ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση Δεύτερη.Σάββατο 1 {14} Νοεμβρίου 2015,Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Κοσμά και Δαμιανού εξ' Ασίας Αναργύρων.Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι εκ της Σελίδος του Facebook ''Ιερά Μονή Εσφιγμένου''.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.


Ἡ ἀποτείχιση ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐπισκόπους εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ κατὰ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ γνωστοῦ κανονολόγου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας Νικοδήμου Μίλας,καὶ δὴ χωρὶς νὰ χρειάζεται πρῶτα συνοδικὴ καταδίκη τῆς ἀρξαμένης ἐτεροδιδασκαλίας.Πόσον μᾶλλον μετὰ ἀπὸ συνοδικὲς καταδίκες,ὅπως εἶναι ἐκεῖνες τῶν Παπικῶν,τῶν Προτεσταντῶν καὶ τῶν Μονοφυσιτῶν,μὲ τοὺς ὁποίους κοινωνοῦν πνευματικά,συμπροσευχητικὰ καὶ λειτουργικά,κοινωνοῦντες ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ ἴδιον ποτήριον ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια συνεχῶς Νεοημερολογίτες καὶ καταδικασμένοι ἑτερόδοξοι-αἱρετικοί,ὥς ἀπεδείχθη μέ ἀτράνταχτα καί ἀδιάβλητα στοιχεῖα.Βλ.π.Γεωργίου Μεταλληνοῦ,"Οἱ διάλογοι χωρὶς προσωπεῖον","ΌΤ". 12.07.02.Βλ. καὶ "Ό.Τ." 07.02.03,τὸ κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ,σχόλιο στὴν "Καθολική".Ἑρμηνεύει ὁ μεγάλος Σέρβος κανονολόγος:"Ἐὰν ὅμως ἐπίσκοπός τις ἢ μητροπολίτης ἢ πατριάρχης ἄρξηται νὰ διακηρύττη δημοσὶᾳ ἐπ’ ἐκκλησίας αἱρετικὴν τινα διδαχήν,ἀντικειμένην πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν,τότε οἱ προαναφερθέντες κέκτηνται τὸ δικαίωμα ἅμα καὶ χρέος νὰ ἀποσχισθῶσι πάραυτα τοῦ ἐπισκόπου,μητροπολίτου καὶ πατριάρχου ἐκείνου,δι’ ὅ οὐ μόνον εἰς οὐδεμίαν θέλουσιν ὑποβληθῆ κανονικὴν ποινήν,ἀλλὰ θέλουσι καὶ ἐπαινεθῆ εἰσέτι,καθ’ ὅσον διὰ τούτου δὲν κατέκριναν καὶ δὲν ἐπαναστάτησαν ἐναντίον τῶν νομίμων ἐπισκόπων,ἀλλ’ ἐναντίον ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων,οὔτε καὶ ἐδημιούργησαν τοιουτοτρόπως σχίσμα,ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ,ἂλλ ἀντιθέτως,ἀπήλλαξαν τὴν Ἐκκλησίαν ἐν ὅσῳ ἠδυνήθησαν μέτρῳ τοῦ σχίσματος καὶ τῆς διαιρέσεως".



Αὐτὰ διδάσκουν οἱ ἀληθεῖς διδάσκαλοι τῆς Ὀρθοδοξίας,καί ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στήν ἑρμηνεία του στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες,ΛΑ' Ἀποστολικόν καὶ ΙΕ' τῆς ΑΒ' Ἱερᾶς Συνόδου ἐπί Μεγάλου Φωτίου.Ἡ ἑρμηνεία τοῦ Μίλας,τὴν ὁποίαν μᾶς μετέφερε στὰ ἑλληνικὰ ὁ Σέρβος Θεολόγος καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Βελιγραδίου Εἰρηναῖος Μπούλοβιτς,(νῦν ἐπίσκοπος τοῦ Σερβικοῦ Πατριαρχείου),εἶναι σὲ πλήρη συμφωνία μὲ τὴν ἑρμηνεία τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου καὶ τῆς Ἐκκλησίας.Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμπροσεύχεται ὁ κ. Βαρθολομαῖος,ὄχι μόνον μὲ ἑτεροδόξους αἱρετικοὺς ἀλλὰ καὶ ἐτεροθρήσκους,καί νά μᾶς λένε οἱ καινοτόμοι,ὅτι ἐμεῖς φεύγουμε ἀπὸ τὴν..."ἐκκλησία"(!),ὅταν διακόπτουμε τὴν κοινωνία αὐτῶν καὶ ἐκείνων ποὺ εἶναι κοινωνικοὶ πρὸς αὐτοὺς.Δὲν λέγει καὶ ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης,ὅτι ἐχθροί του Θεοῦ δὲν εἶναι μόνον οἱ αἱρετικοὶ,ἀλλὰ καὶ ὅσοι κοινωνοῦν μὲ αὐτούς, ἀναφερόμενος στὴ σχετικὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου;Εἶναι φορέας τῆς Ἀποστολικῆς Παραδόσεως ὁ κ. Βαρθολομαῖος,ὅταν συμπροσεύχεται καὶ μετὰ ἱερειῶν τοῦ Σατανᾶ,παστορισσῶν προτεσταντριῶν,στὴν Καμπέρα τῆς Αὐστραλίας,στὴν Ἀμερικὴ,στὴν Ἀσίζη καί στήν Γροιλανδία;Ἐκφράζει τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν,ὅταν μεταδίδει τὰ μυστήρια στοὺς κατολύκους στὴν Ραβέννα;Εἶναι ὀρθόδοξος πατριάρχης ὁ κ. Βαρθολομαῖος - (μετὰ τοῦ νεκροῦ καί σωματικά πλέον Χριστοδούλου καὶ τοῦ φερεφώνου τοῦ κακοδόξου πατριάρχου,νεκροῦ καί αὐτοῦ σωματικά ἤδη Μελετίου Καλαμαρᾶ)-ὅταν συμμετεῖχαν στὴν δαιμονολατρεία τῆς Καμπέρα ἢ στὶς πανδαιμονιακὲς ἐκδηλώσεις μὲ κοινὴ λατρεία καὶ συμπροσευχὲς μὲ Μωαμεθανούς, Βουδιστές,Ἑβραίους καὶ ὅλο τὸ συνονθύλευμα τοῦ ἑωσφόρου,τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν;Τί διδάσκει ἡ Ἐκκλησιαστική ἱστορία γιά τούς αἱρετικούς καί τούς προσερχομένους στήν Ἐκκλησία;Ὅλες οἱ Σύνοδοι θεωροῦσαν πάντοτε τούς αἱρετικούς ἐκτός Ἐκκλησίας.Ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον ἔγιναν δεκτοί,ὅσοι ἀναθεμάτισαν τήν εἰκονομαχικήν αἵρεση καί ὁμολόγησαν τήν ἀλήθεια.Θά ἔπρεπε,κατά τόν 8ο Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς,οἱ ἐπίσκοποι νά χειροτονηθοῦν ἤ τοὔλάχιστον νά χειροθετηθοῦν,ἔτσι ὅπως ἑρμήνευσε ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική τήν χειροτονία τοῦ 8ου Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.Μέ μιὰ τέτοια "ἐκκλησία" ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν θέλουμε νὰ ἔχουμε καμμία σχέση.Θέλουμε νὰ εἴμαστε ἐκτὸς αὐτῆς τῆς Ψευδοεκκλησίας τοῦ ἐρχομένου Ἀντιχρίστου.Δὲν ἀκοῦνε οἱ ἐνδιαφερόμενοι γιά τήν σωτηρία τους πιστοί,τί διδάσκει ὁ Φωστήρας τῆς Ἐφέσσου Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός;"...πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς,ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων,ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς ἁγίοις,καὶ ὥσπερ τούτων χωρίζομαι,οὕτως ἐνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς ἁγίοις πατράσι,τοῖς θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας".Ἀπολογία τοῦ ἁγιωτάτου Μητροπολίτου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ,ρηθεῖσα ἐπὶ τῇ τελευτῇ αὐτοῦ αὐτοσχεδίως.Ἀπὸ τὶς παραπάνω ἐπίσημες ἑρμηνευτικὲς διατάξεις τοῦ ΙΕ' Ἱεροῦ Κανόνος τῆς ΑΒ' Συνόδου,σαφῶς προκύπτει τὸ λογικὸ συμπέρασμα ὅτι:Ὁ πρόεδρος,(προϊστάμενος τῆς Ἐκκλησίας,ἢ τῆς ἐνορίας ἢ καὶ μικρῆς ὁμάδος Ὀρθοδόξων),εἴτε πατριάρχης εἶναι,εἴτε μητροπολίτης,εἴτε ἐπίσκοπος,εἴτε καθηγούμενος Μοναστηρίου,εἴτε γέροντας συνοδείας,εἴτε γέροντας ἑνὸς μοναχοῦ,εἴτε πνευματικὸς ἑνὸς πιστοῦ,ὅταν κηρύσσει δημοσίᾳ,γυμνῇ τῇ κεφαλῇ μίαν κακοδοξίαν κατεγνωσμένην = κατεδικασμένην (ὄχι μόνον) ὑπὸ Συνόδου (ἀλλὰ καί) ἤ ὑπὸ Ἁγίων Πατέρων,τότε ὁ κλῆρος καὶ ὁ λαὸς ποὺ ποιμαίνεται ἀπ’ αὐτόν,ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι λαμβάνουν γνῶσιν τῶν κακοδοξιῶν του Χριστιανοί,ἀποκτοῦν ἀμέσως τὸ δικαίωμα καὶ ἔχουν καθῆκον καί ὑποχρέωση ἀπὸ τὸν Ἱερὸν Κανόνα νὰ τὸν ἀποκηρύξουν καὶ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν του καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν τελεσίδικον καταδίκην τοῦ ψευδεπισκόπου ἤ ψευδοδιδασκάλου,διότι:"οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὒχ ὑπόκεινται,πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες,ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται",ἐὰν θέλουν νὰ εἶναι καὶ νὰ λέγονται Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ ὄχι αἱρετικοί,(ὡς αἱρετικὸν περιποιούμενοι,κατὰ τὸν ἅγιον Δοσίθεον τῶν Ἱεροσολύμων).Πάνω,λοιπὸν,ἀπὸ κάθε πρόεδρον ἔθεσαν οἱ Πατέρες μας τὶς Ἱερὲς Γραφές,τὴν Ἁγίαν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας μας,τὶς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Συνόδων,τὸ Σύνταγμα τῶν Θείων Κανόνων καὶ τοὺς Ἁγίους,τοὺς ὁποίους καὶ ἀκολούθησαν,χωριζόμενοι τῆς κοινωνίας τοῦ αἱρετικοῦ προέδρου καὶ διακόπτοντες τὸ μνημόσυνόν του.Οἱ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν Ἁγίαν Πίστιν,οἱ κόλακες,οἱ τυχοδιῶκτες καὶ γενικῶς ὅλο τὸ σύστημα τῶν ὑπηρετῶν ἐνόχων σκοπιμοτήτων τοῦ αἰῶνος τούτου,ἀκολουθοῦσαν τοὺς λυκοποιμένες,βοηθῶντας τους στὸ ψυχοφθόρο τους ἔργο.1.Γιατί δέν χειροτονήθηκαν,ἐνῶ σύμφωνα μέ τόν 8ο Κανόνα τῆς Α΄ αὐτό θά ἔπρεπε νά γίνει;2.Τί συνέβη κατ' ἐξαίρεση μέ τόν Ἅγιον Ἀνατόλιον καί τόν Ἅγιο Μελέτιο Ἀντιοχείας καί ἄλλους πού προσῆλθαν στήν Ὀρθοδοξία ἀπό τήν αἵρεση;3.Πῶς ὑπερασπίστηκαν τό δόγμα καί τήν ὀρθόδοξη Πίστη οἱ ἱερεῖς καί καθηγούμενοι τῶν ἱστορικῶν Μεγάλων Μοναστηρίων στήν Παλαιστίνη,ἅγιος Σάββας ὁ Ἡγιασμένος καί Θεοδόσιος ὁ Κοινοβιάρχης;


γ.Ποιά ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων περί αἱρέσεως καί ποιός εἶναι ὁ φορέας τοῦ ἀληθήτου τῆς Ἐκκλησίας στήν Ὀρθοδοξία;


Εἶναι τό πλήρωμα ἤ τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.Οἱ ὀρθοδόξως πιστεύοντες κληρικοί καί λαϊκοί.Σέ ποιούς δόθηκε ἡ ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας;Δόθηκε στόν λαό τοῦ Θεοῦ καί ὄχι σέ μεμονωμένα ἄτομα.Τί εἶναι ἡ Παράδοση;Εἶναι ἡ ἐσωτερική μνήμη τῆς Ἐκκλησίας.Ἡ ἔκκληση στήν καθολική ἐμπειρία τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.Ποῦ βρίσκεται ἡ καθολική ἐκκλησία;Ἡ Καθολική Ἐκκλησία μπορεῖ πολύ συχνά στήν ἱστορία νά εἶναι τό μικρό ποίμνιο.Πῶς ἐκφράζεται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας;Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζεται στή συνάντηση στήν πίστη μέ τούς Πατέρες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.Ἐδῶ ὁ χρόνος ὑπερβαίνεται.Ποιοί δέν εἶναι μέλη τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας;Μέλη τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι οἱ Λατινόφρονες,οἱ Νεοημερολογίτες καί οἱ Οἰκουμενιστές,ἐκτός,βέβαια,ἀπό τούς Λατίνους,τούς Προτεστάντες,τούς Μονοφυσίτες,πού εἶναι παντελῶς ἀπερρηγμένοι ἀπό τήν Ὀρθόδοξη 'Εκκλησία,καί τούς ἑτεροδόξους,πού δέν ἔχουν καμμία σχέση μέ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.2.


δ.Τί διδάσκει τούς ἱερεῖς ἡ πατερική ἀντίληψη γιά τήν δικαιοσύνη καί τήν ἐπιείκεια τοῦ Θεοῦ,ὡς μέτρο ἐφαρμογῆς τῶν Ἱερῶν Κανόνων στούς παρεκτρεπόμενους πιστούς;


Ποιές εἶναι οἱ συμβουλές τῶν ἁγίων Πατέρων γιά τήν ἐξατομίκευση τῆς ποιμαντικῆς καί τήν ἐφαρμογή τῶν Ἱερῶν Κανόνων;Ποιός εἶναι τελικά ὁ σκοπός τῆς τήρησης τῆς εὐταξίας μέ τήν ἐφαρμογή τῶν Ἱερῶν Κανόνων;Σκοπός τῆς τήρησης τῆς εὐταξίας ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς τῶν μελῶν Της.Ἡ ἐπανένωση μέ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας μέσῳ τῆς καταλλαγῆς μας πρός τόν Θεόν.Ὁ ἱερεύς, ὅπως καί ὁ Κύριος,ἀφίησι τά ἐννενήκοντα ἐννέα πρόβατα καί ἀναζητεῖ τό ἀπολωλός.Ἐκεῖνος πάντα ἀναμένει τήν ἐπιστροφή μας.Δέν εἶναι ἐχθρός μας ἀλλά φίλος μας."Οὐκ ἐκεῖνος (ὁ Θεός) ἐστίν ὁ ἐχθραίνων,ἀλλ' ἡμεῖς·Θεός γάρ οὐδέποτε ἐχθραίνει".3

 

1.Τά Σύμβολα,οἱ Ὅροι,οἱ Τόμοι,οἱ Ὁμολογίες καί οἱ Ἐκθέσεις.Οἱ Ἱεροί Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.


Μετά ἀπό ἐμπεριστατωμένες συζητήσεις οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι,ὅπως καί οἱ Τοπικές,ἐξέδιδαν πρῶτα μέν Σύμβολα ἤ Ὅρους ἤ Τόμους ἤ Ὁμολογίες καί Ἐκθέσεις,πού ἀναφέρονταν στήν δογματική πίστη καί δεύτερον Κανόνες,πού ἀναφέρονταν στή διοίκηση,τήν εὐταξία,τό πολίτευμα καί τόν καθόλου βίο τῆς Ἐκκλησίας,πού εἶχαν θέση νόμων ὑποχρεωτικῶν γιά τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἀλλά καί γιά τό Κράτος.Ἔτσι ὁ Ἰουστινιανός μέ τήν Νεαράν ρλα΄ κεφ. α΄,ὅπως ἀργότερα αὐτή συμπληρώθηκε,ὅρισε:3 Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου,Ὁμιλία ια' στήν Β΄ Κορινθίους, γ΄,PG, 61,478."Θεσπίζομεν τάξιν νόμων ἐπέχειν τούς ἁγίους ἐκκλησιαστικούς κανόνας,τούς ὑπό τῶν ἁγίων ἑπτά Συνόδων ἐκτεθέντας ἤ βεβαιωθέντας.Τῶν γάρ Συνόδων τά δόγματα καθάπερ τάς θείας Γραφάς δεχόμεθα καί τούς κανόνας ὡς νόμους φυλάττομεν.".Ἐπίσης κατά τόν Codex Justinianus I,3.45:"Τούς δέ θείους κανόνας οὐκ ἔλαττον τῶν νόμων ἰσχύειν καί οἱ ἡμέτεροι βούλονται νόμοι,θεσπίζομεν κρατεῖν μέν ἐπ' αὐτοῖς τά τοῖς ἱεροῖς δοκοῦντα κανόσιν,ὡς ἄν εἰ καί τοῖς πολιτικοῖς ἀνεγέγραπτο νόμοις..."4Τό πρῶτο ἦταν κυρίως ἔργο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων,τό δέ δεύτερο ἦταν συνήθως ἔργο τῶν Τοπικῶν Συνόδων.Ὡστόσο τό ἴδιο ἔργο ἐπιτελοῦσαν πολλές φορές καί οἱ Οἰκουμενικές καί οἱ Τοπικές Σύνοδοι.Περιληπτικά νά ἀναφέρουμε ὅτι ὅλες οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἐξέδωσαν ἐκτός ἀπό τούς Ὅρους καί Κανόνες,μέ ἐξαίρεση τήν Ε΄ καί τήν ΣΤ΄.Γιαὐτό συνεκλήθη ἡ ἀποκληθεῖσα Πενθέκτη ἐν Τρούλῳ Σύνοδος,ἡ ὁποία συμπληροῦσα τό ἔργο τῶν δύο προηγουμένων Συνόδων ἐξέδωσε καί τούς παραληφθέντες ἀπό ἐκεῖνες Κανόνες,ἤ,σύμφωνα μέ τόν Ζωναρά καί τόν Βαλσαμῶνα,τό "ἐκείνων ὑστέρημα,τήν τῶν κανόνων ἔκθεσιν,αὕτη ἀνεπλήρωσεν".5Οἱ ἅγιες ἑπτά Οἰκουμενικές Σύνοδοι συγκροτήθηκαν κατά τῶν αἱρέσεων,πού συντάραξαν τήν Έκκλησία,ἐξ ἀφορμῆς τῶν ὁποίων προέβησαν στόν δογματικό καθορισμό τοῦ Τριαδικοῦ,τοῦ Χριστολογικοῦ καί τοῦ Σωτηριολογικοῦ δόγματος καί ἔτσι διαμορφώθηκαν οἱ τρεῖς αὐτοί δογματικοί κύκλοι,πού ἀποτέλεσαν μέχρι σήμερα τό κέντρο τῆς Ὀρθόδοξης Δογματικῆς.Οἱ δέ ἀποφάσεις αὐτῶν ἐκφράζουν,ἰδιαίτερα ἀναφορικά μέ τά δογματικά ζητήματα,ὅ,τι πάντοτε καί πανταχοῦ καί ὑπό πάντων ἐπιστεύθη,ἀφοῦ ἔγιναν ἀποδεκτές ἀπό ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας,τοῦ Κλήρου καί τοῦ λαοῦ πασῶν τῶν ἐπί μέρους Ἐκκλησιῶν, ὡς ἀλάθητες!4.Βλ.καί ἄρθρο 3 παρ. 1 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος,ὅπου οἱ Ἱρεοί Κανόνες περιβάλλονται μέ ηὐξημένη συνταγματική ἰσχύ:"Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας πού γνωρίζει κεφαλή της τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό...τηρεῖ ἀπαρασάλευτα...τούς Ἱερούς,Ἀποστολικούς καί Συνοδικούς Κανόνες καί τίς ἱερές παραδόσεις!"Τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας εἶναι θεσπισμένο στό ὄνομα τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί ἀδιαιρέτου Τριάδος.5 Ράλη-Ποτλῆ,Σύνταγμα τῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων,Ἀθῆναι,1852,τ. ΙΙ,293,300.Τό πλήρωμα αὐτό ἤ τό ὅλον ἤ τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο συναποτελοῦν ὅλοι οἱ ὀρθοδόξως πιστεύοντες κληρικοί καί λαϊκοί, θεωρεῖται στήν Ὀρθοδοξία ὡς φορέας τοῦ ἀλαθήτου τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ὡς φωνή τῆς Ἐκκλησίας καί ὄργανο ἐκφράσεως τοῦ ἀλαθήτου αὐτῆς, εἶναι ἡ ἀνωτάτη διοικητική ἀρχή αὐτῆς, ἤτοι ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος, στήν ὁποία ἀντιπροσωπεύεται τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας διά τῶν ἐπισκόπων του, οἱ ὁποῖοι δογματίζουν τῇ ἐνεργείᾳ καί ἐπιστασίᾳ καί ἐμπνεύσει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐάν ἔχουν διέλθει τοὐλάχιστον τά στάδια τῆς καθάρσεως, καί τοῦ φωτισμοῦ. Οἱ Πατέρες πολλῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἶχαν φτάσει στήν θέωση καί εἶναι Μεγάλοι ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας!6.



Δέν εἶναι,λοιπόν,δυνατόν τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα ἤ τά δύο μεγάλα τμήματα αὐτοῦ τῶν κληρικῶν ἤ τῶν λαϊκῶν κεχωρισμένα ἤ πολύ περισσότερο κάποιο ἄτομο ἤ κάποιος ἐπίσκοπος ἤ Πατριάρχης ἤ Πάπας,νά δογματίζει ἔγκυρα καί αὐθεντικά,γιατί αὐτό εἶναι ἀποκλειστικό δικαίωμα καί ἔργο μόνον τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν μετεχόντων αὐτῶν ἐπισκόπων,οἱ ὁποῖοι ἀντιπροσωπεύουν τό πλήρωμα καί τήν πίστη του,ὄντες ὑποχρεωμένοι νά ἐκφράζουν καί νά διερμηνεύουν πιστά καί ἀκριβῶς τήν κοινή αὐτή καθολική πίστη καί συνείδηση τῆς Ἐκκλησία ὡς ὅλου.Μέ αὐτό τόν τρόπο οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι διατυπώνουν σέ δογματικούς Ὅρους τήν ὀρθή πίστη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος,τό ὁποῖο,ἀποδεχόμενο τά δεδογμένα,ἀναγνωρίζει τήν οἰκουμενικότητα αὐτῶν,ἡ ὁποία ἔτσι ἐξαρτᾶται καί ἐκ τῆς συμφωνίας καί τῆς ἐν ὁμοφωνίᾳ καί ἀγάπῃ ἑνότητος τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας.Ὅσα παρουσιάζονται στήν εἰσήγησή μας θεμελιώνονται στήν πατερική θεολογία καί τήν πράξη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας,ὅπως ἐκφράζεται στό ἀθάνατο Συνοδικό της,πού ἀποτελεῖ τήν σύνοψη τῆς διδασκαλίας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῆς συμφωνίας τῶν θεοφόρων Πατέρων μας!Θεμελιώνονται στήν ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ μας,πού διαφυλάσσεται μέσα στήν Ἐκκλησία μας.6Ὅπως ὁ Μέγας Ἀθανάσιος,ὁ ἅγιος Νικόλαος καί ὁ ἅγιος Σπυρίδων στήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο.Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στήν Β',ὁ Ἅγιος Ταράσιος στήν Ζ' καί πολλοί ἄλλοι.Ἡ ἀποκάλυψη δόθηκε ἀπό τόν Θεό στήν Ἐκκλησία,ὄχι σέ μοναχικά ἄτομα,ἀκριβῶς ὅπως στήν Παλαιά Διαθήκη "τά λόγια τοῦ Θεοῦ"7 δόθηκαν ὄχι σέ ἄτομα ἀλλά στό λαό τοῦ Θεοῦ.Ἡ ἀποκάλυψη δίνεται,καί εἶναι προσιτή, μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία δηλαδή,μόνο διά μέσου τῆς ζωῆς μέσα στήν Ἐκκλησία, διά μέσου μιᾶς ζωντανῆς καί πραγματικῆς συμμετοχῆς στόν μυστικό ὀργανισμό τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ μας.Αὐτό σημαίνει ὅτι ἀληθινή γνώση εἶναι δυνατή μόνο μέσα στό στοιχεῖο τῆς Παραδόσεως!{Συνεχίζεται...}.


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος
π.Νικόλαος Δημαρᾶς 
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...