ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

ΦΡΙΞΟΝ ΗΛΙΕ ΣΤΕΝΑΞΟΝ ΓΗ ΕΑΛΩ Η ΠΑΤΡΙΣ



''Εδώ αρχίζει η τραγωδία του Διστόμου.Οι κάτοικοι,όσοι δεν κατάφεραν να διαφύγουν νωρίτερα από το Διάσκελο,την μόνη αφύλακτη διάβαση,κλείνονται έντρομοι στα σπίτια τους.Τους έρημους δρόμους του χωριου διατρέχουν εξαγριωμένοι στρατιώτες με εφ' όπλου λόγχη.Μπαίνουν στα σπίτια,σκοτώνουν,καίνε,σφάζουν ότι βρίσκουν στο διάβα τους.Γέροι,γριές,γυναίκες ακόμα και βρέφη λίγων ημερών πέρασαν από τον ίδιο τρομακτικό Γολγοθά.Γίδια,πρόβατα,άλογα, σκυλιά... ότι ζωντανό κινείται,εξολοθρεύεται.Απαίσιοι ακούγονται οι θρήνοι και οι οιμωγές αυτών που ξεψυχούν.Νέοι Ηρώδεις,οι εκπολιτιστές του Χίτλερ μακελεύουν τα παιδάκια του Διστόμου."



...Η Παναγούλα Σκούτα (το γένος Μαλάμου) 13 χρονών τότε,αφηγείται για την ελεεινή σφαγή των Γερμανών κατακτητών στο Δίστομο...



«Την ημέρα της σφαγής από το πρωί κουβαλούσαμε σανό με τον πατέρα μου.Οι Γερμανοί με μια μεγάλη φάλαγγα αυτοκινήτων έφτασαν πριν το μεσημέρι.Θυμάμαι πως έπιαναν το δρόμο Λιβαδειάς από λεύκες Καραστάμου (σήμερα αλευρόμυλος),ως το δικό μας σπίτι (μπροστά στο μνημείο της Δημαρχίας).Οι στρατιώτες περιφέρονταν γύρω από τα φορτηγά δίχως να χρησιμοποιούν τα όπλα τους.Ο πατέρας μου με έστειλε με την μικρότερη αδελφή μου Λουκία,εφτά χρονών,για κρεμμύδια σ’ ένα χωράφι μας έξω από το χωριό.Στο γυρισμό βλέπω στο φυλάκιο του λόφου Κούλια τρεις Γερμανούς φρουρούς με τα όπλα προτεταμένα.Ακούω να πέφτει μια ριπή δίχως να καταλάβω καλά-καλά και αμέσως δίπλα στο χωματόδρομο που βαδίζαμε σηκώθηκε κουρνιαχτός από το ανεμοβολητό των βλημάτων.



Φτάσαμε στο σπίτι μας και βλέπω μπαίνοντας στην αυλόπορτα να κάθονται στο μπαλκόνι ο πατέρας μου και γύρω του κατάχαμα και στα σκαλιά δέκα με δεκαπέντε γυναίκες.Σε κάποια στιγμή ύστερα από το μεσημέρι ακούσαμε πυροβολισμούς από την τοποθεσία αγία Ειρήνη προς το Στείρι όπου είχαν τραβήξει τα μπροστινά αυτοκίνητα της γερμανικής φάλαγγας.Τότε ο πατέρας μου είπε στις γυναίκες:«Φαίνεται πως έχουν πιάσει μάχη οι αντάρτες με τους Γερμανούς.Δεν σηκώνεστε να πάτε στα σπίτια σας μήπως μας δουν πολλούς και μας ενοχοποιήσουν;».Οι γυναίκες απάντησαν όλες μαζί τρομαγμένες:«Μπάρμπα Σπύρο εμείς ήρθαμε δω για να είμαστε πιο ασφαλισμένες.Δεν θέλουμε να πάμε σπίτια μας».Και δεν το κούνησε καμιά.Μόνο η Παναγιού Σκούτα θύμωσε κι έφυγε.Αργότερα μάθαμε πως δεν τη σκότωσαν οι Γερμανοί.Γλίτωσε.Σε λίγο βλέπουμε ένα τζιπ με τραυματία να φεύγει προς τη Λιβαδειά.Οι Γερμανοί της σταματημένης φάλαγγας που ως εκείνη την ώρα ήταν ήσυχοι,άρχισαν να ανακατεύονται,να αγριεύουν,να δίνουν συνθήματα ο ένας στον άλλον και να κινούνται απειλητικοί.Τότε ο πατέρας μου μας προέτρεψε να κατεβούμε στο κατώι,να κλειστούμε και να περιμένουμε.Κατεβήκαμε κι αμπαρωθήκαμε.Έφταναν ουρλιαχτά,άγριες κραυγές,πυροβολισμοί από τα διπλανά Καλαματέϊκα σπίτια.Η αγωνία άρχισε να γίνεται τρόμος.Μερικές γυναίκες κρύφτηκαν πλάι στα βαρέλια,άλλες στις γωνιές στις λαδίκες.Βάλαμε και τον πρόσθετο σύρτη-μάνταλο στην πόρτα.Έπεσε μια θανατερή ησυχία.Κάποια στιγμή ακούμε στην αυλή τη φωνή,τη στριγκλιά ενός γειτονόπουλου,του Λουκά του Παπανικολάου να ζητάει βοήθεια:«Ωχ μπάρμπα Σπύρο,σώσε με!».Έκλαιγε και φώναζε.Ο πατέρας μου μόλις κατεβήκαμε στο κατώι είχε βάλει τυρί και αυγά σε βαθύ πιάτο και κρασί σε κανάτι για να τα έχει ως φίλεμα για τους Γερμανούς αν τυχόν και έρχονταν.Μόλις άκουσε τη φωνή του Λουκά μου λέει:«Παναγούλα φέρε τα τρόφιμα».Άνοιξε την πόρτα και βλέπουμε τον Λουκά Παπανικολάου να τρέχει κλαίγοντας και κρατώντας τον πληγωμένο του λαιμό και πίσω του ένα κοντό Γερμανό στρατιώτη με όπλο στη μασχάλη να τον κυνηγάει.Εμείς,ο πατέρας μου με το κρασί και τα ποτήρια,εγώ με τα τρόφιμα στα χέρια προχωρήσαμε στην αυλή ως τη μέση που ήταν το πηγάδι.Ο πατέρας μου σηκώνει τα χέρια φιλικά και φωνάζει για να καταπραΰνει τον Γερμανό:«γκουτ μπόϋ»-εννοώντας το τραυματισμένο παιδί.Ο Γερμανός όμως άγριος έκαμε νόημα να μπούμε στο κατώι,γρύλισε ένα «καπούτ» και αρνήθηκε τις προσφορές μας.Εμείς υπακούσαμε.Μόλις πατήσαμε μέσα ορθώθηκε μπροστά στην πόρτα,έφερε καταπάνω μας το όπλο και με μια συνεχόμενη ριπή άρχισε να σκορπίζει το θάνατο πυροβολώντας ολόπαντα.Τα πρώτα βλήματα πήραν κατάστηθα τον πατέρα μου που πέφτοντας και ξεψυχώντας σπάραζε:«Ωχ παιδιά μου!Σώστε με!».Άρχισαν να πέφτουν τα σώματα των γυναικών.Άλλες πάσχιζαν να χωθούν πίσω από τα βαρέλια,άλλες σε λαδίκες και γούρνες.Αφού όλα τα σώματα σωριάστηκαν το ένα πάνω στο άλλο,ο Γερμανός κατεβαίνει και κοιτάει και σκουντάει έναν-έναν γρυλίζοντας για να δει αν είναι σκοτωμένοι και ρίχνει χαριστικές βολές.Το κατώι είχε μια κολώνα στη μέση,Πρώτος έπεσε και σωριάστηκε σ’ αυτήν ο πατέρας μου Σπύρος Μαλάμος 67 χρονών.Ύστερα η Μαρία Λάμπρου 50 χρονών.Η Μαριέττα Φιλίππου,γύρω στα 30.Ήταν έγκυος και μαζί της σφάδαζε και το παιδί στην κοιλιά.Ο ανηψιός μου Στάθης Σταθάς,γιος της αδερφής μου Γιαννούλας,5 χρονών.Οι γάμπες του ήταν σχισμένες,χαραγμένες όπως σχίζουμε τις μπριζόλες και το κρέας του χυνόταν άσπρο στο χώμα.Η Δήμητρα Μαλάμου,38 χρονών,με το γιο της Γιάννη,8 χρονών,καθισμένη σε γούρνα όπου βάζαμε βυτίνα λαδιού με κομμένο σαν με λεπίδα το καύκαλό της και τα μυαλά της χυμένα στους ώμους σαν από μια γεμισμένη κούπα,και στον πανέμορφο λαιμό της.Δεν ξέρω αλλά κρατήσαμε την ανάσα μας τόσο όσο δεν αντέχει ανθρώπινος οργανισμός.Αυτός συνέχιζε να μας κλωτσάει όπως τα σφαχτά γρυλίζοντας:«Έϊ,έϊ» για να δει αν έχει μείνει κανένας ζωντανός.Μέσα σ’ αυτή την αβάσταχτη νέκρα πήγε κι έβγαλε τις κάνουλες από τα βαρέλια του κρασιού.Άρχισε με βουή και φουρφουρητό να χύνεται το κρασί.Φυσούσε το κρασί κι ο ήχος του ο φριχτός γέμισε το κατώι.Ενώθηκε το κρασί με το αίμα των σκοτωμένων και έγινε μια θάλασσα αίματος και κρασιού,μια πηχτή κρέμα που πάνω της έπλεαν πτώματα και σερνόμαστε μωροζώντανοι.Ο Γερμανός διασκέλισε κι ανέβηκε στο πάνω σπίτι.Άκουσα ποδοβολητά και ύστερα κατέβηκε και έφυγε φαίνεται.Η μια από τις δυο αδερφάδες μου τις μεγαλύτερες η Γεωργία Αγαπίδου,βρισκόταν τραυματισμένη και καθώς κρύωναν τα τραύματα άρχισε να σκούζει.Είχε σκύψει σ’ ένα καδούλι για να γλιτώσει τις ριπές και την είχε γαζώσει ο Γερμανός στον αγκώνα και στο δεξί γοφό.Σηκώνομαι και με δυσκολία την βγάζω στην αυλή.Βλέπω τη φοράδα μας σκοτωμένη και μια στοίβα κλήματα λαμπαδιασμένα,να βουίζει η φωτιά,να έχει αρπάξει ο φούρνος και οι φλόγες ν’ απειλούν το σπίτι.Η αδερφή μου έσκουζε γιατί τα κρέατά της κρέμονταν από χέρια και γοφούς και δεν μπορούσε να κρατήσει από τους πόνους.Δεν είχα βοήθεια από κανέναν.Μου λέει:«πάρε τον κουβά και σβήσε την φωτιά να μην καεί το σπίτι».Πήρα κι έβγαλα νερό απ’ το πηγάδι μας κι έσβησα τη φωτιά στο φούρνο αλλά όχι και στο παρακάτω χαγιάτι της αυλής.Ανέβηκα στο μπαλκόνι μας και είδα να καίγεται το σπίτι του Χαράλαμπου Σφουντούρη-Πασχούλη.Αργότερα μάθαμε πως κάηκε μέσα το αντρόγυνο.Από το μπαλκόνι βλέπω στην αυλή των Καλαματέων σκοτωμένα τα ζώα και όλη την οικογένεια του Λουκά Σταύρου που ξεκληρίστηκε-πέντε άτομα και δυό συγγενείς τους,εφτά.Η αδερφή μου μού φώναξε να μπω στο σπίτι να πετάξω κάτω τα προικιά μήπως ξαναπιάσει φωτιά και τα κάψει...κι ας καιγόταν μπροστά το χαγιάτι.Μπαίνοντας μέσα διαπίστωσα ότι ο Γερμανός είχε ανακατέψει και ψάξει όλο το σπίτι.Άνω κάτω τα πάντα.Αντιλήφθηκα ότι από το τζάκι έλειπε το ρολόι με τις χρυσές κολώνες και την καμπανούλα που είχε φέρει από την Αμερική ο πατέρας μου.Η αδερφή μου φώναξε να πάρω και τα λεφτά από το παράκλι.Δεν τα βρήκα.Ύστερα μου φώναξε να κατεβάσω τη ραπτομηχανή της να μη χάσει το εργαλείο της δουλειάς της.Εγώ δεκατριών χρονών με μια ψυχραιμία που δεν μπορώ να την καταλάβω σήμερα,κατέβασα τη μηχανή από δεκαεφτά πέτρινα σκαλοπάτια σκαλί-σκαλί με το κεφάλι και τις πλάτες.Φτάνοντας στο κεφαλόσκαλο το σκυλί μας ο παρδάλης ζυγώνει κλαίγοντας.Με πιάνει από το φουστάνι και με τραβάει.Φοβήθηκα μήπως με φάει γιατί ήμουν γεμάτη παγωμένα αίματα.Τον έδιωχνα:«φύγε παρδάλη!».Αυτό πήγε πιο πέρα,κάθισε στα πίσω πόδια και με το ένα μπροστινό μου έκανε νεύμα και με το άλλο σκούπιζε τα δάκρυά του.Τότε η αδερφή μου Γεωργία λέει:«Πού είναι το κορίτσι η Λουκία μας;Πού έχει πάει η μικρή;Τρέξε,ψάξε να τη βρεις…».Το σκυλί μπροστά κι εγώ ακολουθώντας φθάσαμε ως την αυλόπορτα.Εκεί πάλι γύρισε και με κάλεσε με το πόδι του.Φεύγει και πάει στέκεται στα κάτω πηγάδια (εκεί που είναι σήμερα το μνημείο μπροστά στη δημαρχία) και μου γνέφει να πάω.Όταν έφτασα στην αυλόπορτα βλέπω έξω στους δρόμους ξαπλωμένα σκοτωμένα κορμιά.Λίγο πιο κάτω απ’ το σπίτι μας (εκεί που είναι τώρα η αστυνομία) ήταν σκοτωμένος ο Θανάσης Πανουριάς και η Μαρία Νταή.Πιο κει ο Χρήστος Σκούτας.Δεν γνώρισα άλλους γιατί το μυαλό μου ήταν στο σκυλί και στη μικρή αδερφή μου.Έφτασα στο σκυλί.Τι να δω!Η μικρή μας η Λουκία η εφτάχρονη ανάσκελα χτυπημένη στο μάτι με μια τρύπα βαθιά κατακίτρινη σαν το λεμόνι.Προσπαθώ να την πάρω στην αγκαλιά μου.Δεν μπορώ να τη σηκώσω.Την πιάνω από τις πλάτες και τη σέρνω σβαρνώντας την με δυσκολία μέσα από πολλά αγκαθόχορτα.Το σκυλί την πιάνει με το στόμα του απ’ το φουστάνι και με βοηθάει.Την σύραμε ως την αυλόπορτα του σπιτιού και αποκαμωμένη την άφησα εκεί.Δεν την ξαναείδα.Βλέπω στο χάνι της αυλής μας την πιο μεγάλη αδερφή μου Κωστούλα Καρβούνη που την είχε τραυματίσει στις παλάμες ο Γερμανός,όπως τις είχε βάλει στο πρόσωπό της να μη δει που εκτελούσε την Πανωραία Μάριου.Οι αδερφές μου Κωστούλα και Γεωργία μου λένε:«Φεύγουμε για τον Άγιο Αθανάσιο.Κάμε τι θα κάμεις και έλα και συ».Ήταν πια σούρουπο.Πήρα κι εγώ να πάω στον Άγιο Αθανάσιο.Φτάνοντας στο διάσελο κόσμος έτρεχε αλαφιασμένος.Άλλοι με άλογα,άλλοι με ρούχα,άλλοι με τρόφιμα να βγουν απ’ το χωριό,ν’ ασφαλιστούν στους λόγγους και στα ρουμάνια.Όλοι έκλαιγαν,μοιρολογούσαν,έσκουζαν,σουρομαδιόντουσαν.Έτρεχα κι εγώ.



Πριν φτάσω εκεί που είναι σήμερα το Κέντρο Υγείας με πιάνει ποδάγρα.Όλοι μου έλεγαν:«τρέξε παιδί μου Παναγούλα να μας φτάσεις».Εγώ τους έλεγα «τρέχω»,αλλά βάδιζα στον τόπο,σημειωτόν.Και τότε ακούω κάποιον να λέει:«Αυτό το έχει πιάσει ποδάγρα μωρέ,όπως μας πιάνει στο στρατό.Πιάστε το να ξεκολλήσουν τα πόδια του..».Μ’ έπιασαν και βρέθηκα με τους άλλους στον Άγιο Αθανάσιο.Είχαν φανάρι αναμμένο.Ξενυχτήσαμε εκεί.Ύστερα από δυό μέρες ήρθαν και πήραν τους τραυματίες.Βρέθηκα κι εγώ με τις τραυματισμένες αδερφές μου στη Λιβαδειά στην κλινική του Καλή.Κάποια στιγμή μπαίνω στο αποχωρητήριο και βλέπω να σπαρταράει ένα πόδι στο καλαθάκι των σκουπιδιών.Το βάζω στα πόδια.Μου λένε πως είναι το πόδι της Παναγούλας του Μενιδιάτη,της εννιάχρονης Διστομοπούλας,που της το θέρισαν οι γερμανοί.Μέσα σε πέντε μέρες εμένα και άλλα συνομήλικα και μικρότερα μας πήρε ο Ερυθρός Σταυρός και μας μετέφερε στο Ίδρυμα Αετοφωλιά Α’,στην Κηφισιά...


Αναδημοσίευση από το Ιστολόγιο Βοιωτικός Κόσμος.Τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Παναγούλα Σκούτα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου