ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

 

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος της μαρτυρικής Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών κ.Καλλίνικος.

 

Παντὶ τῷ πληρώματι τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας

«Χθὲς συνεθαπτόμην σοι, Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον ἀναστάντι σοι·
συνεσταυρούμην σοι χθές· αὐτός με συνδόξασον Σωτήρ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου»


Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά·

 

Εορτάζομεν καὶ πάλιν τὴν Ἑορτὴν τῶν Ἑορτῶν,τὴν μεγίστην καὶ περιφανῆ Πανήγυριν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ,ἡ Ὁποία πληροῖ τὰ πάντα μὲ τὸ λαμπρὸν καὶ ὑπερκόσμιον αὐτῆς Φῶς.Ἡ θεία Φιλανθρωπία δίδει καὶ αὖθις εἰς ἡμᾶς τὴν ὑπερβολὴν τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀγαλλιάσεως, τὴν ἀνυπέρβλητον ταύτην τέρψιν καὶ εὐφροσύνην!Ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός,ὁ Εἷς τῆς Τριάδος, «ὁ ἔσχατος Ἀδάμ» (Α’ Κορ. ιε’ 45),ὁ Θεραπευτὴς καὶ Σωτὴρ τοῦ πεπτωκότος εἰς τὴν παρακοὴν καὶ ἐκβληθέντος ἐκ τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς θεοπλάστου ἀνθρωπίνου ζεύγους,ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον τοῦτον ἐν δούλου μορφὴν (πρβλ. Φιλιπ. β’ 7)· κατῆλθε,διὰ νὰ προσλάβῃ ἀναμαρτήτως τὴν ἀσθένειαν,τὴν εὐτέλειαν καὶ τὴν πτωχείαν μας· οὕτως,ὁ Ποιητὴς καὶ Πλάστης ἡμῶν ἐγένετο καὶ Συγγενὴς ἡμῶν,διὰ νὰ κοινωνήσῃ τὰ ἡμῶν ὑπὲρ ἡμῶν!Καὶ ὡς τονίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, «διὰ τὴν συγκύπτουσαν χαμαὶ ψυχὴν ταπεινοῦται, ἵνα καὶ συνανυψώσῃ τὸ κάτω νεῦον ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας».Ὤ τῆς μεγίστης Ἀγάπης καὶ Εὐσπλαγχνίας!Κατέρχεται ἐξ οὐρανοῦ παραδόξως καὶ γίνεται ὁ Ἀόρατος Ὁρατός, ὁ Ἀπερίγραπτος Περιγραπτός,καὶ εἰς ὅλα ὁμοιώνεται μὲ ἡμᾶς, «τῆς ἁμαρτίας δίχα»· καὶ τοῦτο,«ἵνα τὸν φυγάδα ἐπιστρέψῃ,καὶ τὸν αἰχμάλωτον λύσῃ,καὶ τὸν ὑβριστὴν ἐλεήσῃ, καὶ τὸν χλευαζόμενον τιμήσῃ, καὶ τὸν θανατωθέντα ἀναστήσῃ»!(Ἰσιδώρου Γλαβᾶ Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ΙΔ’ αἰ.).Εἰς τοῦτο ἀποβλέπων τὸ τέλος, κατεδέξατο Πάθος ἑκούσιον, «αἰσχύνης καταφρονήσας» (Ἑβρ. ιβ’ 2),ὑποστὰς πάντα πόνον καὶ πᾶσαν ὀδύνην,ψυχικὴν καὶ σωματικήν,«μέχρι σταυροῦ καὶ θανάτου»·διότι ἔπαθεν ἀληθῶς ὡς ἄνθρωπος,τῆς θεότητος ἀπαθοῦς διαμεινάσης, καὶ σκοτισάσης τὸν ἥλιον, καὶ κλονησάσης τὴν γῆν!Κατῆλθε καὶ μέχρις Ἅδου,οὕτως ὥστε μὲ δύναμιν ἀήττητον νὰ καταπαλαίσῃ τὸν τύραννον ἐχθρὸν διάβολον,νικήσας αὐτὸν κατὰ κράτος,καὶ νὰ ἀνέλθῃ Θριαμβευτὴς μετὰ τῆς ἐνδόξου «λαφυραγωγίας» Του,ἵνα παρακαθίσῃ «ἐφ’ ὑψηλοῦ»,«ἐξ Ἅδου κομιζόμενος τοὺς ὑπὸ Ἅδην νεκρούς» (Ἀντωνίου Ἀρχιεπισκόπου Λαρίσσης, ΙΔ’ αἰ.),τοῦτ’ ἔστιν,τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔαν καὶ τοὺς πιστεύσαντας μετ’ αὐτῶν.Οὕτω δέ,ἤνοιξε διάπλατα τὰς Οὐρανίους Πύλας,ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ πλέον ἐμπόδιον εἰς τὸ νὰ διατρίβωμεν καὶ διάγωμεν ἐν ὑψηλοῖς, ἡμεῖς οἱ ἐπὶ γῆς ἄνθρωποι,ἐφ’ ὅσον βεβαίως ἐπιθυμοῦμεν τοῦτο.Διά νὰ μεθέξωμεν εἰς τὴν χαρὰν τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἡμεῖς, οὐχὶ ἐξ ἀκοῆς ἀλλ’ ἐν αἰσθήσει,ἀνάγκη εἶναι ὅπως ἀγαπήσωμεν καὶ ἐναγκαλισθῶμεν προηγουμένως τὸ Πάθος,τὸν Σταυρὸν καὶ τὴν Ταφήν.Πρὸς τοῦτο,ἀπαιτεῖται διάνοιξις τῶν ἔνδον ὀφθαλμῶν, ἤτοι τῶν νοερῶν ὀφθαλμῶν τῆς καρδίας,τοῦ νοὸς καὶ τῆς συνειδήσεως, ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (πρβλ. Ἐφεσ. α’ 18),διὰ νὰ φωτισθῶμεν ὑπὸ τῆς Χάριτος καὶ νὰ νοήσωμεν καὶ ποθήσωμεν ἕως θανάτου τὰ ἐλπιζόμενα ἀγαθὰ ἐκ τῆς Ἀναστάσεως.Διότι ὁ Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν,διὰ νὰ μᾶς ἐγείρῃ ἐκ τῆς ψυχικῆς νεκρώσεως τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ σκοτασμοῦ τῶν παθῶν,διὰ νὰ μᾶς ἀνακαλέσῃ καὶ ἀνορθώσῃ ἀπὸ τοὺς τάφους τῶν πολυωδύνων ἀνομιῶν ἡμῶν!Ἐπειδὴ Αὐτὸς ἀνέστη,καὶ ἡμεῖς ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματα ἀνέστημεν πρὸς θεραπείαν ἡμῶν!Ὅθεν, πίστει καὶ φόβῳ καὶ ἀγάπῃ προσέλθωμεν,Ἀδελφοί,εἰς τὴν Κοινωνίαν τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν, διὰ νὰ λάβωμεν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον.Τὰ λαμπρὰ καὶ ὑψηλὰ δωρήματα τῆς Ἀναστάσεως δίδονται ὑπὸ τῆς θείας Ἀγαθότητος εἰς ὅσους ἐδοκίμασαν προηγουμένως τὴν πικρίαν τῆς νηστείας, τὴν ἐντροπὴν τῆς μετανοίας, τὸν φόβον τῆς ἐπιτιμίας,εἰς ὅσους συνεχώρησαν ἀπὸ καρδίας, ἠλέησαν,ὑπέμειναν,ἐφύλαξαν δὲ τὰ σώματα αὐτῶν ἄσπιλα ἀπὸ τοῦ ῥύπου τῆς ἁμαρτίας, μὲ τὴν δύναμιν τῆς θείας Χάριτος,καὶ τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἐστόλισαν μὲ καθαρότητα, φιλανθρωπίαν καὶ προσευχήν· διότι,ἡ ἔνδον καθαρότης καὶ εὐταξία προσγίνεται εἰς ἡμᾶς διὰ τῆς τοῦ νοὸς πρὸς τὸν γλυκύτατον Ἰησοῦν διηνεκοῦς ἀνελίξεως,καὶ διὰ τῆς ἀλήστου μνήμης τῶν ὑπὲρ ἡμῶν ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος πεποιημένων.Μὴ λησμονῶμεν,ὅτι μὲ τὴν κακοπάθειαν τῆς ἐγκρατείας συνετάφημεν τῷ Χριστῷ,καὶ μὲ τὴν ἀποστροφὴν τοῦ ἐμπαθοῦς κοσμικοῦ φρονήματος συνεσταυρώθημεν Αὐτῷ,ὥστε μὲ τὴν ἐν Πνεύματι Ζωὴν καὶ Χαρὰν τοῦ Πάσχα,θείᾳ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ, συνανέστημεν τῷ Ἀναστάντι ὑπὲρ ἡμῶν!

                                                                    Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα·

Ανήκομεν,θείᾳ χάριτι,εἰς τὴν μαρτυρικὴν Ἐκκλησίαν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν,ἥτις ἐδιώχθη καὶ ὑπέστη παντοίας δοκιμασίας καὶ κλυδωνισμούς, ἔξωθεν καὶ έσωθεν,ἀλλ’ ἕστη ἐπὶ τὴν Πέτραν τῆς καλῆς Ὁμολογίας καὶ ἤδη θάλλει ἡνωμένη καὶ αὐξανομένη,ὁδηγοῦσα πάντας ἡμᾶς εἰς τὴν Ἀνέσπερον Βασιλείαν.Οἱ πρὸ ἡμῶν Ἀγωνισταὶ ὑπέστησαν κακώσεις καὶ ὀδύνας,«τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες,τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες» (Ρωμ. ιβ’ 12) καὶ ἀπολαύουν νῦν τὴν ἐν Οὐρανοῖς ἄληκτον μακαριότητα.Δὲν δυνάμεθα, παρὰ νὰ ἀναδειχθῶμεν ἄξιοι συνεχισταὶ ἐκείνων,ἐν Ὀρθοδόξῳ Πίστει καὶ Ἀρετῇ, παρέχοντες Μαρτυρίαν Σταυροῦ καὶ Ἀναστάσεως, ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης.Ἐν φωτὶ δὲ θείῳ περιαυγαζόμενοι, καὶ ἐν ἱερῷ ἐνθουσιασμῷ ἐμφορούμενοι, δεῦτε καὶ ἀναφωνήσωμεν ἐν χαρᾷ καὶ ἀγαλλιάσει:


«Ἀνέστη Χριστός,καὶ τοῦ δευτέρου καὶ διαιωνίζοντος ἐλύθημεν θανάτου· Ἀνέστη Χριστός,καὶ νεκροῦται ὁ ἐχθρός· ... Ἀνέστη Χριστός,καὶ ὑψοῦνται πιστοί· ... Ἀνέστη Χριστός,καὶ τῆς τῶν παθῶν ἀπηλλάγημεν ἀχλύος·Ἀνέστη Χριστός,καὶ τῆς ἀγγελικῆς ἠξιώθημεν ἀξίας·...Ἀνέστη Χριστός, καὶ γυναιξὶ καὶ ἀνδράσιν ἐνοικίζεται Χάρις·...Ἀνέστη Χριστός,καὶ Θεὸς κρίνει τὴν γῆν φυγόντος τοῦ κοσμοκράτορος»! (Ἰσιδώρου Θεσσαλονίκης),

 

 

Αὐτῷ τῷ Ἀναστάντι ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας, Ἀμήν!

Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ἅγιον Πάσχα 2015

 

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος

 

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος
† Ὁ Ἀθηνῶν ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ

Τὰ Μέλη
† Ὁ Ἀττικῆς καὶ Διαυλείας ΑΚΑΚΙΟΣ
† Ὁ Θεσσαλονίκης καὶ Δημητριάδος ΜΑΞΙΜΟΣ
† Ὁ Λαρίσης καί Πλαταμῶνος ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
† Ὁ Εὐρίπου καὶ Εὐβοίας ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ
† Ὁ Πειραιῶς καὶ Σαλαμῖνος ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ
† Ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
† Ὁ Τορόντο ΜΩΫΣΗΣ
† Ὁ Ἀµερικῆς ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
† Ὁ Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ
† Ὁ Χριστιανουπόλεως ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
† Ὁ Μαραθῶνος ΦΩΤΙΟΣ
† Ὁ Φιλίππων ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
† Ὁ Μεθώνης ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
† Ὁ Νόρα ΜΙΧΑΗΛ
† Ὁ Λούνης ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ
† Ὁ Γαρδικίου ΚΛΗΜΗΣ
† Ὁ Ἔτνα καὶ Πόρτλαντ ΑΥΞΕΝΤΙΟΣ
† Ὁ Βρεσθένης ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ
† Ὁ Θεουπόλεως ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου