ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση Πρώτη,Πέμπτη 30 {12} Οκτωβρίου 2015.Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Ζηνοβίου και Ζηνοβίας μαρτύρων.Η φωτογραφία της ανάρτησης ανήκει στον Ομολογητή Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους,Αρχιμανδρίτη π.Μεθόδιο και είναι παρμένη εκ της Σελίδος του Facebook ''Ιερά Μονή Εσφιγμένου''.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



Ἡ τήρηση τῆς κανονικῆς εὐταξίας στήν Ἐκκλησία ἀπαιτεῖ τήν τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων.Ἡ τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων προϋποθέτει τήν γνώση.Ἡ γνώση τους δέν περιορίζεται μόνον στό περιεχόμενό τους,ἀλλά εἶναι γνώση ἀληθείας μόνο μέσα στό ἱστορικό πλαίσιο πού τέθηκαν κατά τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας.Ἀληθινή γνώση ὑπάρχει μόνον μέσα στό στοιχεῖο τῆς παραδόσεως.Ἡ παράδοση ὡς πηγή τῆς ὀρθόδοξης ἀλήθειας νοεῖται μόνον μέσα στήν Καθολική Ἐκκλησία.Ἐκεῖνο πού δέν στοιχεῖ μέ ὅ,τι πάντοτε,παντοῦ καί ὑπό πάντων ἐπιστεύθη στήν Ἐκκλησία δέν εἶναι ὀρθόδοξο.Οἱ Ἱεροί Κανόνες τέθηκαν,κυρίως,ἀπό τίς Τοπικές Συνόδους.Ἔθεσαν καί οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι Κανόνες κατ' ἐξοχήν γιά τήν προστασία τοῦ δόγματος.Κάτω ἀπό τό πρίσμα τῆς τελευταίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου,τῆς Ζ΄,μποροῦμε νά δοῦμε τήν διδασκαλία καί τήν τάξη πού θέλησαν νά ἐπικρατήσει καί οἱ ἄλλες Οἰκουμενικές Σύνοδοι.Αὐτό εἶναι δυνατόν νά γίνει,γιατί σώζονται τά πρακτικά τῆς Ζ΄.Ἐκεῖ βλέπουμε μία ἀνασκόπηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς πράξεως πού ἀκολουθοῦσαν οἱ προηγούμενες Οἰκουμενικές Σύνοδοι καί τί δίδασκαν οἱ θεοφόροι Πατέρες μας καί Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.



Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική σφραγίζει τήν ἅπαξ παραδοθεῖσαν πίστιν,καί τό Συνοδικό της ἀποτελεῖ γνώμονα γιά τήν κρίση τῆς ὀρθοδοξίας κάθε προσώπου καί μέτρο σύγκρισης γιά τήν ἀξιολόγηση ὡς ὀρθόδοξης ἤ μή μιᾶς θεολογικῆς διδασκαλίας.Στήν προκείμενη μελέτη λαμβάνονται ὑπ' ὄψιν ἐν συνόψει οἱ σημαντικότεροι Ἱεροί Κανόνες καί οἱ ὅροι γιά τήν διαφύλξη τῆς πίστης,πού ἀποτελεῖ τό πρωταρχικό ἔργο τοῦ ἱερέως:ὁ 3ος καί ὁ 68ος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων,ὁ θεμελιώδης 8ος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς, Κανόνες τῆς Β΄ καί τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς (α΄καί β΄),ὁ ΙΕ΄ τῆς ΑΒ΄,ὁ 1ος,ὁ 5ος καί ὁ 47ος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου,πού ἔχουν περιβληθεῖ οἰκουμενικό κῦρος,ὁ ξστ΄ τῆς Καρθαγένης,ὁ Α΄ τῆς Καρχηδόνος.Ἰδιαίτερη μνεία γίνεται στήν Δ΄ Οἰκουμενική,ἀναφορικά μέ τόν Ἅγιο Ἀνατόλιο,καί τῆς καταδίκης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενική,πού ἀποτελεῖ προκαταδικασμένη αἵρεση.Παρουσιάζεται ἡ διδασκαλία τῆς ἁγίας ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς,μέσα ἀπό τήν ὁμολογιακή στάση τοῦ θεοφόρου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ καί ἡ πανορθόδοξη ἀπόφαση τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τό 1848.Τίθενται ἐν συνόψει οἱ γενικές ἀρχές τῆς ποιμαντικῆς ἀντιμετώπισης τῶν πιστῶν μας,ὅπως αὐτές προκύπτουν ἀπό τήν ὀρθή θεώρηση βασικῶν θεολογικῶν παραμέτρων,περί τῆς θέας τοῦ Θεοῦ,τῆς ἀγαθότητος Του καί τῆς κατά Χριστόν ζωῆς.Ὁ Θεός δέν δημιουργεῖ κόλαση,σύμφωνα μέ τούς θεοφόρους Πατέρες μας,Μέγα Ἀθανάσιο,Γρηγόριο τόν Θεολόγο,Μέγα Βασίλειο,Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο,Ἀββᾶ Ἰσαάκ τόν Σῦρο καί τόν παμμέγιστο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ.Δέν ἐπισείει ὁ Χριστός μας ὡς δαμόκλειο σπάθη τήν κόλαση πάνω ἀπό τά κεφάλια μας,γιά νά μᾶς ἀναγκάσει νά Τόν ἀγαπήσουμε,ὑπό τό κράτος τῆς ἀπειλῆς τῆς αἰώνιας κόλασης,παραβιάζοντας τό αὐτεξούσιο καί τήν ἐλεύθερή μας προαίρεση.Ὁ Θεός δέν εἶναι οὔτε δημιουργός τοῦ θανάτου,κατά τούς ἴδιους ἀνωτέρω Πατέρες,ὄντας ὁ Ἴδιος ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί πάσης ἀγαθότητος.Ἡ δικαιοσύνη Του ἀποδεικνύεται κατά τούς Πατέρες μας μᾶλλον ὡς εὐσπλαχνία,ἀφοῦ οὐδέ τῶν ἐν Ἅδῃ κακῶν αἴτιός ἐστιν ὁ Θεός!Ἡ τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων συμβάλλει στήν καταλλαγή μας πρός τόν Θεόν,καθ' ὅτι ὁ Θεός οὐδέποτε ἐχθραίνει.Εἶναι ὁ μοναδικός φίλος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους,γιατί μόνον Αὐτός εἶναι δυνατόν νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τήν ἀπειλή τοῦ θανάτου.Ἐνῶ γάρ πέπονθεν αὐτός πειρασθείς,δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι!Γι' αὐτό ἦλθε στόν κόσμο,ἵνα διά τοῦ θανάτου καταργήσῃ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου,τοὔτέστι τόν διάβολον καί ἀπαλλάξει τούτους ὅσοι φόβῳ θανάτου διαπαντός τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας! (Ἑβρ. Β΄11)."Μή δή προδῶμεν τήν δοθεῖσαν ἡμῖν δωρεάν.Οὐ γάρ ἐλάβομεν φησί,Πνεῦμα δειλίας,ἀλλά Πνεῦμα δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ.Στῶμεν οὖν γενναίως καταγελῶντες τόν θάνατον".Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.Εἰς τήν πρός Ἑβραίους Ἐπιστολήν,Ὁμιλία Δ΄, κεφ. δ΄, PG 63, 41-42.


 α.Τί σημαίνει κανονική εὐταξία στήν Ἐκκλησία.


Κανονική εὐταξία στήν Ἐκκλησία σημαίνει κατ' ἀρχήν διαφύλαξή της μέ τήν τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων (1).Σημαίνει προστασία καί διακήρυξη τῆς ἅπαξ παραδοθείσης ὀρθοδόξου Πίστεως (2).Ἡ τήρηση,ὅμως,προαπαιτεῖ τήν γνώση (3) τῶν Συμβόλων,τῶν Ὅρων,τῶν Τόμων,τῶν Ὁμολογιῶν καί τῶν Ἐκθέσεων κατ' ἐξοχήν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων,πού ἔθεσαν οἱ Τοπικές,κυρίως,Σύνοδοι.Οἱ Ἱεροί Κανόνες,γιά νά τό ποῦμε συνοπτικά,περιθριγγώνουν τήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί διαφυλάσσουν τούς πιστούς ἀπό τήν ἀθέτησή της καί τίς παραβάσεις τῶν Εὐαγγελικῶν διδασκαλιῶν.Τό ἔργο τοῦ ἱερέως,λοιπόν,εἶναι κατ' ἐξοχήν ἡ γνώση καί ἡ διαφύλαξη τῆς κανονικῆς τάξεως στήν Ἐκκλησία μέ τήν ὁμολογία πράξει τε καί λόγῳ τῆς ὀρθόδοξης πίστης τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί μέ τήν διακριτική ἐν πνεύματι ἁγίῳ ἑρμηνεία καί ἐφαρμογή τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί οὐχί γράμματι,ἐξατομίκευση τῆς ποιμαντικῆς (4) στούς πιστούς στήν καθημερινή ζωή τῆς Ἐνορίας,κυρίως ὅμως,ὅταν αὐτοί προσφεύγουν στήν ἐξαγόρευση καί στό μυστήριο τῆς μετανοίας,ἀπό τούς πνευματικούς, πού ἔχουν ἀναλάβει τό λειτούργημα τῆς πνευματικῆς πατρότητος ἀπό τόν ἐπίσκοπό τους.Στή συνέχεια σκιαγραφεῖται ἕνασύντομο διάγραμμα τῆς ἀνάπτυξης τοῦ θέματος μέ τίς βασικές παραμέτρους του.Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἔθεσαν Σύμβολα,Ὅρους καί ἐξέδωσαν Τόμους,Ὁμολογίες καί Ἐκθέσεις,ἐνῶ ἔργο κυρίως τῶν Τοπικῶν Συνόδων ἦταν νά θέσουν Ἱερούς Κανόνες.Οἱ Ε΄ καί ἡ ΣΤ΄ Οἰκουμενικές Σύνοδοι δέν ἔθεσαν Ἱερούς Κανόνες.Συμπληρώθηκαν ἀπό τήν Πενθέκτην ἐν Τρούλῳ μέ τούς Κανόνες πού αὐτή ἔθεσε.Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἐκφράζουν "ὅ,τι πάντοτε,παντοῦ καί ὑπό πάντων ἐπιστεύθη".


β.Ποιές εἶναι οἱ πρωταρχικές ὑποχρεώσεις τῶν ἱερέων κατά τήν ἄσκηση τοῦ λειτουργήματός τους;

Οἱ ἱερεῖς καί οἱ ἀρχιερεῖς ἔχουν κατ' ἐξοχήν ὑποχρέωση νά διαφυλάσσουν τήν ὀρθόδοξη πίστη καί νά ἀναθεματίζουν τήν κακοδοξία τῶν αἱρετικῶν καί ἐκείνους,πού ἀναθεμάτισαν οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι καί οἱ Πατέρες μας,ἀλλά καί τούς ὁμοίους τους σήμερα.Ἡ ὑποχρέωση αὐτή ἐπιβάλλεται ἀπό τήν Β΄ τήν Ε΄ καί τήν ΣΤ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο καί τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας μας.Οἱ ἱερεῖς φυλάσσουν πνευματικές Θερμοπῦλες καί δέν παρεκκλίνουν ἀπό τήν ὁμοφωνία τῶν θεοφόρων Πατέρων.Ὅποιος ἱερεύς ἤ ἀρχιερεύς παρεκκλίνει καί καινοτομεῖ ἤ κακοδοξεῖ ἤδη ἐνεδύδθη κατάραν ὡς ἰμάτιον κατά τήν ἀπόφαση τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τό 1848.Ἐπιβάλλεται τότε ταυτόχρονα ὑποχρέωση στούς ἱερεῖς καί τούς πιστούς νά διακόπτουν ἄμεσα τήν κοινωνία μέ τούς κηρύσσοντες αἵρεση προϊσταμένους, καθηγουμένους, ἐπισκόπους ἤ πατριάρχες.1.Ἑρμηνεύοντας τὸν ΙΕ' Ἱερὸν Κανόνα τῆς ΑΒ' Συνόδου ὁ Ζωναρᾶς γράφει:"Ἐὰν τυχὸν ὁ πατριάρχης,ἢ ὁ μητροπλίτης,ἢ ὁ ἐπίσκοπος εἶναι αἱρετικός,καὶ ὄντας αἱρετικὸς κηρύσση τὴν αἵρεσιν δημοσίᾳ,καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ,ἀντὶ νὰ διδάσκη τὴν ἀλήθεια,συνεχῶς καὶ ἀδιάντροπα,μὲ θρασύτητα,διδάσκει τὰ αἱρετικὰ δόγματα,αὐτοὶ ποὺ ἀποσχίζονται ἀπ’ αὐτόν,ὅποιοι καὶ ἂν εἶναι,ὄχι μόνον δὲν τιμωροῦνται γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο,ἀλλὰ ἀντιθέτως θὰ ἀξιωθοῦν κάθε τιμῆς,ἐπειδὴ χωρίζουν ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν αἰρετικῶν· αὐτὸ δηλώνει τὸ ἀποτειχίζοντες (τοῦ κανόνος)· (τὸ γὰρ τεῖχος,τῶν ἐντὸς αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἐκτός,χωρισμὸς ἐστιν)·διότι ἀκριβῶς δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ Ἐπίσκοπον,ἀλλὰ ἀπὸ ψευδεπίσκοπον καὶ ψευδοδιδάσκαλον· οὔτε σχίσμα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἔκαναν,ἀλλὰ μᾶλλον ἀπήλλαξαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ σχίσματα,ὅσον ἦταν δυνατὸν ἀπὸ τὴν πλευρά τους".Τὰ ἴδια διδάσκει καὶ ὁ Βαλσαμών:8."Ἐάν κάποιος χωρισθῆ ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπόν του,τὸν μητροπολίτην του ἢ τὸν πατριάρχην του,ὄχι λόγῳ κάποιου προσωπικοῦ ἁμαρτήματός του ἀλλὰ λόγῳ αἱρέσεως,ἐπειδὴ ἐκεῖνος διδάσκει ἐπ᾿ ἐκκλησίας ἀνερρυθριάστως κάποια διδάγματα ξένα του ὀρθοῦ δόγματος,καὶ πρὶν ἀκόμη ὑπάρξει τελεσίδικη καταδικαστικὴ ἀπόφασις γιὰ τὸν αἱρετικόν,καὶ πολὺ περισσότερο μετὰ τὴν διάγνωσιν,ἐάν ἀποτειχισθῆ,δηλαδὴ χωρίση ἀπὸ τὴν κοινωνία τοῦ ἐπισκόπου του,ὄχι μόνον δὲν θὰ τιμωρηθῆ,ἀλλὰ καὶ θὰ τιμηθῆ ὡς ὀρθόδοξος· διότι ἀκριβῶς δὲν ἀποσχίσθηκε ἀπὸ Ἐπίσκοπον,ἀλλὰ ἀπὸ ψευδεπίσκοπον καὶ ψευδοδιδάσκαλον καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖο κάνει εἶναι ἄξιο ἐπαίνου,διότι δὲν τέμνει τὴν Ἐκκλησίαν,ἀλλὰ μᾶλλον τὴν ἑνώνει καὶ τὴν ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸ σχίσμα".Ὁ δὲ Ἀριστηνὸς τονίζει ἐπίσης:"Ἐὰν μερικοὶ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὸν κηρύσσοντα αἵρεσιν,(ἐπίσκοπον κλπ.),πού ἔχει καταδικασθεῖ ἀπὸ σύνοδον ἢ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ ὄχι γιὰ κάποιο προσωπικὸ ἔγκλημα,εἶναι ἄξιοι κάθε τιμῆς καὶ ἀποδοχῆς ὡς ὀρθόδοξοι".Ράλλη-Ποτλῆ,"Σύνταγμα Ἱερῶν Κανόνων",τόμ. Β΄,σελ. 694.Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἑρμηνεύει τὸ σχετικὸν χωρίον στὸ Πηδάλιον κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον:"Ἐὰν οἱ ρηθέντες πρόεδροι,(ἐπίσκοποι),εἶναι αἱρετικοί,καὶ κηρύσσουν τὴν αἵρεσίν τους δημόσια,καὶ γι’ αὐτὸ χωρίζονται οἱ ὑποκείμενοι σ’ αὐτούς,καὶ πρὶν νὰ γίνη ἀκόμα συνοδικὴ κρίσις γι’ αὐτὴν τὴν αἵρεσιν,οἱ χωριζόμενοι αὐτοί,ὄχι μόνον γιὰ τὸν χωρισμὸν δὲν καταδικάζονται,ἀλλὰ καὶ τιμῆς τῆς πρεπούσης,ὡς Ὀρθόδοξοι εἶναι ἄξιοι,ἐπειδὴ δὲν προξένησαν στὴν Ἐκκλησίαν σχίσμα μὲ τὸν χωρισμὸν αὐτόν,ἀλλὰ μᾶλλον ἐλευθέρωσαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεσιν τῶν ψευδεπισκόπων αὐτῶν.".Ἱερὸν Πηδάλιον,ἔκδ.1886,σελ. 292.Τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ Διδασκάλους μιμήθηκαν καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες Ὁσιομάρτυρες πού μαρτύρησαν ἐπὶ Βέκκου τοῦ Λατινόφρονος καὶ ἔγραψαν τὴν περίφημη ἐκείνη ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα Μιχαὴλ τὸν Παλαιολόγον,ἡ ὁποία εἶναι θεολογικώτατη καὶ πλήρης Θείων ἀληθειῶν.Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ μεταξὺ ἄλλων περιλαμβάνονταν καὶ τὰ ἑξῆς:"Ἐμπεριέχεται δὲ καὶ στὸν ΙΕ' Κανόνα τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Α' καὶ Β' ἐπονομασθείσης Συνόδου,ὅτι ὄχι μόνον ἀνεύθυνοι εἶναι ἀλλὰ καὶ ὅτι πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι προφανῶς αἱρετικοὶ καὶ διδάσκουν δημόσια,αἱρετικὰ διδάγματα,καὶ πρὶν νὰ ὑπάρξη συνοδικὴ καταδίκη τους,ἀκριβῶς,ἐπειδὴ ἡ Ὀρθόδοξος του Χριστοῦ Ἐκκλησία τὴν ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως,κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς ἀναίμακτου θυσίας,τὴν θεωροῦσε πάντοτε συγκοινωνίαν τελείαν μὲ τὸν μνημονευόμενον ἀρχιερέα καὶ τὸ φρόνημά του.Διότι ἔχει γραφεῖ στὴν ἐξήγησιν τῆς Θείας Λειτουργίας ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως...καὶ ὅτι εἶναι κοινωνὸς αὐτοῦ καὶ τῆς πίστεως καὶ διάδοχος τῶν Θείων μυστηρίων...(καί) ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία μὲ μόνην τὴν ἀναφορὰν αὐτοῦ,ἔστω καὶ ἂν εἶναι ὀρθόδοξος ὁ ἀναφέρων".Δοκίμιον Ἱστορικόν,περὶ τοῦ σχίσματος τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας ἀπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς-καὶ τῶν ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδω γενομένων δολιοτήτων καὶ ἐκβιασμῶν εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων-συγγραφὲν ὑπὸ τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ,Ἅγιον Ὅρος 1895,ἐπανέκδοσις 1991, σελ. 106-107.Οἱ Ἁγιορεῖτες οἱ ἐπὶ Βέκκου μαρτυρήσαντες κηρύσσουν,ὅτι ἐπαινοῦνται ὅσοι,πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης,ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι προφανῶς αἱρετικοὶ καὶ διδάσκουν δημόσια αἱρετικὰ διδάγματα,καὶ πρὶν ὑπάρξει συνοδικὴ καταδίκη τους.Οἱ Ὁσιομάρτυρες ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο τῶν Λατινοφρόνων πρὸ Συνοδικῆς διαγνώμης!Τοὺς Λατινόφρονες δὲν εἶχε ἀκόμη καταδικάσει καμμία σύνοδος...Ἦταν βεβαίως καθηρημένοι καὶ ἀναθεματισμένοι οἱ Λατινόφρονες κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες,ἀλλὰ καί κατὰ τοὺς α' καὶ β' τῆς Γ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐκπίπτουν οἱ τοιοῦτοι τῆς ἱερωσύνης.Βλ.καὶ τὸν α' τῆς Ζ'.Βέβαια τήν διακοπή τοῦ μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν τὸ πλήρωσαν μὲ τὴ ζωή τους!...Σύμφωνα,λοιπόν, μὲ τὴν ἑνιαία διδασκαλία καὶ τὴν πράξη τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τὰ διδάγματα τῆς τοῦ Χριστοῦ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας,κάθε Ὀρθόδοξος ὀφείλει νὰ διακόπτει τὸ μνημόσυνο τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου καὶ ὅλων ὅσοι εἶναι κοινωνικοὶ πρὸς αὐτόν.Ἰδιαίτερα,ὅταν αὐτοὶ οἱ ἐπίσκοποι δὲν ἕπονται τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων,καὶ πολὺ περισσότερο,ὅταν ἔρχονται σὲ προφανῆ ἀντίθεση μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ κηρύσσουν ἐπ' ἐκκλησίας γυμνῇ τῇ κεφαλῇ αἵρεσιν."Ὅσοι μὲ ταπείνωση δέχονται καὶ ὑποτάσσονται στὴν Ἱερὰ Παράδοση εἶναι ἄξια μέλη τῆς Ἐκκλησίας.Ὅσοι ἀπὸ ὑπερηφάνεια τὴν ἀρνοῦνται ἢ θέλουν ἀνθρωποκεντρικὰ νὰ ἀλλοιώσουν τὸν Θεανθρωποκεντρικὸ χαρακτήρα της ἐξέρχονται τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας,ποὺ εἶναι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ.".Γράφει καί ὁ π. Γεώργιος Καψάνης.Ἄραγε,τί συμβαίνει,ὅταν οἱ Νεοημερολογίτες δὲν ἀκολουθοῦν τὴν Παράδοση τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων,ποὺ εἶχαν ἑνιαῖο ἑορτολόγιο,ὅταν δηλ.δὲν ἀκολουθοῦν τὴν Παράδοση 1600 χρόνων;Κατὰ τὴν διακήρυξη καὶ τοῦ π. Γεωργίου Καψάνη καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου ἔχουν ἐξέλθει τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας."Χριστιανική",07.06.2001,σελ.5.



Πολὺ περισσότερο εἶναι ἀποκεκομμένοι ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Σῶμα,τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ:-ὅταν αἴρουν τὰ ἀναθέματα ποὺ ἐπέβαλαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες κατὰ τῶν Παπικῶν,ὅπως ἔκανε μονομερῶς καὶ ἀντικανονικῶς ὁ ψευδοπατριάρχης,μασῶνος Ἀθηναγόρας,-ὅταν συναγελάζονται,συμπροσεύχονται καί συνιερουργοῦν σὲ κάθε εὐκαιρία μὲ τοὺς κηρυχθέντες ὑπό τῶν Ἁγίων Πατέρων αἱρετικούς,Προτεστάντες,Παπικοὺς καὶ Μονοφυσίτες,ἀλλὰ καὶ ἐτεροθρήσκους καὶ εἰδωλολάτρες (ὅπως γίνεται σήμερα ἀπὸ τὴν παγκόσμια Νεο-ὀρθοδοξία),-ὅταν συνάπτουν συμφωνίες μαζί τους καὶ ἀναγνωρίζουν τὰ μυστήρια πανάρχαιων αἱρετικῶν,(στό Μπαλαμὰντ μὲ τοὺς Οὐνίτες,στό Σαμπεζὺ μὲ τοὺς Μονοφυσίτες)-ὅταν ἑνώνονται πλήρως μέ τούς Μονοφυσίτες,ὅπως αὐτό κηρύσσεται ἐπισήμως ἀπό τήν σχετική ἐγκύκλιο τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας-καὶ ὅταν συλλειτουργοῦν οὐνιτικὰ μὲ τὸν Πάπα,οἱ Ἀθηναγόρες,οἱ Δημήτριοι καὶ οἱ Βαρθολομαῖοι,καὶ μεταδίδουν ἀκόμη καί τὰ μυστήρια στοὺς αἱρετικούς στήν Ραβέννα καί σέ κάθε εὐκαιρία.Βλ.σχετικά σὲ π.Γεωργίου Μεταλληνοῦ,"Διάλογοι χωρὶς προσωπεῖον","Ό.Τ.",12.07.02,τὴν προσλαλιὰ πρὸς κληρικοὺς τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Γερμανίας τοῦ καὶ σωματικὰ πλέον νεκροῦ,τυμπανιαίου μασώνου,πρώην "πατριάρχου" Ἀθηναγόρα:"Πιστεύω ὅτι θὰ ἔλθει (τὸ κοινὸν ποτήριον).Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔλθει,διότι ἤδη ἔρχεται.Διότι ἤδη εἰς τὴν Ἀμερικὴν μεταλαμβάνετε πολλοὺς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ποτήριον καὶ καλὰ κάνετε.Καὶ ἐγὼ ἐδῶ,ὅταν ἔρχονται Καθολικοὶ καὶ Προτεστάνται καὶ ζητοῦν νὰ μεταλάβουν,τοὺς προσφέρω τὸ Ἅγιον Ποτήριον!Καὶ εἰς τὴν Ρώμην τὸ ἴδιο γίνεται καὶ εἰς τὴν Ἀγγλίαν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν.".Ὁ ἀντικειμενικὸς Ὀρθόδοξος ἀναγνώστης ἄς βγάλει τὰ συμπεράσματά του,κατά πόσον ὑπάρχει ἤ δέν ὑπάρχει αἵρεση σήμερα,καί ἐάν αὐτή εἶναι προφανής ἤ ὄχι,ὥστε νά δικαιολογεῖται ἤ νά μή δικαιολογεῖται ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου τῶν κακοδόξων Οἰκουμενιστῶν καί κατ’ ἐξοχήν τῶν Φαναριωτῶν ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων,κατά τόν ΙΕ΄ τῆς ΑΒ΄ Μεγάλης Συνόδου.{Συνεχίζεται...}.


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος
π.Νικόλαος Δημαρᾶς 
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου