ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση Πέμπτη.Παρασκευή 7 (20) Νοεμβρίου 2015.Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Των 33 εν Μελιτηνή Μαρτύρων,Οσίου Λαζάρου του Γαλησιώτου.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



Ἄν σήμερα ἑνώνονταν καί συνοδικά οἱ Νεοημερολογίτες καί οἱ Οἰκουμενιστές μέ τούς Προτεστάντες καί συλλειτουργοῦσαν,ὅπως γίνεται σέ πολλά μέρη,κυρίως τοῦ ἐξωτερικοῦ,-ἡ ἕνωση,βέβαια,ἔχει συντελεσθεῖ στήν πράξη,-ὅπου καί σέ οὐνιτικά φραγκολατινικά καί προτεσταντικά συλλείτουργα συμμετέχουν ἀλλά κατ' ἐξοχήν σέ κοινά μυστήρια γάμων,βαπτίσεων,κηδειῶν,ἁγιασμῶν, ἀρτοκλασιῶν,ὄρθρων,ἑσπερινῶν,δοξολογιῶν καί σέ κάθε ἄλλη λατρευτική εὐκαιρία,χρειάζεται νέα καταδίκη τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν,κοινωνῶν τῶν Παπικῶν καί τῶν Προτεσταντῶν,γιά νά ἀπωλεσθεῖ ἡ Χάρις;Αὐτή ἡ ἕνωση ἔχει γίνει καί μέ τούς Λατίνους-Παπικούς στή Ραβέννα,στό Μπάλαμαντ καί μετά τήν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τό 1965!Στό Freising (Φράιζινγ) τῆς Γερμανίας,μάλιστα, ὑπογράφηκε ἕνωση καί μέ τούς Προτεστάντες,(EKD),ἀπό τόν Γερμανίας Αὐγουστίνο,σχετικά μέ τό βάπτισμα καί τήν ἀποστολική διαδοχή, ἀναγνωρίζοντάς τους καί βάπτισμα καί ἀποστολική διαδοχή!Εἶναι μήπως σέ καλύτερη μοίρα οἱ Παπικοί ἀπό τούς Προτεστάντες,ὅταν πάνω ἀπό 200 Πατέρες τούς καταδικάζουν καί πλῆθος Συνόδων τούς θεωροῦν αἱρετικούς ἐπί 1000 χρόνια;



τι ἂλλο τῶν κατά τόν βίον αὐτοῦ ὑποπτευομένων καί ἠκουσμένων σφαλερῶν,ἀληθές.Εἰ δέ τήν χειροτονίαν καταγομένην ἒχει ἀπό τοῦ δεῖνος,εἲτε ἐξ αἱρετικοῦ,εἲτε ἐκ χρηματοχειροτονήτου,αὐτός δέ οὒτε αἱρετικόςοὒτε ἐν γνώσει ἐκ χρηματολήπτου,εἲτ’ οὒν Σιμωνιανοῦ,κεχειροτονημένος,ὁμολογοίη δ’ ὃμως τήν πᾶσαν ἀλήθειαν,τήν τε πίστιν φυλάττειν καί τούς κανόνας ἀπαρατρώτους,τούς τε κατ’ ἀμφότερα παρατετραμμένους ἀποβαλλόμενος,οὐδείς ἡμῖν λόγος ἀποχῆς πρός αὐτόν.Ἀκατάγνωστος γάρ ὁ τοιοῦτος κατά τούς προδεδηλωμένους Ἁγίους (σ.σ. Ἃγιον Γρηγόριον τόν Θεολόγον καί Ἃγιον Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον) καί δι’ αὐτῶν κατά πάντας.Οὓτω τοίνυν καί κοινωνοῦμεν,καί ὑμῖν αὐτό ποιεῖν συμβεβουλεύμεθα.Ἐπεί εἰ περισσότερον διερεύνηται,ἀποκρούεται μέν,ὡς δέδεικται,τά τῶν Πατέρων παραγγέλματα,ἐκλιμπάνει δέ τοσοῦτον τό τῆς ἱερωσύνης δῶρον,ἐφ’ ὃ τό Χριστιανοί καλεῖσθαι ἒχομεν,ὡς εἰς ἐθνικήν ἡμᾶς μεταπεσεῖν λατρείαν,ὃπερ ἂτοπον.Πρός γε καί ἀκριβομένους,οὓτω μηδέ ἐν Δύσει καί Ἀνατολῇ ἀφικομένους εὑρίσκειν τό ζητούμενον,ἀναδρομάδην καθαιρουμένων πάντων διά τῆς ἀλληλούχου συλλειτουργήσεως,ἐπειδή προφανῶς τῷ Ρωμαίων προέδρῳ ἐπί Ταρασίου συνιεράτευσαν οἱ ἐκ τῶνδε ἀποκρισάριοι ἀποσταλέντες, κἀκείνου τάχα τοῖς τῆς Ἐώας καί φροῦδα ἐντεῦθεν τά τῆς ἱερωσύνης,ὃ ἀπαγορεύσαντες πάντως,καταδεξόμεθα τῷ προειρημένῳ κατά τούς ἁγίους μέτρῳ στῆναι.Διότι πολλά συνέβη καί συμβαίνει τοιαῦτα παραπτώματα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἃ οὐδείς τῶν ἁγίων εὑρηται οὓτω διερευνήσας,ὃτι μηδέ οἷόν τε, οὒτε μήν ἐπέδωκε φυλάττειν ἡμᾶς.Ἒχει μέν ταῦθ’ οὓτως.»24Ἡ ἕνωση,ἐπίσης, μέ τούς Μονοφυσίτες ἔχει ἐπιτευχθεῖ στό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας-καί κατά πολύ μεγάλο μέρος στό Πατριαρχείο Ἀλεξανδρείας,-ὅπου,(στήν Ἀντιόχεια),ὁρίζεται μάλιστα,ποιός ἱερεύς θά προΐσταται τοῦ κάθε Μυστηρίου,ὁ Μονοφυσίτης ἤ ὁ Νέο-ὀρθόδοξος,ἀνάλογα μέ τό ποιός ἔχει τό μεγαλύτερο ποίμνιο ἤ ὁ ἱεραρχικά σέ ὑψηλότερη θέση!Οἱ Μονοφυσίτες ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπό τέσσερις Οἰκουμενικές Συνόδους...!Συγκεκριμένα:Ἡ ὑποσημείωση στόν γ΄ Ἀποστολικό,πού ἀπαιτεῖ τό δεύτερο πρόσωπο,δηλ. τήν Σύνοδο,γιά νά ἐνεργοποιήσει τήν ποινή τοῦ κανόνα,νά ἐπέλθει ἡ ἔννομη συνέπεια τοῦ Ἱεροῦ Κανόνος τοῦ ἀφορισμοῦ ἤ τῆς καθαιρέσεως, ἀναφέρεται σέ μεμονωμένους ἐπισκόπους πού κατ' ἐξοχήν διαπράττουν Κανονικές Παραβάσεις καί ὄχι σέ θέματα πίστεως!Ἀκόμη καί στήν περίπτωση, πού κάποιος ἐπίσκοπος αἱρετίζει καί δέχεται,γιά παράδειγμα,τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν,πρέπει νά καταδικασθεῖ ἀπό σύνοδο.Εἶναι καί αὐτή μεμονωμένη κανονική παράβαση,ἔστω καί ἄν ἀφορᾶ θέματα πίστεως.Ἀλλά καί ἄν εἶναι παράβαση περί τήν πίστη,ἐπειδή πρόκειται γιά μεμονωμένο ἐπίσκοπο,ἀπαιτεῖται δίκη καί καταδίκη ἀπό τήν Ἐκκλησία.Δέν εἶναι ὅμως ἔτσι τά πράγματα,ὅταν ἔχουμε θεσμική ἐκτροπή,ἀνατροπή τῆς παραδόσεως τῆς ἀδιαίρετης ἐκκλησίας μέ συνοδικές ἀποφάσεις,προφανῆ καί πασίδηλη ἀλλοίωση τῆς πίστεως ἀπό ὁλόκληρα πατριαρχεῖα καί τοπικές ἐκκλησίες ἤ ἕνωση ὁλοκλήρων τοπικῶν ἐκκλησιῶν μέ καταδικασμένους καί ἀπό Οἰκουμενικές Συνόδους αἱρετικούς!Στόν 68ο Ἀποστολικό ξεκαθαρίζει αὐτή τήν θέση του ὁ Ἅγιος Νικόδημος καί συμφωνεῖ μέ τόν Μέγα καί δοξασμένο ἀπό τόν Θεό διδάσκαλο ἡ σύμπασα Ἐκκλησία:Καί πρό συνοδικῆς διαγνώμης, οἱ αἱρετικοί δηλαδή πού δέν ἔχουν ἀκόμη καταδικασθεῖ ἀπό κάποια σύνοδο,βρίσκονται ἐκτός Ἐκκλησίας.Καί κανονικά θά ἔπρεπε νά χειροτονηθοῦν ἐξ ἀρχῆς,ὅταν προσέλθουν στήν Ἐκκλησία.Αὐτό τό βλέπουμε ξεκάθαρα στά πρακτικά τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς.Γιατί δέν τό ἔκανε αὐτό ἡ Ἐκκλησία κατά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο;Ἀπαντᾶ ὁ ἐμός διδάσκαλος,Μέγας ἑμηνευτής τῶν Ἱερῶν Κανόνων,ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης:Διά τό πλῆθος τῶν ἐπιπολαζόντων εἰκονομάχων.Τούς δέχθηκε ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική μέ ὁμολογία καί ἀποκήρυξη τῆς αἱρέσεως καί σύνταξη μέ τήν Ὀρθοδοξία μέ λίβελλο καί φρικτές ἀρές πού πῆραν ἐπάνω τους,ὅτι δέν ἐνεργοῦν μέ ὑπουλότητα καί ὑστεροβουλία, ὅπως εἴδαμε.Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία τούς ἰσχυροποίησε στίς ἱερατικές θέσεις.Πρόσωπον Ἐκκλησίας ἐπέχει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος.Διά πολλήν μεγάλην οἰκονομίαν,πού χρησιμοποίησε ἡ Ἐκκλησία,(οἰκονομικῶς καί ἐξ ἀνάγκης,κατά τόν Ἅγιο Νικόδημο),τούς δέχθηκε.25Ἡ Ἐκκλησία (πάντα) στήν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης δέχθηκε τόσους μόνον κληρικούς στήν Ἀφρική,ἀπό αὐτούς πού εἶχαν πέσει στήν αἵρεση,ὅσους χρειάσθηκε,λόγῳ τῆς μεγάλης ἀνάγκης πού ὑπῆρχε ἐκεῖ! ("ταὔτόν εἰπεῖν ἐδέχθησαν,(ἔγιναν δεκτοί),οἰκονομικῶς καί ἐξ ἀνάγκης",κατά τόν Ἅγιον Νικόδημον.Σέ ἄλλες, μάλιστα,Οἰκουμενικές Συνόδους,ὅπως στήν ΣΤ΄,διά ἁπλῆς μεταβάσεως ἀπό τίς θέσεις τῶν αἱρετικῶν,πέρασαν οἱ Μονοθελῆτες-Μονοενεργῆτες στήν πλευρά τῶν Ὀρθοδόξων καί μέ ἀναθεματισμό τῆς αἱρέσεως καί ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας,πού ἦταν πολύ λιγότεροι κατά τήν σύγκληση της.Αὐτό,ὅμως,ἔγινε στά πλαίσια τῆς Ἐκκλησίας,(πρόσωπον Ἐκκλησίας ἐπέχει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος).Ἡ Ἐκκλησία τούς ἀπεδέχθη!Ἀμέσως ἀπό τά τῆς Συνόδου πληροφορούμαστε ὅτι ὑπῆρχαν μέχρι τό 680 μ.Χ. ἀρκετοί Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι,στήν πλευρά τῶν ὁποίων πέρασαν οἱ πολλοί περισσότεροι,πρώην αἱρετικοί Μονοθελῆτες-Μονοενεργῆτες,20 χρόνια μετά τόν μαρτυρικό θάνατο τοῦ Μεγάλου Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ,τοῦ ὁδηγοῦ τῶν Ὀρθοδόξων.Πολλοί ἀπό αὐτούς πού ἐπιβίωσαν,ἐκ τῶν Πατέρων καί ἐκ τῶν διαδόχων τῶν Πατέρων ἔσχον τήν χειροτονίαν!Ὑπῆρχαν,ἑπομένως,ἀρκετοί Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι.Αὐτό εἶναι ἀναντίρρητο.(Ὑπάρχουν καί σχετικές μαρτυρίες ἀπό τήν ἱστορία).Στή Δύση, π.χ.ὑπῆρχαν ἀρκετοί,διάδοχοι του Ἁγίου Μαρτίνου τοῦ Ὁμολογητοῦ καί Μάρτυρος, πού φόνευσαν οἱ Μονοθελῆτες τό 652,ὅπως καί στήν καθ' ἡμᾶς Ἀνατολή."Οἱ πλείονες τῶν ἐν τῇ Ἕκτη ἁγίᾳ Συνόδῳ συνεδριασάντων" ἐπισκόπων,"ὑπό Σεργίου,Πύρρου,Παύλου,Πέτρου ἐκεχειροτόνηντο,τῶν καθηγητῶν τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοθελητισμοῦ".26Οἱ κανόνες, 1ος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου,5ος καί 47ος, ὅπως παρουσιάζονται καί ἑρμηνεύονται πατερικά,δέν ἀφήνουν καμμία ἀμφιβολία ὅτι ἔτσι ἔχουν τά πράγματα.Ὁ Οὐρανοφάντωρ,βέβαια, δέχεται ὡς Ὀρθοδόξους καί ἐκείνους πού προσέρχονται στήν Ὀρθοδοξία ἀπό τό σχίσμα,δι' ἁπλῆς ὁμολογίας καί χρίσματος,ὅπως αὐτό τό ἐφήρμοσε ἡ Ρώμη καί μερικοί στά μέρη τῆς Ἀσίας διά κάποιαν οἰκονομίαν, ὅπως τονίζει.Γιά τόν λόγο αὐτό ἡ Σύνοδος πού ἔγινε στήν Ἰταλία δέν δέχθηκε τίς χειροτονίες τους,ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε ἀνάγκη,κατά τόν ΟΖ΄ τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου.Τονίζει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὅτι εἶναι σπάνιον νά γίνονται δεκτοί οἱ αἱρετικοί ἀπό τήν Ἐκκλησίαν:"Ἀλλά σπάνια τά τοιαῦτα καί κατά περίστασιν, κανονικῆς ἀκριβείας λειπόμενα,οὐ νόμος δέ Ἐκκλησίας τό κατά περίστασιν γινόμενον καί τό σπάνιον,κατά τε τόν ιζ΄ τῆς α΄ καί β΄ καί τόν Θεολόγον Γρηγόριον,καί τήν β΄ πρᾶξιν τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ Σοφίᾳ συνόδου καί τό νομικόν ἐκεῖνο τό λέγον· Τό,παρά Κανόνας,οὐχ ἕλκεται πρός ὑπόδειγμα".26 Mansi,12,1047.Βλέπε ἐκτενέστερη ἀναφορά στά πρακτικά τῆς Ζ΄,πού παρατίθενται ἀνωτέρω.Ὡστόσο καί γιά τούς σχισματικούς,(πόσο μᾶλλον γιά τούς αἱρετικούς!),ἡ ἀκρίβεια ἀπαιτεῖ βάπτισμα,γιά νά γίνουν δεκτοί!Καί προστάσσει,ὁ Μέγας Βασίλειος, ἡ γνώμη του νά ἔχει ἰσχύν!Ὡς σχισματικοί καί ὡς αἱρετικοί χαρακτηρίζονται οἱ ἐκεῖ ἀναφερόμενοι ἀπό τόν Μέγαν Ἱεράρχη,ἀνεξάρτητα ἀπό Σύνοδο καί σχετική κρίση!Κατά τούς Θεολόγους καί τίς Οἰκουμενικές στή συνέχεια Συνόδους,οἱ θέσεις τοῦ Οὐρανοφάντορος ἔχουν κῦρος Οἰκουμενικῆς Συνόδου.Τόσο Μέγας εἶναι ὁ Φωστήρ πάσης της Οἰκουμένης!Ἐξάλλου τό βάπτισμα,σήμερα,στούς Οἰκουμενιστές καί στούς Νεοημερολογίτες ἔχει παντελῶς παραφθαρεῖ.Τριττή, πλήρης κατάδυση,δέν ὑπάρχει!Οἱ εὐχές,σχεδόν,δέν διαβάζονται ἤ περικόπτονται! Στίς χῶρες τῆς Σλαυικῆς Ὀρθοδοξίας ὑπάρχει μόνον ἐπίχυση!Ἤ,τό χειρότερο ἀκόμη,ἁπλό ράντισμα! 27Τό βάπτισμα εἶναι εἰσαγωγικό μυστήριο στήν Ἐκκλησία καί μόνον αὐτό ἀπαλλάσσει καί καθαρίζει τόν ἄνθρωπο ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα.(Καί τό μαρτυρικό,βέβαια,βάπτισμα,ἐντός της Ἐκκλησίας ἤ γιά τήν Ἐκκλησία,εἰσάγει στόν παράδεισο!).Πολλῷ μᾶλλον,ὅταν ὑπάρχει ἕνωση μέ καταδικασμένους αἱρετικούς,κατά τούς α΄καί β΄ τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς,ἐκπίπτουν οἱ κάτω καί ἀπό τίς ἀνωτέρω μή ὀρθόδοξες συνθῆκες, γενόμενοι "ἱερεῖς",τῆς ἱερωσύνης.Πόσο μᾶλλον,ὅταν αὐτοί προέρχονται ἀπό τούς διαδόχους τῶν διαδόχων τῶν πρώτων σχισματο-αἱρετικῶν,(καί κατ' ἐξοχήν σήμερα τῶν Νεοημερολογιτῶν-Οἰκουμενιστῶν),κατά τόν Οὐρανοφάντορα.Ἀφοῦ οἱ πρῶτοι,ἀπορραγέντες τῆς Ἐκκλησίας καί λαϊκοί γενόμενοι,οὐκέτι ἔσχον τήν χάριν τῆς μεταδόσεως,ἀφοῦ διακόπηκε ἡ διαδοχή!Αὐτό πιστοποιεῖται καί ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης.28.5.Ὁ ἀναθεματισμός τῶν αἱρετικῶν.Σχετικά μέ τήν ὑποχρέωση γιά ἀναθεματισμό τῆς αἱρέσεως κατ' ἐξοχήν ἀπό τούς ἱερεῖς καί τό ποίμνιό τους εἶναι τά ἀποφασιστικῆς σημασίας κελεύσματα ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους:-"ἀναθεματισθῆναι (δεῖ) πᾶσαν αἵρεσιν".27"Ὁρα καί τόν ξη΄ Ἀποστολικόν.Σημείωσαι ὅμως ὅτι οἱ εἰκονομάχοι οὗτοι καί πάντες οἱ ἄλλοι αἱρετικοί,τῶν ὁποίων τάς χειροτονίας ἐδέχθη ποτέ ἡ Ἐκκλησία,κατ' οἰκονομίαν καί συγκατάβασιν,καί ὄχι κατά ἀκρίβειαν,οὗτοι λέγω,ἦσαν ὀρθῶς καί κατά τόν τύπον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας βεβαπτισμένοι...".28 Βλ.Συμπεράσματα,στό τέλος τοῦ παρόντος.(Α΄ καί Β΄ κανὼν Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).-"Ὅλοις τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα γ΄" (πρακτικὰ Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου,Τριώδιον,σελ. 148)."Εἴ τις τῆς χριστιανοκατηγορικῆς αἱρέσεως ὄντα τινὰ ἢ ἐν αὐτῇ τὸν βίον ἀπορρήξαντα,διεκδικεῖ ( = δικαιώνει ) ἀνάθεμα γ΄" καὶ -"ὁ μὴ λέγων τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα,ἀνάθεμα ἔστω" (Πρακτικὰ Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου,ἔνθ. ἀνωτ. καί ΡG 13,400,πού ἐπαναλαμβάνει τό ἀνάθεμα τοῦ Ὅρου τῆς Ε΄ Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου).Δηλαδὴ,ὅποιος δὲν λέγει ἀνάθεμα στοὺς αἱρετικοὺς, ἀνάθεμα σ' αὐτὸν τὸν ἴδιο !«Εἴ τις μὴ ἀναθεματίζει Ἄρειον,Εὐνόμιον, Μακεδόνιον,Ἀπολινάριον,Νεστόριον,Εὐτυχέα,καὶ Ὠριγένην,μετὰ τῶν ἀσεβῶν αὐτῶν συγγραμμάτων,καὶ τοὺς ἄλλους πάντας αἱρετικούς,τοὺς κατακριθέντας καὶ ἀναθεματισθέντας ὑπὸ τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν προειρημένων ἁγίων τεσσάρων συνόδων, καὶ τοὺς τὰ ὅμοια τῶν προειρημένων αἱρετικῶν φρονήσαντας ἢ φρονοῦντας καὶ μέχρι τέλους τῇ οἰκείᾳ ἀσεβείᾳ ἐμμείναντας, ὁ τοιοῦτος ἀνάθεμα ἔστω…»29Ὁ Ὅρος ὁμιλεῖ ξεκάθαρα καί γιά τούς τά ὅμοια τῶν πρειρημένων αἱρετικῶν φρονήσαντας ἤ φρονοῦντας καί ὄχι μόνον γιά τούς κατακριθέντες καί ἀναθεματισθέντες, καί λέγει:εἴ τις μή ἀναθεματίζει...ἀνάθεμα ἔστω!Σημειωτέων ὅτι τό κείμενο εἶναι ἀπό τόν ὅρον τῆς Ε΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.Αὐτόν ἐκύρωσε καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική καί γι' αὐτό σημειώσαμε ἀνωτέρω,ὅτι καί ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική τά ἴδια λέγει,(Πρακτικά δ΄συνεδρίας),ἀφοῦ ἐκεῖ τονίζεται:"Ἡμεῖς δέ κατά πάντα τῶν αὐτῶν θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν τά δόγματα καί πράγματα κρατοῦντες,μηδέν ἀφαιροῦντες τῶν ἐξ αὐτῶν παραδοθέντων ἡμῖν,ἀλλά τούτοις βεβαιούμεθα,τούτοις στηριζόμεθα, οὕτως ὁμολογοῦμεν,οὕτως διδάσκομεν,καθώς αἱ ἅγιαι οἰκουμενικαί ἕξ σύνοδοι ὥρισαν καί ἐβεβαίωσαν" καί πάλιν:"ἑπόμενοι ταῖς ἁγίαις Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις,πρῶτα μέν ἐν τῇ λαμπρή Νικαέων μητροπόλει συναθροισθείσῃ''.Καί πάλιν ἡ ἁγία Ζ΄ ὁρίζει:"Εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ἐκκλησιαστικήν ἔγγραφον ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ,ἀνάθεμα ἔστω".30Ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος κάνει διάγνωση τῆς ἤδη ἐπελθούσης σήψεως καί τῆς αὐτο-ἀποκοπῆς ἀπό τήν Ἐκκλησίαν,τούς ὁποίους καί ἀναθεματίζει. (Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας):"τοῖς οὖν ἀνεπιστρόφως τῇ πλάνῃ ταύτῃ κατεχομένοις,καί πρός πάντα λόγον θεῖον καί πνευματικήν διδασκαλίαν τά ὦτα βεβυσμένοις,ὡς ἤδη λοιπόν σεσηπόσι καί τοῦ κοινοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ἀποτεμοῦσιν ἑαυτούς,ἀνάθεμα".31



Ἐνῶ τό ἀνάθεμα πού ἐκφωνοῦμε τήν Κυριακή τῆς φιλτάτης Ὀρθοδοξίας μας εἶναι ἀποφασιστικῆς καί καταλυτικῆς σημασίας:"Ἅπαντα τά παρά τήν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν καί ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καί ἀοιδήμων Πατέρων καινοτομηθέντα":"ἤ μετά τοῦτο πραχθησόμενα" ἀνάθεμα γ΄".Θά λέγαμε,λοιπόν, ἑπόμενοι τῶν ἐπί Βέκκου μαρτυρησάντων θεοφόρων Πατέρων μας καί Μαρτύρων:"Σκηνικῶς παίξομεν;"ὅταν κλῆρος καί λαός ἀναθεματίζει,οὕς ἀναθεμάτισαν οἱ Πατέρες μας καί δή ἐν ἐπιτραχηλίῳ ἤ ἐν ὠμοφορίῳ,ὅταν παρίσταται ἀρχιερεύς ἤ ἡ Σύνοδος πᾶσα,ἀπό τοῦ ἄμβωνος,συναινοῦντος καί συναναθεματίζοντος τοῦ λαοῦ ὅλους τούς αἱρετικούς,διότι μᾶς προστάσσει ἡ Ἁγία Ζ΄:"πᾶσιν τοῖς Αἱρετικοῖς ἀνάθεμα γ΄";30 MCC XIII, 397- 400, 413/4 καί MCC XIII,129- 133,γιά νά παραπέμψουμε μέ τόν διεθνῆ ἀποδεκτό τρόπο παραπομπῶν, πού χρησιμοποιεῖ καί ὁ Ρωμανίδης.31 Βλ. Ρωμανίδη,Δογματική,τόμος Β΄,σελ. 129,στό ἀπόσπασμα πού παραθέτει ἀπό τό Συνοδικό καί στό Τριώδιο,Σαλιβέρου, Ἀθῆναι 1926,σελ. 145 ἑξ.Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1960,σελ. 144 ἑξ.Μποροῦμε, λοιπόν,νά τούς ἀποδίδουμε ἱερωσύνην καί μυστήρια,ἐνῶ ταυτόχρονα ἀναθεματίζουμε τούς Οἰκουμενιστές καί τούς Νεοημερολογίτες;


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος
π.Νικόλαος Δημαρᾶς 
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου