα;...».

Ἡ μάνα τους ἦταν ποὺ ἔφταιγε γιὰ τὴν καζούρα ποὺ τοῦ ἔριχναν κάθε λίγο καὶ λιγάκι τὰ παιδιά του. Ἐκεῖνος εἶχε κάνει τὸ «λάθος» νὰ μιλήσει στὴν γυναίκα του. Ἐκείνη πῆγε καὶ τοὺς τὸ ξεφούρνισε. Καλοπροαίρετα βέβαια τὸ εἶπε καὶ μὲ καμάρι, ἀλλὰ νὰ ποὺ τώρα κάθε λίγο

καὶ λιγάκι τοῦ ἔκαναν πλάκα...

 

Ἦταν Καθηγητὴς σὲ Γυμνάσιο. Καὶ ὅποτε κάποιοι μαθητές του ξέφευγαν ἀπὸ τὰ ὅρια, ἐκεῖνος ἔβαζε στὸν ἑαυτό του αὐστηρὴ ἡμερησία νηστεία (πέρα ἀπὸ τὶς καθιερωμένες). • Ὅταν ἔπαιρνε κάποιος ἀποβολή, ἐκεῖνος νήστευε. • Ὅποτε ξέσπαγε σοβαρὸς καυγὰς καὶ τραυματίζονταν μαθητές, ἐκεῖνος νήστευε. • Ὅποτε ἔπιαναν κανένα στὴν πίσω αυλὴ νὰ καπνίζει τίποτα ὕποπτα τσιγάρα, ἐκεῖνος νήστευε.

«Καὶ τί νόημα ἔχει αὐτό, 

ρὲ μπαμπά;»,... ρωτοῦσε ὁ γιός του, ποὺ εἶχε

μόλις μπεῖ στὴν Θεολογικὴ Σχολή.

«Μήπως τὸ ξέρει κανένας;... Μὰ καὶ νὰ τὸ ἤξερε κανεὶς ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καὶ τὶς μαθήτριές σου, θὰ τὸν ἔπιανε μήπως ὁ πόνος;... Αὐτὸ ποὺ θὰ ἔκαναν θὰ ἦταν νὰ τὸ ρίξουν καὶ αὐτοὶ στὴν πλάκα μὲ τὸν οὐφο-καθηγητή τους... δὲν βγαίνει κανένα νόημα μ’ αὐτὸ ποὺ κάνεις... Ἀπλὰ ταλαιπωρεῖς

τὸν ἑαυτό σου...».

Ἐκεῖνος, σ’αυτὲς τὶς ἐνστάσεις δὲν ἀπαντοῦσε τίποτα. Οὔτε στὴν καζού-

ρα ἀπαντοῦσε. Ἁπλῶς χαμογελοῦσε οὐδέτερα...

Ἀλλὰ καὶ τί νὰ ἀπαντοῦσε;... Σάμπως ἤξερε καὶ ὁ ἴδιος νὰ πεῖ κάτι;...

Αὐτὸ ποὺ καταλάβαινε ἦταν πὼς γιὰ ὅλα τὰ πράγματα ποὺ πᾶνε στραβὰ σ’ αὐτὴν τὴν ζωή, ὑπάρχει καὶ μία εὐθύνη. Καὶ αὐτὴ ἡ εὐθύνη σπάνια βρίσκει

πλάτες γιὰ νὰ τὴν σηκώσουν... Ἐκεῖνος ἔνιωθε πὼς ἔπρεπε νὰ σηκώνει, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς δικές του, καὶ τὶς γύρω εὐθύνες, τὶς ὀρφανές. Ἔτσι, χωρὶς ἐξηγήσεις... Πῶς νὰ τὰ ἐξηγήσεις αὐτὰ στὰ παιδιά;... Καὶ τί νὰ τοὺς πεῖς;...

 

«Γι’αὐτὸ καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ μιλήσεις», ἔλεγε κάθε τόσο στὴν γυναίκα του...


Μετὰ ἀπὸ χρόνια,


ὁ γιός του ἀνακάλυψε, διαβάζοντας, πὼς τὸ ἴδιο


ἀκριβῶς ἔκανε καὶ ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὅταν ἦταν Διευθυντὴς στὴν Ριζάρειο...

 

Γιὰ τὴν ἀντιγραφή:

† ὁ Μητροπολίτης Κυπριανὸς

 

9.11.2014 ἐκ. ἡμ., † Ἁγίου Νεκταρίου


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...