ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ



Παντού έψαχνες φάρμακο και τίποτα.Οπουδήποτε άκουγες για κάποια μάντισσα,πήγαινες.Πήγες στη Βοσνία,στους χότζες για τα γραπτά.Και όταν όλα αυτά δεν βοήθησαν,κάλεσες τελικά και τον ιερέα.Αλλά,ούτε η προσευχή του ιερέα βοήθησε.Ο γιος ασθενούσε και πέθανε.Τώρα η ζωή σου κατάντησε χωρίς στόχο και δίχως νόημα.Σκέπτεσαι την αυτοκτονία.Προμηθεύτηκες δηλητήριο,το έβαλες κάτω από το μαξιλάρι σου,και ολόκληρες νύχτες αποφασίζεις,εάν θα το πιείς ή όχι.Ρωτάς,γιατί σε βασανίζει ο Θεός...



Και εγώ θα ρωτήσω κάτι εσένα.Γιατί εσύ βασανίζεις τον Θεό;Γιατί βασανίζεις τον βασανισμένο για σένα στον σταυρό,τον Ιησού Χριστό;Αυτός υπέφερε βαρείς πόνους για να σώσει τους ανθρώπους από τους ψεύτικους θεούς,από τους ψευδείς σωτήρες και απ’ όλες τις σκοτεινές δυνάμεις που ενεργούν μέσω αυτών.Και όμως εσύ παράκαμψες Αυτόν,τον μόνο Αληθινό,και πήγες πρώτα να ζητήσεις βοήθεια από τους εχθρούς Του,μάντισσες και μάγισσες.Ο απόστολος του Χριστού συμβουλεύει ως εξής:«ἀσθενεῖ τις ἐν ὑμῖν;προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ' αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου·καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα,καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος» ( Ιακ. 5,14 -15 ).Εσύ,όντως, κάλεσες ιερέα, τον πρεσβύτερο της εκκλησίας,για να διαβάσει την προσευχή στον άρρωστο,αλλά πότε;Όταν απευθύνθηκες πρώτα σ’ όλες τις μάγισσες και τους καταραμένους!...Θυμώνοντας πρώτα Εκείνον,ο οποίος είναι ο Μόνος,που δίνει ζωή και υγεία,τότε άρχισες να τον παρακαλάς...Και,ποιός ξέρει με τι καρδιά και τι πίστη!Οπωσδήποτε με μοιρασμένη την καρδιά και με λίγη πίστη.Ο Θεός μας είναι αρωγός σ’ εκείνους,οι οποίοι με ολόκληρη την καρδιά και πλήρη πίστη ανήκουν αποκλειστικά σ’ Αυτόν.Εάν κάποιος προσεύχεται στον Θεό,αλλά...και στο δαιμόνιο,παραμένει αβοήθητος,αφού ο Θεός δεν θέλει,και ο δαίμονας δεν μπορεί,να τον βοηθήσει.Ο άγιος προφήτης Ηλίας έλεγε στον σαλό με τη μοιρασμένη καρδιά:«ἕως πότε ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ᾿ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις;εἰ ἔστι Κύριος ὁ Θεός,πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ ∙εἰ δὲ ὁ Βάαλ, ( δηλαδή το σατανικό είδωλο) πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ.» ( Γ ΄Βασ. 18, 21 ).Και,όταν αρρώστησε ο βασιλιάς Οζοχίας,δεν ζήτησε βοήθεια από τον ζώντα Θεό, αλλά έστειλε τους υπηρέτες στο Ακκαρόν στον Βάαλ για να ρωτήσουν,εάν θα γιάνει...Ο άγιος Ηλίας ακούγοντας αυτό,πήγε στον βασιλιά και είπε:«τάδε λέγει Κύριος·τί ὅτι ἀπέστειλας ἀγγέλους ἐκζητῆσαι ἐν τῷ Βάαλ μυῖαν θεὸν ᾿Ακκαρών;οὐχ οὕτως· ἡ κλίνη,ἐφ᾿ ἧς ἀνέβης ἐκεῖ,οὐ καταβήσῃ ἀπ᾿ αὐτῆς,ὅτι θανάτῳ ἀποθανῇ» ( Δ΄ Βασ. 1, 16 ).Έτσι και εσύ βασάνισες τον Θεό και Τον «θύμωσες».Ο Θεός να σε συγχωρήσει.Όμως ευχαρίστησέ Τον,που και τον γιο σου πήρε και εσένα έσωσε από την αυτοκτονία και την ψυχοκτονία.Και,επειδή σου άφησε χρόνο για μετάνοια.Να παραδοθείς από τώρα ολόκληρος σ’ Αυτόν μόνο,με όλη σου την καρδιά.Και η αγάπη Του θα ισχυροποιήσει τη ζωή σου,θα φωτίσει τους δρόμους σου, και στον γιο σου θα χαρίσει το Βασίλειο των Ουρανών.

Ειρήνη σε σένα από τον αναστηθέντα Χριστό.


Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,''Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται...''.ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α΄».Εκδόσεις «Εν πλώ».Σελ.302-304.Ιστολόγιο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου