ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

ΜΕ ΑΝΑΜΜΕΝΟ ΔΑΥΛΟ ΦΩΝΑΞΕ ΕΙΜΑΙ Ο ΣΠΥΡΙΔΩΝ


 

Το 1715 ο Καπουδάν Χοντζά πασάς,αφού κατέκτησε την Πελοπόννησο κατά διαταγή του σουλτάνου προχωρεί για να καταλάβει και τα Επτάνησα.Και πρώτα-πρώτα βαδίζει προς την Κέρκυρα,που τόσο αυτή,όσο και τα άλλα νησιά βρισκόντουσαν κάτω από την Ενετική κυριαρχία.Ένα πρωί της 24ης Ιουνίου 1716 η τουρκική στρατιά με επικεφαλής τον σκληρό στρατηγό της επέδραμε και πολιόρκησε την πόλη κι απ' την ξηρά κι από τη θάλασσα.Επί πενήντα μέρες το αίμα χυνόταν ποτάμι κι από τις δύο μεριές.Οι υπερασπιστές Έλληνες και Βενετσιάνοι αγωνιζόντουσαν απεγνωσμένα για να σώσουν την πόλη.Τα γυναικόπαιδα,μαζεμένα στον ιερό ναό του αγίου μαζί με τους γέρους κι όσους δεν μπορούσαν να πάρουν όπλα προσεύχονται στα γόνατα και με στεναγμούς λαλητούς εκζητούν του προστάτη αγίου Σπυρίδωνα την μεσιτεία.

 
 

Σάν πέρασαν οι πενήντα μέρες οι εχθροί αποφάσισαν να συγκεντρώσουν όλες τις δυνάμεις τους και να κτυπήσουν με πιο πολλή μανία την πόλη.Το επόμενο πρωινό ένας Αγαρηνός με τηλεβόα κάνει προτάσεις στους μαχητές να παραδοθούν, προβάλλοντας δελεαστικές υποσχέσεις,αλλά αραδιάζοντας παράλληλα κι ένα σωρό απειλές σε περίπτωση,που οι υπερασπιστές δεν θα δεχόντουσαν τη γενναιόδωρη πρότασή του.Περνούν οι ώρες.Η αγωνία κι ο φόβος συνέχει τις ψυχές.Οι Αγαρηνοί ετοιμάζονται για το τελειωτικό κτύπημα.Η πρώτη επίθεση αποκρούεται με πολλά τα θύματα κι από τις δύο μεριές.Η πόλη της Κέρκυρας περνά τρομερά δύσκολες στιγμές.Ξημέρωσε η 10η Αυγούστου.Κάτι ασυνήθιστο για την εποχή παρατηρείται την ήμερα αυτή από το πρωί.Ο ουρανός είναι σκεπασμένος με μαύρα πυκνά σύννεφα.Πολύ πριν από το μεσημέρι μια βροχή, καταρρακτώδης,βροχή κατακλυσμιαία αρχίζει να πέφτει στη γη.Μοναδική η περίπτωση.Νύχτωσε κι ακόμη έβρεχε.Σαν αποτέλεσμα της κακοκαιρίας αυτής καμιά επιθετική προσπάθεια δεν αναλήφθηκε εκείνη την ήμερα.Η νύχτα περνά ήσυχα.Περί τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου συνέβη κάτι το εκπληκτικό,το αναπάντεχο.Μια Ελληνική περίπολος που έκαμνε αναγνωριστικές επιχειρήσεις, για να εξακριβώσει από που οι εχθροί θα επιτίθεντο,βρήκε τα χαρακώματα των Τούρκων γεμάτα νερό από τη βροχή και πολλούς Τούρκους στρατιώτες πνιγμένους μέσα σ' αυτά.Νεκρική σιγή βασίλευε παντού.Στο μεταξύ ξημέρωσε για καλά.Όλη τη νύχτα ο θαυματουργός εκείνος υπερασπιστής της νήσου,ο άγιος Σπυρίδωνας της Κύπρου με ουράνια στρατιά συνοδεία κτύπησε άγρια τους Αγαρηνούς,τους διέλυσε και τους διασκόρπισε.Αυτά ομολογούσαν οι ίδιοι οι Αγαρηνοί το πρωί που έφευγαν «χωρίς διώκοντος».Σωρεία τα πτώματα στην παραλία.Τα απομεινάρια της τούρκικης στρατιάς μαζεμένα στα λίγα πλοία που απέμειναν,φεύγουν εντροπιασμένα για την Κωνσταντινούπολη.Η Κέρκυρα πανηγυρίζει.Ο πιστός λαός,μαζεμένος στην εκκλησία του Αγίου δοξολογεί με μία φωνή τον Κύριο.Η ανέλπιστη σωτηρία της νήσου από την εκστρατεία των Τούρκων ανάγκασε κι αυτή την αριστοκρατία των Ενετών,να αναγνωρίσει ως ελευθερωτή της Κέρκυρας τον άγιο Σπυρίδωνα.Και προς τούτο,ως εκδήλωση ευγνωμοσύνης, με ψήφισμα,προσέφεραν στον ναό μια ασημένια πολύφωτη κανδήλα της οποίας το λάδι θα γινόταν δημοσία δαπάνη καθώς και καθιερώθηκε από την Ενετική διοίκηση η 11 Αυγούστου,ως ημέρα εορτής του αγίου και λιτανεύσεως του ιερού Του Σκηνώματος.Το θαύμα αυτό της σωτηρίας της νήσου, ακολούθησε κι άλλο θαύμα πολύ μεγάλο κι εξαιρετικό,αλλά και φοβερό στην όλη του εμφάνιση και παρουσία.Ο αρχιναύαρχος του Ενετικού στόλου και διοικητής της νήσου Κερκύρας, Ανδρέας Πιζάνης, θέλοντας κατά ένα τρόπο πιο φανερό και πιο θεαματικό να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον άγιο για τη σωτηρία, αποφάσισε να στήσει μέσα στον ορθόδοξο ναό του Αγίου δίπλα στην Αγία Τράπεζα,ένα φράγκικο θυσιαστήριο (αλτάριο κατά τους Λατίνους) στο οποίο και θα τελείτο θ. λειτουργία με άζυμα!Την ιδέα αυτή ενίσχυσε και ένας Λατίνος θεολόγος,σύμβουλος του αρχιναύαρχου, ονόματι Φραγκίσκος Φραγγιπάνης.Μετά τη γνωμοδότηση,που πήρε από τον σύμβουλό του ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης, κάλεσε τους ιερείς του Ναού και τους ζήτησε κατά κάποιο τρόπο τη συγκατάθεση τους.Εκείνοι,όπως ήτο φυσικό,αρνήθηκαν κι υπέδειξαν,πώς αυτό θα ήταν μια καινοτομία ασύγγνωστη και επιζήμια και γι’ αυτό δεν έπρεπε να γίνει.Στην άρνηση των ιερέων να συγκατατεθούν στην τοποθέτηση του αλταρίου,ο διοικητής τους απείλησε κι αποφάσισε να προχωρήσει στην εκτέλεση του σχεδίου του χωρίς την άδεια τους.Οι ιερείς στην επιμονή του κατέφυγαν με δάκρυα στον άγιό τους και ζήτησαν με θερμή προσευχή,την βοήθεια και την προστασία του.Ο Άγιος για να προλάβει μια τέτοια απαράδεκτη πράξη,παρουσιάστηκε δύο κατά συνέχεια νύκτες στον ύπνο του με το ένδυμα ορθόδοξου μονάχου και του συνέστησε να παραιτηθεί από την απόφαση του,διαφορετικά θα το μετάνιωνε πολύ πικρά.Τρομαγμένος ο διοικητής κάλεσε τον σύμβουλό του και του φανέρωσε και τις δύο φορές την απειλή του αγίου.Ο θεολόγος σύμβουλος γέλασε κι υπέδειξε,πώς δεν έπρεπε αυτός ένας μορφωμένος άρχοντας να βασισθεί στα όνειρα,που είναι έργο,όπως του είπε,του διαβόλου και που σκοπό έχουν να παρεμποδίσουν και να ματαιώσουν ένα θεάρεστο έργο.Τα λόγια του συμβούλου διασκέδασαν τον φόβο του διοικητού,ο οποίος μάλιστα την 12 Νοεμβρίου 1718 ακολουθούμενος από τη συνοδεία του πρωί-πρωί ξεκίνησε για την εκκλησία του αγίου,φέρνοντας τα απαραίτητα εργαλεία και υλικά.Οι ιερείς κι ένας αριθμός πιστών έμειναν εκεί,συνεχίζοντας με δάκρυα τις παρακλήσεις τους μπροστά στην ανοικτή λάρνακα,που περιείχε το σεπτό λείψανο.Πέρασε η μέρα.Νύχτωσε.Κοντά στα μεσάνυχτα,όπως μας διηγείται ο υπέροχος χρονικογράφος Αθανάσιος ο Πάριος,στο βιβλίο του «ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΡΙΣΙΣ»,βροντές και κεραυνοί συνταράζουν την πόλη.Ο σκοπός,που βρισκόταν στην είσοδο του φρουρίου κοντά στην πυριτιδαποθήκη,βλέπει κάποιο μοναχό να προχωρεί μ' ένα δαυλό αναμμένο στο χέρι και να μπαίνει στο Φρούριο.Πρόφτασε και του φώναξε:-Ποιός είσαι;Πού πάς;Μια φωνή του απήντησε.-Είμαι ο Σπυρίδων.Την ίδια ώρα τρείς φλόγες βγήκαν από το καμπαναριό της εκκλησίας,ενώ ένα χέρι άρπαξε τον σκοπό και τον πέταξε στην άλλη μεριά του κάστρου.Ο σκοπός έπεσε όρθιος χωρίς να πάθει τίποτα.Ταυτόχρονα μια δυνατή,εκκωφαντική έκρηξη ακούστηκε.Και το φρούριο τινάχτηκε στον αέρα με όλα τα γύρω σπίτια.Η καταστροφή υπήρξε τρομερή. Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν.Ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης βρέθηκε νεκρός με τον τράχηλο ανάμεσα σε δύο δοκάρια.Και ο θεολόγος σύμβουλος του, νεκρός έξω από το τειχόκαστρο μέσα σε ένα χαντάκι,στο οποίο έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχωρητηρίων της πόλεως.Το ασημένιο πολύφωτο κανδήλι, που έκανε δώρο ο άρχοντας στην εκκλησία του αγίου,κατέπεσε με αποτέλεσμα να καταστραφεί η βάση του.Το κανδήλι κρεμάστηκε πάλι στο ίδιο μέρος,όπου βρέθηκε πεσμένο.Έτσι με αλάλητη φωνή μαρτυρεί,ως σήμερα την συμφορά,που έγινε. Και στη Βενετία,εκεί μακριά στη Βενετία,την ίδια στιγμή έπεσε κεραυνός στο μέγαρο του Ανδρέα Πιζάνη,τρύπησε τον τοίχο κι έκαψε το πορτραίτο του άρχοντα.Την εικόνα του.Μόνο την εικόνα του.Ή τιμωρία παραδειγματική. Και το δίδαγμα από το περιστατικό μοναδικό.

 
 

Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να συγχέεται με τον παπισμό.Η Ορθοδοξία είναι φως,αλήθεια,ζωή.Ο παπισμός σκοτάδι,αίρεση και πλάνη.Την άλλη μέρα,μετά από αυτά που συνέβησαν,ο Λατίνος επίσκοπος διέταξε να ματαιώσουν άμεσα το έργο που σκέφθηκαν να εκτελέσουν.Την ίδια μέρα ο λαός της Κέρκυρας,μαζεμένος στον ιερό ναό του αγίου ψάλλει με αγαλλίαση και χαρά στον ακοίμητο προστάτη της νήσου:"Ως των Ορθοδόξων υπέρμαχον,και των κακοδόξων αντίπαλον,Παμμακάριστε Σπυρίδων,ευφημούμεν oι πιστοί και υμνούμέν σε,και δυσωπούμέν σε,φυλάττειν τον λαόν και την πάλιν σου,πάσης κακοδοξίας και επιδρομής βαρβάρων απρόσβλητον...".Οι κάτοικοι της Κέρκυρας σε κάθε δυσκολία δεν παραλείπουν από του να καταφεύγουν στον άγιο και να εκζητούν με πίστη φλογερή τη μεσιτεία του.Σ' αυτή τους την ζηλευτή συνήθεια,ας τους μιμηθούμε κι εμείς.Μεγάλο θα είναι το κέρδος μας.Το μαρτυρεί η πίστη μας.Το βεβαιώνει η ιστορία του αγίου!... 

 
Πηγή:10ο Δημοτικό Σχολείο Κέρκυρας.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Άγιος Σπυρίδων Τριμυθούντος,ο θαυματουργός.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...