ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ



Έχουν καταγραφῆ πολλὰ Θαύματα,τὰ ὁποῖα ἐπιτελέσθηκαν διὰ τοῦ Ἁγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου,τόσο ὅταν ἦταν ἀκόμη ἐν ζωῇ,ὅσο καὶ μετὰ τὴν μακαρία Κοίμησί του.Θὰ παραθέσουμε ὀλίγα μόνον ἐνδεικτικά,γιὰ νὰ βεβαιωθῆ ἡ παρρησία του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ Χάρις,τὴν ὁποίαν ἡ θεία Ἀγαθότης ἐπιδαψίλευσε στὸν γνήσιο δοῦλο Της ἱερὸ Φιλάρετο,ὥστε νὰ εὐεργετῆ τοὺς ποικιλοτρόπως πάσχοντας.Ἡ κ. Ἕλενα Πίκουλ ἀπὸ τὴν Αὐστραλία καταθέτει τὰ ἑξῆς:Ἀπὸ τὸ 1946 ἡ οἰκογένειά μας ζοῦσε στὸ Χαρμπὶν τῆς Μαντζουρίας. Ἐκκλησιαζόμασταν στὸν Ναὸ τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἐλέους»,ὅπου λειτουργοῦσε ὁ π. Φιλάρετος.Κάποτε,τὸν χειμώνα τοῦ 1960,ὁ μεγάλος γυιός μου Γκάλικ ἀρρώστησε. Ἀνέβασε πυρετὸ πάνω ἀπὸ 40.Ἔπασχε δεινῶς.Καλέσαμε ἕναν κινέζο ἰατρὸ καὶ διέγνωσε ὅτι ἔπασχε ἀπὸ πνευμονία.



Πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευσι τοῦ ἰατροῦ,ἡ κόρη μας Ζίνα ἔτρεξε στὸν π.Φιλάρετο,ἀλλὰ δὲν ἦταν στὸ σπίτι.Ζήτησε ἀπὸ τοὺς γείτονες νὰ τοῦ εἰποῦν,ὅταν θὰ ἐπέστρεφε,ὅτι ὁ ἀδελφός της ἀρρώστησε.Κάθησα στὸ κρεββάτι τοῦ ἀσθενοῦς.Ἡ θερμοκρασία του ἦταν πάνω ἀπὸ 40 βαθμοὺς καὶ ἡ καρδιά του πήγαινε νὰ σπάση.Παραληροῦσε... Καὶ τότε τί ἔγινε;Ἡ θερμοκρασία του ἄρχισε νὰ πέφτη,πῆγε στοὺς 37 βαθμούς.Ὁ Γκάλικ ἄρχισε νὰ ἀναπνέη κανονικά,ὁ σφιγμός του ἦταν ὁμαλὸς καὶ ὁ ἀσθενὴς κοιμήθηκε εἰρηνικά.Ὅταν ξύπνησε,αἰσθάνθηκε καλύτερα.Ἡ κόρη μου εἶχε ἐπιστρέψει καὶ ἤμασταν ἀπορημένες.Τί συνέβη;Αὐτὸ ποὺ συνέβη ἦταν ὅτι,σύντομα μετὰ ποὺ ἡ Ζίνα εἶχε ἀναχωρήσει,ὁ π. Φιλάρετος ἐπέστρεψε καὶ πῆγε στοὺς γείτονες γιὰ τσάϊ.Τοῦ εἶπαν γιὰ τὴν ἐπίσκεψί της.Αὐτὸς ἀμέσως πετάχθηκε καὶ χωρὶς νὰ τελειώση τὸ τσάϊ του ἀνέβηκε βιαστικὰ τὶς σκάλες πρὸς τὸ διαμέρισμά του γιὰ νὰ προσευχηθῆ.Ἀπὸ αὐτὸ ποὺ οἱ γείτονες εἶπαν,εἶναι φανερὸ ὅτι ὁ γυιός μου ἄρχισε νὰ ἀναρρώνη ἀπὸ τὴν ἴδια ἐκείνη στιγμὴ ποὺ ὁ π. Φιλάρετος ἄρχισε νὰ προσεύχεται γιʼ αὐτόν.Ἡ προσευχή του ἦταν δυνατή!...Ἡ ἴδια πιστὴ καταθέτει καὶ ἄλλο Θαῦμα:Ὅταν μεταναστεύσαμε στὴν Αὐστραλία,στὸ Κρόϋντον τοῦ Σύδνεϋ,ἡ οἰκογένειά μου δοκίμασε δύσκολες καταστάσεις.Ἀπρόσμενα,ἡ ἀδελφή μου ἀρρώστησε σοβαρὰ καὶ τὴν πῆρα στὸ σπίτι.Κατόπιν μιᾶς ἐγχειρήσεως, ἔφεραν ἐπίσης τὸν γυιό μου στὸ σπίτι ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο.Ἡ νεαρὴ κόρη τῆς ἀδελφῆς μου ἦταν ἐπίσης ἐκεῖ.Χρειαζόμουν νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ ὅλα αὐτά!Ἔπρεπε μάλιστα νὰ ἐργάζωμαι σὲ βαρειὰ ἐργασία καὶ ὅλες οἱ δυνάμεις μου εἶχαν καταπέσει.Μοῦ έγραψαν κάποιο φάρμακο,ἀλλὰ αὐτὸ μὲ ἔκανε χειρότερα,διότι μοῦ ἐπηρέασε τὸ νευρικὸ σύστημα καὶ αὐτὸ μὲ φόβισε πραγματικά! Στενοχωριόμουν ὅτι θὰ ἔχανα τὸν νοῦ μου...Τότε,πῆγα στὸν Ναὸ στὸ Κρόϋντον.Ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος λειτουργοῦσε.Φοροῦσε τὰ ἄμφιά του καὶ καθόταν στὴν Καθέδρα στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ,βυθισμένος στὴν προσευχή,μὲ τὴν κεφαλὴ σκυμμένη.Τότε,μοῦ ἦλθε μιὰ ξαφνικὴ ἰδέα:Ὁ Δέσποτας ἦταν ἐκεῖ, ἀκριβῶς στὴν θέσι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.Ἄν θὰ ἄγγιζα τὰ ἄμφιά του,ὅπως ἡ γυναίκα μὲ τὴν ρύσι τοῦ αἵματος ἄγγισε τὸν Σωτῆρα καὶ ἔγινε καλά,θὰ γινόμουν ἐπίσης καλά!...Πῆγα ἀπὸ πίσω· τὸ Ὠμοφόριό του κρεμόταν ἀπὸ τὸ κάθισμα καὶ πῆγα καὶ τὸ ἄγγισα.Ἀκριβῶς τότε,ὁ Δέσποτας ἐστράφη αἴφνης πρὸς τὰ πίσω καὶ οἱ ματιές μας συναντήθηκαν!Πῶς τὸ αἰσθάνθηκε;Ὅμως, ἔγινα πράγματι καλὰ καὶ ἡ δύναμίς μου ἐπανῆλθε.Μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου δὲν θὰ λησμονήσω αὐτὸ τὸ Θαῦμα!Ἡ Ὀ. Τσιστνάκοβα ἀπὸ τὴν Αὐστραλία διηγήθηκε:Ὅταν ἤμουν στὸ Χαρμπὶν τὸ 1955, στὸ νοσοκομεῖο,συνέβη νὰ εἶμαι μάρτυρας τῆς θεραπείας ἀπὸ νευρικὴ διαταραχὴ τῆς ἀσθενοῦς Τ.Μ.Ἡ ἀσθενής,μία νεαρὴ γυναίκα, καταλήφθηκε ἀπὸ μία νευρικὴ κρίσι καὶ ἄρχισε νὰ συμπεριφέρεται καὶ νὰ κάνη παραλογισμούς, ἀκόμη καὶ σχετικὰ μὲ τὸ βρέφος της...Τὴν μετέφεραν στὸ νοσοκομεῖο καὶ ὁ π. Φιλάρετος εἰδοποιήθηκε καὶ προσευχήθηκε γιὰ ἐκείνην. Αὐτὴ καλυτέρευσε σταδιακά,ὥστε ὅταν τὴν συνάντησα ἀργότερα, ἦταν φανερὸ ὅτι ἐπρόκειτο πλέον γιὰ μία κανονικὴ νέα γυναίκα,χωρὶς κανένα πρόβλημα...Μέλη τῆς οἰκογενείας της ζοῦν ἀκόμη,ἄν καὶ ἡ ἴδια ἡ θεραπευθεῖσα ἔχει ἀποβιώσει ἀπὸ μία ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀσθένεια.Ἡ νῦν Ἡγουμένη Ἀλεξάνδρα (Τσερνυάφσκαγια) τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου πλησίον τῆς Ὀδησσοῦ, προερχομένη ἀπὸ τὸν ἔγγαμο βίο,διηγήθηκε:Γνωρίσθηκα μὲ τὸν Δέσποτα Φιλάρετο κατὰ τὴν διάρκεια τῶν σπουδῶν μου καὶ ἔγινε ὁ Πνευματικός μου πατέρας.Τὸ πρῶτο Θαῦμα τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου συνδέεται μὲ τὴν οἰκογενειακή μου ζωή.Τὸ 1967 περίμενα τὸ δεύτερό μου παιδὶ καὶ ὁ ἰατρὸς μοῦ εἶπε ὅτι κατὰ πᾶσα πιθανότητα τὸ βρέφος θὰ ἦταν θνησιγενές.Ἤμουν ἐντελῶς ἀπελπισμένη καὶ στὴν λύπη μου πῆγα στὸν Δέσποτα Φιλάρετο.Αὐτός,μὲ ἔχρισε μὲ ἡγιασμένο ἔλαιο καὶ μὲ εὐλόγησε.Στρεφόμενος στὴν προσευχή,ὁ Δέσποτας μοῦ ἔσωσε τὸ μωρό.Ἡ δύναμις τῆς προσευχῆς του ἦταν τέτοια,ὥστε λίγο ἀργότερα γέννησα μὲ ἀσφάλεια ἕνα ὑγιὲς παιδί.Ὅπως μοῦ εἶπε καὶ ὁ ἐφημερεύων ἰατρός,αὐτὸ ἦταν ἕνα φανερὸ Θαῦμα!...Ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀλέξιος ἀπὸ τὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου Βασιλομάρτυρος Ἐδουάρδου στὴν Ἀγγλία,διηγεῖται:Τὸ 1970,μία μικρὴ ὁμάδα Ἱεροσπουδαστῶν ἀπὸ τὴν Σχολὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Τζόρντανβιλ μετέβησαν στὸ Ἐρημητήριο τῆς Παναγίας τοῦ Κοὺρσκ στὸ Μάχοπακ τῆς Νέας Ὑόρκης,σὲ ἑβδομάδα διακοπῶν,γιὰ νὰ βοηθήσουν στὴν διεκπεραίωσι κάποιων ἱστορικῶν βιβλίων,ποὺ εἶχαν ἐκδοθῆ τότε ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴ τῆς Ρωσικῆς Νεότητος.Ἤμουν μεταξὺ τῶν σπουδαστῶν τῆς ὁμάδος αὐτῆς.Τὴν περίοδο ἐκείνη,ἔμενε στὸ Ἐρημητήριο μία Μοναχή,ἡ ὁποία σεβόταν πάρα πολὺ τὸν Μητροπολίτη Φιλάρετο καὶ μᾶς εἶπε,ὅτι αὐτὸς ἐγνώριζε τὰ τέσσερα Εὐαγγέλια ἀπὸ στήθους.Μᾶς εἶπε ἐπίσης,ὅτι ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἔπασχε ἡ ἴδια ἀπὸ φρικτοὺς πονοκεφάλους,τοὺς ὁποίους κατὰ περιόδους εἶχα ἐπίσης, πρᾶγμα ποὺ μὲ ἔκανε νὰ προσέξω ἰδιαιτέρως ὅσα ἔλεγε.Αὐτὴ ἀνέφερε,ὅτι σὲ μία περίπτωσι ποὺ εἶχε ἕναν πολὺ δυνατὸ πονοκέφαλο,ζήτησε ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη νὰ προσευχηθῆ γιὰ τὴν ἀπαλλαγή της ἀπὸ αὐτόν.Ἐκεῖνος ἀπὸ ταπείνωσι εἶπε,ὅτι δὲν τοῦ ἦταν δυνατὸν νὰ κάνη κάτι τέτοιο,καὶ ἔτσι ἡ Μοναχή,σὲ ἀπόγνωσι, προσέπεσε στὰ πόδια του καὶ τοῦ εἶπε ὅτι δὲν θὰ τὸν ἄφηνε νὰ φύγη,μέχρι ποὺ θὰ τὸ ἔκανε!...Τότε αὐτὸς προσευχήθηκε καὶ ὄχι μόνον ἔφυγε ὁ πονοκέφαλος ἀμέσως, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη μέχρι τότε ποὺ εἰπώθηκε ἡ διήγησις δὲν τῆς ξαναπαρουσιάσθηκε πλέον αὐτὸ τὸ πρόβλημα.Ἡ Πρεσβυτέρα Τατιάνα Φιοντόροβα,σύζυγος τοῦ Πρωθιερέως Κωνσταντίνου Φιοντόροβ,γράφει:Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων,λίγο μετὰ τὴν Κοίμησι τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου (1985-1986),ὁ ἄνδρας μου ὑπέφερε πολὺ ἐξ αἰτίας τους. Ἀκούοντας καὶ τὶς δύο πλευρὲς αὐτῶν τῶν θλιβερῶν καταστάσεων,κλείσθηκε τελικὰ στὸν ἑαυτό του.Προσευχήθηκε στὸν Μητροπολίτη Φιλάρετο περὶ τούτου. Ἦταν πολὺ κουρασμένος καὶ ἀποκοιμήθηκε.Εἶδε στὸ ὄνειρό του,ὅτι ἦταν στὸν Ναὸ ἐνδεδυμένος μὲ τὰ ἄμφια γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία,καὶ εἰδοποιήθηκε ὅτι ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος ἐρχόταν ἀπρόσμενα.Ἐτοιμάσθηκε νὰ ὑποδεχθῆ τὸν Ἀρχιερέα μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ σὲ δίσκο.



Ἕνας Ὑποδιάκονος ἔδωσε στὸν Μητροπολίτη,μόλις φάνηκε,τὴν ράβδο καὶ αὐτὸς τοῦ ἔδωσε τὴν βακτηρία του.Ὁ Μητροπολίτης ἔδειχνε πολὺ λαμπερὸς καὶ νέος.Τότε ὁ π. Κωνσταντῖνος τοποθέτησε τὸν δίσκο μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ σὲ ἕνα προσκυνητάριο,κάτι τὸ ἀσυνήθιστο,ἔκανε μία μετάνοια ἐνώπιον τοῦ Μητροπολίτου καὶ τοῦ εἶπε: «Δέσποτα,εἶναι τόσο δύσκολο γιὰ μένα!»...Ὁ Μητροπολίτης ἀπήντησε:«Ναί, τὸ γνωρίζω·ὅμως,π. Κωνσταντῖνε,πρέπει νὰ σκέπτεσαι λιγότερο καὶ νὰ προσεύχεσαι περισσότερο!»...Ὁ πατέρας προσπάθησε νὰ σηκωθῆ,ἀλλὰ ὁ Μητροπολίτης τοῦ πίεσε τὴν κεφαλὴ μὲ τὴν ράβδο του.Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ὁ πατέρας ξύπνησε γεμᾶτος χαρὰ καὶ εἰρήνη,ἀλλὰ καὶ μὲ πόνο στὴν κεφαλὴ στὸ σημεῖο ποὺ ἡ ράβδος ἀκούμπησε εἰς αὐτήν!...Ἀπὸ τότε,αἰσθάνεται ὅτι ὁ Μητροπολίτης τὸν παρακολουθεῖ καὶ εἶναι πάντοτε ἕτοιμος νὰ βοηθήση.



Εισαγωγή στο διαδίκτυο,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Απόσπασμα από το νεοεκδοθέν βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ.Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών με τίτλο:''Ο Άγιος Φιλάρετος της Ρωσικής Διασποράς.Ένας Σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης.(1903-1985)''.

 

Επίσκοπος Γαρδικίου κ.Κλήμης

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

 

1 σχόλιο:

  1. Ό σεβαστός καί μακαριστός Γέροντάς μας π. Κυπριανός, μετέπειτα Μητροπολίτης Ώρωπού καί Φυλής (2013), ώφελήθηκε ιδιαιτέρως άπό τήν εκκλησιαστική εκείνη σχέσι,
    ό δέ Μητροπολίτης Φιλάρετος έπέδειξε συμπάθεια καί εύνοια στόν νέο τότε Ηγούμενο π. Κυπριανό καί μάλιστα έξέφρασε τήν διάθεσί του νά τόν χειροτονήση Αρχιερέα (!),
    εις ενδειξιν της κοινωνίας των Εκκλησιών της Ρωσικής Διασπορας καί τών Γνησίων Ορθοδόξων Ελλάδος. Ή πρότασις έκείνη βεβαίως δεν ήταν έφικτή καί δεν ήταν δυνατόν νά πραγματοποιηθή τότε,
    όμως άπεκάλυπτε τήν έγκάρδια προαίρεσι καί πρόθεσι τού Αγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου νά ένισχύση καί στερεώση με τον πιο έπίσημο τρόπο τήν έκκλησιαστική κοινωνία άμφοτέρων, όπως έπίσης (άπεκάλυπτε)
    καί τήν πνευματική του διαίσθησι εναντι ένος χαρισματούχου καί δραστηρίου νέου Κληρικού, ό όποιος εμελε νά άναδειχθή σε ίδιάζουσα μορφή στον χώρο τού Πατρίου στήν Ελλάδα καί εύρύτερα.
    Ή πνευματική έκείνη σχέσις διατηρήθηκε τά έπόμενα ετη έως τής Κοιμήσεως τού Αγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου, ό όποιος έπεδείκνυε το ένδιαφέρον καί τήν εύαρέσκειά του
    εναντι τού Πατρος καί Καθηγουμένου, ώς καί τής Αδελφότητος τής Ίερας Μονής τών Αγίων Κυπριανού καί Ίουστίνης Φυλής Αττικής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή