ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΚΥΡΙΟΙ ΣΑΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ



Πριν στήσουν την παγίδα οι δανειστές,ασφαλώς και επεξεργάσθηκαν όλες τις εκδοχές.Οι ίδιοι σχεδόν χρηματοπιστωτικοί οίκοι-έστω και με διαφορετικές ονομασίες-μας δανείζουν από την στιγμή της έναρξης της Εθνεγερσίας...



Καλό είναι να θυμηθούμε παλαιότερες στιγμές,για όσους ιδιαιτέρως αγνοούν,ότι η δημοσιονομική ιστορία της Ελλάδας είναι στην πραγματικότητα ιστορία δανεισμών και χρεοκοπιών.Ο Χαρίλαος Τρικούπης πίστευε,ότι οι απαραίτητοι πόροι για την εξυγίανση των οικονομικών έπρεπε να προέλθουν από τους φόρους, δεν απέφυγε όμως και τον εξωτερικό δανεισμό.



Στην υπανάπτυκτη οικονομία της εποχής εκείνης η απόδοση των φόρων ήταν πολύ χειρότερη από την σημερινή.Σύναψε επτά δάνεια με ληστρικούς όρους.Με το ελάχιστο εναπομείναν ποσόν από τα προεισπραχθέντα ποσά εκ μέρους των δανειστών, πραγματοποιήθηκαν έργα υποδομής,αλλά στις εκλογές του 1890 ο Τρικούπης «θα πληρώσει» την πολιτική των φόρων.Θα τον διαδεχθεί ο Δηλιγιάννης του οποίου η πολιτική χειροτέρευσε την κατάσταση και ο λαός θα επαναφέρει το 1892 τον Τρικούπη με ισχυρή πλειοψηφία.Τα δημόσια οικονομικά ήταν σε αδιέξοδο και τα ελληνικά χρεόγραφα σε κατρακύλα.Ο Τρικούπης κατέφυγε σε νέους φόρους,που αύξησαν τη λαϊκή αντίδραση...Από την αντίπερα όχθη,έγραψε προ ετών «Το Βήμα»,οι ξένοι κεφαλαιούχοι ήσαν «πρόθυμοι» να προσφέρουν νέα δάνεια με στόχο να ελέγξουν απόλυτα την οικονομία και τη χώρα.Ανταγωνίζονται οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί και στέλνουν αντίστοιχα στην Ελλάδα για έλεγχο των δημοσιονομικών τον λόρδο Εδουάρδο Λω,τον οικονομικό επιθεωρητή Ρου και τον τραπεζίτη Μόργκαν!Παρ’ όλο που η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, παρατηρούνται οι ίδιες τακτικές από το χρηματοπιστωτικό σύστημα,το οποίο άλλωστε διοικούν διάδοχοι των παλαιοτέρων της εποχής του Τρικούπη.Γνώριζαν από το 1990 τουλάχιστον οι δανειστές μας,ότι το χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο, αλλά μας δάνειζαν συνεχώς για να πέσουμε πιο βαθιά στην παγίδα που ετοίμασαν στους λαούς (και όχι μόνον σ’ εμάς – κάποιος να το πει σε Ιταλούς,Πορτογάλους Ισπανούς και λοιπούς).Ο Τρικούπης θα ζητήσει από τους Άγγλους δάνειο 3.500.000 στερλινών για να στηρίξει τα ελληνικά χρεόγραφα.Η συμφωνία προβλέπει την κύρωσή της με βασιλικό διάταγμα.Μετά την αντίδραση της αντιπολίτευσης,ο Τρικούπης ζητεί επικύρωσή της από τη Βουλή.Οι Άγγλοι αρνούνται,όπως και ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄,και ο Τρικούπης παραιτείται,για να επανέλθει για τελευταία φορά στην πρωθυπουργία,στις 30 Οκτωβρίου του 1893. Εμφανιζόμενος στις 10 Δεκεμβρίου στη Βουλή δεν θα διστάσει να καταθέσει την αλήθεια με την ιστορική φράση:«Δυστυχώς, κύριοι, επτωχεύσαμεν».Δεν υπήρχε άλλη λύση,επειδή οι όροι που έθεταν οι δανειστές ήταν πολύ σκληροί,εξαιτίας των συσσωρευμένων ελληνικών χρεών και της αρνητικής πορείας των ομολόγων των προηγούμενων δανείων.Οι τόκοι αυτών των δανείων έφταναν στο 30% της συνολικής τους αξίας.Η κυβέρνηση Τρικούπη παραιτήθηκε μετά την ανακοίνωση της πτώχευσης.Το 1895 απέτυχε όχι μόνο να εκλεγεί πρωθυπουργός,αλλά ακόμη και να εξασφαλίσει μια έδρα στην εκλογική του περιφέρεια.:«Ανθ’ ημών λοιπόν βουλευτής ο κύριος Γουλιμής-Καληνύχτα σας»,είχε δηλώσει και αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή.Αποσύρθηκε στις Κάννες όπου και πέθανε στις 30 Μαρτίου του 1896.Ο μύθος των ανωτέρω δηλοί την ισχύ των δανειστών έναντι ενός καταχρεωμένου κράτους.Σε παλαιότερα δημοσιεύματά μου παρέθεσα αποσπάσματα από το βιβλίο του καθηγητή Ανδρεάδη,ο οποίος το 1925 απεκάλυπτε ότι οι Γερμανοί μάς ενέπλεξαν σε πόλεμο με τους Τούρκους-με βεβαία την ήττα-προκειμένου να επεκταθεί επί όλων τον τομέων η κυριαρχία τους επί της Ελλάδας.



 Πριν στήσουν την παγίδα,ασφαλώς και επεξεργάσθηκαν όλες τις εκδοχές.Οι ίδιοι σχεδόν χρηματοπιστωτικοί οίκοι-έστω και με διαφορετικές ονομασίες-μας δανείζουν από την στιγμή της έναρξης της Εθνεγερσίας.Αφού επομένως γνωρίζουμε τις μεθόδους τους,έπρεπε να προσαρμόσουμε αναλόγως και την άμυνά μας. 


Αντιγραφή από το ιστολόγιο Voria.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...