ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΥΡ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ



᾿Απόκτησε τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ.῾Ο φόβος τοῦ Θεοῦ,ὡς συναίσθημα,θὰ ἑλκύση τὴν προσοχὴ καὶ τὴν συναίσθησι στὴν καρδιά,καὶ ὡς φόβος,θὰ ἀναγκάση τὴν προσοχὴ καὶ τὴν συναίσθησι νὰ σταθοῦν στὴν καρδιὰ μὲ εὐλάβεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.



Γράφετε:«Μὲ ἐπισκέφθηκε μία εὐλαβὴς γυναίκα καὶ συζητήσαμε πνευματικὰ θέματα.Κάποια στιγμὴ μιλήσαμε γιὰ τὸ θέμα τῆς προσευχῆς καὶ ἐξεπλάγην ποὺ ἄκουσα τὴν ἐπισκέπτριά μου νὰ ἐπιμένη,ὅτι ὅσοι ζοῦν στὸν κόσμο,ὄχι μόνο δὲν ἔχουν δύναμη γιὰ προσευχὴ τῆς καρδιᾶς,ἀλλὰ,ὅτι αὐτὴ δὲν εἶναι οὔτε κατάλληλη γι᾿ αὐτούς.Εἶπα,ὅ,τι μπόρεσα,ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ ζητήσω ἕναν λόγο ἀπὸ σᾶς σχετικὰ μὲ αὐτό».῾Η ἐπισκέπτριά σας ἦταν λανθασμένη στὴν σκέψι της.῞Οποιος δὲν ἔχει προσευχὴ τῆς καρδιᾶς δὲν ἔχει προσευχή,διότι μόνον ἡ προσευχὴ τῆς καρδιᾶς εἶναι ἀληθινὴ προσευχή,ἀποδεκτὴ καὶ εὐάρεστη στὸν Θεό.Αὐτὴ πρέπει νὰ ἀποτελῆ τὴν οὐσία καὶ τῆς κατ᾿ ἰδίαν προσευχῆς καὶ τῆς προσευχῆς στὸν Ναό·μόλις αὐτὴ χαθῆ,τότε ἔχουμε μόνον ἕνα ὁμοίωμα προσευχῆς,ἀλλὰ ὄχι τὴν οὐσία της.Διότι,τί εἶναι προσευχή;Προσευχὴ εἶναι ἡ ἀνύψωσις τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς στὸν Θεὸ,πρὸς ἔπαινο καὶ εὐχαριστία καὶ ἱκεσία Του γιὰ ἀγαθὰ ἀναγκαῖα γιὰ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα.῾Η οὐσία λοιπὸν τῆς προσευχῆς εἶναι ἡ νοερὰ ἄνοδος στὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν καρδιά.



῾Ο νοῦς στέκεται στὴν καρδιὰ συνειδητὰ ἐνώπιον τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ καί,γεμᾶτος μὲ τὴν δέουσα καὶ ἀναγκαία εὐλάβεια,ἀρχίζει νὰ ἐκχύνη τὴν καρδιά του ἐνώπιόν Του.Αὐτὴ εἶναι ἡ προσευχὴ τῆς καρδιᾶς!Καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ ἰσχύη γιὰ ὅλες τὶς προσευχές.῾Η ἀνάγνωσις προσευχῶν,στὸ σπίτι ἤ στὸν Ναό,μᾶς δίδει μόνον τὰ λόγια,τὴν μορφή· τὴν ψυχὴ ἤ τὴν καρδιὰ τῆς προσευχῆς τὴν φέρει ὁ καθένας μέσα του,στὸν νοῦ του καὶ στὴν καρδιά του.῞Ολη ἡ τάξις τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας προσευχῶν,ὅλες οἱ προσευχὲς ποὺ συνετέθησαν γιὰ χρῆσι στὸ σπίτι,ἐπιτελοῦνται μὲ μία νοερὰ στροφὴ στὸν Θεό.῞Οποιος ἐπιτελεῖ αὐτὲς τὶς προσευχὲς ἔστω καὶ μὲ ἐλάχιστη προσοχή,δὲν μπορεῖ νὰ ἀποφύγη αὐτὴ τὴν νοερὰ κοινωνία μὲ τὸν Θεό,ἐκτὸς κι ἄν εἶναι ἐντελῶς ἀσυνείδητος σὲ αὐτὸ ποὺ κάνει.Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ κάνη χωρὶς νοερὰ προσευχή.Δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ ἀνυψωθοῦμε στὸν Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς,διότι ἡ πνευματική μας φύσι τὸ ἀπαιτεῖ αὐτό.Καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε αὐτὸ μὲ ἄλλον τρόπο,παρὰ διὰ τῆς ἐνεργείας τῆς διανοίας,διότι ὁ Θεὸς εἶναι Πνεῦμα.Βέβαια,ὑπάρχει νοερὰ προσευχὴ ποὺ προφέρεται,ἤ ποὺ ἐπιτελεῖται ἐξωτερικὰ στὸν Ναὸ ἤ στὸ σπίτι·ὅμως,ὑπάρχει ἐπίσης καὶ νοερὰ προσευχή,ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἐξωτερικὴ μορφὴ ἤ ἔκφρασι· ἡ οὐσία καὶ τῆς μιᾶς καὶ τῆς ἄλλης εἶναι ἡ ἴδια.Καὶ οἱ δύο τύποι εἶναι ἀναγκαῖοι ἐπίσης καὶ γιὰ ὅσους ζοῦν στὸν κόσμο.῾Ο Σωτήρας μας ἔδωσε τὴν ἐντολή:«Εἴσελθε εἰς τὸ ταμεῖόν σου καὶ πρόσευξαι τῷ Πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ».Τὸ ταμεῖον,σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τοῦ ῾Αγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώβ,δηλώνει τὴν καρδιά.Συνεπῶς,ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου μᾶς ὑποχρεώνει νὰ προσευχώμεθα στὸν Θεὸ μυστικά,μὲ τὸν νοῦ στὴν καρδιά.Αὐτὴ ἡ ἐντολὴ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους τοὺς Χριστιανούς.Τί ἐντέλλεται ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος,ὅταν λέγη ὅτι πρέπει νὰ προσευχώμεθα πάντοτε διὰ πάσης προσευχῆς καὶ δεήσεως ἐν Πνεύματι (᾿Εφεσ. στ´ 18);Μᾶς προτρέπει στὴν προσευχὴ τῆς καρδιᾶς-τὴν πνευματικὴ προσευχή-καὶ ἀπευθύνει τὴν προτροπή του σὲ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς χωρὶς διάκρισι.Πάνω ἀπ᾿ ὅλα,προτρέπει ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς νὰ προσεύχωνται ἀδιαλείπτως (Α´ Θεσσαλ. ε´ 17).Τὸ νὰ προσεύχεσαι ὅμως ἀδιαλείπτως εἶναι δυνατὸν μόνον διὰ τῆς προσευχῆς τῆς καρδιᾶς.Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ προσευχὴ τῆς καρδιᾶς εἶναι ἀναγκαία γιὰ ὅλους τοὺς Χριστιανούς,καὶ ἐφ᾿ ὅσον εἶναι ἀναγκαία κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ εἰπῆ ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνη,διότι ὁ Θεὸς δὲν ζητεῖ αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνη.Βέβαια εἶναι δύσκολη,ἀλλὰ τὸ νὰ εἰπῆς,ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνη εἶναι λάθος.Πάνω ἀπ᾿ ὅλα,κάθε καλὸ εἶναι δύσκολο,καὶ πολὺ περισσότερο αὐτὸ μπορεῖ νὰ εἰπωθῆ γιὰ τὴν προσευχή,ἡ ὁποία εἶναι ἡ πηγὴ γιὰ μᾶς κάθε καλοῦ καὶ ἡ σταθερή του ὑποστήριξις.Εἶναι δυνατὸν κάποιος νὰ ἐρωτήση:Καὶ πῶς γίνεται αὐτή;Πολὺ ἁπλά:᾿Απόκτησε τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ.῾Ο φόβος τοῦ Θεοῦ,ὡς συναίσθημα,θὰ ἑλκύση τὴν προσοχὴ καὶ τὴν συναίσθησι στὴν καρδιά,καὶ ὡς φόβος,θὰ ἀναγκάση τὴν προσοχὴ καὶ τὴν συναίσθησι νὰ σταθοῦν στὴν καρδιὰ μὲ εὐλάβεια ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.᾿Ιδοὺ λοιπὸν ἔχεις νοερὰ παράστασι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· ἰδού,ἔχεις νοερὰ προσευχή!῞Οσο ὑπάρχει φόβος Θεοῦ στὴν καρδιά,αὐτὴ ἡ νοερὰ παράστασις ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ ἀφήση τὴν καρδιά.᾿Ιδού,ἔχεις τὸν κατάλληλο τρόπο γιὰ τὴν ἀπόκτησι τῆς προσευχῆς τῆς καρδιᾶς.῞Ομως,θὰ ἐρωτήση κάποιος,τί γίνεται ὅταν ἔχουμε δραστηριότητες ποὺ ἀποσποῦν τὴν προσοχή;Δὲν θὰ τὴν ἀποσποῦν:ἀπόκτησε μόνον τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ.Δὲν εἶναι τὰ πράγματα ἤ οἱ δραστηριότητες ποὺ παρενοχλοῦν τὴν παράστασι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἤ τὴν ἐνθύμισι τοῦ Θεοῦ,παρὰ μόνον οἱ μάταιοι καὶ ἀνόητοι περισπασμοί.Παράτησε ὅ,τι εἶναι ἄδειο,κακό, καὶ κράτησε μόνον ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖο-ὄχι σύμφωνα μὲ τὸν κόσμο,ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο-καὶ θὰ ἰδῆς ὅτι ἡ ἐκπλήρωσις τέτοιων ὑποχρεώσεων ὄχι μόνον δὲν ἀποσπᾶ ἀπὸ τὸν Θεό,ἀλλὰ ἀντίθετα ἑλκύει τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ πρὸς τὸν Θεό...Μόλις ἐγερθεῖς τὸ πρωΐ,στάσου πιὸ σταθερὰ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιά σου,στὴν πρωϊνή σου προσευχή,καὶ κατόπιν ἐπιτέλεσε τὴν ἐργασία σου-ἡ ὁποία σοῦ ἀνατέθηκε ἀπὸ τὸν Θεό-χωρὶς νὰ ἀπομακρύνης ἀπὸ Αὐτὸν τὰ αἰσθήματά σου ἤ τὴν συναίσθησί σου.Καὶ ἔτσι θὰ τελειώσης τὴν δουλειά σου μὲ τὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός σου,ἐνῶ θὰ παραμένης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά σου.Εἶναι λάθος νὰ σκεφθῆς,ὅπως κάνουν μερικοί,ὅτι ἡ προσευχὴ τῆς καρδίας ἀπαιτεῖ νὰ καθίσης κάπου κρυμμένος καὶ ἐκεῖ νὰ διανοῆσαι τὸν Θεό.Δὲν χρειάζεται νὰ κρυφθῆ κανεὶς πουθενά,παρὰ μόνον στὴν καρδιά του,καὶ παραμένοντας ἐκεῖ νὰ καθορᾶ τὸν Κύριον ἐνώπιόν του,σὰν νὰ εὑρίσκεται στὰ δεξιά του,ὅπως ἔκανε ὁ Βασιλέας Δαβίδ.Λέγουν,ὅτι ἡ ἀπομόνωσις εἶναι βοηθητικὴ στὴν καλλιέργεια τῆς προσευχῆς τῆς καρδιᾶς· ἑπομένως,πῶς μποροῦν οἱ ἄνθρωποι,οἱ ὁποῖοι ζοῦν στὸν κόσμο νὰ ἀπομονωθοῦν;Εἶναι συνεχῶς ἀπασχολημένοι κάνοντας κάτι,συνεχῶς τρέχουν πίσω ἀπὸ τὰ προβλήματα.Εἶναι ἀλήθεια,ὅτι ἡ ἀπομόνωσις εἶναι ἀναγκαία κατὰ καιροὺς γιὰ προσευχὴ τῆς καρδιᾶς.῞Ομως,ὑπάρχουν δύο εἴδη ἀπομονώσεως:μία εἶναι ἡ πλήρης καὶ συνεχής,ὅταν κάποιος ἀποσύρεται στὴν ἔρημο καὶ ζῆ μόνος·ἡ ἄλλη εἶναι ἀτομική,εὐκαιριακή.Η πρώτη βέβαια δὲν ταιριάζει στοὺς λαϊκούς,ὅμως ἡ δεύτερη εἶναι ὄχι μόνον δυνατὴ,ἀλλὰ καὶ τὴν ἔχουν.῞Ολοι ἔχουν λίγο χρόνο κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας ποὺ μένουν μόνοι,ἔστω κι ἄν δὲν ἔχουν συνειδητὰ προγραμματίσει νὰ ὁρίσουν κάποιο χρόνο γιὰ ἀπομόνωσι.Καὶ μποροῦν νὰ χρησιμοποιήσουν αὐτὸν τὸν χρόνο γιὰ νὰ καλλιεργήσουν, δυναμώσουν καὶ ἐνεργοποιήσουν στὸν ἑαυτό τους τὴν προσευχὴ τῆς καρδιᾶς.Συνεπῶς,κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ δικαιολογηθῆ γιὰ ἔλλειψι καταλλήλων συνθηκῶν γιὰ τὴν ἐξάσκησι τῆς προσευχῆς τῆς καρδιᾶς.῎Ας βρῆς ἕναν τέτοιο χρόνο καὶ ἄς ἀποτραβηχθῆς ἐντὸς τοῦ ἑαυτοῦ σου.Απόδιωξε ὅλες τὶς φροντίδες σου,στάσου νοερῶς στὴν καρδιά σου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἔκχυσε τὴν ψυχή σου ἐνώπιόν Του.Καὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐξωτερικὴ ἀπομόνωσι,ὑπάρχει ἐπίσης καὶ ἡ ἐσωτερικὴ ἀπομόνωσις...῞Ολοι γνωρίζουν ἐκ πείρας,ὅτι ὅταν κάποιος πονάη στὴν καρδιά του γιὰ κάτι,δὲν ἔχει καθόλου σημασία ἄν βρίσκεται καὶ στὴν πιὸ εὔθυμη παρέα,δὲν ἀκούει τίποτε,δὲν βλέπει τίποτε·ἀντίθετα,κάθεται μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του στὴν καρδιά του.῎Αν αὐτὸ ἰσχύη γιὰ τὰ ἐπίγεια πράγματα,τότε γιατί νὰ μὴ εἶναι δυνατὸ ἐπίσης καὶ γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή;῞Οταν κάποιος ἔχει πληγῆ ἀπὸ πόνο στὴν καρδιὰ σχετικὰ μὲ αὐτὴ τὴν ἐγκόσμια ζωή,τί μπορεῖ νὰ τὸν ἀποσπάση ἀπὸ τὸ νὰ διατρίβη στὸν πόνο αὐτὸ στὴν ἀπομόνωσι τῆς καρδιᾶς του;᾿Απὸ αὐτὸ συνεπάγεται,ὅτι ἀπαιτεῖται μόνον ἡ ἐγκαθίδρυσις αὐτῆς τῆς ἐσωτερικῆς ἀπομονώσεως,γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς μόνος.Καὶ ἀπὸ αὐτὸ δὲν εἶσαι μακρυά.Διέγειρε τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ δοκιμάσης τὸν πιὸ συντετριμμένο πόνο τῆς καρδιᾶς,ὁ ὁποῖος θὰ συγκολλήση τὴν προσοχὴ καὶ τὰ αἰσθήματα σὲ αὐτὸ τὸ ἕνα «οὗ ἔστι χρεία»,καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ φθάσουμε καὶ θὰ ἐμφανισθοῦμε ἐνώπιον τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ.᾿Ιδού,λοιπόν, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπομόνωσις!



῾Υπάρχει ἀκόμη μία περιπλοκότητα:στὴν ἐπιτέλεσι τῆς προσευχῆς τῆς καρδιᾶς πρέπει κάποιος νὰ ἔχη ἕναν ὁδηγό.Ποῦ νὰ βρῆ τέτοιον ἕνας λαϊκὸς ἐκεῖ στὸ κόσμο,μεταξὺ τῶν πνευματικῶν πατέρων καὶ ἴσως μεταξὺ τῶν λαϊκῶν;Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅλο καὶ λιγότεροι ἄνθρωποι ὑπάρχουν,στοὺς ὁποίους νὰ μπορῆς μὲ ἐμπιστοσύνη νὰ ἀπευθυνθῆς γιὰ συμβουλὴ στὴν πνευματικὴ ζωή.᾿Αλλὰ ὅμως πάντοτε ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν καὶ αὐτὸς ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ τοὺς βρῆ,θὰ τοὺς βρῆ μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.῾Η πνευματικὴ ζωὴ εἶναι μιὰ ζωὴ στὸν Θεό, καὶ ὁ Θεὸς δείχνει ἰδιαίτερη φροντίδα γιὰ ὅσους τὴν ἀναζητοῦν.Μόνον νὰ ἔχης ζῆλο καὶ θὰ βρῆς,ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖο πλησίον σου.Καὶ ἔτσι βλέπουμε,ὅτι,εἴτε τὸ θέλουν,εἴτε ὄχι,οἱ λαϊκοὶ δὲν δικαιολογοῦνται νὰ ἀποφεύγουν τὴν προσευχὴ τῆς καρδιᾶς.῎Ας τὴν ξεκινήσουν καὶ θὰ μάθουν. 


Αναδημοσίευση από το περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ,Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2005,σελίδες 141-143,τεύχος 324,τόμος ιδ'.Τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...