ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΧΡΙΣΤΟΥ



Ένα από τα πρόσωπα, που προβάλλει η Μεγάλη Εβδομάδα μπροστά μας είναι ο Ιωσήφ,ο γυιος του Ιακώβ.Η Εκκλησία μας τον είπε Πάγκαλο,που σημαίνει τόσο πολύ καλό,που η λέξη είναι λίγη για το εκφράσει.Έζησε 1800 περίπου χρόνια προ Χριστού.Και ποιά σχέση λοιπόν μπορεί να έχει ένα πρόσωπο,που έζησε τόσους αιώνες προ Χριστού,μ’ εμάς;Έχει σχέση με το Χριστό και μ’ εμάς,γιατί είναι Τύπος Του Χριστού.Το πρόσωπο,δηλαδή αυτό της Παλαιάς Διαθήκης, προτυπώνει,προεικονίζει,συμβολίζει το Χριστό.

 
 

Είναι Ο Ιωσήφ Ο Πάγκαλος.Πολλά πρόσωπα στη Παλαιά Διαθήκη είναι εις τύπον Χριστού,όπως ο Αδάμ,ο Ισαάκ,ο Δαβίδ και άλλοι.Εκείνο όμως το πρόσωπο,που προτυπώνει και προεικονίζει στα περισσότερα σημεία της ζωής του το Χριστό,είναι ο Ιωσήφ,ένα από τα δώδεκα παιδιά του πατριάρχου Ιακώβ.Ήταν το πιο αγαπημένο παιδί του Ιακώβ.Αγαπητός Υιός και ο Χριστός.Τον φθόνησαν τον Ιωσήφ τα αδέλφια του. Δεν μπορούσαν να υποφέρουν την υπεροχή του.Και με το Χριστό το ίδιο έγινε. Τον μίσησαν και τον φθόνησαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι.Αποφάσισαν τ’ αδέλφια να σκοτώσουν τον αθώο Ιωσήφ.Το ίδιο και στη περίπτωση του Ιησού. Άρχοντες του Ισραήλ,αρχιερείς, γραμματείς, φαρισαίοι, συσκέπτονται,πώς θα συλλάβουν και θα θανατώσουν τον Ιησού,τον πιο εκλεκτό αδελφό τους.Εκείνο το ¨Δεύτε αποκτείνωμεν αυτόν¨ των αδελφών του Ιωσήφ,ακούγεται το ίδιο και στην παραβολή των κακών γεωργών,όπου σαφώς συμβολίζεται η απόφαση των Ιουδαίων για τη θανάτωση του Υιού του Βασιλέως,Ιησού.Πούλησαν τον Ιωσήφ τα αδέλφια του για 20 χρυσά νομίσματα.Εκείνος απ τους 12 αδελφούς,που έκανε τη σχετική πρόταση ήταν ο Ιούδας.Ιούδας (από τους 12 Μαθητές) και στη περίπτωση του εικονιζόμενου και προτυπούμενου Χριστού,το όργανο της αγοροπωλησίας.¨Πούλησε¨ το Χριστό για 30 αργύρια.Έπαθε και υπέφερε ο Ιωσήφ και στα χέρια των αδελφών του και στα χέρια των ξένων,των Αιγυπτίων. Τα αδέλφια του τον έριξαν μέσα σ’ ένα βαθύ λάκκο,για να τον κατασπαράξουν τα θηρία.Και οι Αιγύπτιοι τον έριξαν μέσα στη φυλακή σαν να ήταν ένοχος,ενώ ήταν αθώος.Θύμα συκοφαντίας ο αθώος και αγνός Ιωσήφ.Έπαθε και υπέφερε και ο Χριστός.Έπαθε ως άνθρωπος.Οι αδελφοί του οι Ιουδαίοι τον οδήγησαν σε πολλά παθήματα,τον βασάνισαν.Αλλά και οι ξένοι,οι Ρωμαίοι,στους οποίους τον παρέδωσαν οι Ιουδαίοι,και εκείνοι τον βασάνισαν.Ρίχτηκε στη φυλακή,σύρθηκε σαν κακούργος στο κριτήριο, καταδικάστηκε σαν κοινός εγκληματίας και τελικά θανατώθηκε πάνω στο Σταυρό.Δεν έμεινε για πάντα ταπεινωμένος ο Ιωσήφ.Από την ταπείνωση του λάκκου και της φυλακής οδηγήθηκε στη δόξα.Ο Φαραώ τον ανέστησε από τα βάθη της φυλακής και τον κατέστησε άρχοντα.Προτύπωση της ενδόξου Αναστάσεως του Χριστού.Ρίχτηκε στο λάκκο του θανάτου και του τάφου.Δεν παρέμεινε πολύ.Ανέστη τριήμερος.Μετά το πάθος η δόξα.Μετά το Σταυρό η Ανάσταση.Ο Ιωσήφ σαν άρχοντας της Αιγύπτου σε καιρό πείνας άνοιξε τις αποθήκες του και έγινε σιτοδότης και έθρεψε τους πεινασμένους αδελφούς του.Σιτοδότης και ο Χριστός.Ανεξάντλητες οι αποθήκες του.Πάντοτε προσφέρει και προσφέρεται.Τρέφει με το θειο Άρτο του,ποτίζει με το τίμιο Αίμα του.Τρέφει με τη θεία Κοινωνία.Από όλες τις λεπτομέρειες της ζωής του Ιωσήφ,σε μία δίνει ιδιαίτερη έμφαση η αποψινή ακολουθία.Στο επεισόδιο με την αμαρτωλή γυναίκα, τη σύζυγο του Πετεφρή.Μια γυναίκα βρέθηκε μπροστά στον Ιωσήφ.Κάποια γυναίκα βρίσκεται μπροστά στη ζωή κάθε νέου.Η γυναίκα όργανο κακού στο πρόσωπο της Εύας,και της δευτέρας Εύας,όπως ονομάζεται η γυναίκα του Πετεφρή.Δεν υποτάχθηκε ο Ιωσήφ.Φυλακίσθηκε σωματικά.Αλλά δούλος στη ψυχή δεν έγινε.Έμεινε αδούλωτος.Αδούλωτους μας θέλει ο Χριστός.Ελεύθερους από τους πειρασμούς.Τί Κάνει Ο Ιωσήφ.Μια σκέψη αστραπιαία και μια κίνηση αστραπιαία.Η σκέψη: Με βλέπει ο Θεός.Πώς να κάνω τέτοια πράξη.Η κίνηση: Τόβαλε στα πόδια.Έφυγε.¨ Και αφήνοντας τα ρούχα του στα χέρια της,έφυγε και βγήκε έξω¨(Γεν, 39,12).Τίποτα τυχαίο..Ηπατήθη η Εύα στον Παράδεισο..Και...ενεδύθη τον χιτώνα της φθοράς και του θανάτου...Διαφορική προτύπωση ο Ιωσήφ.

 
 

Απέρριψε τον χιτώνα στα χέρια της γυναίκας του Αιγυπτίου, και ανεχώρησε γυμνός,πλήν ενδεδυμένος τον πρώτον χιτώνα,εκείνον που και η Εύα είχε,όντας στον Φωτισμό.Αυτή η σκέψη και αυτή η κίνηση του Ιωσήφ, σώζουν σε στιγμές σφοδρού πειρασμού.Λάμπει ο Ιωσήφ,που σε μια στιγμή έγινε,  Πάγκαλος.Αστράπτει η αρετή του.Σύμβολο για τη νεολαία,για κάθε χριστιανό. Καλή και Αγία Μεγάλη Εβδομάδα!

 
 Αντιγραφή από το ιστολόγιο Kosmaser.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

 Άγιος Ιωσήφ ο Πάγκαλος

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου