ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΜΕΧΜΕΤ ΜΠΕΗ



Το Πάσχα του Μεχμέτ Μπέη

Μια συγκλονιστική ιστορία με Κρυπτοχριστιανούς.



Είναι τρεις η ώρα μετά τα μεσάνυχτα και σπάνιοι οι διαβάτες στο δρόμο.Είναι οι τελευταίοι που γυρίζουν από την πρώτη Ανάσταση και πηγαίνουν βιαστικοί στα σπίτια τους.Σε λίγο τίποτε πια δεν ακούεται και νεκρική σιγή βασιλεύει σ’ όλη την τούρκικη συνοικία του Ηρακλείου.Ξαφνικά,ανοίγει αθόρυβα η αυλόπορτα ενός μεγάλου σπιτιού και προβάλλει ανθρώπινο κεφάλι.Γυρίζει δεξιά και αριστερά και παρατηρεί με προσοχή μέσα στα σκοτάδι.Τραβιέται μέσα και πάλι ξαναφαίνεται και κοιτάζει με προσοχή.-Ελάτε, δεν είναι κανένας,ακούεται χαμηλή φωνή.Τρεις σκιές,η μια μεγάλη και οι δύο μικρότερες,βγήκανε στο δρόμο.-Πάμε γρήγορα,ψιθύρισε ο ψηλός άντρας πάμε γρήγορα,γιατί αργήσαμε και θα μας περιμένει.Σκέπασε το πρόσωπο με το μαντήλι σου,Εσμέ!



Ρεσίτ,δός μου το χέρι σου!Περπατούσανε κι οι τρεις σιωπηλοί στο σκοτάδι.Μόλις όμως έστριψαν το στενό σοκάκι,βρήκανε μια γριά,που κρατούσε στο χέρι της αναμμένη λαμπάδα.Περπατούσε με κόπο,γιατί ήταν πολύ γριά.Και φρόντιζε με το αδειανό χέρι να προφυλάξει τη λαμπάδα της από τον αέρα,για να φέρει στο σπίτι το φως της Αναστάσεως,που πήρε από την εκκλησιά.Όταν είδαν το φως της λαμπάδας οι τρεις νυχτερινοί διαβάτες,γύρισαν αλλού το κεφάλι τους,για να μην γνωριστούν.Του κάκου όμως.Η γριά σήκωσε τη λαμπάδα της και τους φώτισε.-Πολλά τα έτη σας,Μεχμέτ Μπέη!είπε η γριά.-Καλημέρα,κυρά,αποκρίθηκε εκείνος,και του χρόνου!Και τράβηξε το δρόμο του.Η γριά τους κοίταξε από κοντά,ώσπου τους έχασε από τα μάτια της.«Περίεργο πράγμα!» είπε με το νου της.«Που να πάνε τέτοια ώρα ο Μεχμέτ μπέης με τη χανούμισα και το γιό του;Χριστέ μου,δεν κάνεις το θάμα σου να γλιτώσουν οι Χριστιανοί από έναν Τούρκο;»Βυθισμένη στο σκοτάδι ήταν και η εκκλησία του Αγίου Μηνά.Εδώ και λίγη ώρα,χιλιάδες κεριών τη φώτιζαν χιλιάδες Χριστιανών στην αυλή της έψαλλαν χαρμόσυνα το «Χριστός Ανέστη».Τώρα έμεινε μόνο το άρωμα του λιβανιού και των κεριών.Και μόνο το καντήλι,που έκαιε μπροστά στην ασημένια εικόνα της Παναγίας, θαμπόφεγγε.Παντού βασίλευε απόλυτη σιγή.Δύο χτύποι ακούστηκαν στην εξώθυρα.Από ένα στασίδι σηκώνεται κάποιος και τρέχει ν’ ανοίξει ήταν ο παπάς του Αγίου Μηνά.Οι τρεις νυχτερινοί διαβάτες μπαίνουν αθόρυβα στην εκκλησία και φιλούν το χέρι του παπά.Σφαλίζουν καλά την πόρτα,προχωρούν ευλαβικά στο εικονοστάσι,γονατίζουν και κάνουν το σταυρό τους.Ο παπα-Γρηγόρης μπαίνει από τη δεξιά πόρτα στο ιερό,ανοίγει την Ωραία Πύλη και λέει στο μικρότερο από τους τρείς:-Έλα,παιδί μου,να με βοηθήσεις!Και του δίνει μια μικρή λαμπάδα,που την άναψε από το ακοίμητο φως,που είναι πάνω στην Άγια Τράπεζα.Ο παπα-Γρηγόρης φόρεσε το χρυσοκέντητο πετραχήλι του,πήρε με βαθύ σεβασμό το Δισκοπότηρο και πλησίασε στην Ωραία Πύλη.Μπροστά του στέκεται το συμπαθητικό τουρκόπαιδο,ωχρό,συγκινημένο,με τη λαμπάδα στο χέρι.-Πλησιάστε,είπε ο παπάς στους άλλους δύο.Πρώτα πλησίασε η γυναίκα,τριάντα έως τριανταπέντε χρονών.Ήταν ωχρή και βαθιά συγκινημένη.Τη στιγμή που ανέβαινε τα σκαλοπάτια του ιερού,χρειάστηκε να την υποστηρίξει ο Μεχμέτ μπέης,για να μην πέσει.Τα μεγάλα μαύρα μάτια της ήταν δακρυσμένα.-«Μεταλαμβάνει η δούλη του Θεού Μαρία,εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»,είπε ο παπάς μ’ επισημότητα και της έδωσε την Άγια Μετάληψη.Δύο μεγάλα δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπο την σεμνής εκείνης γυναίκας κι ακούστηκε να ψιθυρίζει: «Μνήσθητί μου,Κύριε,όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου».Πήρε έπειτα η γυναίκα τη λαμπάδα στο χέρι τη κα πλησίασε το παιδί.-«Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού Νικόλαος»,επανάλαβε ο παπάς,κοιτάζοντας στοργικά το συμπαθητικό παιδί.Τώρα ήρθε η σειρά του Μεχμέτ.Ανεβαίνει με θάρρος και πλησιάζει τον παπά.Το φως της λαμπάδας τρέμει,γιατί τρέμουνε και τα χέρια της Μαρίας.-«Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού Εμμανουήλ,εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»,λέει για τρίτη φορά ο παπάς,δακρύζοντας τώρα κι αυτός.-Αμήν.Είπε με βαθιά φωνή ο μυστικός Χριστιανός.Σε λίγα λεπτά οι τρεις σκιές χάνονται και πάλι στους σκοτεινούς δρόμους του Ηρακλείου και βιαστικά γυρίζουν στο σπίτι τους.Αυτή τη φορά δε βρέθηκε καμιά γριά στο δρόμο να τους γνωρίσει με το φως της λαμπάδας και να ξαναπεί:-Θεέ μου,δεν κάνεις το θάμα σου,για να σωθούν από έναν κακό Τούρκο οι Χριστιανοί;Μόνο ο παπα-Γρηγόρης ήξερε,ότι ο Μεχμέτ μπέης ήτανε Χριστιανός,πιο πολύ πιστός από πολλούς,που λέγονται μονάχα Χριστιανοί.

Δημοσίευση από το Αναγνωστικό της Στ' Δημοτικού του έτους 1947!Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου