ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ



Ο Άγιος Φιλάρετος της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς,εκ του οποίου έγιναν οι πρώτες χειροτονίες των Ορθοδόξων της Εκκλησίας του Πατρίου Ημερολογίου,μαζί με τον Άγιο Ιωάννη τον Μαξίμοβιτς της ιδίας Συνόδου ευλογούν τον λαό του Θεού.



Πρόσφατα ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές,ὡμιλήσαμε γιὰ τὸ πῶς οἱ ἄνθρωποι σήμερα λησμονοῦν συχνὰ τὸν κύριο σκοπό,ὁ ὁποῖος τίθεται ἐνώπιον κάθε ἑνός,τὸ καθῆκον δηλαδὴ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς τους στὴν αἰωνιότητα.Αὐτὴ ἡ ἀνησυχία γιὰ τὴν σωτηρία πρέπει νὰ εἶναι ἡ κύρια ἔγνοια γιὰ κάθε πιστὸ ἄνθρωπο.῾Ο μεγάλος διδάσκαλος τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς,μὲ τὴν καλύτερη πράγματι ἔννοια,ὁ σοφὸς ῞Αγιος Θεοφάνης ὁ ῎Εγκλειστος,στὶς διδασκαλίες του καὶ στὶς ἐπιστολές του ἐπαναλαμβάνει συνεχῶς τὸ ἴδιο πρᾶγμα:ὅτι,ὄχι μόνον ἐκεῖνος ποὺ ἀφιερώνεται σὲ ἕναν ἰδιαίτερο τρόπο ζωῆς,ὁ Μοναχός,ὁ ῾Ησυχαστής,ὁ ᾿Ερημίτης,μπορεῖ νὰ σωθῆ,ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ποὺ ζῆ στὸν κόσμο,αὐτὸς ποὺ ζῆ μία κοσμικὴ ζωή.



῎Εχει καὶ αὐτὸς τὰ ἀναγκαῖα γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του,νὰ σώση τὴν ψυχή του καὶ νὰ κατορθώση ἕναν ἀνώτερο βαθμὸ Χριστιανικῆς τελειότητος.῞Ενα καθαρὸ παράδειγμα αὐτοῦ ἔχει ἤδη δειχθῆ.῎Ας θυμηθοῦμε,γιὰ παράδειγμα,τὸν μεγάλο δίκαιο ἄνδρα,ὁ ὁποῖος ἤγειρε καὶ νεκροὺς,τὸν ῞Αγιο Σισώη τὸν Μεγάλο.Αὐτὸς ἀπὸ τὴν νεότητά του πῆγε στὴν ἔρημο.᾿Εκεῖ ἔζησε μέχρι τὰ βαθειὰ γεράματά του,ὅπου ἔφθασε πράγματι τὴν ὑψηλότερη Χριστιανικὴ τελειότητα,τόσο ποὺ μποροῦσε νὰ ἀνασταίνη νεκρούς,καὶ ὅταν ἐπρόκειτο νὰ πεθάνη,τὸ πρόσωπό του ἔλαμψε σὰν τὸν ἥλιο καὶ τὸ δωμάτιο ὅπου ἔκειτο γέμισε ἀπὸ ἕνα θαυμαστὸ ἄρωμα,καὶ ὅλοι στέκονταν μὲ δέος.Μία τέτοια κοίμησι ἀξιώθηκε καὶ ἕνας ἄλλος δίκαιος ἄνθρωπος,ὁ ῞Αγιος Φιλάρετος ὁ ᾿Ελεήμων.Αὐτὸς δὲν ἦταν ἀσκητής,οὔτε ζοῦσε στὴν ἔρημο.῏Ηταν σύζυγος τῆς γυναικός του καὶ πατέρας τῶν παιδιῶν του,δηλαδὴ ζοῦσε μία συνηθισμένη ζωή.῞Ομως,κατώρθωσε ἕναν τέτοιο βαθμὸ πνευματικῆς τελειότητος,ὥστε στὴν νεκρική του κλίνη,σὰν τὸν ῞Αγιο Σισώη τὸν Μεγάλο,τὸ πρόσωπό του ἄστραψε σὰν τὸν ἥλιο καὶ τὸ δωμάτιο γέμισε μὲ γλυκύτητα.