ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ



Εἰς τὸ ῎Ονομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος!



῞Αγιοι ᾿Αρχιερεῖς,Σεβαστοὶ πατέρες καὶ μητέρες,᾿Αγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές! 



̍ετά χαράς ἀνταποκρίνομαι στὴν ἀδελφικὴ πρόσκλησι τοῦ Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ωρεών κυρίου Κυπριανοῦ,νὰ ἀπευθυνθῶ πρὸς ἐσᾶς στὴν σημερινὴ ἁγία ἡμέρα μὲ Πανηγυρικὸ Λόγο.῞Ολοι ἐσεῖς γνωρίζετε καλὰ τὸν Βίο τῶν ῾Αγίων Μαρτύρων Κυπριανοῦ καὶ ᾿Ιουστίνης,τὴν μνήμη τῶν ὁποίων ἡ ᾿Εκκλησία ἑορτάζει σήμερα.῞Ολοι ἐμεῖς ἔχουμε διαβάσει καὶ ἀκούσει πολλὲς φορὲς περὶ τοῦ ἄθλου τῶν Μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ.Αλλὰ ἂς ἀναρωτηθοῦμε:εἶναι κα­τανοητὸς ὁ ἆθλος τοῦτος σὲ μᾶς,τοὺς συγχρόνους Χριστιανούς;᾿Εμεῖς,συνεπαρμένοι ἀπὸ τὴν κοινὴ ἐπιδίωξι πρὸς μίαν πιὸ ἀνάλαφρη,ἄνετη καὶ εὐχάριστη ζωή,παραμερίζουμε φανερά,εἴτε πάλι κρυφὰ μέσα στὴν ψυχή μας,τέτοιες βασικὲς ἀρχὲς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς,ὡς εἶναι οἱ τῆς αὐταπαρνήσεως καὶ ὑπομονῆς στὶς δοκιμασίες καὶ τὶς δυσκολίες,στὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καὶ τὰ ἐλατ­τώματα.Ναί,ἐμεῖς μποροῦμε νὰ φαντα­σθοῦμε τὰ βάσανα τῶν Μαρτύρων.Καὶ νὰ συμπεράνουμε,ὅτι εἶναι ἀπί­στευτα,ἀνυπόφορα.᾿Εδῶ ἐμεῖς σταματοῦμε.Δὲν μποροῦμε νὰ συνεχίσουμε παραπέρα,δὲν μποροῦμε νὰ χωρέσουμε στὴν ψυχή μας τὴν σημασία αὐτῶν τῶν βασάνων.᾿Επειδὴ δὲν γνωρίζουμε ἐκ πείρας,οὔτε κομ­μάτι τῆς Πίστεως,τῆς ᾿Ελπίδος,τῆς ᾿Αγάπης τῶν Μαρτύρων.῾Η Πίστις τῶν ῾Αγίων Μαρτύρων στὸν Θεάνθρωπο Χριστό,στὴν αἰώνια ζωή,τὴν ὁποίαν ᾿Εκεῖνος μᾶς ἔχει χαρίσει,νικάει τὸν τρόμο ἀπὸ τὰ βάσανα καὶ τὸν φόβο ἀπὸ τὸν σωματικὸ θάνατο.῾Η Πίστις τῆς ῾Αγίας ᾿Ιουστίνης συνέθλιψε τὴν ἰσχὺν τῶν δαιμόνων,κατήσχυνε τὸν μάγο Κυπριανὸ καὶ ἐκοσμήθη μὲ τὸν στέφανο τοῦ μαρτυ­ρικοῦ ἄθλου·ἡ Πίστις τοῦ ῾Αγίου Κυπριανοῦ ἀπέδωσε δύο εὐώδεις καρπούς μεγάλης μετανοίας καὶ μαρτυρίου.Καὶ ἡ πίστις μας...῾Η πίστις μας συχνὰ δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ κάνουμε ἀκόμη καὶ τὰ πρῶτα βήματα στὴν χριστιανικὴ ζωή,νὰ ξεκινήσουμε πρὸς τὸν Χριστό,νὰ ἀρχίσουμε νὰ ζοῦμε μαζὶ μὲ Αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ.῾Ο σπόρος τῆς πίστεώς μας συμπνίγεται μέσα σὲ ζιζάνια, τὰ ὁποῖα,ἀλλοίμονο,ἐμεῖς πολλὲς φορὲς θεωροῦμε γιὰ σιτάρι,ἐνῶ ἐκεῖνα πι­έζουν νὰ πνίξουν τὸν τρυφερὸ σπό­ρο τῆς πίστεώς μας.῾Η 'ελπὶς τῶν ῾Αγίων Μαρτύρων ὑψώνεται πάνω ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἀνθρώ­πινες ἐλπίδες γιὰ ὑγεία,μακροχρόνια ζωὴ καὶ γήϊνη εὐημερία.Πράγματι,δὲν εἶναι εὔκολο νὰ θάψης ὅλες τὶς γήϊνες ἐλπίδες,γιὰ νὰ ἀπομείνης πλούσιος σὲ μία μοναδικὴ,ἐπουράνια ᾿Ελπίδα,ἡ ὁποία δὲν πεθαίνει στὸν τάφο καὶ δὲν ἐξαφανίζεται μὲ τὴν φθορά.᾿Αλ­λὰ ὁ Χριστιανὸς εἶναι καλεσμένος ἀκριβῶς σὲ τοῦτο.Καὶ ἐμεῖς...᾿Εμεῖς,σὰν ὅλους τοὺς συγχρόνους ἀνθρώπους,τρέχουμε πίσω ἀπὸ πολλὲς ἐπιθυμίες καὶ πολλὲς ἐλπίδες.Μὲ τὴν μοναδικὴ διαφορά,ὅτι ἔχουμε καὶ τὴν ἐλπίδα νὰ ἐκπληρώση ὁ Θεὸς πρὸ πάντων αὐτὲς τὶς ἐπιθυμίες μας,οἱ ὁποῖες ἐξατμίζονται εἰς τὸν χρόνο καὶ λειώνουν εἰς τὸν χῶρο,γιὰ νὰ μὴν ἀπομείνη ἀπ᾿ αὐτὲς οὔτε ἴχνος...῾Η ᾿Αγάπη τῶν ῾Αγίων Μαρτύρων πόσο ἀνεπίτευκτη εἶναι γιὰ μᾶς!᾿Αναρίθμητα εἶναι τὰ βάσανα τῶν Μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ,ἀλλὰ ἡ ᾿Αγάπη τους πρὸς τὸν Χριστὸν εἶναι ἀσυγκρίτως μεγαλύτερη ἀπ᾿ ὅλα αὐ­τὰ τὰ βάσανα.Μπροστὰ σὲ τούτη τὴν ᾿Αγάπη τὰ βάσανα μικραίνουν,ὁ πόνος ἀπ᾿ αὐτὰ μαραίνεται.Πῶς νὰ κατανοήσουμε αὐτὴ τὴν ᾿Αγάπη,ὅταν ἡ γνωστὴ σὲ μᾶς γήϊνη ἀγάπη ἀναπόφευκτα φέρνη βάσανο,μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν ἴδια;Πῶς νὰ κατανοήσουμε αὐτὴ τὴν ᾿Αγάπη,ὅταν ἡ φιλαυτία περιβάλλη σφιχτὰ τὴν καρδιά μας,δὲν παραδέχεται τὰ χαριτωμένα κύματα τῆς ᾿Αγάπης τοῦ Χριστοῦ μέσα της καὶ προσδιορίζει ἐξουσιαστικῶς τὸ μέτρο,στὸ ὁποῖο μᾶς ἐπιτρέπει νὰ εἴμαστε «Χριστιανοί»;᾿Αλλὰ μήπως ἐμεῖς μποροῦμε νὰ συγκρίνουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ τοὺς ῾Αγίους Μάρτυρες;῎Οχι,βεβαίως.Μποροῦμε ὅμως καὶ πρέπει νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν σκοπό τους.Καὶ ὁ σκοπός τους εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν ἀχανῆ τοῦτο κόσμο.῾Ο σκοπός τους εἶναι ἀφοσίωσις μέχρι θανάτου, ἀφοσίωσις πρὸς τὸν Σωτῆρα μέσῳ Πίστεως,᾿Ελπίδος καὶ ᾿Αγάπης.῏Αρά γε,αὐτὸ δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς κάθε Χριστιανοῦ;«Γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου,καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς» λέγει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ Ζῶντος (᾿Αποκ. βʹ 10).᾿Εὰν ἀντιπαραβάλλουμε αὐτὸ τὸν σκοπὸ μὲ τὶς καθημερινές μας ἐπιθυμίες καὶ σκοποὺς,ἥσυχη,ἄνετη,εὐκατά­στατη ζωὴ ἐδῶ στὴν γῆ,ζωὴ σύμφωνα μὲ τὶς ἀντιλήψεις μας,τότε πῶς θὰ ἀποφανθῆ ἡ χριστιανικὴ συνείδησίς μας;Ναί,ὁ σκοπός μας,ἡ πατρίδα μας,ὁ οἶκος μας δὲν εἶναι ἐδῶ,στὶς ἐφή­μερες,ψυχρὲς ἀγκάλες τοῦ κόσμου τούτου,στὰ δεσμὰ τοῦ χρόνου καὶ τοῦ χώρου.Μέσῳ τῶν δρυμώνων καὶ τῶν ἐρήμων,μέσῳ τῶν κρημνῶν καὶ τῶν ἀβύσσων αὐτοῦ τοῦ αἰῶνος ὁ Ποιμὴν ὁ Καλός,ὁ Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστὸς ἐπανάγει τοὺς πιστούς Του πρὸς τὸν ῾Εαυτόν Του,πρὸς τὴν Βασιλεία Του,ἡ ὁποία δὲν θὰ ἔχη τέλος. 


᾿Αγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές·Νὰ προσευχηθοῦμε στοὺς ῾Αγίους Μάρτυρας Κυπριανὸ καὶ ᾿Ιουστίνη στὴν ἡμέρα τῆς ῾Εορτῆς των,ὅπως προστατεύουν τὴν ἀφιερω­μένη εἰς αὐτοὺς ἱερὰ Μονὴ ταύτη· ὅπως προσεύχωνται διὰ τὴν ἑνό­τητα τῶν ἡμετέρων ᾿Αδελφῶν ᾿Εκ­κλησιῶν ἐν ῾Ελλάδι,Ρουμανίᾳ,Οὐκρανίᾳ,Ρωσίᾳ καὶ Βουλγαρίᾳ,ὅπως μετὰ τῆς Παναχράντου Θεοτόκου παρακαλοῦν τὸν ἐν Τριά­δι δοξαζόμενο Θεὸ νὰ μᾶς ἀξιώση νὰ περάσουμε τὸν ὑπόλοιπο χρό­νο τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν μετανοίᾳ,εὐ­λαβείᾳ καὶ σωφροσύνῃ,καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν δύσι τῶν γηΐνων ἡμερῶν μας,νὰ μᾶς ὑποδεχθῆ στὰ οὐράνια σκηνώματα,ὅπου νὰ Τὸν δοξάζουμε καὶ ὑμνολογοῦμε εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων!


῞Αγιοι θαυμαστοὶ Μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ Κυπριανὲ καὶ ᾿Ιουστῖνα,προσεύχεσθε ὑπὲρ ἡμῶν!᾿Αμήν!



᾿Εξεφωνήθη στὴν Θεία Λειτουργία τῆς Πανηγύρεως τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς τῶν ῾Αγίων Κυπριανοῦ καὶ ᾿Ιουστίνης,Φυλῆς ᾿Αττικῆς,τὴν 2.10.2011 ἐκ.ἡμερολόγιο.Αναδημοσίευση από το περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ,Τεύχος 364,Νοέμβριος 2011.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Τριάδιτσα κ.Φώτιος 

της 

Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατρίου Ημερολογίου


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...