ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ



Ένας αυτοκράτορας στην Άπω Ανατολή,γερνούσε και καταλάβαινε ότι έφτασε η ώρα να διαλέξει το διάδοχό του.Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς του ή έναν από τα παιδιά του,αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό.Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε."Έφτασε η ώρα μου να παραιτηθώ και να διαλέξω τον επόμενο αυτοκράτορα.Έχω αποφασίσει να διαλέξω έναν από σας".Οι νέοι ξαφνιάστηκαν!Αλλά ο αυτοκράτορας συνέχισε."Θα δώσω σήμερα στον καθένα σας ένα σπόρο,έναν πολύ ειδικό σπόρο.Θέλω να τον φυτέψετε,να τον ποτίζετε και να ξαναρθείτε εδώ μετά ένα χρόνο από σήμερα με ό,τι έχει φυτρώσει απ' αυτόν τον ένα σπόρο.



Εγώ θα κρίνω τότε τα φυτά που θα φέρετε κι αυτός,το φυτό του οποίου θα διαλέξω,θα είναι ο επόμενος αυτοκράτορας!".Ένα αγόρι που λεγόταν Λίνγκ,ήταν εκεί,εκείνη την ημέρα και όπως όλοι οι άλλοι,πήρε κι αυτός ένα σπόρο.Πήγε σπίτι του και γεμάτος ενθουσιασμό διηγήθηκε στη μητέρα του τι συνέβη.Η μητέρα του τον βοήθησε να βρει μια γλάστρα και χώμα κι αυτός φύτεψε το σπόρο και τον πότισε προσεχτικά.Του άρεσε να τον ποτίζει κάθε μέρα και να παρακολουθεί να δει αν είχε φυτρώσει.Υστερα από τρεις εβδομάδες περίπου,μερικοί από τους άλλους νέους,άρχισαν να μιλούν για τους σπόρους τους και για τα φυτά που άρχισαν να μεγαλώνουν.Ο Λίνγκ συνέχισε να παρακολουθεί το σπόρο του,αλλά τίποτα δεν φύτρωσε ποτέ.Πέρασαν τρεις εβδομάδες,τέσσερις εβδομάδες,πέντε εβδομάδες κι ακόμα τίποτα.Τώρα όλοι οι άλλοι μιλούσαν με ενθουσιασμό για τα φυτά τους,ο Λίνγκ όμως δεν είχε φυτό και αισθανόταν αποτυχημένος.Πέρασαν έξι μήνες κι ακόμα δεν φύτρωσε τίποτα στη γλάστρα του Λίνγκ.Άρχισε να πιστεύει ότι είχε σκοτώσει το σπόρο του.Όλοι οι άλλοι είχαν δέντρα και ψηλά φυτά,αυτός όμως τίποτα.Όμως ο Λίνγκ δεν έλεγε τίποτα στους φίλους του.Απλά περίμενε να φυτρώσει ο σπόρος του.Τελικά πέρασε ένας χρόνος και όλοι οι νέοι του βασιλείου έφεραν τα φυτά τους στον αυτοκράτορα για επιθεώρηση.Ο Λίνγκ είπε στη μητέρα του ότι δεν θα πήγαινε μια άδεια γλάστρα,αλλά αυτή τον συμβούλεψε να πάει.Και επειδή ήταν τίμιος με ό,τι συνέβη και παρ' όλο που αισθανόταν αδιαθεσία στο στομάχι,παραδέχτηκε ότι η μητέρα του είχε δίκιο.Πήγε λοιπόν την άδεια γλάστρα του στο παλάτι.Όταν έφτασε εκεί ο Λίνγκ έμεινε κατάπληκτος από την ποικιλία των φυτών που καλλιέργησαν οι άλλοι νέοι.Ήταν όμορφα σε όλα τα σχήματα και μεγέθη.Ο Λίνγκ ακούμπησε την άδεια γλάστρα του στο πάτωμα και πολλοί από τους άλλους άρχισαν να τον περιγελούν.Μερικοί τον λυπήθηκαν και του είπαν."Δεν πειράζει,προσπάθησες για το καλύτερο".Όταν έφτασε ο αυτοκράτορας,εξέτασε την αίθουσα και χαιρέτησε τους νέους.Ο Λίνγκ προσπάθησε να κρυφτεί στο πίσω μέρος της αίθουσας."Τι μεγάλα φυτά,δέντρα και λουλούδια καλλιεργήσατε!",είπε ο αυτοκράτορας."Σήμερα ένας από σας θα εκλεγεί σαν ο επόμενος αυτοκράτορας"!Ξαφνικά διέκρινε το Λίνγκ με την άδεια του γλάστρα,στο πίσω μέρος της αίθουσας.Διέταξε αμέσως τους φρουρούς του να τον φέρουν μπροστά του.Ο Λίνγκ ήταν κατατρομαγμένος."Ο αυτοκράτορας γνωρίζει ότι είμαι αποτυχημένος",είπε."Ίσως θα πρέπει να με σκοτώσει".Όταν ο Λίνγκ ήλθε μπροστά ο αυτοκράτορας τον ρώτησε,πώς λέγεται."Λέγομαι Λίνγκ" απάντησε.Οι υπόλοιποι άρχισαν να γελούν και να τον κοροϊδεύουν.Ο αυτοκράτορας ζήτησε να ηρεμήσουν όλοι.Κοίταξε τον Λίνγκ και κατόπιν ανάγγειλε στο πλήθος,"Ιδού ο νέος σας αυτοκράτορας!Το όνομά του είναι Λίνγκ"!Ο Λίνγκ δεν μπόρεσε να το πιστέψει.Δεν μπόρεσε ούτε το σπόρο του να κάνει να φυτρώσει!Πώς θα μπορούσε να γίνει ο νέος αυτοκράτορας;Τότε ο αυτοκράτορας είπε:"Πριν ένα χρόνο,σαν σήμερα,έδωσα στον καθένα από σας εδώ ένα σπόρο.Σας είπα να πάρετε το σπόρο,να τον φυτέψετε,να τον ποτίσετε και να μου τον φέρετε πίσω σήμερα.Η αλήθεια είναι ότι έδωσα σε όλους σας βρασμένους σπόρους,που δεν θα φύτρωναν.Όλοι σας,εκτός από τον Λίνγκ,μου έχετε φέρει δέντρα και φυτά και λουλούδια.Όταν ανακαλύψατε ότι οι σπόροι δεν θα βλάσταιναν,αντικαταστήσατε το σπόρο που σας έδωσα μ' έναν άλλο.Ο Λίνγκ ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος και την εντιμότητα να μου φέρει μια γλάστρα που είχε μέσα το δικό μου σπόρο.Γι' αυτό είναι αυτός που θα γίνει ο νέος αυτοκράτορας!...


Αν σπείρεις εντιμότητα,θα θερίσεις εμπιστοσύνη.
Αν σπείρεις καλοσύνη,θα θερίσεις φίλους.
Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη,θα θερίσεις μεγαλείο.
Αν σπείρεις επιμονή,θα θερίσεις νίκη.
Αν σπείρεις στοχασμό,θα θερίσεις αρμονία.
Αν σπείρεις σκληρή δουλειά,θα θερίσεις επιτυχία.
Αν σπείρεις συγχώρηση,θα θερίσεις συμφιλίωση.
Αν σπείρεις ειλικρίνεια,θα θερίσεις καλές σχέσεις.
Αν σπείρεις υπομονή,θα θερίσεις βελτίωση.
Αν σπείρεις πίστη,θα θερίσεις θαύματα.
Αν σπείρεις ανεντιμότητα,θα θερίσεις δυσπιστία.
Αν σπείρεις εγωισμό,θα θερίσεις μοναξιά.
Αν σπείρεις περηφάνια,θα θερίσεις καταστροφή.
Αν σπείρεις ζήλια,θα θερίσεις ταλαιπωρία.
Αν σπείρεις οκνηρία,θα θερίσεις στασιμότητα.
Αν σπείρεις πικρία,θα θερίσεις απομόνωση.
Αν σπείρεις πλεονεξία,θα θερίσεις απώλεια.
Αν σπείρεις κακολογία,θα θερίσεις εχθρούς.
Αν σπείρεις στενοχώριες,θα θερίσεις ρυτίδες.
Αν σπείρεις αμαρτίες,θα θερίσεις ενοχές.



Πρόσεχε,λοιπόν,τι σπέρνεις τώρα.Αυτό θα καθορίσει,τι θα θερίσεις αύριο...


Αναδημοσίευση από το Ιστολόγιο ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ.Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου