ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση Έκτη.Κυριακή 9 (22) Νοεμβρίου 2015 Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Ονησιφόρου και Πορφυρίου μαρτύρων,Νεκταρίου Πενταπόλεως του εν Αιγίνη.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



Τό Νέον Καλεντάριον ὡς ἡ τῶν κακῶν ἀφετηρία καί ἀπώλεια τῶν κακοδόξων.Τὸ Νέο ἡμερολόγιο,θεωρεῖται ἀπό τούς Πατέρες μας ὡς αἵρεση!Αὐτό μᾶς διδάσκει καί ὁ πολὺς Δοσίθεος,ὁ ὁποῖος γίνεται ἀποδεκτὸς ἀπό τήν σύμπασαν Ὀρθοδοξίαν ὅταν κηρύσσει ὅτι:Τέσσερα μεγάλα θηρία γέννησε ὁ ΙΣΤ' αἰώνας.Τὴν αἵρεση τοῦ Λουθήρου,τὴν αἵρεση τοῦ Καλβίνου,τὴν αἵρεση τῶν Γιεβουζιτῶν, καὶ τὴν αἵρεση τοῦ νέου καλενταρίου.Καὶ κατὰ μὲν τῶν αἱρέσεων Λουθήρου καὶ Καλβίνου ἔγραψαν οἱ...κατὰ δὲ τῆς αἱρέσεως τοῦ νέου καλενταρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει μεγάλη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τῷ 1593".Ο Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος,ἐπίσης,ἐδίδασκε,ὅτι ἡ ἑνότης τῶν Ὀρθοδόξων δὲν εἶναι μόνον δογματικὴ ἀλλὰ εἶναι καὶ λειτουργική.Ἔτσι οἱ ἑορτὲς καὶ οἱ νηστεῖες ὀφείλουν νὰ τηροῦνται ταυτοχρόνως ἀπὸ ὅλους τους Ὀρθοδόξους. Κατὰ τὸν Σωζόμενον,οἱ αἱρετικοὶ Ναυατιανοί,ὅπως καὶ οἱ σημερινοὶ Νεοημερολογίτες καὶ Νεο-παλαιοημερολογίτες ποὺ ἔχουν δυὸ ἑορτολόγια καὶ δυὸ Πασχάλια-(βλ. "ὀρθόδοξον ἐκκλησίαν" Φιλανδίας,Ἁγιορεῖτες μνημονευτὲς ποὺ λειτουργοῦν μία μὲ τὸ Νέο καὶ μία μὲ τὸ Παλαιό,ὅπως καὶ τὰ σλαυικὰ Πατριαρχεῖα,ποὺ βρίσκονται σὲ κοινωνία μὲ τὶς νέες χῶρες,τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο)-,πίστευαν ὅτι τὸ θέμα τῆς λειτουργικῆς ἑνότητος ἦταν θέμα "ἀδιάφορον".Στὴν ἐν Ἀγγάρῳ τῆς Βιθυνίας Σύνοδον εἰπώθηκε,ὅμως,γιὰ τὸν Κανόνα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα ὅτι εἶναι ἀδιάφορος καὶ ὅτι δὲν εἶναι ἀξιόλογη αἰτία πρὸς χωρισμὸν τῆς Ἐκκλησίας ἡ διαφωνία τῆς Ἑορτῆς.Ὅλως ὅμως ἀντιθέτως,γιὰ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον,αὐτὸ εἶναι ἀδιανόητο καὶ ἡ λειτουργικὴ ἑνότης εἶναι ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ:"προετιμήσαμεν τὴν συμφωνίαν τῆς τῶν χρόνων παρατηρήσεως...Οὐδὲ γὰρ ἡ Ἐκκλησία χρόνου ἀκρίβειαν οἶδεν,ἂλλ ἐπειδὴ παρὰ τὴν ἀρχὴν πᾶσιν ἔδοξεν τοῖς Πατράσιν διηρημένοις,ὁμοῦ συνελθεῖν καὶ τούτων ὁρισάντων ἡμέραν,τὴν συμφωνίαν πανταχοῦ τιμῶσα καὶ τὴν ὁμόνοιαν ἀγαπῶσα,κατεδέξατο τὸ ἐπιταχθέν...".Ρ.G.48,864,871.



Βλ.τὴν ἰδιαίτερη ἐργασία μας στὸ τεῦχος 28 τῶν "Ἁγίων Κολλυβάδων",ποὺ ἀρνήθηκε νὰ δημοσιεύσει ὁ "Ὀρθόδοξος Τύπος",περὶ τοῦ ἀναθεματισμοῦ ὑπὸ τῶν Πανορθοδόξων συνόδων τῶν ἐτῶν 1583 καὶ 1593 ὅλων ὅσοι ἀκολουθοῦν νέον ἡμερολόγιον καὶ νέον πασχάλιον.42Τό ἀπόσπασμα ἀπό τήν Ὁμολογία Πίστεως τοῦ Ἁγίου Δοσιθέου,ὅπου τονίζεται ὅτι ἕνα ἀπό τά θηρία καί αἱρέσεις (τῶν εἰρημένων αἱρέσεων),πού ἐφάνησαν τόν δέκατο πέμπτο αἰῶνα ἦταν καί ἡ μετάθεση τοῦ καλενταρίου καί ἡ μετάθεση τοῦ ἁγίου Πάσχα.7.Ὁ μολυσμός ὁ ἐκ τῆς αἱρέσεως.Ὅσο καὶ ἂν ἐπιθυμοῦμε τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων,κατ' ἐξοχήν ὡς ἱερεῖς,καί νά δείχνουμε φιλανθρωπία,ὁμοιάζοντες πρός τόν μακρόθυμο καί παντελεήμονα Κύριον,δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε τὸ ὅτι,κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Σιναΐτη,ὁ αἱρετικὸς Ὠριγένης νόσησε "ψεύτικη φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ" καὶ ἀναθεματίστηκε !Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας διεκήρυξαν,καί ἡμεῖς οἱ ἱερεῖς κηρύσσουμε ὅτι:Ἡ αἵρεσις,«ἀκοινώνητός ἐστι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Οὐρανῶν ἀλλοτρία » ( Μ.Ἀθανασίου ΒΕΠΕΣ 33,178 ),«Τὸ ἔσχατον πτῶμά ἐστι τῆς ψυχῆς» ( Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης ,ΡG ,44 ,504 ),«Θεομίσητός ἐστιν ἡ αἵρεσις » (Μ. Ἀθανασίου ΒΕΠΕΣ 31,241 ).Ἐνῶ οἱ αἱρετικοί,κατὰ τὸν Μ. Ἀθανάσιον,εἶναι λύκοι καὶ πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου (Πίστις τῶν ἁγίων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ, P.G.28,1641 c. ),καί κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο,εἶναι χειρότεροι καὶ ἀπὸ τὸν Ἰούδα (Ἐπιστολὴ σμ΄, P.G. 32, 897 a. ).Οἱ Ἅγιοι διά τῶν εὐσεβῶν ἱερέων καί ἀρχιερέων προτρέπουν τοὺς αἱρετικοὺς νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν αἵρεση καὶ νὰ προσέλθουν στὴν καθολικὴ Ἐκκλησία,διαφορετικὰ δὲν ὠφελοῦνται ἀπὸ τὰ «καλά τους ἔργα»,οὔτε μποροῦν νὰ κληρονομήσουν τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ".(Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου,P.G.96,508 c. ).«Ἐκτός της Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία» (Ἅγιος Κυπριανὸς Καρχηδόνος).«Ὡς ξένους καὶ ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ,θὰ ἐννοήσουμε ὅσους εἶναι ἀβάπτιστοι ἢ δὲν ἔχουν ὀρθὴ πίστη».(Ὁσίου Ἰωάννη Σιναΐτη , Περὶ ἀποταγῆς β΄).Εἶναι δυνατόν,ὅταν ἡ αἵρεση "ἀρνεῖται τήν Ὀρθοδοξίαν,ἀντιμάχεται τήν ἀλήθειαν καί φθείρει ἐν κακῇ διδασκαλίᾳ τήν πίστιν τοῦ Θεοῦ","ὑπέρ ἧς Ἰησοῦς Χριστός ἐσταυρώθη" (Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου,ΒΕΠΕΣ,2,267),ὅταν "ἡ κοινωνία τῆς αἱρέσεως εἶναι ἀλλοτρίωσις Χριστοῦ" (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου,PG,99,127b), ἀπομάκρυνσις "ἀπό τοῦ τῆς Θεοῦ Χάριτος","πτῶσις εἰς κατάραν" καί "εἰς τό σκότος, τό ἐξώτερον"43(Ἁγίου Δαλματίου,M4, 1257) "ἔνθα οὐκ ἔστιν εἰρήνη", ὅταν "δόρατα ἀκοντίζει κατά τῆς Ἐκκλησίας,τοὔτέστιν ἐντός αὐτοῦ τοῦ Οἴκου τοῦ Θεοῦ" (Ἁγίου Κελεστίνου Ρώμης,Μ4, 1048),νά παρέχει τήν κάθαρσιν,τόν φωτισμό καί τήν Θέωση-(μέ ποιά ἄραγε μέσα χάριτος καί ἁγιασμοῦ καί ποιά ἱερωσύνη;),-κατά τούς Πατέρες μας.Καί,ἑπομένως,εἶναι δυνατόν νά παρέχει τήν σωτηρίαν,ὄχι μόνον σέ αὐτούς τούς ἴδιους τούς αἱρετικούς,ἀλλά καί σέ ὅσους παραμένουν σέ θανάσιμη κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς,οἱ ὁποῖοι:"εἰ καί τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται", κατά τόν μέγαν Ὁμολογητήν Ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην;


Ὁ ἐκ τῆς κοινωνίας μέ τήν αἵρεση μολυσμός τῶν ἱερέων καί τῶν πιστῶν.


Εἶναι δυνατόν οἱ αἱρετικοί νά παρέχουν τήν σωτηρία σέ ὅσους παραμένουν σέ θανάσιμη κοινωνία μέ αὐτούς,μετά τά ὅσα ἔχουν ἤδη καταστεῖ πασίδηλα σέ ὅλους καί ὅλοι πλέον παντοῦ εἶναι ἐν πλήρει συνειδήσει τῶν διαδραματιζομένων, γιά τούς ὁποίους ἰσχύει τό:"εἰ καί τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται",κατά τόν μέγαν Ὁμολογητήν Ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην;Ἐάν καί κατά τόν Ἅγιον Θεόδωρον τόν Στουδίτην33 ἔχει μολυσμόν ἡ κοινωνία μέ τήν ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ αἱρετικοῦ, (εἰκονομάχου ἐπισκόπου τότε καί Οἰκουμενιστοῦ-Νεοημερολογίτου σήμερα), ἔστω καί ἄν εἶναι ὀρθόδοξος ὁ ἀναφέρων34,τότε τί βάπτισμα καί τί μυστήρια παρέχει ὁ αἱρετικός ἐπίσκοπος ἤ ὁ ἱερεύς πού τόν μνημονεύει καί ποιά χάρη παίρνουν οἱ πιστοί ἀπό τόν μολυσμόν αὐτόν;Ἑπομένως,ὁ διακόπτων τήν κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς καί προσερχόμενος στήν Ἐκκλησία τῶν Πατέρων, προσέρχεται καί ἀποκηρύσσει τήν αἵρεση μέ λίβελο καί μυρώνεται,σύμφωνα μέ τούς Ἱερούς Κανόνες καί κατά τόν Μέγα Βασίλειο,(47ος Ἱερός Κανών),καί κατά τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη,ἐάν δέν ἔχει τηρηθεῖ ἡ τριττή κατάδυση, βαπτίζεται.33Ὅπως καί κατά τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες τούς ἐπί τοῦ Λατινόφρονος αὐτοκράτορος Μιχαήλ Παλαιολόγου Μαρτυρίσαντες,πρός τόν ὁποῖον ἔγραφαν:"Καί πῶς ταὖτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχή,καί οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνίας τῶν μνημονευσάντων αὐτίκα,καί ὡς καπηλεύσαντας τά θεῖα τούτους ἡγήσεται;...Πλήν ὅτι μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία,ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν,κἄν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων".V. Laurent-Darrouzes,Dossier Grec de l' Union de Lion, (1273-1277,p. 376-403, Paris 1976).34 PG 99, 1669 A.35 Ὁ Ἅγιος, ἰδιαίτερα,ἀναφέρεται στίς χειροτονίες τῶν αἱρετικῶν Εἰκονομάχων,πού ἔγιναν δεκτοί ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο γράφει:"Πάντως δέν δέχθηκε τούς πρωτάρχας τῆς αἱρέσεως καί τούς ἐμπαθῶς ἐγκειμένους καί μή γνησίως καί ἀληθῶς μετανοοῦντες,ὅπως εἶπε ὁ θεῖος Ταράσιος.Δέχθηκε ἐκείνους πού ἀκολούθησαν τούς πρωτάρχας τῶν αἱρέσεων καί πού μετανόησαν εἰλικρινά,35 καί ἐκείνους πού χειροτονήθηκαν ἀπό τούς αἱρετικούς Εἰκονομάχους δέν ἀναχειροτόνησε,ἀφοῦ ὁμολόγησαν τήν Ὀρθοδοξία,ὅπως φαίνεται ἀπό τήν α΄ πράξη τῆς Ζ΄ Οἰκουνενικῆς.Ἐπίσης μερικῶν αἱρετικῶν δέχθηκε τό βάπτισμα δι᾽ οἰκονομίαν,ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος.Τήν περιστατική καί καιρική οἰκονομία δέν τά ἔκανε ὅρον ἡ Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική.Ὁ βιογράφος τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ ἀναφέρει ὅτι ἡ κοινωνία μέ τόν αἱρετικό Σέργιο ἦταν ἡ αἱτία τῆς φυγῆς τοῦ Ἁγίου Μαξίμου ἀπό τήν Κνωσταντινούπολη,γιά νά μή μολυνθεῖ!Περί μολυσμοῦ ἀπό τήν κοινωνία μέ τήν μονοθελητική αἵρεση!Γράφει ἐπὶ λέξει36:" Ἐπεί δ᾽ ἑώρα,(ὁ Ἅγιος Μάξιμος),ὡς ἀνωτέρω ἔφαμεν,τὴν τῶν Μονοθελητῶν τηνικαῦτα αἵρεσιν εἰς τέλειον μᾶλλον ἐκτεινομένην,καὶ δεινῶς κὰθ᾽ ἡμέραν ὑπὸ τῶν τῆς ἀσεβείας προστατῶν αὐξανομένην,ἔστενε μὲν καὶ πένθει βαρυτάτῳ συνείχετο,οἰκτιζόμενος μάλιστα καὶ τοὺς τὰ παράνομα δρῶντας,οὐκ εἶχε δ᾽ ὅ,τι καὶ πράξοιεν ἑαυτῶ, οὕτω τοῦ κακοῦ εἰς ἄμετρον ἐκχυθέντος,καὶ Ἐώαν μικροῦ πᾶσαν καταλαβόντος καὶ Ἑσπέριον.Ὅθεν καὶ ἐν τοσούτοις δεινοῖς,τούθ' εὑρίσκει μόνον ἑαυτῷ τὸ λυσιτελοῦν,καὶ τοῖς πράγμασιν.Ἐπεί γὰρ ἐγίγνωσκε τὴν πρεσβυτέραν Ρώμην τοῦ τοιούτου καθαρεύουσαν μύσους, (σ.σ. τοῦ μολυσμοῦ) καὶ ὅσον ἐν Ἀφρικῇ,καὶ ὅσον ἐν ἄλλοις τόποις καὶ νήσοις ἐκείναις ταῖς πέριξ,λιπῶν τὰ ἐνταῦθα,ἐκεῖσε ἐπιφοιτᾶ,συνηγορίαν δώσων τῷ λόγῳ καὶ τοῖς ἐκεῖ συνεπόμενος ὄρθοδοξοις·''.Τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ Διδασκάλους μιμήθηκαν καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες Ὁσιομάρτυρες πού μαρτύρησαν ἐπὶ Βέκκου τοῦ Λατινόφρονος καὶ ἔγραψαν τὴν περίφημη ἐκείνη ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα Μιχαὴλ τὸν Παλαιολόγον,ἡ ὁποία εἶναι θεολογικότατη καὶ πλήρης Θείων ἀληθειῶν ὅπου περί τοῦ μολυσμοῦ ἐκ τῆς αἱρέσεως διαλαμβάνονται τά ἑξῆς:"Ἐμπεριέχεται δὲ καὶ στὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Α΄ καὶ Β΄ ἐπονομασθείσης Συνόδου,ὅτι ὄχι μόνον ἀνεύθυνοι εἶναι ἀλλὰ καὶ ὅτι πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι προφανῶς αἱρετικοὶ καὶ διδάσκουν δημόσια,αἱρετικὰ διδάγματα,καὶ πρὶν νὰ ὑπάρξη συνοδικὴ καταδίκη τους, ἀκριβῶς,ἐπειδὴ ἡ Ὀρθόδοξος του Χριστοῦ Ἐκκλησία τὴν ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως, κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς ἀναίμακτου θυσίας,τὴν θεωροῦσε πάντοτε συγκοινωνίαν τελείαν μὲ τὸν μνημονευόμενον ἀρχιερέα καὶ τὸ φρόνημά του.Διότι ἔχει γραφεῖ στὴν ἐξήγησιν τῆς Θείας Λειτουργίας ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως...καὶ ὅτι εἶναι κοινωνὸς αὐτοῦ καὶ τῆς πίστεως καὶ διάδοχος τῶν Θείων μυστηρίων...(καί) ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία μὲ μόνην τὴν ἀναφορὰν αὐτοῦ,ἔστω καὶ ἂν εἶναι ὀρθόδοξος ὁ ἀναφέρων".37.36 ΡG.90,73,76.37Δοκίμιον Ἱστορικόν,περὶ τοῦ σχίσματος τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας ἀπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς-καὶ τῶν ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδω γενομένων δολιοτήτων καὶ ἐκβιασμῶν εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων-συγγραφὲν ὑπὸ τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ,Ἅγιον Ὅρος 1895,ἐπανέκδοσις 1991,σελ. 106-107.8.


Ἡ κυρυσσομένη σήμερα αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί οἱ ἑνώσεις ὀρθοδόξων (Οἰκουμενιστικῶν) ἐκκλησιῶν μέ τούς καταδικασμένους αἱρετικούς Μονοφυσίτες καί Λατίνους.


1.Σήμερα,ἀφ᾽ ἑνός κηρύσσεται ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ,πού ἀπό τούς περισσότερους θεολόγους θεωρεῖται ὡς καινοφανής αἵρεση.2.Ἀφ᾽ ἑτέρου ἔχουν γίνει καί στήν πράξη ἑνώσεις,μετά ἀπό συμφωνίες τῶν διαφόρων Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων καί αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μέ καταδικασμένους αἱρετικούς.Πρόκειται,λοιπόν,γιά ἄλλη αἵρεση ὅταν μιλᾶμε γιά τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ,ἡ κήρυξη τῆς ὁποίας ἐπιβάλλει τήν διακοπή τοῦ μνημοσύνου τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων καί πατριαρχῶν,ἀλλά καί Οἰκουμενιστῶν γερόντων καί πνευματικῶν,καί πρό Συνοδικῆς Διαγνώμης,κατά τόν 31ο Ἀποστολικό Κανόνα καί τόν 15ο τῆς ΑΒ΄ ἐπί Μεγάλου Φωτίου Συνόδου38,καί εἶναι ἐντελῶς διαφορετικό τό θέμα τῆς ἑνώσεως ὁλόκληρων Πατριαρχείων καί αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, πατριαρχῶν, ἐπισκόπων, πρεσβυτέρων, διακόνων, μοναχῶν καί λαϊκῶν μέ καταδικασμένους ἀπό Συνόδους αἱρετικούς, ὅπως εἶναι:38Ὅταν ἡ αἵρεση εἶναι καινοφανής τήν τελική κατάκρισή της θά τήν ἀποφασίσει,κατά τήν γνώμη τῶν περισσοτέρων κανονολόγων,ἡ μέλλουσα νά συνέλθει Σύνοδος,πού θά καταδικάσει καί τούς Οἰκουμενιστές.Κηρυσσομένης τῆς αἱρέσεως,παρέχεται δικαίωμα,ἅμα καί ὑποχρέωση στούς Ὀρθοδόξους νά διακόψουν καί πρό Συνοδικῆς Διαγνώμης τό μνημόσυνο τῶν κηρυσσόντων τήν αἵρεση ἐπισκόπων καί ὅλων τῶν κοινωνικῶν μέ τούς αἱρετικούς ἄλλων ἡγουμένων - κληρικῶν κατά τόν ΙΕ΄ τῆς ΑΒ΄ Συνόδου κατά τήν κρατοῦσα γνώμη, ἀλλά κατ᾽ ἐξοχήν τό δικαίωμα τοῦτο θεμελιώνεται στόν 31ο Ἀποστολικό Κανόνα.46 οἱ Μονοφυσίτες, μέ τούς ὁποίους ἔχει ἑνωθεῖ τό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας καί πλῆθος ἄλλων τοπικῶν Νεοημερολογιτικῶν καί Νεο-"παλαιοημερολογιτικῶν" Σλαυικῶν ἐκκλησιῶν, μετά το Σαμπεζύ,καί οἱ Λατῖνοι μέ τούς Οὐνίτες,μέ τούς ὁποίους ἔχουν ἑνωθεῖ καί στήν πράξη,μετά το Μπαλαμάντ,κατ᾽ ἐξοχήν τό Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως,ὅλες οἱ Νεοημερολογιτικές ἐκκλησίες τοῦ ἐξωτερικοῦ καί πολλά Σλαυικά Πατριαρχεῖα καί τοπικές ἐκκλησίες,ὅπως καί οἱ Νεοημερολογίτες Ρουμάνοι καί μεγάλα τμήματα τῶν Οὐκρανῶν,ἀφοῦ ἐκεῖ,(στήν Οὐκρανία),ὑπάρχουν τρία ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα (!),τό ἕνα εἶναι οὐνιτικό!9.Εἰδικότερη θεολογική καί ἱστορική ἀνάλυση τῆς ἑνιαίας στάσεως τῶν Ἁγίων Πατέρων,ὅταν μία ἐκκλησία καθίσταται αἱρετική.Πότε νεκρώνεται ὅλο τό αἱρετικό ἐκκλησιαστικό σῶμα;"Οἱ τοίνυν ὑφ᾽ ἑαυτῶν κατακριθέντες καί ὑπό τῶν Ρωμαίων ἐπί ὀγδόης Ἰνδικτιῶνος γενομένης συνόδου καθαιρεθέντες,ποίαν ἐπιτελέσουσιν μυσταγωγίαν·ἤ ποῖον πνεῦμα τοῖς παρά τῶν τοιούτων ἐπιτελουμένοις ἐπιφοιτᾶ;" Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής (PG 90,120).Οἱ ἑνώσεις μέ τούς Μονοφυσίτες καί τούς Λατίνους.38 Ὅταν ἡ αἵρεση εἶναι καινοφανής τήν τελική κατάκρισή της θά τήν ἀποφασίσει, κατά τήν γνώμη τῶν περισσοτέρων κανονολόγων,ἡ μέλλουσα νά συνέλθει Σύνοδος,πού θά καταδικάσει καί τούς Οἰκουμενιστές.Κηρυσσομένης τῆς αἱρέσεως,παρέχεται δικαίωμα,ἅμα καί ὑποχρέωση στούς Ὀρθοδόξους νά διακόψουν καί πρό Συνοδικῆς Διαγνώμης τό μνημόσυνο τῶν κηρυσσόντων τήν αἵρεση ἐπισκόπων καί ὅλων τῶν κοινωνικῶν μέ τούς αἱρετικούς ἄλλων ἡγουμένων-κληρικῶν κατά τόν ΙΕ΄ τῆς ΑΒ΄ Συνόδου κατά τήν κρατοῦσα γνώμη,ἀλλά κατ᾽ ἐξοχήν τό δικαίωμα τοῦτο θεμελιώνεται στόν 31ο Ἀποστολικό Κανόνα.46 



Η ἕνωση τῶν Νεοημερολογιτῶν στήν πράξη μέ τήν καθημερινή μυστηριακή καί συμπροσευχητική διακοινωνία μέ τούς προκαταδικασμένους αἱρετικούς Μονοφυσίτες καί Λατίνους,στήν Ἀντιόχεια καί στίς μητροπόλεις τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συνεπάγεται τόν μολυσμόν καί τήν σταδιακή σήψη ὅλων τῶν Νεοημερολογιτικῶν αὐτῶν ἐκκλησιῶν.Συνεπάγεται τήν ἡμέραν καθ᾽ ἡμέραν ἐξάπλωση τῆς νεκροποιοῦ ἀσθένειας τῆς Μονοφυσιτικῆς καί Λατινικῆς αἱρέσεως καί τῆς σήψεως καί στήν συνέχεια τήν πλήρη ἀπονέκρωση τῶν ἐκκλησιῶν αὐτῶν.Ἡ σήψη καί ἡ νεκροποιός ἀσθένεια ἐξαπλώνεται ὄχι μόνον σέ αὐτούς πού ἑνώνονται μέ τούς καταδικασμένους αἱρετικούς,ἀλλά καί στούς κοινωνοῦντες μέ αὐτούς,ὅπως συμβαίνει μέ ὅσους κοινωνοῦν μέ τά Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας καί τό λεγόμενο Οἰκουμενικό,δηλ. τῶν Νεοημερολογιτῶν καί τῶν Νεο-"παλαιοημερολογιτῶν" τῶν Σλαυικῶν Πατριαρχείων,ἀφοῦ ἀκολουθοῦν τούς πεπτωκότες στήν αἵρεση καί κοινωνοῦν μαζί τους,χωρίς καμμία ἀντίσταση,σιωπῶντες καί ἀποδεχόμενοι στήν πράξη τήν γενομένη προδοσία.Οἱ περισσότεροι,βέβαια,ἀπό αὐτούς δέν ὑστεροῦν σέ αἱρετικές δηλώσεις καί ἑνωτικές πράξεις,ἀφοῦ καί στήν Ἑλλάδα ἔφερε τόν μιαρό πάπα καί ἀνεγνώρισε τόν παναιρετικό ὡς ἐπίσκοπο ὁ καί σωματικά πλέον νεκρός Χριστόδουλος,καί ὅλη ἡ Νέα ἐκκλησία μέ τήν ἱεραρχία της τόν χειροκρότησε καί μολύνθηκε ἄμεσα πρός θάνατον.Συνεχίζεται....

Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π.Νικόλαος Δημαρᾶς 
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...