ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση Τέταρτη.Τετάρτη 5 {18} Νοεμβρίου 2015,Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Γαλακτίωνος και Επιστήμης Οσιομαρτύρων.Η φωτογραφία της ανάρτησης ανήκει στον αείμνηστο Ιερομόναχο-θεολόγο π.Θεοδώρητο Μαύρο.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



4.Ἡ διδασκαλία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν θεοφόρων Πατέρων μέσα ἀπό τά πρακτικά τῆς ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου



Καί οἱ αἱρετικοί Εἰκονομάχοι ἔγιναν μέν δεκτοί,ὄχι ἁπλῶς καί ὥς ἔτυχεν,ἀλλά μέ μεγάλη δυσκολία,μετά ἀπό ἀνάκριση καί ἐξέταση τοῦ κάθε ἑνός ἀπό αὐτούς ὡς κατηγορουμένου, πού σέ καμμία περίπτωση καί κανείς δέν δικαιώθηκε γιά τήν μέχρι τότε στάση του!Ἡ Ἑκκλησία οὐδέποτε ἀνεγνώρισε ἱερωσύνην στούς αἱρετικούς,κατά τόν χρόνον πού βρίσκονταν στήν αἵρεση τῆς βδελυρῆς καί ἀντιθέου Εἰκονομαχίας!Τό ὅτι δηλ. τάχα τελοῦσαν σωστικά μυστήρια,γιατί κάτι τέτοιο οὐδέποτε διετύπωσε κανείς ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες καί καμμία Οἰκουμενική Σύνοδος,πού ἐπέχει πρόσωπον Ἐκκλησίας,δέν τό εἶπε!Μία ἀντίθετη διατύπωση θά συνιστοῦσε βλασφημία κατά τοῦ Παναγίου Πνεύματος!Ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον ἔγιναν δεκτοί ἐκ τῶν Εἰκονομάχων ἐπισκόπων:-ὅσοι ἀπό αὐτούς μετενόησαν,καί πάντως-ὄχι οἱ διδάσκαλοι καί πρώταρχοι τῆς αἱρέσεως,ὅσοι-ἀναθεμάτισαν τήν εἰκονομαχικήν αἵρεση,-συνέταξαν γραπτῶς καί προσκόμισαν στήν Σύνοδο ἀναθεματιστικούς τῆς αἱρέσεως λιβέλλους,ὁμολόγησαν ὅτι ἦσαν ἐκτός Ἐκκλησίας καίχωρισμένοι ἀπ' αὐτήν καί δήλωσαν πανηγυρικά καί δημόσια ὅτι ἐπιθυμοῦν νά ἑνωθοῦν μέ τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν,ἀπό τήν ὁποία ἦσαν χωρισμένοι καί μάλιστα ἀφοῦ -πῆραν καί φρικτό ὅρκο,-ἀναθεματίζοντας μάλιστα ἑαυτούς καί -διαβεβαιώνοντας ὅτι δέν κινοῦνται μέ ὑπουλότητα καί ὑστεροβουλία!Αὐτό τό τελευταῖο τό πιστοποιοῦν λέγοντας:"Ἐάν μή ὁμολογῶμεν καθώς ἡ καθολική ἐκκλησία,ἀνάθεμα ἔχωμεν ἀπό τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος"."



Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπεν,ἐλπίζομεν ὅτι μετά τήν σύνοδον οὐδείς διαστραφήσεται,καθότι ἐν ταῖς καταθέσεσιν αὐτῶν ἑαυτούς οἱ ἐπίσκοποι ἀνεθεμάτισαν,ὅτι ἐάν ἐπιστρέψωμεν ἐπί τήν προτέραν αἵρεσιν,ἀναθεματισμένοι καί καθηρημένοι ἐσμέν".Στήν συνέχεια ζητεῖται ἀπό τήν Σύνοδο νά ἐπιδοθοῦν οἱ λίβελλοι τοῦ ἀναθεματισμοῦ τῆς αἱρέσεως καί τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας.Καί,ἄν δέν ἔχουν συντάξει τέτοιους λιβέλλους νά τούς φτιάξουν καί νά τούς προσκομίσουν στή Σύνοδο.Καί στή συνέχεια θά κρίνει τήν ὑπόθεσή τους ἡ Σύνοδος!"Κωνσταντῖνος ὁ θεοφιλέστατος ἐπίσκοπος Κωνσταντίας τῆς Κύπρου εἶπε:πανίερε δέσποτα,εἰ μέν ἐπιφέρονται λιβέλλους,ἐπιδότωσαν.εἰ δέ μή,ποιήτωσαν.καί εἶθ' οὕτως κρινεῖ ἡ ἁγία σύνοδος ἐπ' αὐτοῖς.Οἱ δέ ἔφασαν ἔχομεν τούς λιβέλλους ἑτοίμους, καί δώσομεν αὐτούς."Ἀλλά καί ἐδῶ δέν τελείωσε ἡ ἐξέταση καί ἠ ἀνάκριση τῶν αἱρετικῶν Εἰκονομάχων:"Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν ἐν τῷ τέως τά ὑπόλοιπα περί τῆς προκειμένης ζητήσεως τῶν κανόνων ἀναγνωσθήτω."Τότε διαβάστηκε καί τό σχετικό χωρίο ἀπό τόν βίον τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου καί διαπιστώθηκε γιά ἀκόμη μία φορά ὅτι ὅσοι μετανοοῦν καί ἐπιστρέφουν στήν Ἐκκλησία,ἡ Ἐκκλησία τούς ἀποδέχεται,ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι δέν ὑπάρχει ἄλλη αἰτία πού νά κωλύει τήν ἀποδοχή τους.Οἱ Πατέρες ἔδειχναν μεγάλη ὑπομονή καί ἀγάπη καί ἔκαναν τά πάντα,γιά νά προσεταιρισθοῦν στήν πίστη τούς χωρισθέντες ἀπό τήν Ἐκκλησία αἱρετικούς.Ἔτσι καί ὁ Πατριάρχης Εὐστόχιος παρακαλοῦσε καί νουθετοῦσε ἐπί ὀκτώ μῆνες τούς Νεολαυρῖτες,πού εἶχαν χωριστεῖ ἀπό τήν Καθολική (σ.σ. τήν Ὀρθόδοξη) Ἐκκλησία,καί μάλιστα μετά ἀπό τόν ἀναθεματισμό τους ἀπό τήν Ἁγίαν Ε΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον,ὅπου ἀναθεματίσθηκε ὁ Ὠριγένης καί ὁ Θεόδωρος Μομψουεστίας καί ἡ κακοδοξία περί προϋπάρξεως τῶν ψυχῶν καί περί ἀποκαταστάσεως τῶν πάντων.Κακοδοξίες πού πρέσβευαν καί αὐτοί.Καί ἀφοῦ δέν πείσθηκαν,διώχθηκαν ἀπό τήν Λαύρα καί ἐλευθερώθηκε ἡ πόλη ἀπό τήν λύμη (σ.σ. τόν μολυσμόν)!Τό συμπέρασμα ἐκ τῆς ἀναγνώσεως καί ἀπό τόν βίον τοῦ Ἁγίου Σάββα εἶναι,ὅτι ὅσοι μετανοοῦν πραγματικά καί ζητοῦν νά ἑνωθοῦν μέ τήν ἁγία Καθολική Ἐκκλησία,γίνονται δεκτοί,ἐάν δέν ὑπάρχει κάτι ἄλλο πού νά τούς κωλύει,καί ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι θά διαφυλαχθοῦν οἱ κανονικές διατάξεις."πάντως γάρ χρή τάς κανονικάς διατάξεις φυλάττεσθαι".Καί πάλιν,ὅμως,ἐξετάζεται ἐνδελεχῶς,μετά ἀπό αἴτηση τοῦ θεοφιλεστάτου ἐπισκόπου Σάρδεων Εὐθυμίου,ἐάν καί ὑπό ποιές προϋποθέσεις γίνονται δεκτοί αὐτοί πού χειροτονήθηκαν ἀπό αἱρετικούς.Καί γι' αὐτό διαβάζονται τά σχετικά ἀπό τήν ἱστορία τοῦ ἀναγνώστου Θεοδώρου,στό 5ο βιβλίο περί τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Ἁγίου Ἀνατολίου ἀπό τήν Δ΄ ἁγίαν Οἰκουμενικήν Σύνοδον.Ὁ Ἅγιος Ἀνατόλιος ἔγινε μέν δεκτός ἀπό τήν Δ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον,καί μάλιστα ἔγινε πρόεδρος τῆς Συνόδου,παρά τό γεγονός ὅτι εἶχε χειροτονηθεῖ ὡς πατριάρχης ἀπό τόν αἱρετικό Διόσκουρο,παρόντος καί συλλειτουργοῦντος μάλιστα καί τοῦ Εὐτυχοῦς.Εἶναι πολύ σημαντικό,ὅμως,νά ἐξετάσουμε καί νά ἀξιολογήσουμε τά ἀποφασιστικῆς σημασίας γεγονότα ἀπό τήν ζωή τοῦ Ἁγίου Ἀνατολίου,γιά νά κατανοήσουμε,γιατί ἔγινε ἀποδεκτός.Ὁ ἅγιος εἶχε χειροτονηθεῖ ἀπό τόν Ἅγιον Κύριλλον Ἀλεξανδρείας ὡς διάκονος καί εἶχε διαπρέψει στήν ἐν Ἐφέσῳ Γ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον,πλήττοντας θανάσιμα μέ τήν θεολογίαν καί τήν σθεναρῆ ὀρθόδοξη στάση του τόν αἱρετικόν Νεστόριον.Συντάχθηκε ἀμέσως μέ τό μέρος τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ἀποδείχθηκε ὀρθοδοξότατος, συνετός καί μαχητής.Μάλιστα,κατά τήν χειροτονίαν του,ὁ Ἅγιος Ἀνατόλιος εἶπε χαριεντιζόμενος πρός τόν Διόσκορον:"ὅπου περιεπάτηκας ἡγίακας".(!)Αὐτά ἔγιναν,ὅμως,ὅλα,πρίν φανερωθεῖ ἡ αἵρεσις τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ παρρησίᾳ,καί ἀκολουθοῦσαν ὅλοι μέ εὐλάβεια τά μέχρι τότε ἰσχύοντα τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τόν θεοφόρον πρόεδρόν της Μέγαν Κύριλλον Πατριάρχην Ἀλεξανδρείας στήν διδασκαλία τους, τόν ὁποῖον Ἅγιον Κύριλλον,στήριξε κατά τήν Γ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον ὁ Ἅγιος Ἀνατόλιος!Σημειώνεται στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία Θεοδώρου ἀναγνώστου,στό πέμπτο βιβλίο,πού ἀναγνώστηκε στήν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον,ὅτι τά ἀνωτέρω τά εἶπε ὁ Ἅγιος Ἀνατόλιος χαριέντως καί τό τί θά γινόταν στό μέλλον τό ἀγνοοῦσε:"χαριέντως ἔφη τό μέλλον γάρ ἠγνόει".Καί πάντως ὁ Ἅγιος ἔγινε δεκτός,γιατί ἦταν πάντοτε καί κατά πάντα ὀρθοδοξότατος,ἦταν συνετός καί μαχητής,ὄπως εἴδαμε,καί ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Ταράσιος:"οὐκ ἀποθανοῦνται τέκνα ὑπέρ πατέρων,ἀλλ' ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ ἁμαρτίᾳ ἀποθανεῖται καί ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν ἡ χειροτονία (τοῦ ἁγίου Ἀνατολίου).".Ὁ Ἅγιος Ταράσιος τότε ζήτησε νά διαβαστεῖ καί ἄλλος σχετικός κανόνας τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.Διαβάστηκε ὁ ὄγδοος κανόνας τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας,σχετικός μέ τήν ἀποδοχήν τῶν αἱρετικῶν Καθαρῶν.Αὐτούς,ὅταν πρσῆλθαν στήν Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία,ἡ ἁγία Πρώτη Οἰκουμενική ἀποφάσισε ὅτι ἔπρεπε νά χειροθετηθοῦν:"ἔδοξε τῇ ἀγίᾳ μεγάλῃ συνόδῳ,ὥστε χειροτονουμένους,οὕτω μένειν ἐν τῷ κλήρῳ."."Τῆς Δ΄ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου προεξάρχων ὁ Ἀνατόλιος, συμμετεχόντων 630 Ἀρχιερέων,κατηύθυνε τάς ἐργασίας καί ἐπέτυχε τήν καταδίκην τοῦ Εὐτυχοῦς καί τήν ἀναγνώρισιν τοῦ ἀσυγχύτου τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ ἀδιαιρέτως συνηνωμένων,ὡς καί διά κανόνων 30 διατύπωσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐταξίας".Ράλλη καί Ποτλῆ,Σύνταγμα...,Β΄σελ.216 κ.ἑξ.Πρακτικά,σελ.718.Ἀφοῦ ὁμολογήσουν ἐγγράφως ὅτι θά ἀκολουθήσουν σέ ὅλα τά δόγματα τῆς Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας,καί ἀφοῦ χειροτονηθοῦν (ὁ ὅρος εἶναι τῆς α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου,πού δέν ὁμιλεῖ περί χειροθεσίας!) ὅλοι,ὅπου βρίσκονται,στίς κωμοπόλεις ἤ στίς πόλεις θά εἶναι στό ἑξῆς κληρικοί:"ἔσονται ἐν τῷ αὐτῷ σχήματι".Τότε ὁ εὐλαβέστατος ἐπίσκοπος Κατάνης τῆς ἐκκλησίας τῆς Σικελίας Θεόδωρος εἶπε,ὅτι ὁ κανόνας αὐτός δέν ἔχει νά κάνει τίποτε μέ τήν εἰκονομαχικήν αἵρεσιν:"πρός τήν αἵρεσιν ταύτην οὐδέν ἔχει ὁ ἀναγνωσθείς κανών".Ὁ ἅγιος Ταράσιος,ὅμως,ἀπάντησε ὅτι τά ἴδια ἰσχύουν γιά κάθε αἵρεση:"ἀλλά καί περί πάσης αἱρέσεώς ἐστιν".Τά ἴδια μέ τόν ἐπίσκοπο Κατάνης εἶπε καί ὁ διάκονος Ἐπιφάνιος τῆς ἐκκλησίας τῆς Κατάνης καί ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀρχιεπισκόπου Θωμᾶ,ὑποστηρίζοντας ὅτι ὁ κανόνας αὐτός εἰπώθηκε,(τάχα μόνον),γιά τούς αἱρετικούς Καθαρούς.Ρώτησε τότε τήν Σύνοδον ὁ ἅγιος Ταράσιος,πῶς πρέπει νά γίνει ἡ εἰσδοχή τῶν ἀπό τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως προσερχομένων:"τήν ἀναφυεῖσαν αἵρεσιν πῶς ὀφείλομεν δέξασθαι;"Ἡ Σύνοδος συμφώνησε μέ τόν Ἰωάννην,τόν θεοφιλέστατον τοποτηρητήν τοῦ ἀποστολικοῦ θρόνου τῆς ἀνατολῆς,πού εἶπε ὅτι ἡ αἵρεση χωρίζει κάθε ἄνθρωπο ἀπό τήν ἐκκλησία,ἐπιβεβαιώνοντας ὅτι αὐτό εἶναι εὔδηλο (ξεκάθαρο):"Ἰωάννης ὁ θεοφιλέστατος τοποτηρητής τοῦ ἀποστολικοῦ θρόνου τῆς ἀνατολῆς εἶπε:«Ἡ αἵρεσις χωρίζει ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας πάντα ἄνθρωπον.»῾Η Ἁγία Σύνοδος εἶπεν:«Τοῦτο εὔδηλόν ἐστιν.»Οἱ μοναχοί εἶπαν ὅτι,γιά νά γίνουν δεκτοί οἱ Εἰκονομάχοι,πρέπει νά χειροθετηθοῦν:"χειροθετουμένους εἶπεν ὁ (8ος ἐν Νικαίᾳ) κανών δεχθῆναι".Ἐπιφύλαξη ἐξέφρασε ὁ ἅγιος Ταράσιος,δίχως νά ἀποκλείει,βέβαια, τήν χειροθεσίαν χάριν εὐλογίας λέγοντας:Διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν ἐδίδετο τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἰς τούς πιστεύοντας.Ἡ συνήθεια δέ τῆς χειροθεσίας εἰς τήν νέαν χάριν ἐπικράτησε ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη.Ὁ Μέγας Βασίλειος,σημειώνει ὅτι οἰκονομικῶς δέχθηκε ἡ Σύνοδος τούς Ναυατιανούς,(Ναυατιανοί λέγονται οἱ Καθαροί),στόν α΄ Κανόνα του. Βλ. καί τήν ἑρμηνεία τοῦ ζ΄ Κανόνος τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς,ὅπου ὁ λθ΄ Κανόνας τῆς ἐν Ἰλλυβίᾳ Συνόδου διά χειροθεσίας, λέγει,νά γίνονται δεκτοί οἱ αἱρετικοί.27"μήπως ἐπ' εὐλογίας ἐνταῦθα τήν χειροθεσίαν λέγει,καί οὐχί ἐπί χειροτονίας".Ὡστόσο δέν ἀφίνεται καμμία ἀμφιβολία ὅτι θά ἔπρεπε κανονικά νά γίνει ἡ χειροθεσία τῶν αἱρετικῶν,ὅταν πιό κάτω διαβάζονται οἱ Ἐπιστολές καί τοῦ Μεγάλου Βασιλείου:"περί τῆς προρρηθείσης ὑποθέσεως,εἰ δεκτοί εἰσιν εἰς τήν ἱερωσύνην οἱ ἐκ τῆς αἱρέσεως ἐπιστρέφοντες" κατά τήν πρός Ἀμφιλόχιον κανονικήν πρώτην ἐπιστολήν τοῦ παμμεγίστου ἱεράρχου.Κατά τήν ἐπιστολήν τοῦ Οὐρανοφάντορος δέν εἶναι δεκτοί οἱ αἱρετικοί Ἐγκρατίτες,διότι παραχάραξαν τό βάπτισμα,(ὅπως καί οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ Νεοημερολογίτες τό παραχάραξαν,μή τηροῦντες τήν τριττή κατάδυση καί μή ἀναγινώσκοντες κἄν ὅλες τίς εὐχές τοῦ εἰσαγωγικοῦ στά ἄλλα μυστήρια μυστηρίου),καί ὅποιος βαπτίστηκε ἀπό αὐτούς,προσερχόμενος στήν Ἐκκλησία νά βαπτίζεται.Ἐάν,σημειώνει ὁ Μέγας πατήρ,γίνει ἐμπόδιο τό βάπτισμα,γιά νά προσέλθουν στήν Ἐκκλησία,λόγῳ τῆς αὐστηρότητος τῆς ἀκρίβειας,τότε,(σ.σ. τοὔλάχιστον),νά χρίονται,καί ἔτσι νά προσέρχονται οἱ πιστοί στά μυστήρια:"μήποτε ὡς βουλόμεθα ὀκνηρούς αὐτούς περί τό βαπτίζειν ποιῆσαι ἐμποδίσωμεν τοῖς σωζωμένοις διά τό τῆς προτάσεως αὐστηρόν"..."παντί δέ τῷ λόγῳ τυπωθήτω,τούς ἐπί τῷ βαπτισμῷ ἐκείνων προσερ-χομένους χρίεσθαι,ἐπί τῶν πιστῶν δηλονότι,καί οὕτως προσιέναι τοῖς μυστηρίοις.".Μετά ἀπό ἔγγραφον ἀναθεματισμόν τῆς αἱρέσεως ἔγιναν δεκτοί οἱ αἱρετικοί,κατά τόν ὅρον τῆς ἁγίας Τρίτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου κατά τῶν δυσεβῶν Μασσαλιανῶν καί Εὐχιτῶν:"τούς ὄντας κατά πᾶσαν ἐπαρχίαν Μασσαλιανῶν,ἤγουν ἐνθουσιαστῶν αἱρέσεως,ἤ καί ἐν ὑποψίαις τῆς τοιαύτης νόσου γεγενημένους,εἴτε κληρικοί εἶεν,εἴτε λαϊκοί,μεθοδεύεσθαι."καί ἀναθεματίζοντας κατά τά ἐν τῷ μνημονευθέντι συνοδικῷ διηγορευμένα ἐγγράφως,μένειν τούς μέν κληρικούς ἐν τῷ κλήρῳ,τούς δέ λαϊκούς ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῆς ἐκκλησίας.".Διαβάστηκε καί ἡ ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Μεγάλου Ἀθανασίου πρός Ρουφινιανόν,σχετικά μέ αὐτούς πού δέν ἐφθάρησαν ἐντελῶς ἀπό τήν κακοπιστία,ἀλλά σύρθηκαν ἐξ ἀνάγκης σ' αὐτήν,στήν ὁποίαν ὁ Μέγας Ἀθανάσιος διαλαμβάνει,ποιά γνώμη εἶχαν οἱ Σύνοδοι σέ ὅλο τόν τότε χριστιανικό κόσμο γι' αὐτούς,ἄν θά ἔπρεπε δηλαδή νά γίνουν δεκτοί.Ὅταν εἰρήνευσε ἡ Ἐκκλησία,διδάσκει ὁ Μέγας πατήρ,ἔγινε Σύνοδος καί ἀπεφάσισε,νά μήν γίνουν δεκτοί στούς ἐπισκοπικούς θρόνους τους ἐκεῖνοι πού ἐξέπεσαν στήν πίστη καί ἦσαν προϊστάμενοι τῆς ἀσέβειας.Ὡστόσο νά τούς δίνεται συγχώρηση,ἀφοῦ μετανοοῦν.Σέ ἐκείνους,ὅμως,πού παρασύρθηκαν ἐξ ἀνάγκης καί βιάσθηκαν νά ἀκολουθήσουν τήν αἵρεση,θεώρησε ἡ Σύνοδος ὅτι θά πρέπει νά τούς δοθοῦν οἱ θέσεις πού εἶχαν στόν κλῆρο,καί αὐτό ἔγινε μέ κάποια οἰκονομία,ἀφοῦ μετανόησαν καί κατ' ἐξοχήν,γιατί ἀφ' ἑνός μέν δέν αὐθεντοῦσαν στήν ἀσέβεια (αἵρεση),ἀλλά καί γιά ἕνα λόγο παραπάνω, ὅτι ἔφεραν ὡς δικαιολογία,τό ὅτι δηλαδή αὐτοί διαβεβαίωσαν,πώς δέν διεφθάρησαν παντελῶς ἀπό τήν αἵρεση καί προτίμησαν νά βαστάσουν τό βάρος τῆς βίας,(παρά τήν συνείδησή τους,πού προφανῶς τούς ἔλεγχε),γιά νά μήν γίνουν ἄλλοι ἀσεβέστατοι ἐπίσκοποι στόν τόπο τους,πού θά διέφθειραν μέ τήν αἵρεσή τους τίς ἐκκλησίες καί θά χάνονταν οἱ λαοί!Τό ἴδιο ἔγινε,ὅπως διαβεβαιώνει ὁ Μέγας πατήρ καί στήν Ρώμη καί στήν Ἑλλάδα,πρᾶγμα πού τό δέχτηκε ἡ Ἐκκλησία.Ἔτσι καί ὁ Ἀαρών ἔδειξε συγκατάβαση στήν παράβαση τοῦ λαοῦ!Καί σάν δικαιολογία εἶχε τό ὅτι,ἄν ἐπέστρεφαν πίσω στήν Αἴγυπτο,θά αὔξαναν τήν ἀσέβειά τους,ἐνῶ στήν ἔρημο πού βρίσκονταν,θά ἦταν εὐκολότερο νά παύσουν τήν ἀσέβεια (τήν εἰδωλολατρεία).Δηλαδή παρομοιάζεται ἡ Εἰκονομαχική αἵρεση,ἀλλά καί κάθε αἵρεση κατά τόν Ἅγιο Ταράσιο,ἀπό τόν Μέγα πατέρα μας Ἀθανάσιον ὡς εἰδωλολατρική ἀσέβεια,ὅμοια μέ τήν ἀσέβεια πού ἔδειξαν οἱ Ἰσραηλίτες μέσα στήν ἔρημο,πού ἀρνήθηκαν τόν Θεόν καί ἔφτιαξαν χρυσό μοσχάρι καί τό λάτρευαν ὡς θεό,ξεχνῶντας τόν ἀληθινό Θεό τῶν Πατέρων τους!Στήν Ζ΄ Οἰκουμενική οἱ μετανοοῦντες καί ἀναθεματίζοντες τήν εἰκονομαχικήν αἵρεση,κλήθηκαν ἐκτός ἀπό τόν ἀναθεματισμό τῆς αἱρέσεως νά βεβαιώσουν ὅτι δέν κινοῦνταν καί μέ ὑπουλότητα, γιά νά ξαναπάρουν καί πάλι τούς θρόνους τους καί νά μή χάσουν τήν ἐξουσία τους.Καί αὐτό τό ἔκαναν ἀναθεματίζοντας τούς ἑαυτούς τους καί λέγοντας,ὅτι δέν κινούμαστε μέ ὑπουλότητα,καί ἐάν δέν ὁμολογοῦμε τήν ὀρθή πίστη,ὅπως ἡ Καθολική Ἐκκλησία,νά ἔχουμε τό ἀνάθεμα ἀπό τόν Πατέρα,τόν Υἱόν καί τό Ἅγιον Πνεῦμα!Οἱ μοναχοί,κυρίως οἱ Στουδίτες,πίστευαν,καί σέ κάθε εὐκαιρία τόνιζαν,ὅτι οἱ ἄλλες Σύνοδοι καί ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δέν τούς δέχεται στήν ἱερωσύνη,ὅσους ἐξέπεσαν ἀπό τήν Ὀρθοδοξία,γι' αὐτό καί ὑποβάλλονταν σέ συνεχῆ ἀνάκριση οἱ Εἰκονομάχοι,καί ἐξεταζόμενοι,ἔπρεπε νά δώσουν ὅλες τίς διαβεβαιώσεις,καί μάλιστα νά τίς πιστοποιήσουν καί μέ λιβέλλους,ὅπως εἴδαμε.Ἀπό τόν Πέτρο τόν θεοφιλέστατο πρεσβύτερο καί τοποτηρητήν τοῦ Ἀδριανοῦ πάπα Ρώμης,ὡς παράδειγμα ἐξαιρέσεως ἀποδοχῆς στήν Ἐκκλησία,ἀναφέρθηκε ὁ Ἅγιος Μελέτιος,πού εἶχε χειροτονηθεῖ ἀπό τούς Ἀρειανούς καί δέν ἀποδοκιμάσθηκε ἡ χειροτονία του.Αὐτό ἀποτέλεσε ἐξαίρεση,κατά τόν Ἅγιο Νικόδημο18.Πρακτικά, σελ. 735 (235).17 Πρακτικά,σελ. 237 (737).18 Ὁ Ἅγιος,ἰδιαίτερα, ἀναφέρεται στίς χειροτονίες τῶν αἱρετικῶν Εἰκονομάχων,πού ἔγιναν δεκτοί ἀπό τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο,ὅταν γράφει:"Πάντως δέν δέχθηκε τούς πρωτάρχας τῆς αἱρέσεως καί τούς ἐμπαθῶς ἐγκειμένους καί μή γνησίως καί ἀληθῶς μετανοοῦντες,ὅπως εἶπε ὁ θεῖος Ταράσιος.Δέχθηκε ἐκείνους πού ἀκολούθησαν τούς πρωτάρχας τῶν αἱρέσεων καί πού μετανόησαν εἰλικρινά,καί ἐκείνους πού χειροτονήθηκαν ἀπό τούς αἱρετικούς Εἰκονομάχους δέν ἀναχειροτόνησε,ἀφοῦ ὁμολόγησαν τήν Ὀρθοδοξία,ὅπως φαίνεται ἀπό τήν α΄ πράξη τῆς Ζ΄ Οἰκουνενικῆς.Ἐπίσης μερικῶν αἱρετικῶν δέχθηκε τό βάπτισμα δι᾽ οἰκονομίαν,ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος.Τήν περιστατική καί καιρική οἰκονομία δέν τά ἔκανε ὅρον ἡ Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική.Καί ὁ Πατριάρχης,(ἅγιος) Ἀνατόλιος,χειροτονήθηκε ἀπό τόν αἱρετικό Διόσκουρο καί ἀπό τήν αἱρετική περί αὐτόν σύνοδο,καί ὁ Ἅγιος Μελέτιος ὁ Ἀντιοχείας ὑπό Ἀρειανῶν,κατά τόν Σωζόμενον,βιβλ.δ΄,κεφ.κη΄ καί ἄλλοι πολλοί ὑπό αἱρετικῶν ἐχειροτονήθησαν,καί μετά ταῦτα ἔγιναν δεκτοί ἀπό τούς ὀρθοδόξους.Ἱερόν Πηδάλιον,Ἀκριβής ἀνατύπωσις τῆς γ΄ ἐκδόσεως τοῦ 1864,Θεσσαλονίκη 1982,σελ. 91,ἑρμηνεία τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου στόν ΞΗ΄,(68ο Ἀποστολικόν Ἱερόν Κανόνα).Ἡ Ἐκκλησία διά τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐξετάζει,ἄν καί ποιούς θά δεχθεῖ καί ποιούς ὄχι,ὅπως σημειώνει καί ὁ Ἅγιος Νικόδημος γιά τίς Συνόδους τῆς Ρώμης καί τῆς Ἀφρικῆς,πού ἄλλους δέχθηκαν καί ἄλλους ὄχι.Στόν 3ο Ἀποστολικό,ὁ Ἅγιος ἀποφαίνεται γιά τούς κανονικά κατ' ἐξοχήν πταίσαντες,(ἠθικά παραπτώματα, σιμωνία κλπ.).Ἀλλά καί ἡ ἀποδοχή ἀπό κάποιον ἐπίσκοπο μεμονωμένα τοῦ βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν,συγκαταλέγεται στίς κανονικές παραβάσεις,παράβαση γιά τήν ὁποία θά πρέπει νά καθαιρεθεῖ μετά τήν δίκη του.Στόν 68ο Ἀποστολικό ἀποφαίνεται μέ βάση τά πρακτικά τῶν Συνόδων καί τήν πράξη τῆς Ἐκκλησίας γιά τούς αἱρετικούς.



Ἡ Ἐκκλησία κατ' ἐξαίρεση δέχθηκε κάποιους ἀπ' αὐτούς,ἀφοῦ μετανόησαν ὅμως καί ἀναθεμάτισαν μέ λίβελλο τήν αἵρεση πού ἀκολουθοῦσαν.Αὐτό δέν ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα.Τό σπάνιον δηλ.καί τό κατ' ἐξαίρεση γενόμενον.Ἡ Σύνοδος δικαιώνει ἤ ἀναθεματίζει.Ἀπονέμει πάλι τούς θρόνους στούς ἐπιστρέφοντας καί ἀναθεματίζοντας τήν αἵρεση ἤ τούς ἀφαιρεῖ.Ὁ μέγας θεολόγος Ἅγιος Νικόδημος δέν ἀντιφάσκει,λοιπόν,στήν ἑρμηνεία του στόν 3ον Ἀποστολικόν μέ τήν ἀντίθετη ἑρμηνεία πού κάνει στόν 68ον Ἀποστολικόν,γιατί στόν 68ον Ἀποστολικόν συμπυκνώνει τήν γνώμη τῆς Ἐκκλησίας γιά τούς αἱρετικούς πού θεσμικά ἀλλοιώνουν τήν ἑνιαῖα πίστη καί τήν παράδοσή της καί δέν μιλάει γιά μεμονωμένες κανονικές παραβάσεις,ὅπως στόν 3ον Ἀποστολικόν.Μελετῶντας προσεκτικά τά πρακτικά καί τούς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων,βλέπουμε,ὅτι οἱ προφανεῖς αἱρετικοί,διῶκτες τῶν Ὀρθοδόξων,πού συνοδικά,δημόσια,πανηγυρικά καί συνεχῶς κηρύσσουν παρρησίᾳ αἵρεση,πού ἔχει ἀνατρέψει θεσμικά τήν ἑνιαία πίστη τῆς Ἐκκλησίας καί παραπλανοῦν τό ποίμνιο,πού παραμένει σέ θανάσιμη κοινωνία μέ αὐτούς,ἐκτός τῶν ἀνθισταμένων Ὀρθοδόξων,θεωροῦνται ἀπό τούς Ἁγίους,πάντοτε,ὅτι βρίσκονται ἐκτός Ἐκκλησίας.{Συνεχίζεται...}.


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος
π.Νικόλαος Δημαρᾶς 
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...