῾Ο ῞Αγιος Θεοφάνης ὁ ῎Εγκλειστος ἔδειξε ὅτι ὁ Κύριος τοποθετεῖ κάθε ἄνθρωπο στὶς καλύτερες συνθῆκες γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του.Φυσικά,ἐδῶ δὲν ὁμιλοῦμε γιὰ ἐκεῖνα τὰ παραδείγματα,ποὺ κάποιος ζῆ μία κανονικὴ ζωὴ καὶ ξαφνικὰ ἕνας θεῖος λόγος τοῦ ἀγγίζει τὴν καρδιὰ καὶ ἡ ζωή του,ἡ τοποθέτησίς του,ἀλλάζουν.᾿Αλλὰ γενικά,ὅταν κάποιος ταξιδεύη τὴν ὁδὸ τῆς συνηθισμένης ζωῆς,ὅπως λέγει ὁ ῞Αγιος Θεοφάνης,μπορεῖ πλήρως νὰ κατορθώση τὴν σωτηρία.Πρέπει μόνον νὰ στρέψη τὴν ζωή του ἐντελῶς στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ,αὐτὴ τούτη τὴν ζωὴ ποὺ ζῆ.῾Ο ῞Αγιος τὸ λέγει αὐτὸ ἁπλᾶ καὶ καθαρά:«Πρέπει μόνον νὰ βλέπουμε κάθε πρᾶγμα ποὺ κάνουμε σὰν μία πρᾶξι ποὺ γίνεται πρωτίστως γιὰ τὸν Θεό,ἐνώπιον τῶν θεϊκῶν Του ὀφθαλμῶν ποὺ τὰ βλέπουν ὅλα.Δὲς κάθε πρᾶξι σου κατ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο.῎Αν ἔχης κάποιον ἐπισκέπτη,ἄν συναντήσης κάποιον, θυμήσου ὅτι ὁ Θεὸς σοῦ τὸν ἔστειλε.῾Η συνείδησί σου τώρα ἔχει τὴν ὑποχρέωσι νὰ σχετισθῆ μὲ τὸ πρόσωπο αὐτὸ κατὰ τὸν τρόπο ποὺ ὑπαγορεύει ἡ Χριστιανικὴ ἀγάπη.Καὶ αὐτὸ μὲ κάθε πρᾶγμα ποὺ κάνουμε·κάθε μικρὴ καθημερινὴ ἀσημαντότητα πρέπει νὰ θεωρῆται σὰν μία εὐκαιρία νὰ τὴν ἐπιτελοῦμε σωστά,ὥστε νὰ εἶναι εὐάρεστη στὸν Θεό».Τέτοιες πράξεις ποὺ εὐαρεστοῦν τὸν Θεὸ θὰ γεμίσουν σταδιακὰ τὴν ζωή μας καὶ στὸ τέλος δὲν θὰ φαινώμεθα ἐξωτερικὰ νὰ διαφέρουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους,καὶ ὅμως θὰ παραμένουμε ἑνώπιον τοῦ Προσώπου τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ὑπηρετοῦμε τὸν Κύριο καὶ Θεό.Τότε οἱ ὀφθαλμοί μας θὰ ἀρχίσουν νὰ ἀνοίγουν καὶ θὰ πεισθοῦμε διὰ τῆς πείρας,ὅτι ὄντως ὁ Κύριος ὅλα τὰ στέλνει γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ καμμία συνάντησις δὲν εἶναι τυχαία συνάντησις.῾Η ᾿Εκκλησία ἑορτάζει ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ᾿Απόστολο Φίλιππο ἐκ τῶν Δώδεκα καὶ τὸν ᾿Απόστολο Φίλιππο τὸν Διάκονο,ὁ ὁποῖος ἐπίσης ἐπιτέλεσε ἀποστολικὴ διακονία.῾Ο Κύριος (τὸ Πνεῦμα) ἐνέπνευσε τὸν Φίλιππο νὰ βαδίση ἕναν ὡρισμένο δρόμο.῾Ο Φίλιππος πῆγε.᾿Εκεῖ συναντήθηκε μὲ ἕναν Αἰθίοπα ἀξιωματοῦχο,ὁ ὁποῖος τότε ἀκριβῶς μελετοῦσε τὴν ῾Αγία Γραφὴ καὶ δὲν κατανοοῦσε τὸ κείμενο,τὸ ὁποῖο διάβαζε.῾Ο Φίλιππος τὸν πλησίασε,μὲ θεϊκὴ ἔμπνευσι,καὶ τὸν ἐρώτησε ἄν κατανοοῦσε αὐτὰ ποὺ ἀνεγίνωσκε.᾿Εκεῖνος ἀπάντησε ὅτι δὲν τὰ κατανοοῦσε,ἐκτὸς κι ἄν κάποιος θὰ τοῦ τὰ ἐξηγοῦσε.Τότε ὁ Φίλιππος,κατόπιν αἰτήσεώς του,κάθισε μαζί του στὴν ἅμαξά του καὶ τοῦ ἐξήγησε τὸ κείμενο.῾Η ψυχὴ τοῦ Αἰθίοπος ἄρχισε νὰ φλέγεται ἀπὸ μία δυνατή,φωτεινὴ πίστι.Καὶ μόλις πλησίασαν σὲ ἕνα μέρος μὲ νερό,ἐρώτησε:«᾿Ιδοὺ ὕδωρ·τί κωλύει με βαπτισθῆναι;».῾Ο Φίλιππος ἀπάντησε ὅτι ἄν πιστεύη ἐξ ὅλης τῆς καρδίας του,τότε μπορεῖ νὰ βαπτισθῆ καὶ πράγματι ὁ Φίλιππος τὸν ἐβάπτισε.᾿Απὸ τὴν ἄποψι τῆς καθημερινῆς μας κοσμικῆς ζωῆς,φαίνεται,ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ μία τυχαία συνάντησι:ὁ ἀξιωματοῦχος ἐβάδιζε τὸν δρόμο του.῾Ο Φίλιππος ἐβάδιζε τὸν δικό του δρόμο,ὥσπου διασταυρώθηκαν καὶ αὐτὸ φαινόταν σὰν μία τυχαία συνάντησις,ὅμως ἀποδείχθηκε ὅτι δὲν ἦταν καθόλου τυχαία.᾿Απὸ τὴν θεία Πρόνοια,αὐτὴ ἡ συνάντησις καθωρίσθηκε,ὥστε ἡ ᾿Εκκλησία νὰ ἀποκτήση ἕναν νέο πιστὸ Χριστιανό,ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἔγινε ἕνας Μάρτυς.Καὶ ἔτσι,τέτοια παραδείγματα μᾶς δείχνουν ὅτι δὲν πρέπει νὰ λέγουμε ὅτι οἱ καθημερινές μας περιστάσεις δὲν μᾶς παρέχουν εὐκαιρίες νὰ σώσουμε τὶς ψυχές μας.Φυσικά,δὲν μποροῦμε νὰ κλείσουμε τὰ μάτια μας στὸ γεγονός,ὅτι ἡ ζωὴ σήμερα δὲν εἶναι ἡ ἴδια ὅπως ἦταν πρὶν ἀπὸ 70 - 80 χρόνια,ἔχει γίνει περισσότερο περίπλοκη,ἔχει ἐπίσης μολυνθῆ,ὥστε νὰ ἰσχύη τὸ τοῦ ᾿Αποστόλου:«ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία,ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις»,δηλαδή,ὅπου ἡ ἁμαρτία πλεονάζει,τότε γιὰ τὸν ἐπιθυμοῦντα τὴν σωτηρία του,ἡ βοήθεια τῆς πλήρους Χάριτος δυνάμεως τοῦ Κυρίου περισσεύει,δυναμώνει,ὥστε αὐτὸς νὰ μὴ συνθλίβεται ἀπὸ παντοῦ,ἀλλὰ ἡ ψυχή του νὰ παραμένη ἀφωσιωμένη στὸν Θεὸ καὶ νὰ σωθῆ...᾿Αμήν!




Ομιλία του Αγίου Φιλαρέτου (Βοζνεσένσκυ),του Ομολογητή Πρωθιεράρχη της Ορθόδοξης Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς († 1985),με τίτλο:''Ο Κύριος Σκοπός του Ανθρώπου είναι η Σωτηρία της Ψυχής του στην Αιωνιότητα''.Αναδημοσίευση από το περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ,Έτος λη',τόμος ιδ',Ιούλιος-Αύγουστος 2005,τεύχος 327.Τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Άγιος Φιλάρετος της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...