ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση Τρίτη.Δευτέρα 3 {16} Νοεμβρίου 2015,Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Ακεψιμά,Ιωσήφ και Αειθαλά μαρτύρων.Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι εκ της Σελίδος του Facebook ''Ιερά Μονή Εσφιγμένου''.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



 Ἡ Ἱερά Παράδοση ὡς παράδοση τῆς ἀλήθειας,ὅπως τήν προσδιόρισε ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος,εἶναι ὄχι μόνον ἱστορική μνήμη,ὄχι ἁπλῶς μιά ἔκκληση στήν ἀρχαιότητα καί στήν ἐμπειρική σταθερότητα.Παράδοση εἶναι ἡ ἐσωτερική μνήμη τῆς Ἐκκλησίας.Εἶναι πρό πάντων ἡ ἑνότητα τοῦ Πνεύματος,ἡ ἑνότητα καί συνέχεια τῆς πνευματικῆς ἐμπειρίας καί τῆς ζωῆς τῆς χάριτος.Εἶναι ἡ ζωντανή σχέση μέ τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς,τήν ἡμέρα πού τό Ἅγιο Πνεῦμα κατέβηκε μέσα στόν κόσμο ὡς τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας.Ἡ ἔκκληση πρός τήν Παράδοση δέν εἶναι τόσο πολύ μιά ἔκκληση πρός ἀρχαιότερα πρότυπα,ὅσο εἶναι μιά ἔκκληση στήν καθολική ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας,στό πλήρωμα τῆς γνώσεώς της.Ὅπως τό λέει ἡ πολύ γνωστή διατύπωση τοῦ ἁγίου Βικεντίου τοῦ ἐκ Λειρίνης:"ὅ,τι πάντοτε,ὅ,τι παντοῦ,ὅ,τι ἀπό ὅλους ἔχει πιστευθεῖ".Ἡ παράδοση γνωρίζεται καί κατανοεῖται μόνο μέ τό νά ἀνήκεις στήν Ἐκκλησία,μέ τήν ἐνεργό συμμετοχή στήν κοινή ἤ καθολική ζωή.Τό "καθολικός",(ἀπό τό καθ’ ὅλου),δέν σημαίνει οὐδόλως μιά ἐξωτερική καθολικότητα,δέν εἶναι ἕνα ποσοτικό,ἀλλά μᾶλλον ἕνα ποιοτικό κριτήριο.



Τό "καθολικός" δέν σημαίνει "οἰκουμενικός'',οἱ δύο αὐτοί ὅροι δέν εἶναι ταυτόσημοι.Ἡ Καθολική,ἡ Ὀρθόδοξη δηλαδή Ἐκκλησία,μπορεῖ ἀκόμα ἱστορικά νά ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι τό μικρό ποίμνιο.Ὑπάρχουν σήμερα πολλοί περισσότεροι αἱρετικοί παρά Ὀρθόδοξοι πιστοί μέσα στόν κόσμο μας καί ἀποδεικνύεται ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι παντοῦ καί ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία ἐξαναγκάζεται νά ζεῖ στό περιθώριο τῆς ἱστορίας,μέσα στήν "ἔρημο".Αὐτό συχνά συνέβη,κατά τόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκι,καί συμβαίνει καί πάλι σήμερα.Αὐτός ὁ ἐμπειρικός περιορισμός καί αὐτή ἡ κατάσταση,μέ κανένα τρόπο δέν καταστρέφει τόν καθολικό χαρακτῆρα τῆς Ἐκκλησίας.Ἡ Ἐκκλησία εἶναι καθολική,γιατί εἶναι τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ,καί λόγῳ τῆς ἑνότητας αὐτοῦ τοῦ Σώματος ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀμοιβαία συνανάπτυξη τῶν ἐπί μέρους μελῶν,ἡ ἀμοιβαία ἀπομόνωση καί ὁ διαχωρισμός ἀπό τούς ἄλλους ὑπερνικοῦνται,καί ἡ ἀληθινή κοινωνία ἤ ἡ κοινή ζωή πραγματοποιεῖται.Καί αὐτό γίνεται καί ὡς πρός τήν σκέψη.Στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας πραγματοποιεῖται ἡ καθολικότητα τῆς συνειδήσεως.Σ’ αὐτήν περικλείεται τό ἀληθινό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας:"ἵνα πάντες ἕν ὦσιν καθώς σύ,πάτερ,ἐν ἐμοί κἄγώ ἐν σοί,ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν...ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν..."8Ἡ ἑνότητα πραγματοποιεῖται διά μέσου τῆς συμμετοχῆς στή μιά καί μοναδική ἀλήθεια τῆς κοινῆς πίστης τῶν Πατέρων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων,ὁ χρόνος ὑπερβαίνεται μέσα στήν Ἐκκλησία.Στήν Ἐκκλησία οἱ πιστοί ὅλων τῶν ἐποχῶν καί τῶν 8 Ἰωάν. ιζ΄,21-23 γενεῶν ἑνώνονται συναντῶντας ἀλλήλους.Σ' αὐτό ἀκριβῶς συνίσταται ἡ θρησκευτική καί μεταφυσική σημασία τῆς κοινωνίας τῶν ἁγίων.Μέ τήν σιγουριά πού μᾶς δίνει ἡ συμμετοχή στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί στήν κοινωνία τῶν ἁγίων μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι οἱ αἱρετικοί Οἰκουμενιστές,οἱ Λατινόφρονες καί οἱ Νεοημερολογίτες δέν συμμετέχουν στό σῶμα αὐτό-δέν μετέχουν στήν μοναδική ἐμπειρία τῆς ἀλήθειας-δέν εἶναι μέλη τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας.Εἶναι ἐκτός τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.Ἐνῶ τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας,τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ,ἀγκαλιάζει ὅλες τίς ἐποχές καί τούς ἁγίους,(τούς Ὀρθοδόξους),ἔχει ἀποβάλει καί οὐδέποτε ἀποδέχεται τούς ξένους καί ἀντίθετους στήν Ἱερά Παράδοση καί στήν ἑνιαία πίστη αἱρετικούς Οἰκουμενιστές καί Νεοημερολογίτες.Ἡ Καθολική-Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συναναθεματίζει καί τούς αἱρετικούς Λατινόφρονες καί Οἰκουμενιστές τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας σέ κάθε ἐνορία,προϊσταμένου τοῦ πνευματικοῦ της ἱερέως ἤ ἐπισκόπου τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.Τό ἀνάθεμα ἐνεργεῖται ἀπό τό πλήρωμα τῶν πιστῶν,προϊσταμένων τῶν ἱερέων καί τῶν ἀρχιερέων,πού διατρανώνουν ἐπί ἕνα σχεδόν αἰῶνα συνεχῶς τήν ἑνιαία πίστη καί ἀναθεματίζουν μέχρι σήμερα τούς αἱρετικούς.Αὐτό εἶναι ὑποχρέωση τῶν Ὀρθοδόξων κυρίως ἱερέων καί ἀρχιερέων καί αὐτό κάνουν,γιατί ὁ μή λέγων τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα,ἀνάθεμα ἔστω,κατά τόν Ὅρον τῆς ἁγίας Ε΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τό Συνοδικό τῆς ἀθάνατης Ὀρθοδοξίας μας πού τόν ἐπαναλαμβάνει.3.Ἡ ἀπάντηση τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τό 1848.9Πηγή:Τά δογματικά καί συμβολικά μνημεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας,Καρμίρη Ἰωάννη, τ. Β΄,σελ.902-925,Ἀθήνα 1953.Ὁ ἐπίσκοπος καί ὁ ἱερεύς παίρνουν τήν ἐξουσία καί τήν ἁρμοδιότητα νά διδάσκουν καί νά τελοῦν τά μυστήρια ἀπό τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ,τήν Καθολική Ἐκκλησία,τό σῶμα τῶν Ἁγίων.Γιαὐτό καί ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ἔχει δικαίωμα καί καθῆκον νά συμμαρτυρεῖ,νά συναινεῖ ἀλλά καί νά ἀρνεῖται τή συναίνεσή του,στόν ἱερέα καί στόν ἐπίσκοπο,ἀκόμη ἔχει τό δικαίωμα νά τούς ἀποβάλλει καί νά τούς καθαιρεῖ,ὅταν αὐτοί παρεκκλίνουν ἀπό τήν ὁμοφωνία τῶν Πατέρων,ἀπό τό πλήρωμα τῆς Πεντηκοστῆς καί τῆς καθολικότητας10.Ἄν,ἑπομένως,οἱ ἐπίσκοποι καί οἱ πνευματικοί προϊστάμενοι οἱ ἱερεῖς δέν εἶναι μάρτυρες αὐτῆς τῆς μετοχῆς στήν μοναδική ἀλήθεια,δέν εἶναι Ὀρθόδοξοι.Ἔχουν ἤδη ἐνδυθεῖ τήν κατάραν ὡς ἰμάτιον,κατά τήν ἐπί Ἀνθίμου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἀπόφαση τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 1848.Ἡ Πανορθόδοξος αὐτή Σύνοδος ἀναγνωρίζει στό λαό τό δικαίωμα τῆς ἀρνησικυρίας ἀκόμη καί ἀποφάσεων συγκληθέντων ὡς Οἰκουμενικῶν,ἐφ’ ὅσον αὐτές ἀντιπίπτουν στό Πνεῦμα τό Ἅγιον καί ἀποδειχθοῦν ὡς ληστρικές, (ὅπως ἡ Μονοφυσιτική ἐν Ἐφέσῳ τό 449 καί οἱ Εἰκονομαχικές τοῦ 754 καί 814,πού τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τίς ἀπεδοκίμασε καί τίς ἀκύρωσε!).Ἐδῶ ἔγκειται ἡ ἀποστολή τοῦ ὀρθοδόξου ἱερέως,νά διατηρεῖ τήν συνείδηση τοῦ λογικοῦ του ποιμνίου σέ ἐγρήγορση,καταρτίζοντας, νουθετῶντας κηρύσσοντας τήν Εὐαγγελική ἀλήθεια,πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ὀρθόδοξη διδαχή καί τό διαχρονικό βίωμα τῆς Μιᾶς,Ἁγίας,Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας,ὅπως ἐκφράζεται μέσα καί ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες,τούς Ὅρους καί τά Σύμβολα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.Καθῆκον τοῦ ὀρθοδόξου ἱερέως εἶναι νά διακηρύσσει παντοῦ καί πάντοτε ὅτι οἱ αἱρετικοί,οἱ καινοτόμοι καί οἱ σχισματικοί ἐνδύονται κατάραν ὡς ἰμάτιον,εἴτε Πάπες,εἴτε Πατριάρχες,εἴτε κληρικοί,εἴτε λαϊκοί εἶναι αὐτοί.Καί μόνον ὅταν διατηροῦν τήν πίστη ἀνόθευτη καί ἀμετάβλητη,ὅπως τήν παρέλαβαν καί τήν μεταδίδουν στίς ἑπόμενες γενιές,χωρίς νά μεταβάλουν τίποτε,εἶναι ἀληθινά ὀρθόδοξοι καί τέκνα ὑπακοῆς,κατά τήν ἀπάντηση τῶν ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τό 1848 πρός τόν Πάπα Πίο τόν Θ΄,τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας μας καί τήν ἁγίαν Ζ΄ Σύνοδον.10Κατά τόν Μέγα Ἀθανάσιο:"Βαδίζοντες τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν,ὀφθαλμόν μὲν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα, μὴ τὸν αἰσθητόν ἀλλὰ τὸν νοητόν.Οἷον,ἐὰν ὁ Ἐπίσκοπος ἤ ὁ Πρεσβύτερος,οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας,κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν,χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι.Συμφέρον γὰρ ἐστὶν ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον,ἤ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι,ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός"Ἁγίου Μεγάλου Ἀθανασίου, ΡG 35,22."...Τό φρικτό αὐτό ἀνάθεμα,ἀδελφοί καί ἀγαπητά παιδιά ἐν Χριστῷ,δέν τό ἐκφωνοῦμε ἐμεῖς σήμερα,ἀλλά τό ἐκφώνησε πρῶτος ὁ Σωτήρας μας·«ὅποιος μιλήσει ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,δέν θά συγχωρεθεῖ οὔτε σέ αὐτόν τόν αἰώνα,οὔτε στόν μελλοντικό»·ὁ ἅγιος Παῦλος ἐκφώνησε·«ἀπορῶ πού μετακινεῖστε τόσο γρήγορα ἀπό αὐτόν πού σᾶς κάλεσε μέ τήν χάρη τοῦ Χριστοῦ σέ ἄλλο εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο δέν εἶναι ἄλλο,παρά μόνον κάποιοι πού σᾶς ταράσσουν καί θέλουν νά διαστρεβλώσουν τό εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ· ἀλλά κι ἄν ἐμεῖς ἤ ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό σᾶς κηρύσσει ἄλλο εὐαγγέλιο ἀπό αὐτό πού σᾶς κηρύξαμε,ἄς εἶναι ἀνάθεμα»· αὐτό ἐκφώνησαν οἱ ἑπτά οἰκουμενικές Σύνοδοι καί ὅλη ἡ χορωδία τῶν θεοφόρων Πατέρων.Ὅλοι λοιπόν οἱ καινοτόμοι,εἴτε μέ αἵρεση,εἴτε μέ σχίσμα,ἐνδύθηκαν μέ τή θέλησή τους,σύμφωνα μέ τόν ψαλμωδό,«κατάρα ὡς ροῦχο»,εἴτε Πάπες εἴτε Πατριάρχες εἴτε Κληρικοί,εἴτε Λαϊκοί· «κι ἄν κάποιος,ἀκόμα καί ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό,σᾶς κηρύσσει ἄλλο εὐαγγέλιο ἀπό αὐτό πού ἔχετε παραλάβει,ἄς εἶναι ἀνάθεμα.Ἔτσι σκεπτόμενοι οἱ Πατέρες μας καί ὑπακούοντας στούς ψυχοσωτήριους λόγους τοῦ Παύλου,στάθηκαν σταθεροί καί στέρεοι στήν πίστη πού τούς παραδόθηκε ἀπό γενιά σέ γενιά καί τήν διέσωσαν ἀμετάβλητη καί ἀμόλυντη στό μέσο τόσων αἱρέσεων,καί τήν παρέδωσαν σέ μᾶς ἀληθινή καί ἀνόθευτη,ὅπως βγῆκε ἁγνή ἀπό τό στόμα τῶν πρώτων ὑπηρετῶν τοῦ Λόγου·ἔτσι σκεπτόμενοι καί ἐμεῖς, ἀνόθευτη ὅπως τήν παραλάβαμε θά τήν μεταδώσουμε στίς ἐπερχόμενες γενιές,χωρίς νά μεταβάλλουμε τίποτα,γιά νά εἶναι κι ἐκεῖνοι,ὅπως κι ἐμεῖς,εὐπρεπεῖς καί νά μήν ντρέπονται ὅταν μιλοῦν γιά τήν πίστη τῶν προγόνων τους''.1848,μήνας Μάιος,Ἰνδικτιῶνος ς΄.+ Άνθιμος ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως,Νέας Ρώμης, καί οἰκουμενικός Πατριάρχης,ἐν Χριστῷ τῷ Θεῶ ἀγαπητός ἀδελφός καί ἱκέτης ὑπέρ ὑμῶν.† Ἰερόθεος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί ὅλης της Αἰγύπτου,ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἀγαπητός ἀδελφός καί ἱκέτης.† Μεθόδιος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης τῆς μεγάλη πόλης τοῦ Θεοῦ Ἀντιόχειας καί ὅλης της Ἀνατολῆς,ἐν Χριστῷ τῷ Θεῶ ἀγαπητός ἀδελφός καί ἱκέτης.† Κύριλλος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων καί ὅλης της Παλαιστίνης,ἐν Χριστῷ τῷ Θεῶ ἀγαπητός ἀδελφός καί ἱκέτης. 

Ἡ ἱερά Σύνοδος τῆς Κωνσταντινούπολης.


† Ὁ Καισαρείας Παΐσιος - † Ὁ Ἐφέσου Ἄνθιμος - † Ὁ Ἡρακλείας Διονύσιος - † Ὁ Κιζύκου Ἰωακείμ - † Ὁ Νικομηδείας Διονύσιος - † Ὁ Χαλκηδόνας Ἰερόθεος - † Ὁ Δέρκων Νεόφυτος - † Ὁ Ἀδριανουπόλεως Γεράσιμος - † Ὁ Νεοκαισαρείας Κύριλλος - † Ὁ Βεροίας Θεοκλητός - † Ὁ Πισιδίας Μελέτιος - † Ὁ Σμύρνης Ἀθανάσιος - † Ὁ Μελενίκου Διονύσιος - † Ὁ Σόφιας Παΐσιος – † Ὁ Λήμνου Δανιήλ - † Ὁ Δρυϊνουπόλεως Παντελεήμων - † Ὁ Ἐρσεκίου Ἰωσήφ - † Ὁ Βοδενῶν Ἄνθιμος.


Ἡ ἱερά Σύνοδος τῆς Ἀντιόχειας.


† Ὁ Ἀρκαδίας Ζαχαρίας - † Ὁ Ἐμέσης Μεθόδιος - † Ὁ Τριπόλεως Ἰωαννίκιος - † Ὁ Λαοδικείας Ἀρτέμιος.


Ἡ ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱερουσαλήμ.


† Ὁ Πέτρας Μελέτιος - † Ὁ Βηθλεέμ Διονύσιος - † Ὁ Γάζας Φιλήμων - † Ὁ Νεαπόλεως Σαμουήλ - † Ὁ Σεβαστείας Θαδδαῖος - † Ὁ Φιλαδελφείας Ἰωαννίκιος - † Ὁ Θαβωρίου Ἱερόθεος.


Δ.Ἡ διδασκαλία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.


Ὀφείλουμε οἱ ὀρθόδοξοι ἱερεῖς τῆς Γνήσιας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας νά συνειδητοποιήσουμε καί νά διακηρύξουμε παντοῦ ὅτι οἱ αἱρετικοί στεροῦνται τῆς πνευματικῆς καί ἀποστολικῆς διαδοχῆς,καθ’ ὅτι δέν εἶναι μέτοχοι στήν διαχρονική ἀλήθεια τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας,καί ἑπομένως ἔχασαν τήν κοινωνία μέ τήν Καθολική Ἐκκλησία,τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ,ἐξ ὀνόματος τοῦ ὁποίου δέν μποροῦν νά ἐνεργοῦν, καί ὁποιαδήποτε ἐνέργειά τους εἶναι ἄκυρη.11Κατ' ἐξοχήν ἄκυρα εἶναι τά ὅποια μέτρα τυχόν λάβουν,γιά νά διώξουν ὀρθοδόξους Ἱερεῖς,Ἐπισκόπους καί μοναχούς ἤ ἁπλούς πιστούς,πού τούς ἐλέγχουν καί διακόπτουν τήν κοινωνία μαζί τους,κατά τόν ΙΕ΄ Ἱερόν Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου καί τόν 31ο Ἀποστολικόν!Αὐτό συμβαίνει πρῶτον,λόγῳ τῆς μή κοινωνίας τους μέ τήν ἀλήθεια καί τήν ἑνιαία πίστη τῶν Πατέρων,ἀλλά κατ' ἐξοχήν καί κυρίως,γιατί ἐνεργοποιοῦνται καθηκόντως καί ἀπό μᾶς τούς ἱερεῖς καί τούς ἀρχιερεῖς ἐπί ἕνα αἰῶνα τά ἀναθέματα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων,ἀπό τίς τοπικές μας καθολικές τοπικές ἐκκλησίες,πού βρίσκονται σέ ἐσωτερική μυστική ἑνότητα μεταξύ τους καί σέ κοινωνία μέ τό σῶμα τῶν ἁγίων πάντοτε,ἀλλά κυρίως τήν Α΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν,τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.11Ἱερόν Πηδάλιον,Κανών 47ος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου σελ.617-618.Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τήν Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον πού δέν κάνει διάκριση σέ δῆθεν κεκριμένους καί μή αἱρετικούς,ὅπως ὐποστήριξαν στό παρελθόν κάποιοι:«Ἡ αἵρεσις χωρίζει ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας πάντα ἄνθρωπον.».Η Ἁγία Σύνοδος εἶπεν:«Τοῦτο εὔδηλόν ἐστιν.»11Στὸ τέλος τῆς Πρώτης Πράξεως,Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπε:«Ἀναγνώτωσαν οἱ προϊστάμενοι ἐπίσκοποι τοὺς οἰκείους λιβέλλους ὡς νυνὶ προσελθόντες τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ.».Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν:«Ἀναγνώτωσαν ἐπειδὰν τῶν ζητουμένων δύο κεφαλαίων ἀκριβῶς ἐξετασθῇ ὑπόθεσις περὶ τε τῶν προσερχομένων ἐξ αἱρέσεως τῇ ἁγίᾳ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ καὶ τῶν ὑπὸ αἱρετικῶν χειροτονηθέντων.».Καὶ μετ᾽ ὀλίγον πάλιν,Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν:«Τὰς ὁμολογίας γνῶντες διὰ τῆς ἀναγνώσεως τῶν λιβέλλων,ἐν ἑτέρᾳ συνελεύσει ἡ αὐτῶν ἀποδοχὴ γενήσεται, εἰ οὐκ ἔστιν ἕτερον αὐτοῖς τὸ κωλῦον.».Ὅπως ἐπίσης αὐτό συμβαίνει, ἀναφορικά μέ τούς Νεοημερολογίτες-Οἰκουμενιστές,γιατί οἱ πρῶτοι ἀποσχισθέντες τῆς ἀληθείας πῆραν μέν τήν χάρη ἀπό τήν καθολική Ἐκκλησία,ἀλλά οἱ ἴδιοι,κατασταθέντες αἱρετικοί καί ἀποκοπέντες ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας,ὄντες αὐτοκατάκριτοι,δέν μποροῦσαν πλέον νά μεταδώσουν τήν χάρη, κατά τόν 1ο Κανόνα τοῦ Οὐρανοφάντορος Μεγάλου Βασιλείου καί στεροῦνται κάθε ἱερατικῆς δικαιοδοσίας12!



Ἡ ἀνωτέρω στάση κατά τήν διαφύλαξη τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς διακοπῆς τῆς κοινωνίας τῶν αἱρετικῶν,ἦταν ἡ στάση,πού τηροῦσαν οἱ τοπικές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί Ἐνορίες μέ τούς ἐπισκόπους τους καί τούς ἱερεῖς τους διαχρονικά, ὅταν κηρυσσόταν αἵρεση.Ἀναθεμάτιζαν συνεχῶς τήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς.Στή συνέχεια,ὅταν συνεκαλεῖτο Οἰκουμενική ἤ Πανορθόδοξη Σύνοδος,ἡ Σύνοδος,μπορεῖ νά δεχόταν κατ' οἰκονομίαν κάποιους ἀπό τούς βρισκομένους σέ κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς,ἄν:-ὁμολογοῦσαν τήν Ὀρθόδοξη Πίστη,-ἀναθεμάτιζαν τήν αἵρεση,καί-ἐφ' ὅσον ἔφερναν ἐπαρκῆ δικαιολογία γιά τήν στάση τους,-(ὄχι ὅμως πάντοτε,βλ.,γιά παράδειγμα,τίς Συνόδους Ἀφρικῆς καί Ρώμης)-,ἀλλά ποτέ δέν δέχονταν τούς πρωτάρχας τῆς αἱρέσεως.Ὅλες οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι θεωροῦσαν πάντοτε τούς αἱρετικούς ἐκτός τῆς ἀληθείας,καί ἑπομένως καί ἐκτός τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας.Ἀπό σῶμα Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων ἀναθεματίσθηκαν ὁ Οἰκουμενισμός καί οἱ Οἰκουμενιστές στό Μόντρεαλ τοῦ Καναδᾶ ἀπό τήν ὀρθόδοξη Σύνοδο τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς τό 1983,προϊσταμένου τοῦ Ἁγίου Φιλαρέτου καί ἀπό τούς Ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας μας ἐν Συνόδῳ,ἐπί τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου μας κυροῦ Χρυσοστόμου τό 1998.{Συνεχίζεται...}.


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος
π.Νικόλαος Δημαρᾶς 
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου