ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

ΑΝΑΣΤΑΣΗ Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 
 

«Ζωοβρύτα Ἰησοῦ μου...»

 

Ἡ Ἀνάστασις: ἡ Ἑορτὴ τῆς Ζωῆς


 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί μου καὶ Ἀδελφές μου·

 

Χριστὸς Ἀνέστη!... Ἀληθῶς Ἀνέστη!...

 

Ἡ εὐλογημένη Ὑμνογραφία τῆς Ἐκκλησίας μας, τὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες, μὲ ἄφθαστο θεολογικὸ βάθος καὶ ὑπέροχο λυρισμό, μᾶς ἐμύησε καὶ πάλι στὸ Μυστή-

ριο τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς Ζωῆς.

Ὁ Θάνατος καὶ ἡ Ζωή...Ὁ νεκρὸς Ἰησοῦς,ὁ Ὁποῖος ταυτοχρόνως εἶναι καὶ ἡ Πηγὴ τῆς Ζωῆς... Συνεχεῖς καὶ πυκνὲς ἀναφορὲς στὸν

«Ταμία τῆς Ζωῆς»,ὁ Ὁποῖος ὅμως «ὁρᾶται νεκρός»...Ὁ «Ζωοβρύτης Ἰησοῦς» μας δίδει μὲ τὸν ζωοποιὸ Θάνατό Του στὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα καὶ πάλι Ζωὴ καὶ Ἀφθαρσία.

Ὁ Ἅγιος Μαθητὴς Ἰωσὴφ ἀναρωτιέται: «Πῶς Σὲ κηδεύσω, Θεέ μου;»... Μὲ ποῖα χέρια νὰ προσψαύσω τὸ ἀκήρατο Σῶμα Σου;...Πῶς νὰ καταθέσω στὸν τάφο Ἐσένα,«τὸν παρέχοντα πᾶσι ζωὴν αἰώνιον καὶ τὸ μέγα ἔλεος»;

 Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί μου καὶ Ἀδελφές μου·

 

Αὐτὴ ἡ διαλεκτικὴ Θανάτου καὶ Ζωῆς, ἡ ὁποία ἔχει κεντρικὸ Πρόσωπο τὸν Σωτῆρα μας Χριστό, μὲ ἰδιαίτερη μάλιστα
ἔντασι,δὲν συναντάται μόνο στὴν Ὀρθόδοξη Λατρεία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος...

Ὅλη ἡ ζωή μας,ἡ ἐν Χριστῷ Ζωή μας,εἶναι μία συνεχὴς καὶ ἀγωνιώδης προσπάθεια νὰ νικηθῆ μέσα μας ὁ θάνατος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐμπαθείας...Καὶ τελικὰ νὰ ἐπικρατήση ἡ Ζωὴ καὶ τὸ Φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας...

Μᾶς ἔχει δοθῆ ἡ Ζωή,διότι ὁ Χριστός μας ἀναβρύζει Ζωή,εἶναι Ζωοδότης καὶ Ζωοβρύτης· ἀλλά, καὶ ἡ Ἁγία Ἐκκλησία Του εἶναι μία ἀστείρευτος Ζωοδόχος Πηγή.

Ὁ Κύριός μας, μὲ τὴν Ἐνσάρκωσί Του, προσέλαβε τὴν ζωή μας...Ἔτσι, ἔδωσε σὲ αὐτὴν

ἀπύθμενο βάθος καὶ ἀξία...Ἡ ζωή μας ἔγινε Ζωή Του...Ἡ ζωή μας ἔγινε Ζωὴ τοῦ Θεοῦ... Καὶ τὴν Ζωὴ αὐτὴ ἔδωσε-θυσίασε γιὰ τὴν σωτηρία μας...Καὶ μὲ τὴν Θυσία Αὐτὴ ἐθεώθη ἡ ζωή μας,χριστοποιήθηκε,ἀπέκτησε ἱερότητα...

Ἡ Ζωή μας δὲν εἶναι πλέον ἁπλῶς μία βιολογικὴζωή...Εἶναι μία Ζωὴ μὲ αἰώνιες διαστάσεις...Εἶναι μία Ζωή,τῆς ὁποίας ἡ καρδιὰ εἶναι ἡ Ζωοδόχος Χάρις τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

 Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί μου καὶ Ἀδελφές μου·

 

Πῶς εἶναι δυνατὸν λοιπὸν νὰ μὴ σεβώμεθα τὴν Ζωὴ αὐτή;...

Πῶς ἕνας Χριστιανὸς θὰ ἀφήση τὸν θάνατο τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐμπαθείας νὰ κυριεύση τὴν ὕπαρξί του;...Πῶς θὰ λησμονηθῆ ἡ ἀνεκτίμητη Δωρεὰ τῆς Ζωῆς αὐτῆς καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀδελφοῦ μας;...Πῶς θὰ απαξιώσουμε τὸν Ἄλλο;...Πῶς θὰ αδιαφορήσουμε γιὰ τὴν ἀξιοπρέπεια τοῦ συνανθρώπουμας;...

Ἡ Ζωή,ἡ ἀνακαινισμένη ἐν Χριστῷ Ζωή μας, εἶναι τὸ Δῶρο τοῦ Θεοῦ,τὸ Ὁποῖο πρέπει νὰ ἀντιπροσφέρουμε ἀπὸ Ἀγάπη καὶ μὲ Ἀγάπη στὸν Θεό μας διὰ μέσου τοῦ Ἀδελφοῦ μας...«Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν...».

Ὅταν δωρίζουμε τὴν Ζωή μας,τότε πράγματι εἴμεθα Ζωντανοί...Τότε ἡ ὕπαρξίς μας ἀνοίγει πλήρως πρὸς τὸν Θεό...Τότε γινόμεθα Ζωηφόροι...Δίδουμε

Μαρτυρία Ζωῆς...

 Ὡς Χριστιανοί,ἔχουμε τεράστια εὐθύνη ἔναντι τοῦ κόσμου,ἔναντι ἑνὸς πολιτισμοῦ τοῦ θανάτου...Ἡ Ἐκκλησία μας,τῆς Ὁποίας εἴμεθα ὅλοι Μέλη,εἶναι τὸ μαζικώτερο,ἰσχυρότερο καὶ δυναμικώτερο Κίνημα Ζωῆς κατὰ τοῦ πολύμορφου θανάτου,ὁ ὁποῖος φαίνεται νὰ κατακλύζη τὸν Ἄνθρωπο,τὴν Οἰκουμένη,τὴν Δημιουργία.

 Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί μου καὶ Ἀδελφές μου·

 

Μᾶς δίδεται καὶ πάλι σήμερα ἡ μεγάλη εὐκαιρία νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ μεγάλο,τὸ θεϊκὸ Δῶρο τῆς Ζωῆς...Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Σωτῆρος μας εἶναι πράγματι ἡ Ἑορτὴ τῆς Ζωῆς...Τῆς Ζωῆς,τὴν ὁποία σεβόμεθα στὸν ἑαυτό μας καὶ στὸν Ἀδελφό μας...Τῆς

Ζωῆς,ἡ ὁποία πρέπει νὰ θυσιάζεται γιὰ τὴν προστασία τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀξιοπρέπειας τοῦ Ἄλλου...

Μὲ τὸν τρόπο αὐτό,θὰ γίνεται «περίσσευμα» Ζωῆς,τὸ ὁποῖο θὰ ἀναχαιτίζη τὸν θάνατο,τὴν ἀπελπισία,τὴν ἀποδόμησι τῆς Εἰκόνος τοῦ

Θεοῦ,τὴν βεβήλωσι καὶ ἀποϊεροποίησι τοῦ θείου

Δώρου τῆς Ζωῆς.

Εἴθε νὰ μᾶς ἀξιώση ὁ Χριστός μας,ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἀνάστασις καὶ ἡ Ζωή,νὰ διαφυλάττουμε ἀσύλητο τὸν θησαυρὸ τῆς Ζωῆς ποὺ μᾶς ἐδόθη,καὶ νὰ τὸν μοιραζώμεθα μὲ τοὺς Ἀδελφούς μας,πάντοτε ὑπὸ τὴν Σκέπην καὶ Ὁδηγίαν τῆς Θεοτόκου,ἀλλὰ καὶ τῶν Εὐχῶν τοῦ Ἀειμνήσου Γέροντος,Πατρὸς καὶ Μητροπολίτου μας Κυπριανοῦ.

Χριστὸς Ἀνέστη!... Ἀληθῶς Ἀνέστη!...

Ο Ωρωπού και Φυλής Κυπριανός

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου