ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΩΝ Ο ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ

 


Όταν,λοιπόν,ἔφθασε στὴν Εὔβοια ὁ Μέγας,καθὼς εἰπώθηκε,καὶ σὰν σὲ ἄμβωνα στάθηκε ἐπάνω στὸ τεῖχος,γιὰ νὰ γίνεται ἀκουστὸ τὸ κήρυγμα,καθ᾿ ὅλη τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέρα,κατὰ τὴν συνήθειά του ἐφώναζε τὸ ''Μετανοεῖτε''.

 

Τὰ δὲ παιδιὰ τῶν κατοίκων τῆς Εὐβοίας,ἐπειδὴ ἐνόμισαν παιγνίδι,ὅπως συχνὰ συμβαίνει,τὸ ἀσυνήθιστο τοῦ κηρύγματος,ὅλα μαζὶ συνέρρεαν στὸν τόπο ποὺ στεκόταν ὁ ῞Αγιος.Τί,ὅμως, ἔκαμε ὁ βάσκανος ἐχθρὸς καὶ Βελίαρ;Μὴ ἀνε- χόμενος νὰ βλέπη τὴν ἐπιστροφὴ καὶ σωτηρία τῶν ἁμαρτωλῶν,ἔσπευσε νὰ δείξη καὶ ἐδῶ τὴν δική του κακότητα.

 

Γι᾿ αὐτό,λοιπόν,ὁ ἀνθρωποκτόνος ἔσπρωξε ἀορά- τως ἕνα ἀπὸ τὰ μικρὰ παιδιὰ ἀπὸ ψηλά,ἀπὸ τὶς ἐπάλξεις τοῦ τείχους, καὶ τὸ ἔρριξε στὴν γῆ.῞Οταν δέ,ἔγινε πολὺς θόρυβος καὶ συγκεντρώθηκε λαὸς πολύς, κανεὶς δὲν ὑπῆρχε ποὺ νὰ μὴ παρεδέχετο ὅτι τὸ παιδί,ποὺ ἔπεσε στὴν γῆ,δὲν συνετρίβη καὶ δὲν πέθανε ἀοράτως μὲ πικρὸ θάνατο.

 

Οἱ δὲ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ ἤθελαν σχεδὸν νὰ καταξεσχίσουν τὸν ῞Οσιον,διότι δῆθεν ἔγινε αἴτιος τῆς συμφορᾶς.Αὐτὸς δέ,ἤρεμα καὶ ἥσυχα,εἶπε πρὸς αὐτούς:«Ζῆ τὸ παιδί σας,ζῆ καὶ δὲν τοῦ συνέβη κανένα κακό,ὅπως νομίζετε».῞Οταν δὲ εἶδαν αὐτό,οἱ γονεῖς του καὶ ὁ ὑπόλοιπος λαός,ὑγιὲς καὶ ἐκτὸς κινδύνου,ἔμειναν ἄναυδοι,θαυμάζοντες καὶ παραξενευόμενοι γιὰ τὸ γεγονός.῎

 

Επειτα, καὶ ἐπειδὴ καλῶς ἔκριναν ὅτι τὸ θαυμαστὸ σημεῖο δὲν ἔγινε χωρὶς θεία δύναμι,ἐπῆραν τὸ παιδὶ μὲ ἔκπληξι πολλή.Εκεῖνο δέ,ἔλεγε:«Αὐτὸς ὁ Μοναχὸς ποὺ φωνάζει τὸ ''Μετανοεῖτε'', ἔφθασε στὸν ἀέρα καὶ μὲ ἐκράτησε καὶ δὲν μὲ ἄφησε νὰ πέσω στὴν γῆ».

 

῎Εκτοτε, λοιπόν, ἐπειδὴ κυριεύθηκαν ὅλοι ἀπὸ μεγάλο φόβο,πρόσεχαν σὰν ἄγγελο Θεοῦ τὸν μακάριο.Εκεῖνο δὲ τὸ μικρὸ παιδί,μετὰ ἀπὸ λίγο διάστημα,ἐπειδὴ ἐπόθησε τὸν ἀμέριμνο βίο,ἀπέβαλε τὴν κόμη καὶ σύμφωνη μὲ τὶς μοναχικὲς ὑποσχέσεις πολιτεία μετῆλθε.Δι᾿ αὐτῆς δέ,ἀφοῦ εὐαρέστησε στὸν Θεόν,ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον!


Απὸ τὸν Βίο τοῦ Αγίου Νίκωνος τοῦ Μετανοεῖτε.Περιοδικό «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 323,Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2004,σελ. 136.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Βίος καὶ Πολιτεία καὶ μερικὴ τῶν Θαυμάτων Διήγησις τοῦ ῾Οσίου Νίκωνος τοῦ Μετανοεῖτε,σελ. 96, 98, ῎Ανθη Εὐσεβείας 4,ἐκδόσεις «Τῆνος»,Αθῆνα 1997.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...