ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

13 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ!...ΜΕ ΑΙΣΘΗΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ...



Θεατρικὸ στὴν 6η Πανελλήνια Συνάντηση Νέων,29.11.2015 ἐκ. ἡμ.,Δῆμος Φυλῆς


«13 μέρες μετά!...μὲ Αἴσθηση Εὐθύνης...»



Ἡ ἀλήθεια...ἐπὶ σκηνῆς!Πρόσωπα τοῦ ἔργου:Δήμητρα,Εὐσταθία,Θάνος,Μαρία, Χορὸς.26 Ὀκτωβρίου πολιτ. ἡμερ.Βγαίνει «πλακὰτ» στὸ κοινό,δείχνοντας τὴν ἡμερομηνία.Ἡ Δήμητρα μπαίνει μέσα στὴν τάξη.Ὁ Χορὸς μπορεῖ νὰ εἶναι, σκηνοθετικά,καὶ μέσα στὸ κοινό.

Χορός:Χρόνια πολλὰ Δήμητρα!Χρόνια πολλά!

Δήμητρα:Εὐχαριστῶ παιδιά,εὐχαριστῶ,ἀλλὰ...δὲν εἶναι ἡ γιορτή μου σήμερα! 

Χορός:Πλάκα μᾶς κάνεις!

Δήμητρα:Ἔ,ὄχι!Σὲ τέτοια θέματα δὲν γίνονται πλάκες!...ἀλλὰ ὑπάρχει Αἴσθηση Εὐθύνης...Οἱ γονεῖς μου,ξέρετε,ἀκολουθοῦν τὸ Πάτριο Ἡμερολόγιο.Τὸ ἴδιο κι ἐγώ.Ἀλλὰ...κι ὁ Ἀϊ-Δημήτρης,βοήθειά μας,τὸ Πάτριο Ἡμερολόγιο ἀκολουθεῖ. Μυροβλύζει 13 μέρες μετὰ τὴν ἐπίσημη Γιορτή του.Τί λέτε,λοιπόν,νὰ γιορτάσω σήμερα...ἢ ὅταν γιορτάζει κι ὁ Ἀϊ-Δημήτρης!

Χορός:Μμμμμμμ (Ἕνα «μ» ἀμηχανίας).

Εὐσταθία:Κι ἐμένα παιδιά,ἐνῶ ἡ μητέρα μου εἶναι ἀδιάφορη χριστιανή,εἶναι καὶ δὲν εἶναι δηλαδή,ὁ πατέρας μου εἶναι πολὺ πιστὸς κι ἀκολουθεῖ τὸ Πάτριο Ἡμερολόγιο.Τὸ ἀκολουθεῖ καὶ τὸ λέει ὅπου καὶ νὰ βρισκόμαστε.Ἔχω χάσει φίλους,ἐξ αἰτίας του,...ἐφ᾿ ὅσον εἶχα πάντοτε Αἴσθηση Εὐθύνης.

Δήμητρα:Ὄχι ἐξ αἰτίας του,Εὐσταθία μου!Ἐξ αἰτίας τῆς ἄγνοιας τῶν φίλων σου! 

Εὐσταθία:Ἐντάξει.Πέστε το κι ἔτσι.Τί νὰ κάνουμε ὅμως;Οἱ φιλόσοφοι λένε ὅτι ἡ ἀλήθεια,ἡ αἰώνια καὶ ἀκατάλυτος,δὲν εἶναι προσιτὴ στὸν ἄνθρωπο. 

Δήμητρα:Αὐτὰ λένε οἱ φιλόσοφοι.Ὁ Χριστιανισμὸς ὅμως τί λέει;Ἐδὼ εἶναι ἡ δύναμη τῆς Ὀρθοδοξίας!Ὁ Χριστὸς ἦρθε γιὰ νὰ κάνει μέτοχο αὐτῆς τῆς αἰώνιας καὶ ἀκατάλυτης Ἀλήθειας,καὶ τὸν τελευταῖο ἄνθρωπο πάνω στὴ γῆ!Στὸ χέρι του εἶναι,στὸ χέρι μας εἶναι,στὴν Πίστη μας εἶναι,ἂν θὰ γίνουμε ἢ ἂν δὲ θὰ γίνουμε μέτοχοι τῆς Ἀλήθειας,...μὲ Αἴσθηση πάντοτε Εὐθύνης... 

Μαρία:Δίκιο ἔχεις Δήμητρα.Ἄλλωστε στὸ Εὐαγγέλιο γράφει:«Ἂν ἔχεις πίστη ὡς κόκκο σινάπεως...». 

Ευσταθία:Ἡ Πίστη εἶναι ὁ δρόμος γιὰ τὴν Ἀλήθεια,λοιπόν!Ἡ Πίστη!Κύριε πρόσθεσέ μου πίστη!Κύριε πρόσθεσέ μας πίστη!...

Μαρία:Ἀμήν!Δήμητρα:Μοῦ εἶπε ὁ πατέρας μου ὅτι...ἡ πορεία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πρὸς τὴν Ἀλήθεια,δέχτηκε ἰσχυρὸ πλήγμα τὸ 1924.Τότε ποὺ...ἄλλαξαν μέσα σὲ μιὰ νύχτα τὸ Ἡμερολόγιο καὶ ἀνάγκασαν τοὺς Ἱερεῖς νὰ ἀλλάξουν ρότα καὶ νὰ ὑποκύψουν σὲ ἀποφάσεις ποὺ κανένα οὐσιαστικὸ ἑλληνικὸ συμφέρον δὲν κάλυπταν.Τὸν πάπα,ναί!Τοὺς μισέλληνες,ναί!Τοὺς προσκυνημένους, ναί!Τὴν Ἑλλάδα,ὄχι!... 

Εὐσταθία:Ἔτσι ἔγινε!Καὶ σ᾿ ὅσους Ἱερουργοὺς μὲ Αἴσθηση Εὐθύνης ἀντέδρασαν, σ᾿ ὅσους θέλησαν νὰ μείνουν ἀμετακίνητοι ἀπέναντι στὶς ἱερὲς Παραδόσεις,τὶς ἐπικυρωμένες ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους τῶν Ἁγίων Πατέρων,ἐφαρμόστηκε τὸ δίκαιο τῆς πυγμῆς!Τοὺς καθαίρεσαν,τοὺς φυλάκισαν,καὶ σὲ κάποιους ἀφαίρεσαν καὶ τὴ ζωή τους ἀκόμα! 

Μαρία:Μὲ τοὺς γονεῖς μου παρευρεθήκαμε πέρυσι–τὸν Νοέμβρη τοῦ 2014–στὴν ἁγιοποίηση μιᾶς ψυχούλας ποὺ μαρτύρησε γιὰ τὴν Πίστη της καὶ τὸ σεβασμό της ἀπέναντι στὴν Ἱερωσύνη.Πρόκειται γιὰ τὴν Αἰκατερίνα Ρούττη...Εἴκοσι ἐφτὰ χρονῶν κορίτσι,μανούλα δύο παιδιῶν,εἶχε πάει τὸ 1925 νὰ ἀγρυπνήσει σὲ ἐκκλη- σάκι τῆς ἐνορίας της.Ἐκεῖ,στὴ μέση τῆς ἀγρυπνίας,καὶ ἐπειδὴ οἱ Ἱερεῖς λειτουργοῦσαν μὲ βάση τὸ Πάτριο,μπῆκαν ἀστυνομικοὶ καὶ ἄρχισαν νὰ τοὺς χτυποῦν μὲ φοβερὴ βιαιότητα.Λὲς καὶ χτυποῦσαν ἐγκληματίες.Καὶ πάλι λὲς...δὲν ἐπιτρέπεται!Ἐκεῖ,βλέποντας αὐτὸ τὸ ἀνεπίτρεπτο θέαμα,μὲ Αἴσθηση Εὐθύνης μπῆκε στὴ μέση ἡ Αἰκατερίνα καὶ ξυλοκοπήθηκε ἕως θανάτου.Εἶναι δυνατὸν τὸ δίκαιο τοῦ Θεοῦ,καὶ τὸ δίκαιο τῆς πυγμῆς νὰ ταυτίζονται;Εἶναι δυνατόν;... 

Δήμητρα:Δυστυχῶς οἱ περιπτώσεις βίας καὶ ἐξαναγκασμοῦ δὲν σταμάτησαν ἐκεῖ. Ἐγὼ ἤμουν στὴν ἁγιοποίηση τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ ἐκ Δεσφίνης ποὺ...ἐπειδὴ παρέμεινε στὸ Πάτριο,ἀρχικὰ τὸν καθαίρεσαν.Ἐκεῖνος...ἀγνοώντας τὴν ψευδοκαθαίρεσή του,συνέχισε νὰ μιλάει γιὰ Θεὸ καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ σώσει ψυχές.Νὰ προσπαθεῖ, μὲ Αἴσθηση Εὐθύνης,μέχρι πού,στὶς 22 Ἰουλίου 1944,σφαγιάστηκε ἀπὸ συν-έλληνες γιὰ τὴν Πίστη του.Εἶναι ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ σὲ κάνουν νὰ ντρέπεσαι γιὰ κείνο τὸ «σὺν» ποὺ σὲ συνδέει μ᾿ αὐτοὺς ποὺ τὸ ἔκαναν.Μ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἀλλοτριωμένους ἕλληνες...

Εὐσταθία:Δὲ σταματοῦν ἐκεῖ τὰ γεγονότα.Δὲ σταματοῦν ἐκεῖ οἱ θυσίες.Ἔτσι...ὁ κλῆρος,χωρὶς Αἴσθηση Εὐθύνης,φοβούμενος,ἢ καὶ ὄχι φοβούμενος,στὴν πλειοψηφία του,ὑποτάχτηκε,βολεύτηκε!Ὑποτάχτηκε καὶ ὑπηρέτησε...τὸν Οἰκουμενισμό!Τὴν ἰσοπέδωση!Ὑποτάχτηκε καὶ...ὑπηρέτησε ἀνεύθυνα τὸ λάθος! 

Θάνος:Τὸ λάθος!...Τυχαῖο εἶναι ποὺ ὁ λαός,ἐνῶ ἦταν θερμὸς στὴν Πίστη του,ἐνῶ ἡ Πίστη του ἦταν τὸ ὄπλο ποὺ τὸν κράτη σε ψηλὰ γιὰ αἰῶνες,στὴ συνέχεια,καὶ μετὰ τὶς ἀλλαγές,ἄρχισε σιγὰ-σιγὰ νὰ ἀπομακρύνεται,νὰ δέχεται ἐπιρροὲς ποὺ τὸν ἀλλοίωναν,νὰ μπαίνει σὲ ρεύματα ποὺ τὸν ἐξουθένωναν,νὰ χάνει τὸν προσανατολισμό του;Τυχαῖο εἶναι;

Εὐσταθία:Ἕνας κλῆρος ὑποταγμένος,βολεμένος καὶ χωρὶς Αἴσθηση Εὐθύνης,δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ κρατήσει τὸ λαό.Δὲν ἔχει τὸ περίσσευμα τῆς Ἀγάπης,νὰ κρατήσει τὸν λαό.«Καὶ ἐὰν ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω,γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον»!

Θάνος:«χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον»...«Ἐὰν ἀγάπη δὲ μὴ ἔχω»!Ἀλήθεια! Πόσο ἀποτελεσματικὰ ἀντικατοπτρίζεται ἡ κατάσταση τῶν καιρῶν σ᾿ αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.Πόσο καίρια!Κι ὕστερα...σοῦ λένε κάποιοι λειτουργοί,προσαρμόζοντας τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου στὴν περίπτωσή τους, «Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ».Ρίχνοντας τὴν εὐθύνη στὸν λαὸ γιὰ τὴν ἀπιστία του.Ἔ, ὄχι!Δὲν φταίει μόνο ὁ λαός!Δὲν φταίει ἀποκλειστικὰ ὁ λαός γιὰ τὸ πε- ρίσσευμα τῆς Ἀγάπης καὶ τῆς Χάρης ποὺ δὲν ἔχει ὁ βολεμένος καὶ ἀνεύθυνος ποιμήν,μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν μπορεῖ νὰ σκεπάσει,καὶ νὰ προφυλάξει τὸ ποίμνιο. Μαρία:Εὐτυχῶς τὰ Μοναστήρια καὶ οἱ Ἱερουργοὶ μὲ τὸ Πάτριο,κρατοῦν ἀνόθευτη τὴν Παράδοση,ὑπηρετοῦν τὴν Παράδοση,κρατοῦν ἀναλλοίωτη τὴν Ἀλήθεια.Γίνονται,μὲ Αἴσθηση Εὐθύνης,φυλάκια τοῦ Θεοῦ καὶ πνευματικὰ καταφύγια γιὰ πάρα πολὺ κόσμο. 

Θάνος:Γιὰ πάρα πολὺ κόσμο!...Δὲ θὰ τὄ ᾿λεγα!Ὁ πολὺς ὁ κόσμος ζεῖ ἀκόμα στὴν ἄγνοια.Ζεῖ στὴν ἀδιαφορία.Ζεῖ στὸ λάθος!Ζεῖ μία ζωὴ βολεμένη καὶ χωρὶς Αἴσθηση Εὐθύνης καὶ χωρὶς ἐλπίδα!Πῶς ἀντέχει,ἀλήθεια!Πῶς ἀντέχει! 

Ευσταθία:Θάνο μου...τὸν τύφλωσαν τὸν λαό!Τὸν ἀποκοίμησαν!Οἱ βολεμένοι,οἱ ἀνεύθυνοι καὶ οἱ ἄνανδροι! 

Δήμητρα:Ναί!Δίκιο ἔχεις!Οἱ βολεμένοι,οἱ ἀνεύθυνοι καὶ οἱ ἄνανδροι!Καὶ μοῦ φαίνεται ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα νὰ συμπαθήσω κάπως καὶ τὸν Νίτσε ποὺ ἔλεγε...«Ἡ πλάνη δὲν εἶναι τύφλωση.Ἡ πλάνη εἶναι ἄνανδρία»! 

Μαρία:Ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι του!

Δήμητρα:Ἀμήν!Λοιπόν, παιδιά,τί λέτε,μὲ Αἴσθηση ὅμως Εὐθύνης,γιορτάζω σήμερα ἢ ὄχι;Ὄχι!!!!!!!!!



Τὸ Θεατρικὸ:«13 μέρες μετά!...μὲ Αἴσθηση Εὐθύνης...»,τὸ ἔγραψα μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ,τὶς πρεσβείες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων,καὶ τὶς εὐχὲς τοῦ Πνευματικοῦ Πατρός μου Μητροπολίτου Κυπριανοῦ,τὴν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου (26.10.2015 ἐκ. ἡμ.).



Αἰκατερίνη Γ. Κωστούλα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου