ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση 'Εβδομη.Τρίτη 11 {24} Νοεμβρίου 2015 Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Μηνά,Βίκτωρος,Βικεντίου Μαρτύρων,Θεοδώρου Στουδίτου ομολογητού Οσίου.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



Ἡ ἕνωση τῶν Νεοημερολογιτῶν στήν πράξη μέ τήν καθημερινή μυστηριακή καί συμπροσευχητική διακοινωνία μέ τούς προκαταδικασμένους αἱρετικούς Μονοφυσίτες καί Λατίνους,στήν Ἀντιόχεια καί στίς μητροπόλεις τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συνεπάγεται τόν μολυσμόν καί τήν σταδιακή σήψη ὅλων τῶν Νεοημερολογιτικῶν αὐτῶν ἐκκλησιῶν.Συνεπάγεται τήν ἡμέραν καθ᾽ ἡμέραν ἐξάπλωση τῆς νεκροποιοῦ ἀσθένειας τῆς Μονοφυσιτικῆς καί Λατινικῆς αἱρέσεως καί τῆς σήψεως καί στήν συνέχεια τήν πλήρη ἀπονέκρωση τῶν ἐκκλησιῶν αὐτῶν.Ἡ σήψη καί ἡ νεκροποιός ἀσθένεια ἐξαπλώνεται ὄχι μόνον σέ αὐτούς πού ἑνώνονται μέ τούς καταδικασμένους αἱρετικούς,ἀλλά καί στούς κοινωνοῦντες μέ αὐτούς,ὅπως συμβαίνει μέ ὅσους κοινωνοῦν μέ τά Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας καί τό λεγόμενο Οἰκουμενικό,δηλ. τῶν Νεοημερολογιτῶν καί τῶν Νεο-"παλαιοημερολογιτῶν" τῶν Σλαυικῶν Πατριαρχείων,ἀφοῦ ἀκολουθοῦν τούς πεπτωκότες στήν αἵρεση καί κοινωνοῦν μαζί τους,χωρίς καμμία ἀντίσταση, σιωπῶντες καί ἀποδεχόμενοι στήν πράξη τήν γενομένη προδοσία.Οἱ περισσότεροι, βέβαια,ἀπό αὐτούς δέν ὑστεροῦν σέ αἱρετικές δηλώσεις καί ἑνωτικές πράξεις,ἀφοῦ καί στήν Ἑλλάδα ἔφερε τόν μιαρό πάπα καί ἀνεγνώρισε τόν παναιρετικό ὡς ἐπίσκοπο ὁ καί σωματικά πλέον νεκρός Χριστόδουλος,καί ὅλη ἡ Νέα ἐκκλησία μέ τήν ἱεραρχία της τόν χειροκρότησε καί μολύνθηκε ἄμεσα πρός θάνατον.



Οἱ ἄλλες τοπικές ὀρθόδοξες ἐκκλησίες,ποτέ δέν διέκοψαν τήν κοινωνία μέ τούς πρώην Ὀρθοδόξους καί νῦν πεπτωκότες,πού ἔγιναν αἱρετικοί, κυρίως δέν διέκοψαν τήν κοινωνία μέ τό Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιόχειας καί τό Πατριαρχεῖο τῆς Πόλης, πού ἑνώθηκαν καί στήν πράξη:α΄.μέ τούς ὑπό τεσσάρων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καταδικασθέντες Μονοφυσίτες καί β΄.μέ τούς ἀπό πλῆθος Ὀρθοδόξων Συνόδων καί ἀπό τούς Θεοφόρους Πατέρες ἀναθεματισθέντες καί καταδικασθέντες Λατίνους.α΄.Τό Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιόχειας ἔχει ἐπισήμως ἑνωθεῖ μέ τούς Μονοφυσίτες,κατόπιν συνοδικῆς σχετικῆς ἀποφάσεως πού ὁρίζει,πότε θά ἱεροπρακτεῖ ὁ Μονοφυσίτης καί πότε ὁ "ὀρθόδοξος",ἀνάλογα μέ τό πλῆθος τῶν πιστῶν πού ἔχει κάθε θρησκευτική κοινότητα.Παραθέτουμε τήν σχετική ἐπίσημη συνοδική ἀπόφαση:"Ἡ Ἁγία Σύνοδος τῆς Ἀντιοχείας ἀπεφάσισε τά ἑξῆς:1.Τόν πλήρη καί ἀμοιβαῖο σεβασμόν τῶν δύο ἐκκλησιῶν ὡς πρός τό τελετουργικόν των,τήν πνευματικότητα,τήν κληρονομίαν καί τούς ἁγίους πατέρας καί τήν πλήρη προστασίαν τῶν λειτουργικῶν πράξεων καί τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Συρίας.2.Τήν ἐνσωμάτωσιν τῶν πατέρων καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν καί τῆς παραδόσεως τῶν γενικῶς εἰς τά χριστιανικά ἐπιμορφωτικά προγράμματα καί τήν θεολογίαν καθηγητῶν καί μαθητῶν.39.3.Τήν ἀποφυγήν τοῦ νά δέχωνται μέλη μιᾶς ἐκκλησίας εἰς τήν ἄλλην, ὅποιοι καί ἄν εἶναι οἱ λόγοι.4.Τήν διοργάνωσιν συνάξεων τῶν δύο Συνόδων ὁποτεδήποτε ὑπάρξει ἀνάγκη.5.Νά παραμείνει κάθε Ἐκκλησία ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς διά τά μέλη της εἰς θέματα ἀφορῶντα γάμον,διαζύγιον,υἱοθεσίαν κλπ.6.Ἐάν δύο ἐπίσκοποι δύο διαφορετικῶν ἐκκλησιῶν συναντηθοῦν διά πνευματικήν τελετήν,θά προῒσταται ἐκεῖνος πού θά ἔχει τό μεγαλύτερον ποίμνιον. Ἀλλά ἄν εἶναι εἰς τό μυστήριον τοῦ γάμου,θά προῒσταται ὁ ἐπίσκοπος τῆς ἐκκλησίας τοῦ νυμφίου.7.Ὅ,τι ἔχει ἀναφερθῆ προηγουμένως δέν ἰσχύει κατά τόν συνεορτασμόν Ἐπισκόπων εἰς τήν Θείαν Λειτουργίαν.39 Τόν Διόσκουρο καί τόν Εὐτυχῆ τούς αἱρεσιάρχες καί..."ἁγίους" τῶν Μονοφυσιτῶν!!!Στό ἑξῆς ὀφείλουν οἱ ὀρθόδοξοι τῆς Νέας "ἐκκλησίας",πού εἶναι κοινωνικοί πρός τό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας,νά φτιάξουν καί εἰκόνες γιά νά τούς προσκυνοῦν ὡς ὀρθοδόξους!...8. Ὅ,τι ἔχει λεχθῆ εἰς τό ὑπ᾽ ἀριθμ. 6 ἄρθρον,ἰσχύει διά τούς κληρικούς καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν.9.Ἐάν ἕνας ἱερεύς μιᾶς ἐκ τῶν δύο ἐκκλησιῶν τύχη νά εἶναι εἰς κάποιαν περιοχήν,θά τελέση τά θεῖα μυστήρια διά τά μέλη καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν,συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Θείας Λειτουργίας καί τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου.Ὁ ἴδιος ἱερεύς θά κρατήση ἀνεξάρτητον ἀρχεῖον καί διά τάς δύο ἐκκλησίας καί θά μεταφέρη τήν καταγραφήν τῶν μελῶν τῆς ἀδελφῆς ἐκκλησίας εἰς τήν πνευματικήν της ἐξουσίαν.40.10. Ἐάν δύο ἱερεῖς καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν τύχη νά εὑρίσκωνται εἰς κάποιαν κοινότητα,θά ἐναλλάσσονται,καί εἰς περίπτωσιν συν-εορτασμοῦ θά προῒσταται ἐκεῖνος μέ τό μεγαλύτερον ποίμνιον.11.Ἐάν ἐπίσκοπος ἀπό μίαν ἐκκλησίαν καί ἕνας ἱερεύς ἀπό τήν ἀδελφήν Ἐκκλησίαν τύχη νά συνεορτάζουν,θά προῒσταται,ὅπως εἶναι φυσικόν,ὁ ἐπίσκοπος,ἀκόμη καί ἄν εὑρίσκεται εἰς τήν κοινότητα τοῦ ἱερέως,ἐφ᾽ ὅσον θά ὑπάρχουν λαϊκοί καί ἀπό τάς δύο ἐκκλησίας.12.Χειροτονίαι εἰς τούς βαθμούς τῆς ἱερωσύνης γίνονται ἀπό τήν πνευματικήν ἀρχήν τῶν ὑποψηφίων εἰς κάθε ἐκκλησίαν,κατά προτίμησιν μέ τήν παρουσίαν ἀδελφῶν ἀπό τήν ἄλλην ἀδελφήν Ἐκκλησίαν.13.Ἀνάδοχοι καί μάρτυρες γάμου ἐπιτρέπεται νά ἐπιλέγωνται ἀπό τά μέλη καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν χωρίς διάκρισιν.14.Εἰς ὅλας τάς κοινάς ἑορτάς θά προῒσταται ὁ ἀρχαιότερος τῇ τάξει ἱερεύς.15.Ὅλοι οἱ ὀργανισμοί τῶν δύο Ἐκκλησιῶν θά συνεργάζωνται εἰς ὅλα τά θέματα,μορφωτικά,παιδείαν καί κοινωνικά διά τήν ἀνάπτυξιν τοῦ ἀδελφικοῦ πνεύματος.Σᾶς ὑποσχόμεθα,μέ αὐτήν τήν εὐκαιρίαν,ὅτι θά συνεχίσωμεν νά ἐνισχύωμεν τήν σχέσιν μας μέ τήν ἀδελφήν Ἐκκλησίαν καί ὅλας τάς ἄλλας Ἐκκλησίας μέ σκοπόν νά γίνωμεν ὅλοι μία κοινότητα κάτω ἀπό ἕνα Ποιμένα".41β΄.Κατά τόν π. Γεώργιο Μεταλληνό,ὁμότιμο νῦν καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Ἀθήνας,ἡ ἕνωση καί μέ τούς Λατίνους ἔχει γίνει πρό πολλοῦ,ὅπως εἴδαμε πιό πάνω,ἄν μελετήσουμε μέ προσοχή τά ὅσα γράφει ἀναφορικά μέ τὴν προσλαλιὰ πρὸς κληρικοὺς τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Γερμανίας.40 Ἄν βρεθοῦν οἱ Γρηγοριάτες,οἱ νέοι Ἐπιφάνιοι Θεοδωρόπουλοι,οἱ Ἱερεμίες Φοῦντες καί οἱ Νικόδημοι Μπιλάληδες (καί ὅλοι οἱ πολέμιοι τῶν Ἐσφιγμενιτῶν καί τῶν Ὀρθοδόξων πού ἀκολουθοῦν τό Ἑορτολόγιο τῶν Πατέρων) στό πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας,δέν θά πρέπει νά ξεχάσουν νά κοινωνήσουν στή λειτουργία πού θά κάνει ὁ Μονοφυσίτης ἱερεύς,γιά νά "ἁγιασθοῦν",ἀφοῦ εἶναι κοινωνικοί μέ τό Πατριαρχεῖο αὐτό καί ἐπειδή κατά τήν ἀντορθόδοξη τακτική τους δέν θά πρέπει νά κόψουν τήν κοινωνία μαζί τους...γιά νά μή βρεθοῦν ἐκτός ἐκκλησίας!41.Γιά τό κείμενο τῆς ἐγκυκλίου τοῦ πεπτωκότος πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας βλ.περιοδικόν "Ὀρθόδοξη Μαρτυρία",τεῦχος 79ον,"Φιλήματα Ἰούδα",ἔκδοση Ε΄,2000,σελ.261 καί τήν σειρά τῶν ἄρθρων στόν "Ὀρθόδοξο Τύπο",ἀναφορικά μέ τήν προδοτική συμφωνία τοῦ Σαμπεζύ στά φύλλα 1160 καί 1329.Γιά τήν συμφωνία στό Σαμπεζύ βλ.τά τρία βιβλία τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πενταπόλεως κυροῦ Καλλιοπίου,"Ἡ ἕνωσις μέ τούς Μονοφυσίτες",Πειραιεύς,Δ΄ ἔκδ. 1991,"Ὀρθόδοξοι καί Μονοφυσίτες," Πειραιεύς,Α΄ ἔκδ. 1991,"Προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας",Πειραιεύς Α΄ ἔκδ.1991 καί τό ἡμέτερον πόνημα,ἀπάντηση β΄ στήν Ἱερά Μονή Γρηγορίου.49 τοῦ καὶ σωματικὰ πλέον νεκροῦ,τυμπανιαίου μασώνου,πρώην ψευδοπατριάρχου Ἀθηναγόρα42:"Πιστεύω ὅτι θὰ ἔλθει (τὸ κοινὸν ποτήριον).Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔλθει,διότι ἤδη ἔρχεται.Διότι ἤδη εἰς τὴν Ἀμερικὴν μεταλαμβάνετε πολλοὺς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ποτήριον καὶ καλὰ κάνετε.Καὶ ἐγὼ ἐδῶ,ὅταν ἔρχονται Καθολικοὶ καὶ Προτεστάνται καὶ ζητοῦν νὰ μεταλάβουν,τοὺς προσφέρω τὸ Ἅγιον Ποτήριον!Καὶ εἰς τὴν Ρώμην τὸ ἴδιο γίνεται καὶ εἰς τὴν Ἀγγλίαν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν.".Ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός ἀναφερόμενος στό οὐνιτικό συλλείτουργο στήν Κωνσταντινούπολη τό Νοέμβριο τοῦ 2006 καί τήν ἐπίσκεψη τοῦ Χρυσοδούλου στή Ρώμη τό Δεκέμβριο τοῦ 2006,γράφει ὅτι ὑπάρχουν Μητροπολίτες πού δέχονται "τήν παπική "ἐκκλησία" ὡς Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μέ μυστήρια καί Χάρη.Γι᾽ αὐτούς ἡ Ἕνωση ἔχει γίνει ἤ οὐδέποτε ἔπαυσε νά ὑπάρχει".43Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης,καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης σημειώνει ὅτι οἱ Λατινόφρονες τῆς Φεράρας-Φλωρεντίας ἦσαν λιγότερο ἐπικίνδυνοι ἀπό τούς σημερινούς!Ἐκεῖνοι "ἐσχεδίαζαν καί ἐχάλκευαν μέ κρυφές συμφωνίες τήν Ἕνωση,χωρίς νά ἐνημερώνουν ὅλα τά μέλη τῆς ἀντιπροσωπείας,γιά νά μήν ὑπάρχουν ἀντιδράσεις, ὅπως δέν ἐνημερώνεται καί σήμερα ὁ πιστός λαός καί δέν ἀντιλαμβάνεται γι᾽ αὐτό ὅτι ἡ Ἕνωση γίνεται ἤδη σταδιακά,ἔχει προχωρήσει οὐσιαστικά μέ συμπροσευχές,συλλείτουργα καί ἀμοιβαία ἐκκλησιολογική ἀναγνώριση,εἰς τρόπον ὥστε τό κοινό Ποτήριο,ὅταν ἔλθη ἐπισήμως νά ἀποτελεῖ ἁπλῶς μία ἐπισφράγιση καί ἐπικύρωση τῆς γενομένης ἤδη Ἑνώσεως".44Ὁ καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου π.Γεώργιος Καψάνης τονίζει:"ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν θεωρεῖ πλέον τόν Πάπαν καί τήν Ρωμαιοκαθολικήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν ὡς αἱρετικούς,σχισματικούς καί πλανωμένους,ἐφ᾽ ὅσον δέχεται τήν μέν Παπικήν ἐκκλησίαν ὡς "ἁγίαν",τόν δέ ἐπικεφαλῆς αὐτῆς ὡς "ἅγιον", "μακαριστόν",ὑπέρ οὗ τελεῖ καί ἐπιμνημόσυνον δέησιν."Πάντα τά ἀνωτέρω"... "σημαίνουν ἐπίσης ὅτι ἡ Ἕνωσις ἔχει γίνει καί ἀπομένει ἡ μεθόδευσις τῆς τελείας μυστηριακῆς κοινωνίας,πρός τήν ὁποίαν ὁλοταχῶς βαίνομεν,ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεολογικός Διάλογος θά παρακάμψη τάς δογματικάς καί ἐκκλησιολογικάς διαφοράς καί θά ἀσχοληθῆ μέ τό κεφάλαιον περί μυστηρίων,προφανῶς διά τήν ἐπιτάχυνσιν τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας".42Βλ.σὲ π.Γεωργίου Μεταλληνοῦ, "Διάλογοι χωρὶς προσωπεῖον","Ό.Τ.",12.07.02.Βλ.ἐκτενέστερα Ἀθανασίου Σακαρέλου,Ἔγινε ἡ ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, Ἀθῆνα 2007.43 Πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ," Ἐάν ἡμεῖς σιωπήσωμεν,οἱ λίθοι κεκράξονται","Ὀρθόδοξος Τύπος" (1672),12.01.2007,σελ. 5.44 "Θεοδρομία",Σεπτέμβριος 2006,σελ. 460.Ὁ φλογερός κήρυκας μητροπολίτης Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἤδη ἀπό τό 1980 τόνιζε ἐπίσης τά ἑξῆς:"Ἡ ἕνωσις,ἡ ψευδοένωσις ἔχει ἀποφασισθῆ.Ἔχει ἀποφασισθῆ εἰς μυστικά διαβούλια Ἀνατολῆς καί Δύσεως,διαβούλια πολιτικῆς,οἰκονομικῆς καί θρησκευτικῆς φύσεως,ὧν ἐγκέφαλος ὁ πάπας.Τό σχέδιον πρός πραγματοποίησιν τοῦ σκοποῦ ἐξελίσσεται κατά φάσεις καί στάδια ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἔκπληκτος μίαν πρωίαν θά ἀκούση ὅτι ἡ ἕνωσις ἐπετεύχθη!Προΐμιον δέ αὐτῆς εἶναι αἱ κοιναί προσευχαί Ὀρθοδόξων μετά δυτικῶν,τάς ὁποίας κατά περίεργον τρόπον θέλουν τινές νά δικαιλογήσουν.Δέν εἶναι ὑπερβολή,ἐάν εἴπωμεν ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς τό κύκλωμα φοβερῶν ἡμερῶν διά τήν Ὀρθόδοξον πίστιν. Συντελεῖται εἰς βάθος καί ἔκταση προδοσία,τήν ὁποίαν δέν δυνάμεθα νά φαντασθῶμεν!Ἱεράρχης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας,ὁ Μητροπολίτης Λεοντοπόλεως Νικόδημος (τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας) προέβη εἰς δηλώσεις εἰς τάς ὁποίας λέγει:''Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι εἰς τούς ἐνταῦθα καθολικούς κύκλους λέγεται ὅτι τά πράγματα θά διευθετηθοῦν ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ καί ἐρήμην τῶν ποιμνίων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν.Ὑπό τῶν κληρικῶν τούτων,τά ποίμνια θά εὑρεθοῦν πρό τετελεσμένων γεγονότων.Καί ὅσον μέν ἀφορᾶ εἰς τά ποίμνια τῶν Δυτικῶν,ἄγνωστον τί θά συμβῆ.Ὡς πρός δέ τήν παρ᾽ ἡμῖν Ἐκκλησίαν,τρέμομεν παρά τῷ εὐσεβῇ λαῷ,ὅταν ἔλθουν εἰς φῶς αἱ νῦν ἐν τῷ σκότει ἐκτυλισσόμεναι μηχανορραφίαι καί θά ἀποκαλυφθῆ ὅτι οἱ τεταγμένοι διά νά προστατεύσουν τήν Ἐκκλησίαν καί τό ποίμνιον ἐγένοντο συνένοχοι τῶν ἐπιβουλευομένων αὐτούς"46Ἡ ἀποτείχιση ἀπὸ αὐτοὺς τούς αἱρετικούς,ἐκπεπτωκότες ἀπό τήν Ὀρθοδοξία ἐπισκόπους,πρεσβυτέρους καί γέροντες,πού ἀποτελοῦν σεσηπότα μέλη,ἐπειδή κοινωνοῦν μέ κεκριμένους αἱρετικούς,εἶναι ἀναντίρρητα αὐτονόητη.Κατὰ τὴν ἑρμηνείαν ὅλων τῶν κανονολόγων τῆς Ἐκκλησίας μας, Ζωναρᾶ,Ζυγαβινοῦ,Βαλσαμῶνα, τοῦ γνωστοῦ κανονολόγου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας Νικοδήμου Μίλας,τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου,καί κατ᾽ ἐξοχήν τῶν ἐπί Βέκκου τοῦ Λατινόφρονος Μαρτυρησάντων Ἁγιορειτῶν Πατέρων εἶναι ἀναμφισβήτητα ἐπιβεβλημένη ἡ ἀποτείχιση ἀπό τούς ἑνουμένους μέ καταδικασμένους αἱρετικούς,χωρίς νὰ χρειάζεται ἐκ νέου συνοδικὴ καταδίκη τῆς ἀρξαμένης ἑτεροδιδασκαλίας καί πράξεως47.45"Ὀρόδοξος Τύπος" (333), 20.11.1978.46 "Σπίθα",Μάιος-Ἰούνιος 1980.47 Ἀναλυτικά περί τῆς ἑρμηνείας τῶν σχετικῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου καί τοῦ 31ου Ἀποστολικοῦ βλ. στό τεῦχος 28 "Ἁγίων Κολλυβάδων".Κατά τήν γνώμη μας,βέβαια, ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου πρό Συνοδικῆς Διαγνώμης,ὀφείλει νά στηρίζεται στόν 31ο Ἀποστολικό Κανόνα πού ὁρίζει ὅτι ἐπιτρέπεται καί ἐπιβάλλεται πάντοτε,γιατί διαφορετικά πῶς θά φανεῖ ποιοί ἀγωνίσθηκαν μέ σθένος καί ἔπαθαν γιά τήν ἀλήθεια καί ποιοί,σιωπῶντας,πρόδοσαν τήν ἀλήθεια ἤ συμβιβάσθηκαν μέ τήν αἵρεση,κατά τόν Ἅγιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, ἐάν ὁ 51Ὁ ψευδοπατριάρχης, μασῶνος καί τυμπανιαῖος Ἀθηναγόρας,τοῦ ὁποίου τήν στάση καί τό ἔργο συνέχισαν ὁ πατριάρχης Δημήτριος καί ὁ νῦν κ. Βαρθολομαῖος ἔγραφε τό 1968 ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων πρός τόν νεκρόν Πάπαν Παῦλον τόν Στ΄:"Ἐν τῇ κοινωνίᾳ ταύτῃ (τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ) ἱερουργοῦντες μετά τῆς χορείας τῶν περί ἡμᾶς ἱερωτάτων Μητροπολιτῶν καί ὑπερτίμων,μνησθησόμεθα ἀπό τῶν διπτύχων τῆς καρδίας ἡμῶν τοῦ τιμίου ὀνόματός Σου,ἀδελφέ Ἁγιώτατε τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης Ἐπίσκοπε,ἐνώπιον τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς αὐτοῦ τούτου τοῦ τιμίου Σώματος καί αὐτοῦ τούτου τοῦ τιμίου Αἵματος τοῦ Σωτῆρος ἐν τῇ θείᾳ Λειτουργίᾳ τοῦ Ἁγιωτάτου προκατόχου ἡμῶν,Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.Καί ἐροῦμεν τῇ ἁγίᾳ ἡμέρᾳ τῶν Χριστουγέννων ἐνώπιον τοῦ ἁγίου θυσιαστηρίου καί λέγομεν Σοί:τῆς Ἀρχιερωσύνης Σου μνησθείη Κύριος ὁ Θεός,πάντοτε,νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων"48Μνημόνευε,λοιπόν,στήν Ἁγία Πρόθεση καί στό Ἅγιον Θυσιαστήριον τόν Παναιρετικό,νεκρό καί ἀβάπτιστο Πάπα ὁ τυμπανιαῖος ψευδοπατριάρχης Ἀθηναγόρας.Τό ἴδιο ἔκανε καί ὁ διάδοχός του Δημήτριος καί κάνει σήμερα καί ὁ κ. Βαρθολομαῖος,ὅπως διεκήρυξαν στούς ἐνθρονιστήριους λόγους τους,ὅτι δηλ. θά ἀκολουθοῦσαν τούς προκατόχους τους.51ἀποτειχιζόμενος Πρεσβύτερος καί κατ᾽ ἐπέκταση κάθε Ὀρθόδοξος, ἐπίσκοπος,διάκονος,μοναχός καί λαϊκός καταγνώσει κηρυττόμενη ἑτεροδιδασκαλία καί αἵρεση,ὅταν ἡ αἵρεση δέν εἶναι προκαταδικασμένη ἀπό Σύνοδο ἤ τούς Ἁγίους Πατέρες.Ἐάν εἶναι προκαταδικασμένη,τότε εἶναι δυνατή ἡ ἐπίκληση καί τοῦ ΙΕ΄ τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου.Γράφει καί ὁ Ἅγιος Νικόδημος στήν ἑρμηνεία τοῦ 31ου Ἱεροῦ Κανόνα:"Εἰ τις Πρεσβύτερος καταφρονήσας τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου,...μηδέν κατεγνωκώς τοῦ Ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ,καί δικαιοσύνῃ...":"Ὅσοι δέ χωρίζονται ἀπό τόν Ἐπίσκοπόν τους πρό συνοδικῆς ἐξετάσεως,διατί αὐτός κηρύττει δημοσίᾳ καμμίαν κακοδοξίαν καί αἵρεσιν,οἱ τοιοῦτοι,ὄχι μόνον εἰς τά ἀνωτέρω ἐπιτίμια δέν ὑπόκεινται,ἀλλά καί τήν πρέπουσαν εἰς τούς ὀρθοδόξους τιμήν ἀξιώνονται,κατά τόν ιε΄ τῆς α΄καί β΄". Ἱερόν Πηδάλιον,Θεσσαλονίκη,1982,σελ. 34.Διότι κατά τόν ΙΕ΄τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου,τότε ἐπιτρέπεται ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου,τοῦ πατριάρχου,τοῦ μητροπολίτου καί τοῦ ἐπισκόπου,ὅταν αὐτός κηρύσσει αἵρεση κατεγνωσμένη ἀπό Σύνοδο ἤ τούς Πατέρες,πρίν καταδικασθεῖ καί ὁ ἴδιος ὁ ἐπίσκοπος γιά τήν κηρυττόμενη προκαταδικασμένη ἤδη αἵρεση:"Οἱ γάρ δι᾽ αἵρεσίν τινα παρά τῶν ἁγίων Συνόδων,ἤ Πατέρων,κατεγνωσμένην,τῆς πρός τόν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτούς διαστέλλοντες,ἐκείνου δηλονότι τήν (προκαταδικασμένην) αἵρεσιν δημοσίᾳ κηρύττοντος,καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ' ἐκκλησίας διδάσκοντος,οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὺχ ὑπόκεινται,πρό συνοδικῆς διαγνώσεως (ἀναφορικά μέ τόν καταγγελλόμενον γιά τήν κήρυξη τῆς ἤδη κατακεκριμένης αἱρέσεως),ἑαυτούς πρός τόν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες,ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς,τῆς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται.Οὐ γάρ Ἐπισκόπων,ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν,καί οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον,ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι.".48 Τόμος ἀγάπης,σελ.525-528 καί 530,Π. Γρηγορίου,Πορεία εἰρήνης,τόμ. α΄,σελ. 293.52Ὁ Μέγας Ἐκκλησιάρχης Σίλβεστρος Συρόπουλος,πιεζόμενος ἀπό τόν Λατινόφρονα Αὐτοκράτορα νά μνημονεύει τόν πάπα ἀπάντησε:"Ἐκεῖνοι γάρ μνημονεύονται ἐπ᾽ ἐκκλησίαις,ὅσοι εἰσίν ὁμόδοξοι καί κοινωνικοί πρός τήν αὐτήν Ἐκκλησίαν.Οἱ δέ ἀκοινώνητοι οὐδέ μνημονεύονται,οὐδέ ἔχει ἄδειάν τις τῶν ἱερωμένων εὔχεσθαι ἐπ᾽ ἐκκλησίαις ὑπέρ ἀκοινωνήτου.Ὁ δέ πάπας ἐστίν ἀκοινώνητος.Πῶς οὖν μνημονευθήσεται ὁ ἀκοινώνητος μετά τῶν κοινωνικῶν;"49


Ὁ δέ μέγας Μάξιμος διδάσκει μεγάλῃ τῇ φωνῇ διά μέσου τῶν αἰώνων:"Εἰ καί ὁ βασιλεύς καί ὁ Πατριάρχης καί ἡ Σύνοδος γράψωσι πρός τόν Ρώμης ἔγγραφον συγκατάθεσιν τῆς πίστεως κατά τό εἰκός, ἐγώ πάλιν οὐ κοινωνῶ ὑμῖν,ἐπειδή ἐν τοῖς Διπτύχοις μνημονεύετε Σεργίου, Πύρρου,Παύλου καί Κύρου,οἵτινες ἔξαρχοι κεχρηματίκασι τῆς αἱρέσεως,καί οὐ μόνον ὑπό τοσούτων Συνόδων ἀνεθεματίσθησαν ἐν Ἱεροσολύμοις,ἐν Ρώμῃ καί ἐν Ἀφρικῇ,ἀλλά καί ἀπέθανον ἐν τῇ αἱρέσει καί τῷ χωρισμῷ τῷ ἀπό τῆς καθόλου Ἐκκλησίας,καί ἐπειδή ὑμεῖς ἐκείνοις κοινωνεῖτε,εἰ καί Ὀρθόδοξοι γένησθε,οὐ κοινωνῶ ὑμῖν,ἐπειδή κοινωνεῖτε τοῖς ἀκοινωνήτοις".50Ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος στό γράμμα του πρός τούς ἐκκλησιαστικούς, διδάσκει ὅτι:"Ἡ πνευματική κοινωνία τῶν ὁμοδόξων,καί ἡ τελεία ὑποταγή πρός τούς γνησίους ποιμένας ἐκφράζεται μέ τό μνημόσυνο.Οἱ Σύνοδοι καί οἱ ἄλλοι Πατέρες ὁρίζουν ὅτι αὐτῶν πού ἀποστρεφόμεθα τό φρόνημα,(αὐτῶν) πρέπει νά ἀποφεύγουμε καί τήν κοινωνία"51"Ὅσοι μὲ ταπείνωση δέχονται καὶ ὑποτάσσονται στὴν Ἱερὰ Παράδοση εἶναι ἄξια μέλη τῆς Ἐκκλησίας.Ὅσοι ἀπὸ ὑπερηφάνεια τὴν ἀρνοῦνται ἢ θέλουν ἀνθρωποκεντρικὰ νὰ ἀλλοιώσουν τὸν Θεανθρωποκεντρικὸ χαρακτῆρα της,ἐξέρχονται τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας,ποὺ εἶναι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ."52Ἄραγε τί συμβαίνει,ὅταν οἱ Νεοημερολογίτες δὲν ἀκολουθοῦν τὴν Παράδοση τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων,ποὺ εἶχαν ἑνιαῖο ἑορτολόγιο, ὅταν δηλ. δὲν ἀκολουθοῦν τὴν Παράδοση 1600 χρόνων;Κατὰ τὴν διακήρυξη καὶ τοῦ π. Γεωργίου Καψάνη ἔχουν ἐξέλθει τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας.{Συνεχίζεται...}.


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π.Νικόλαος Δημαρᾶς 
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου