ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση Ένατη,τελευταία.Τετάρτη 19 (2) Νοεμβρίου 2015 Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Αβδιού Προφήτου,Βαρλαάμ μάρτυρος.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



Ζ΄.14.Συμπεράσματα



Ὅποιος ἀκολουθεῖ τήν αἵρεση δέν ἔχει τήν δυνατότητα τῆς ἐν Χριστῷ τελειώσεως καί σωτηρίας ἐφ' ὅσον "τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνώσεως" (ΞΘ΄ τῆς 106 Θεοφίλου, Β΄ 29 107.Γιά τά ἀνωτέρω καί τίς παραπομπές βλ. Ρωμανίδη, ὃ.π. σελ 72.108 Μ.Βασιλείου,Ὁμιλία,Ὅτι οὐκ ἐστιν τῶν κακῶν αἰτιος ὁ Θεός,PG 31, 332 78Καρθαγένης) ἤ "ἐκ τῆς τοῦ Κυριακοῦ σώματος ἑνώσεως ἀνησυχάστῳ διχονοίᾳ" ἀποσχίζεται (ΞΣΤ΄ τῆς Καρθαγένης),γιά νά μεταβεῖ ἐκεῖ "ὅπου ἐκκλησία οὐκ ἔστιν" (Κανών Καρχηδόνος),"τῷ τῆς ἀποστασίας συνεδρίῳ".Οἱ αἱρετικοί ὑπάρχουν "πάσης ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ἐκβεβλημένοι καί ἀνενέργητοι" (α΄τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς),τελοῦντες ὑπό τήν κυριαρχίαν τοῦ διαβόλου "δώσει αὐτοῖς ὁ Θεός μετάνοιαν πρός τό ἐπιγνῶναι τήν ἀλήθειαν,καί ἵνα ἀνασφήλωσιν οἱ ἐκ τῶν τοῦ διαβόλου βρόχων αἰχμαλωτισθέντες αὐτῷ εἰς τῷ αὐτοῦ θέλημα" (ΞΣΤ΄ Καρθαγένης).Ἡ αὐστηρή αὐτή στάση τῶν ἁγίων Πατέρων εἶναι συνέπεια τῆς Ἐκκλησιολογίας τους.Ἐφ' ὅσον μία μόνον Ἐκκλησία ὑπάρχει, (ἕν σῶμα μόνον ἀντιστοιχεῖ εἰς μίαν κεφαλήν),εἶναι φυσικό,ὅτι οἱ ἀποκόπτοντες ἑαυτούς διά τῆς αἱρέσεως ἤ τοῦ σχίσματος ἀπό τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας,παύουν νά εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί νά ἔχουν τό Ἅγιον Πνεῦμα.Ὁ "οἶκος αὐτῶν ἀφίεται ἔρημος" καί ἐκπίπτει εἰς "ἐκκλησίαν πονηρευομένων" (Νικηφόρου Ὁμολογητοῦ ἐπιστολή γ΄).Γιαὐτό τό λόγο καί τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν θεωροῦνται ὡς ἄκυρα,ἐπειδή ἀκριβῶς οἱ αἱρετικοί στεροῦνται τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.Στούς αἱρετικούς δέν ὑφίσταται κἄν ἀληθές βάπτισμα ἤ χρίσμα ("ἀσφαλῶς κρατοῦμεν,μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι ἔξω τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας ἑνός ὄντος βαπτίσματος,καί ἐν μόνῃ τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ ὑπάρχοντος...ὅθεν οὐ δύναται χρίσμα τοῖς αἱρετικοῖς εἶναι").Ὁ λόγος εἶναι προφανής "παρά δέ τοῖς αἱρετικοῖς,ὅπου ἐκκλησία οὐκ ἔστιν,ἀδύνατον ἁμαρτημάτων ἄφεσιν λαβεῖν" καί "οὐ γάρ δύναται ἐν μέρει ὑπερισχύειν εἰ ἠδυνήθη βαπτίσαι,ἴσχυσε καί Ἅγιον Πνεῦμα δοῦναι εἰ οὐκ ἠδυνήθη,ὅτι ἔξω ὤν, Πνεῦμα ἅγιον οὐκ ἔχει,οὐ δύναται τόν ἐρχόμενον βαπτίσαι,ἐνός ὄντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,καί μιᾶς ἐκκλησίας ὑπό Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν,ἐπάνω Πέτρου τοῦ Ἀποστόλου ἀρχῆθεν λέγοντος,τῆς ἑνότητος τεθεμελιωμένης καί διά τοῦτο τά ὑπ' αὐτῶν γινόμενα ψευδῆ καί κενά ὑπάρχοντα,πάντα ἐστίν ἀδόκιμα" (Κανών Καρχηδόνος).Αὐτός ὁ Κανών δέν ἀποτελεῖ κάτι τό καινοφανές στήν Ἐκκλησία. Εἶναι ἀπήχηση τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ Ἀποστόλου Παύλου "ἕν σῶμα καί ἕν Πνεῦμα,καθώς καί ἐκλήθητε ἐν μι ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν εἷς Κύριος,μία πίστις,ἕν βάπτισμα" (Ἐφ. δ΄4-5).Κάθε ἄλλη θεώρηση τῶν αἱρέσεων θά ἀνέτρεπε τήν ἐκκλησιολογική αὐτή βάση τοῦ παμμεγίστου Ἀποστόλου καί τοῦ Καθολικοῦ Κανόνος τῆς Καρχηδόνος.Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ πού ὁρίζεται "ὡς ἡ τοῦ Θεοῦ περί τό γένος ἡμῶν ἐσχάτη φιλανθρωπία καί ἀγαθότης...τό πᾶσιν ἀφθόνως τῶν ἀγαθῶν τῶν ἑαυτοῦ μεταδοῦναι καί ἡ τῆς μακαριότητος κοινωνία",πρέπει νά εἶναι ὁ ὁδηγός στήν ἐξατομίκευση τῆς ποιμαντικῆς μας ὡς ἱερέων καί ἀρχιερέων. Μέ πολλή συγκατάβαση,ἀγάπη καί ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον ὀφείλουμε νά ἐνσκήπτουμε στά πολυποίκιλα προβλήματα τῶν πιστῶν μας,πού πολλές φορές εἶναι ζητήματα ζωῆς καί θανάτου,νά τούς ἀγκαλιάζουμε,νά τούς καθοδηγοῦμε μέ ἐπιείκεια,δεικνύοντας ἔλεος καί φιλανθρωπία,ὅμοια μέ ἐκείνην τοῦ Θεοῦ καί δημιουργοῦ μας.79Μέσα, λοιπόν,στό φῶς τῆς Ἀναστάσεως,νῦν,ὅτε,πάντα πεπλήρωται φωτός,οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια,ἐλεημένοι πρῶτοι ἐμεῖς ἀπό τήν πανυπεραγαθότητα τοῦ Θεοῦ,ὀφείλουμε νά ἐλεοῦμε καί νά οἰκονοῦμε μέ ἀμέριστη ἀγάπη αὐτούς πού ζητοῦν παρηγοριά καί στήριξη,καταφεύγοντας στήν κιβωτό τῆς σωτηρίας,στήν ἁγία μας Ἐκκλησία.109Σ' αὐτό τό πνεῦμα θά ἀντιμετωπίζονται μέ συγκατάβαση,οἰκονομῶντας τούς πιστούς μας μέ τό ἴδιο πνεῦμα τοῦ θεϊκοῦ ἐλέους καί τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Χριστοῦ μας,τά θέματα τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς τελέσεως τῶν μνημοσύνων τήν ἀναστάσιμη ἡμέρα τῆς Κυριακῆς,τῆς ἀπαράδεκτης,κατά τούς Πατέρες μας,τελέσεως τῶν γάμων τό Σάββατο,τῶν γνουκλισιῶν τίς ἀναστάσιμες ἡμέρες καί τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς,κατά τόν ἑσπερινόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,ἀλλά καί τῆς ἀπαγόρευσης ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες τῶν παρ' ἐνορίαν ἱεροπραξιῶν,Θείων Λειτουργιῶν καί κουρᾶς μοναχῶν, ἄνευ τῆς γνώσεως τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου, καθ' ὅτι ὁ ἐνεργῶν λάθρα τοῦ ἐπισκόπου,τῷ διαβόλῳ δουλεύει.Ὁ ἴδιος ὁ Θεός δέν κολάζει ἀλλά μᾶλλον παιδαγωγεῖ παραχωρῶν110 τίς κολάσεις.Δέν μᾶς ἀπειλεῖ μέ αἰώνια κόλαση,πού κατά τόν Μέγα Βασίλειο καί ὅλους τούς Πατέρες,εἶναι δημιούργημα τοῦ διαβόλου καί τῶν ἀμετανοήτων ἐν ἀσθενείᾳ ψυχῆς κεκοιμημένων καί χωρισμένων ἐν ζωῇ ἀπό τόν φιλάνθρωπο Θεό ἀνθρώπων,οἱ ὁποῖοι,ἀλοίμονο,θά Τόν δοῦν στήν Δευτέρα παρουσία ὡς πῦρ κολαστικόν καί αἰώνιον,111 ἐάν δέν εἶδαν Αὐτόν ὡς φῶς ἀναστάσιμον,ἄκτιστον καί ζωοποιοῦν στήν ζωή αὐτή καί κατά τόν Μέγαν Θεολόγον Γρηγόριον.109Δίκαιός ἐστιν ὁ ἐλεῶν ὅλην τήν ἡμέραν.110"Καί πῶς ἀγαθός ὤν ὁ ὑπεράγαθος Θεός καί πολυεύσπλαχνος,τούς τοῦ κόσμου πολλούς καί ποικίλους πειρασμούς καί θλίψεις παρεχώρησε γενέσθαι.Τούς μέν θέλων κατά παραχώρησιν,ἤ ὡς τούς κόπους τῆς μετανοίας λέγω δή,πείνης δίψης,πένθους,στερήσεως τῶν ἀναγκαίων,ἐγκρατείας τῶν ἡδέων,τήξεις τοῦ σώματος ἐν ἀσκήσει,ἀγρυπνίας,κόπους,πόνους,δάκρυα πολλά καί πικρά,στεναγμούς, φόβον τοῦ θανάτου,τῆς ἐρεύνης,τοῦ λογοθεσίου,τῆς ἐν τῷ Ἅδῃ κατοικοίσεως μετά τῶν δαιμόνων,τήν φρικτήν ἡμέραν ἐκείνην τῆς κρίσεως,τήν μέλλουσαν αἰσχύνην ἐπί πάσης τῆς κτίσεως, τόν τρόμον,τόν πικρόν ἔλεγχον περί τῶν πράξεων,λόγων τε και ἐννοιῶν,τήν ἀπειλήν,τήν ὀργήν τάς πολυτρόπους κολάσεις καί αἰωνίους,τό ἀνωφελές θρῆνος καί τά ἄπαυστα δάκρυα τό ἀφεγγές σκότος τόν φόβον,τόν πόνον,τήν ἔκπτωσιν,τήν λύπην, τήν στενοχωρίαν καί πνυγμόν τῆς ψυχῆς ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καί ἐν τῷ μέλλοντι.Μετά τῶν ἐν τῷ κόσμῳ κινδύνων τά ναυάγια,τά πολυποίκιλα νοσήματα,τάς ἀστραπάς,τάς βοντάς, τήν χάλαζαν,τούς σεισμούς,τούς λιμούς,τούς καταποντισμούς,τούς ἀώρους θανάτους,καί ἁπλῶς πάντας τούς ἀκουσίως ἡμῖν κατά παραχώρησιν γινομένους ὀδυνηρούς.Τούς δέ μή θέλων ὁ Θεός,ἀλλ' ἡμεῖς καί οἱ δαίμονες,οἷον τάς μάχας,τά πάθη,τάς πολυτρόπους ἁμαρτίας,ὧν παριών ὁ λόγος δηλώσειε τά ὀνόματα,ἀπό τῆς ἀφροσύνης μέχρι τῆς ἀπογνώσεως καί τελείας ἀπωλείας,τήν ἐπιδρομήν τῶν δαιμόνων,τούς πολέμους,τήν τυραννίδα τῶν παθῶν,τάς ἐγκαταλείψεις,τάς ταραχάς καί μεταβολάς τοῦ βίου,τάς ὀργάς,τάς συκοφαντίας καί πᾶσαν θλῖψιν,ἥν ἡμεῖς θέλοντες,ἑαυτοῖς καί ἀλλήλοις προσφέρομεν,Θεοῦ μή βουλομένου.



Καί πάλιν,πῶς ἐν μέσῳ τῶν τοσούτων κακῶν πολλοί ἐσώθησαν,μηδενός ἐμποδίσαι ἰσχύοντος.Καί πολλοί ἀπωλέσθησαν τοῦ Θεοῦ μή θέλοντος." ὅ.π. Ὁσίου Πέτρου τοῦ Δαμασκηνοῦ τοῦ Ἱερομάρτυρος,Φιλοκαλία,σελ. 6 καί 7.111"Ὥς τίκεται κηρός ἀπό προσώπου πυρός οὕτως ἀπωλοῦνται οἱ ἁμαρτωλοί ἀπό προσώπου τοῦ Θεοῦ καί οἱ δίκαιοι εὐφρανθήτωσαν".Τέλος.


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π.Νικόλαος Δημαρᾶς
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου