ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ



Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε καὶ Πατέρα μας· 


Σεβαστοὶ Πατέρες καὶ Ἀδελφοί· 


Ὁσιώτατοι Μοναχοὶ καὶ Μοναχές· 


Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοὶ καὶ Ἀδελφές· 


α.Ὀρθοδοξία καὶ Ὀρθοπραξία.Ἐλπίζω στὶς εὐχές Σας,στὴν ὑπομονή Σας καὶ στὴν προσοχή Σας!Ἂς προσευχηθοῦμε,Σᾶς παρακαλῶ,τὴν στιγμὴ αὐτή,μέσα στὸ Φῶς τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας...Ἂς προσευχηθοῦμε εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρός,καὶ τοῦ Υἱοῦ,καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,προκειμένου νὰ μᾶς δοθῆ ἡ εὐλογία νὰ ὁμιλήσουμε καὶ νὰ ἀκούσουμε γιὰ τὸν Ἅγιο Μᾶρκο Εὐγενικό,τὸν Ἄτλαντα αὐτὸ τῆς Ἁγίας Πίστεώς μας,τῆς Φωτεινῆς καὶ Φωτοφόρου Ὀρθοδο- ξίας μας.Ὅταν τὸν Μάρτιο τοῦ 1438,οἱ φιλενωτικοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Δυτικοὶ Παπικοὶ συνήρχοντο στὴν σύνοδο τῆς Φερράρας,οὐδεὶς ἀνέμενε ὅτι ἡ τύχη τῆς συνόδου αὐτῆς,ἡ ὁποία ἐν συνεχείᾳ μεταφέρθηκε στὴν Φλωρεντία,ἐπρόκειτο νὰ κριθῆ ἐκ τῆς στάσεως ἑνὸς μόνον προσώπου,τοῦ Μάρκου Εὐγενικοῦ,Ἐπισκόπου Ἐφέσου.



Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος εἶχε συνεχῶς ὡς ὁδηγόν του στὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας τοὺς λόγους τοῦ Διδασκάλου του Ἰωσὴφ Βρυενίου:«Οὐκ ἀρνησόμεθά Σε, φίλη Ὀρθοδοξία...Εἰ δὲ καὶ καλέσει καιρός,καὶ μυριάκις ὑπέρ Σου τεθνηξόμεθα...».Ὁ Μέγας αὐτὸς Πρόμαχος τῆς «φίλης Ὀρθοδοξίας» παρέμεινε ἄκαμπτος καὶ γενναῖος,πολεμούμενος ἀπὸ τοὺς Λατίνους καὶ προδιδόμενος ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες,ἀντιμετωπίζων καὶ νικῶν τοὺς πάντας,μὲ θαυμαστὴ παρρησία καὶ ὁμολογούμενο ἠθικὸ μεγαλεῖο.Ἆρά γε,ποῦ ὠφείλετο τὸ ἀνυποχώρητον τοῦ Ἁγίου ἐκείνου Ἱεράρχου;«Εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Μάρκου Εὐγενικοῦ συνεδυάσθη ἄριστα,ἡ ἀπόλυτος προσήλωσις πρὸς τὴν Ὀρθοδοξίαν μετὰ τῆς μεγάλης ἁγιότητος τοῦ βίου...Ὁ Μᾶρκος ἀπέδειξεν,ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ διεξάγωνται ἐπὶ μακρὸν ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας ἄνευ μεμαρτυρημένης ἁγιότητος βίου»1.Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος δικαίως ὑμνήθηκε ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ποίησι ὡς Ἄτλας τῆς Ὀρθοδοξίας,διότι μὲ τὴν Ἁγιότητα καὶ τὴν Μαρτυρία του «ἐκράτησε» τὴν Ἁγία Πίστι μας:«Κρατεῖ μὲν Ἄτλας μυθικῶς ὤμοις πόλον,κρατεῖ δ᾿ ἀληθῶς Μᾶρκος Ὀρθοδοξίαν»2.Ἡ Ὀρθοπραξία ἀπετέλεσε τὴν ἀρραγῆ βάσι τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ Ἄτλαντος αὐτοῦ...Ἡ Ὀρθοπραξία,δηλαδὴ ἡ Ἡσυχαστικὴ καὶ Εὐχαριστιακὴ ἐμπειρια στὰ ὅρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας,ἐφελκύει τὸν φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,διὰ μέσου τοῦ Ὁποίου ἀποκαλύπτεται ἡ Ὀρθὴ Δόξα,ἡ Ἀλήθεια τῆς Πίστεως καὶ ἡ ἀπόλυτος βεβαιότης περὶ Αὐτῆς.Ὁ Ποιμήν,ὁ ὁποῖος συνδυάζει Ὀρθοδοξίαν καὶ Ὀρθοπραξίαν ἀναδεικνύεται ὡς Οἰκουμενικὸς Διδάσκαλος καὶ ἀποβαίνει τὸ στόμα τῆς ὅλης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας...3.Καί, «ὅταν πάντες οἱ Ἐπίσκοποι προδίδουν τὴν ἱερὰν Παρακαταθήκην τῆς Ὀρθοδοξίας»,αὐτὸς «βλέπει πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ὡς ποίμνιόν του καὶ ἵσταται ἄγρυπνος εἰς τὴν ἔπαλξιν τῆς Ὀρθοδοξίας,ἕτοιμος νὰ δώσῃ τὴν μάχην πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν»,«ἀναλαμβάνων τὴν μέριμναν πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν»1.Στὴν περίπτωσι αὐτήν,δηλαδὴ τοῦ Ὀρθοδοξοῦντος καὶ Ὀρθοπράττοντος Ποιμένος,οἱ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ὀρθόδοξοι θεωροῦν αὐτὸν ὡς μοναδικὸν Ποιμένα τῆς Ὀρθο- δοξίας,ἀκούουν τὰ πνευματικὰ σαλπίσματά του καὶ προφυλάσσονται ἀπὸ πάσης κοινωνίας μὲ τοὺς «ἀλλοτριοεπισκόπους»,οἱ ὁποῖοι παραχαράττουν καὶ προδίδουν τὴν Πίστιν καὶ τὴν Ἀλήθειαν,ἀλλότρια φθεγγόμενοι καὶ πράττοντες.β.«Φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας» Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί· Ὀφείλουμε τὴν ἡμέρα αὐτή, Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου,μὲ ταπείνωσι τελωνική,ἐμεῖς οἱ ὁποῖοι ἔχουμε ἐλεηθῆ νὰ ἀνήκουμε στὸ Ἀκαινοτόμητο Πλήρωμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας· ὀφείλουμε,λέγω,νὰ ἀκούσουμε τὸ Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Μάρκου καὶ νὰ τὸ μεταδώσουμε μὲ προσευχητικὴ Ἀγάπη στοὺς Ἀδελφούς μας,οἱ ὁποῖοι γιὰ διαφόρους λόγους ἐξακολουθοῦν νὰ εὑρίσκωνται σὲ κοινωνία μὲ τοὺς Καινοτόμους,τοὺς Οἰκουμενιστάς,τοὺς «ἀλλοτριοεπισκόπους».Τὸ Μήνυμα αὐτὸ εἶναι σαφές:ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ Ὀρθοπραξία ἀπαιτοῦν τὴν διακοπὴ πάσης κοινωνίας μὲ τοὺς παραχαράκτας τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Πατερικῆς Ὀρθοδοξίας. Πᾶσα κοινωνία,ὁποιασδήποτε μορφῆς,μὲ τοὺς ἐκπεσόντας τῆς Ἁγίας Πίστεώς μας,ἔστω καὶ ἂν φαίνεται ὅτι διατηρεῖται ἡ Ὀρθοδοξία,ἀποτελεῖ ἕνα πνευματικὸ γεγονός,τὸ ὁποῖο μᾶς καθιστᾶ εὐάλωτους στὶς ἐνέργειες τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων καὶ μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ψυχικὴ ἀπώλεια.Ἂς μὴ θεωρηθῆ,παρακαλῶ,ὡς ἀκραία ἡ θέσις αὐτή,ἐφ᾿ ὅσον μαρτυρεῖται ἀπὸ τὴν Παράδοσί μας.4.Ἀναφέρεται στὸ Λειμωνάριον τὸ ἑξῆς συγκλονιστικὸ γεγονός:«Ἔλεγε ὁ Ἀββᾶς Ἰωάννης ὁ Κίλικας:“Ὅταν ἡσυχάζαμε στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἐνάτου σημείου τῆς Ἀλε- ξανδρείας,μᾶς ἐπισκέφτηκε κάποιος Αἰγύπτιος Μοναχὸς καὶ μᾶς διηγήθηκε τὰ ἑξῆς:Ἦλθε στὴν Λαύρα τῶν Κελλίων κάποιος Ἀδελφὸς ἀπὸ τὰ ξένα,ὁ ὁποῖος ἤθελε νὰ μείνει ἐκεῖ.Ἔβαλε λοιπὸν μετάνοια στὸν Πρεσβύτερο καὶ παρακαλοῦσε νὰ μείνει στὸ κελλὶ τοῦ Εὐαγρίου.Ὁ Πρεσβύτερος ἔλεγε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ μείνει ἐκεῖ.Ὁ Ἀδελφὸς ὅμως ἔλεγε:Ἂν δὲν μείνω ἐκεῖ,ἀναχωρῶ ἐξάπαντος.Τοῦ λέει ὁ Πρεσβύτερος:Εἰλικρινά,παιδί μου,ἐκεῖ κατοικεῖ τρομερὸς δαίμων.Διότι ἐκεῖνος,ὁ ὁποῖος ἐπλάνησε τὸν Εὐάγριο καὶ τὸν ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν Ὀρθὴ Πίστη καὶ τοῦ ὑπόβαλε τὰ σιχαμερὰ δόγματα,δὲν ἀφήνει κανένα νὰ καθίσει ἐκεῖ.Ὁ Ἀδελφὸς ὅμως ἐπέμενε λέγοντας:Ἂν μείνω ἐδῶ,ἐκεῖ θὰ καθίσω.Τότε λέει ὁ πρεσβύτερος: Τότε,κάνε τὸ λογισμό σου,πήγαινε καὶ κάθισε.Πράγματι ἔφυγε ὁ Ἀδελφός,κάθισε μιὰ ἑβδομάδα κι ὅταν ἦλθε ἡ ἁγία Κυριακή,πῆγε στὴν ἐκκλησία.Κι ὅταν τὸν εἶδε ὁ Πρεσβύτερος,παρηγορήθηκε.Τὴν ἐρχόμενη ὅμως Κυριακὴ δὲν πῆγε στὴν ἐκκλησία.Καὶ παρακαλεῖ δυὸ Ἀδελφοὺς ὁ Πρεσβύτερος νὰ πᾶνε νὰ μάθουν γιατὶ δὲν παραβρέθηκε στὴν ἐκκλησία.Πῆγαν οἱ Ἀδελφοὶ στὸ κελλὶ καὶ βρῆκαν τὸν Ἀδελφὸ νὰ ἔχει βάλει σχοινὶ στὸ λαιμό του καὶ νὰ ἔχει ἀπαγχονιστεῖ”»3.[«Ἔλεγεν ὁ ἀββᾶς Ἰωάννης ὁ Κίλιξ,ὅτι καθημένων ἡμῶν εἰς τὸ Ἔννατον Ἀλεξανδρείας, παρέλαβεν ἡμῖν ὁ Αἰγύπτιος μοναχός,καὶ διηγήσατο λέγων,ὅτι ἦλθεν εἰς τὴν λαύραν τῶν κελλίων ἀδελφὸς ἀπὸ ξένης,θέλων καθίσαι· καὶ βαλὼν μετάνοιαν τῷ πρεσβυτέρῳ,παρεκάλει,ἵνα εἰς τὸ κελλίον Εὐαγρίου καθίσῃ.Ὁ δὲ πρεσβύτερος 5 ἔλεγεν αὐτῷ μὴ δύνασθαι καθίσαι ἐκεῖ.Ὁ δὲ ἀδελφὸς ἔλεγεν,ὅτι ἐὰν μὴ μείνω ἐκεῖ,πάντως ἀναχωρῶ.Λέγει αὐτῷ ὁ πρεσβύτερος· φύσει τέκνον,χαλεπὸς δαίμων οἰκεῖ ἐκεῖ.Ὁ γὰρ πλανήσας Εὐάγριον,καὶ ἀποστήσας αὐτὸν ἐκ τῆς ὀρθῆς πίστεως, καὶ ἐμβαλὼν αὐτῷ τὰ μυσαρὰ δόγματα,οὐκ ἐᾷ ἐκεῖ καθίσαι τινά.Ὁ δὲ ἀδελφὸς ἐπέμενεν λέγων,ὅτι ἐὰν ὧδε μένω,ἐκεῖ ἔχω καθίσαι.Τότε λέγει ὀ πρεσβύτερος· τῷ κρίματί σου ὕπαγε,κάθου.Καὶ δὴ ἀπελθὼν ὁ ἀδελφὸς ἐκάθισεν μίαν ἑβδομάδα, καὶ ἐλθούσης τῆς ἁγίας Κυριακῆς,ἦλθεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν.Καὶ ἰδὼν αὐτὸν ὁ πρεσβύτερος,παρεκλήθη.Τῇ δὲ ἐρχομένῃ Κυριακῇ οὐκ ἦλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν· καὶ παρακαλεῖ δύο ἀδελφοὺς ὁ πρεσβύτερος,ἵνα ἀπελθόντες μάθωσι διατί οὐ παρεγένετο εἰς τὴν ἐκκλησίαν· καὶ ἀπελθόντες οἱ ἀδελφοὶ ἐν τῷ κελλίῳ,εὗρον τὸν ἀδελφὸν βαλόντα σχοινίον εἰς τὸν τράχηλον, καὶ ἀπαγξάμενον»3.].Τὸ συμπέρασμα εἶναι προφανές:ἡ αἵρεσις,εἴτε ὁρίζεται θεωρητικὰ εἴτε ὁρίζεται τοπικά,εἶναι ὁ χῶρος,στὸν ὁποῖο ἐνεργεῖται τὸ Μυστήριον τῆς Ἀνομίας.Ἀκριβῶς γιὰ τὸν λόγο αὐτόν,ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός,στεντορείᾳ τῇ φωνῇ,διακηρύσσει:«Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας Διδάσκαλοι,πᾶσαι αἱ Σύνοδοι,καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι»4 .Καὶ στὴν Ἀπολογία του,ὁ Ἅγιος γίνεται σαφέστερος:«Πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς, ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων (τοῦ Λατινόφρονος πατριάρχου καὶ τῶν Λατινοφρόνων Ἑνωτικῶν),ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς πιστοῖς καὶ ἁγίοις Πατράσι· καὶ ὥσπερ τούτων χωρίζομαι,οὕτως ἑνοῦμαι τῇ Ἀληθείᾳ καὶ τοῖς ἁγίοις Πατράσι τοῖς θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας»5.6γ.«Ἀλλήλους συνδιασώσατε!...»6. Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί·Σήμερα ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικὸς μᾶς ἐμύησε στὸ πολὺ ἐπίκαιρο θέμα τοῦ συν-δέσμου Ὀρθοδοξίας-Ὀρθοπραξίας-Κοινωνίας. Μὲ τὴν εὐχή τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πατέρα μας κυρίου Καλλινίκου καὶ ὅλων τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μας,Σᾶς προτρέπω ταπεινά,ἐπὶ τῇ ἐνάρξει μάλιστα τοῦ Τριωδίου καὶ ἐν ὄψει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς·Σᾶς προτρέπω ἀδελφικὰ νὰ προσέξετε ἰδιαιτέρως τὴν Ὀρθοπραξία,ἡ Ὁποία ἔχει ὡς κέντρο Της τὴν Ἀγάπη καὶ τὴν ἔγνοια γιὰ τὸν Ἀδελφό μας.Ὁ ἐπαινετὸς ζῆλός μας γιὰ τὴν Ἁγία Πίστι μας νὰ εἶναι συνδεδεμένος μὲ τὸν ἐπαινετὸ ζῆλο γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ Ἀδελφοῦ μας.Δυνάμει τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματός μας καὶ τοῦ Ἁγίου Χρίσματός μας,ἔχουμε λάβει ὅλοι μας μίαν ἱεραποστολικὴ κλῆσι.Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σώζονται ὅσοι σώζουν...Καὶ σώζουν ἐκεῖνοι,οἱ ὁποῖοι δίδουν στὸ περιβάλλον τους μία γνήσια Μαρτυρία Ἀληθείας καὶ Ζωῆς...Ἐκεῖνοι,οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν αἴσθησι τῆς εὐθύνης τους γιὰ τὸν Ἀδελφό τους,τὸν Πλησίον τους...Ἐκεῖνοι,οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὡς Ὅραμα Ζωῆς τὴν προτροπὴ τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου:«Ἀλλήλους συνδιασώσατε!»...Ἐκεῖνοι,οἱ ὁποῖοι δὲν λησμονοῦν τὴν ἀποστολικὴ προτροπή:«Οἰκοδομεῖτε εἷς τὸν ἕνα».Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνδρέας ὁ Πρωτόκλητος,ὁ Προστάτης τῆς πόλεως αὐτῆς,μετὰ τὴν κλῆσι του ἀπὸ τὸν Σωτῆρα μας,ἔσπευσε νὰ καλέση τὸν ἀδελφό του Πέτρο καὶ νὰ τὸν ὁδηγήση στὸν Χριστό μας.Οἱ Χριστιανοὶ τῆς περιόδου τῶν Διωγμῶν ἔπρατταν τὸ ἴδιο...Ἔλεγαν μεταξύ τους τὴν συνθηματικὴ-προτρεπτικὴ φράσι: «Εἷς πρὸς ἕνα!»:καθ᾿ ἕνας καὶ ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο στὸν Χριστὸ καὶ Θεό μας!...Ἂς ἐντείνουμε,μεμονωμένα καὶ συλλογικά,τὶς προσπάθειές μας,προκειμένου νὰ ἐνημερώσουμε καὶ προσελκύσουμε στὴν Γνησία Ὀρθοδοξία τοὺς Ἀδελφούς μας, ἐν ὄψει μάλιστα τῆς προ- κλήσεως τοῦ 20167.7.



Εἶναι γνωστὸν πλέον καὶ διακεκηρυγμένον,ὅτι οἱ λεγόμενες ἐπίσημες Ἐκκλησίες,οἱ ὁποῖες ἔχουν υἱοθετήσει λόγῳ καὶ ἔργῳ τὴν Συγκρητιστικὴ Παναίρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ,σπεύδουν νὰ συγκροτήσουν μίαν δῆθεν Μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ τοῦ 2016.Ἡ Σύνοδος αὐτή,ἡ ὁποία θὰ εἶναι βεβαίως μία ψευδοσύνοδος,θὰ ἀναγνωρίση καὶ ἐξαγγείλη τὴν ἐκκλησιαστικότητα τῶν αἱρέ- σεων Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως,τὴν ὁποία ὅμως de facto καὶ ποικιλοτρόπως ἔχουν ἤδη ἀναγνωρίσει οἱ καινοτόμοι καὶ ἐκπεσόντες Οἰκουμενιστές.Εἴθε ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός,ὁ Θεοφώτιστος Ἐπίσκοπος τῆς Ἐφέσου,νὰ μᾶς ἐμπνέη ζῆλον θεοφιλῆ στὸν ἱερὸ Ἀγῶνα μας γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ὀρθοπραξία,ὥστε ἑνωμένοι ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ,νὰ ὁμολογοῦμε Πατέρα,Υἱόν,καὶ Ἅγιον Πνεῦμα,Τριάδα Ὁμοούσιον καὶ Ἀχώριστον,στὴν Ὁποία πρέπει πᾶσα δόξα,τιμή, προσκύνησις καὶ εὐχαριστία εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.Ἀμήν! 



19η Ἰανουαρίου 2015 ἐκ.ἡμ. 

† Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ στὴν Ἀποστολικὴ Πόλι τῶν Πατρῶν 

+ Τῷ δὲ Θεῷ δόξα καὶ εὐχαριστία! 

Παραπομπές:


1.Ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Σπ.Μπιλάλη,Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός,τ.Β΄, Ἀθῆναι 1969.2.Στίχοι ἀφ᾿ ἕκτης Ὠδῆς.Συναξάριον.Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Μάρκου.3.Μοναχοῦ Ἰωάννου Εὐκρατᾶ (Μόσχου),Λειμὼν (Λειμωνάριον),Κεφ. 177,PG τ. 87Γ΄,στλ. 3048AB. 4.Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ,PG τ.160,στλ.101C.5. Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ,PG τ.160,στλ. 536CD.6.Μιχαὴλ Ἐ. Μιχαηλίδη, «Ἀλλήλους συνδιασώσατε»,ἐφημερ.«Ὀρθόδοξος Τύπος»,23.1.2015,σελ.1.7. Μητροπολίτου Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς Κυπριανοῦ,«Ἡ Γνησία Ὀρθοδοξία ἐν ὄψει τῆς προκλήσεως τοῦ 2016» (βλ. http://www.hsir.org/pdfs/2014/11/17/2014111 7aOmilia+Mhtropol3NeonIerarxon14.pdf).Ψήφισμα Ἱερατικῆς Συνάξεως Γ΄:Ἡ Γνησία Ὀρθοδοξία ἐν ὄψει τῆς προκλήσεως τοῦ 2016 (βλ. http://www.hsir.org/pd fs/2014/11/23/20141123aIeratikiSynaxisC-Psifisma.pdf).Πρεσβυτέρου Γεωργίου Γιάν,Πορεία πρὸς τὴν «Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον»:Μία συνεχὴς ἀπομάκρυν- σις ἀπὸ τὴν Γνησία καὶ Ἁγιοπατερικὴ Ὀρθοδοξία.Μητροπολίτου Ἑλβετίας Ἱερεμίου «Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»,περιοδ. «Ἐπίσκεψις»,ἀριθμ.761/30.4.2014.


Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανός Β΄

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου