ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

Ο ΗΡΩΔΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ



Θέλουμε τὴν «μαγεία» ἢ τὴν χαρὰ τῶν Χριστουγέννων;


  

'Οταν ἀποδίδουμε στὰ Χριστούγεννα τὸ πραγματικό τους νόημα,τότε ἐπιτυγχάνεται καὶ ὁ μέγας σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ.Σε λίγο ἀρχίζει ἡ περίοδος τῶν Χριστουγέννων ποὺ ὅλοι μὲ λαχτάρα περιμένουμε.῎Αραγε,πῶς θέλουμε νὰ τὰ ἑορτάσουμε;Κοσμικὰ ἢ πνευματικά;᾿Εξαρτᾶται ἀπ᾿ τὸ τί τελικὰ ζητᾶμε.Τὴν «μαγεία» τους,γιὰ τὴν ὁποία τόσα πολλὰ κάνει ἡ «διεθνὴς τῶν πονηρῶν»,ἢ τὴν χαρά τους,ὅπως θέλει ἡ ᾿Εκκλησία μας;



᾿Αλλ᾿ ἄς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴν σειρά τους...Ασφαλώς τὰ Χριστούγεννα ἔχουν νόημα βαθύτατα πνευματικό,ἅγιο καὶ σωτήριο.Διότι,μ᾿ αὐτὰ δὲν ἑορτάζουμε ἕνα ὁποιοδήποτε γεγονός,ὡς καὶ ἐθνικὸ ἀκόμη,ἀλλὰ τὴν ἴδια τὴν ἐμφάνιση,μὲ σάρκα καὶ ὀστά,τοῦ Θεοῦ στὴν γῆ κι ἀνάμεσά μας.Μᾶς τίμησε ἰδιαίτερα μὲ τὴν ᾿Επίσκεψή Του αὐτή, ὑπέροχα,ἀνυπέρβλητα,μοναδικά,καθὼς ἕνωσε τὴν δική μας ἀνθρώπινη φύση μὲ τὴν δική Του τὴν Θεϊκή.῎Ετσι ἔχουμε τὴν ἐμφάνιση τοῦ Θεανθρώπου στὴν ἱστορία.Τὴν ἕνωση τοῦ κτιστοῦ πλάσματος,μὲ τὸν ἴδιο τὸν ῎Ακτιστο Πλάστη καὶ Θεό.Σκοπὸς δὲ αὐτῆς τῆς Θείας παρέμβασης,εἶναι ἡ Θέωση τοῦ ἀνθρώπου. ῾Οπότε,μὲ τὰ Χριστούγεννα δὲν κάνουμε τίποτ᾿ ἄλλο τελικά,ἀπ᾿ τὸ νὰ ζοῦμε τὴν ἀναδημιουργία μας,τὴν ἀναπλασή μας ἀπ᾿ τὸ κατάντημα,στὸ ὁποῖο μᾶς ὁδήγησε ἡ ἁμαρτία,ὥστε νὰ ἐπανέλθουμε πάλι στὴν προτέρα μας κατάσταση.Νὰ γιατὶ τὸ μήνυμα τῶν Χριστουγέννων,εἶναι τὸ πλέον χαρμόσυνο καὶ τόσο ἐλπιδοφόρο ἄγγελμα τῆς ἱστορίας.Καὶ δὲν εἶναι ἄλλο,ἀπ᾿ αὐτὸ τοῦ ἀγγέλου κατὰ τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ πρὸς τοὺς ποιμένες:


«Εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην,ἢτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ,ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ,ὅς ἔστι Χριστὸς Κύριος,ἐν πόλει Δαυὶδ» (Λουκ. βʹ 11). 


Δηλαδή,σᾶς ἀναγγέλω χαρὰ μεγάλη,ἡ ὁποία θὰ εἶναι γιὰ ὅλο τὸν λαό,ὅτι γεννήθηκε σήμερα γιὰ σᾶς στὴν πόλη τοῦ Δαυίδ,σωτήρας,ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Χριστὸς ὁ Κύριος.Συνεπῶς,ὅταν ἀποδίδουμε στὰ Χριστούγεννα τὸ πραγματικό τους νόημα,κι ὅταν τὰ ἑορτάζουμε ὅπως πρέπει,δηλαδὴ πνευματικά,τότε ἐπιτυγχάνεται καὶ ὁ μέγας σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ,δηλαδὴ ἡ ἕνωσή μας μὲ Αὐτόν,ἡ Θέωσή μας καὶ καταργεῖται τὸ ἔργο τοῦ διαβόλου,ἀκυρώνονται τὰ σκοτεινὰ σχέδιά του,ἀπομονώνεται,χάνεται ἀπ᾿ τὴ ζωή μας!Είναι ἑπόμενο, λοιπόν,ὅπως ὁ διάβολος πολέμησε τοῦ Χριστοῦ τὴν γέννηση ὡς Γεγονότος (ἀπ᾿ τὸ νὰ μὴν βρίσκεται πανάρετη γυναίκα γιὰ νὰ ἀξιωθεῖ νὰ γίνει μητέρα Του,πράγμα ποὺ ἔγινε τελικὰ μὲ τὴν Παναγία,ὣς τοὺς διωγμοὺς μὲ τὴν σφαγὴ τῶν νηπίων ἀπ᾿ τὸν ῾Ηρώδη),ἔτσι καὶ τὴν πολεμᾶ ἀδιάκοπα ἔκτοτε ὡς ῾Εορτῆς.Πάρα πολλὰ ἔγιναν στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων,ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἐξιστορήσουμε.Μόνο δυὸ λόγια καὶ κάποια ἁπλὰ παραδείγματα θὰ ἀναφέρουμε.



῎Αλλοι ἔγραψαν μυθολογίες γιὰ τὰ Χριστούγεννα,ἄλλοι τὰ παρερμήνευσαν,διότι δὲν θέλησαν νὰ τὰ βιώσουν,κι ἄλλοι προσπάθησαν νὰ τὰ καταργήσουν μὲ κρατικὲς διαταγές,μιὰ τακτικὴ ποὺ ὀνομάστηκε «῾Ηρωδισμός»!Πολλὰ ἔκαναν ἐπ᾿ αὐτοῦ οἱ αἱρέσεις (ὅπως ἡ φοβερότερη ὅλων ὁ Δοκητισμός,ὁ Μονοφυσιτισμὸς κ.λπ.),διάφοροι φιλόσοφοι,πολλοὶ ἄθεοι κι ἐχθροὶ τῆς Πίστης,ὅπως ὁ ᾿Ιουλιανὸς ὁ Παραβάτης κ.λπ.Τὸν περασμένο αἰῶνα στὴν κομμουνιστικὴ ΕΣΣΔ (Ρωσία) εἶχαν ἀπαγορευτεῖ τὰ Χριστούγεννα ἀπὸ τὸ 1917 μέχρι τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ᾿80,ὁπότε καὶ κατέρρευσε τὸ καθεστώς!῞Οταν δὲ κυβερνοῦσε ὁ Στάλιν,τὰ Χριστούγεννα εἶχαν ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὰ Σταλινούγεννα,μὲ τὴν ἑορτὴ δηλαδὴ τῆς δικῆς του γέννησης!



Αλλ΄ ἡ χειρότερη πολεμικὴ ὅλων,εἶναι αὐτὴ τῆς ἐκκοσμίκευσης τῶν Χριστουγέννων!Πρόκειται γιὰ ἕναν ἑορτασμὸ ὄχι πνευματικό,ὅπως τὸν ἀναφέ- ραμε,ἀλλὰ κοσμικό,ἐντελῶς κοσμικὸ ὅσο γίνεται...'Εναν τρόπο ποὺ μεταβάλλει τὸ μέγα ὑπερκόσμιο Γεγονός,σὲ ἐγκόσμιο καὶ καθαρὰ ὑλιστικό!Οὔτε λόγος νὰ γίνεται γιὰ πνευματικὴ προετοιμασία,δηλαδὴ νηστεία,μετάνοια,ἐξομολόγηση, Θεία Κοινωνία,προσευχή,Θεία Λειτουργία,ἀλλὰ καὶ ἔμπρακτη ἀγάπη, συγχωρητικότητα,καλοσύνη,ἐλεημοσύνη καὶ στοργὴ στὸν συνάνθρωπο,γιὰ σκέψεις καὶ ἀποφάσεις πνευματικές.Λόγος νὰ γίνεται μονάχα γιὰ τὰ ρεβεγιόν,τὰ στολίδια,τὰ φαγητά,τὰ γλέντια,τοὺς χορούς,τὰ ξενύχτια,τὰ ταξίδια καὶ μάλιστα τὰ ἐξωτικά,τὰ δῶρα,τὶς χαρτοπαιξίες,τὰ πάσης μορφῆς θεάματα καὶ διασκεδάσεις,τὶς κάθε εἴδους ἀπολαύσεις καὶ ἡδονές!῞Ολα τους τόσο κοσμικά, ὅλα τους ἀντιπνευματικά,ὅλα τους πτυχὲς τῆς «ὡραίας ζωῆς».Δὲν εἶναι πράγματα τῆς Οὐράνιας Ζωῆς,τὰ ὁποῖα ζητᾶ ἀπὸ μᾶς ὁ Χριστός.Καμμιὰ σχέση μὲ τὸν «Θεοπρεπῆ» ἑορτασμό,ὅπως τὸν προσδιορίζει ἡ ᾿Εκκλησία.


Φθάσαμε νὰ κατανοοῦμε πὼς ἔρχονται Χριστούγεννα,ἀπὸ τὶς στολισμένες βιτρίνες τῶν ἐμπόρων,ἀπὸ τὰ φωτάκια ποὺ ἀναβοσβήνουν στὸ μπαλκόνι τοῦ διπλανοῦ μας,ἀπ᾿ τὰ ἔλατα ποὺ πωλοῦνται στοὺς δρόμους,ἀπὸ κάποιες προσκλήσεις σὲ γεύματα καὶ τὰ λεγόμενα «ἑορταστικὰ» προγράμματα τῆς τηλεόρασης,δηλαδὴ ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις τοῦ κόσμου...Οπότε μιλᾶμε γιὰ ἀπολυτοποίηση τῆς ὕλης,γιὰ τὴν ἄκρατη κοσμικότητα,γιὰ τὴν ἀπόρριψη κάθε πνευματικῆς πλευρᾶς τῶν πραγμάτων.Μιλᾶμε γιὰ Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό!Γιὰ ἕνα «πνεῦμα Χριστουγέννων»,ὅπως λένε,«μαγικό»,δηλαδὴ δαιμονικό!



Τὰ ὑλικὰ ἀγαθά,μὲ λογικὴ καὶ μέτρο καὶ στὸ βαθμὸ ποὺ μᾶς εἶναι ἀπαραίτητα,δὲν τὰ ἀπορρίπτουμε βέβαια.῞Ομως ἕπονται,δὲν προηγοῦνται,οὔτε καὶ ἀπολυτοποιοῦνται στὴν ζωή μας. ῾Η ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στὸν Σατανᾶ ποὺ τὸν πείραζε στὴν ἔρημο, τούτη ἦταν: «Οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος...».Χόρτασε,ἐκεῖ στὴν ἔρημο πάλι,τοὺς «πεντακισχίλιους»,ἀλλὰ καὶ τοὺς «τετρακισχίλιους»,ἀφοῦ γεύτηκαν πλήρως καὶ ἐπὶ ἡμέρες τὰ πνευματικὰ ἀγαθά,ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια Του τὴν παρουσία,δηλαδὴ ἀφοῦ Τὸν γεύτηκαν πλήρως.Κι αὐτὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ἦταν στὸν βαθμὸ καὶ τὸ εἶδος ποὺ ἔπρεπε.Τίποτ᾿ ἄλλο!Μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴν λογικὴ δὲν εἶναι δομημένα καὶ τὰ δικά μας ῾Ελληνορθόδοξα ἔθιμα;Ο Ε.Μορέν,στὸ βιβλίο του «Πνεῦμα τῶν καιρῶν»,ἀναφέρει πολὺ εὔστοχα:«῾Η ζωὴ δὲν μπορεῖ νὰ καταναλώσει τὰ πάντα καὶ ἡ καταναλωτικὴ κοινωνία δὲν μπορεῖ οὔτε καὶ θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ δώσει τὰ πάντα»!Συνεπῶς,τί ἀπαιτεῖται;Το πρώτο πράγμα δὲν εἶναι καθόλου ἁπλό!Διότι σήμερα,κατὰ τρόπο ἀπόλυτα ὀργανωμένο καὶ μὲ πολὺ κομπασμό,ἐπιχειρεῖται τόσο μὲ τὴν «Παγκοσμιοποίηση»,ὅσο καὶ τὴν κίνηση τῆς «Νέας ᾿Εποχῆς»,ποὺ τὴν προωθεῖ παντοῦ,ἡ προβολὴ εἰδωλολατρικῆς ἀτμόσφαιρας στοὺς ἑαυτούς μας,στὰ σπίτια μας καὶ τὶς κοινωνίες μας καὶ ἡ καθιέρωση τῆς ἀντίληψης πὼς ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ὁ Σωτήρας μας !!!Νὰ γιατὶ αὐτοί,ποὺ πέφτοντας θύματα σ᾿ αὐτὴ τὴν διαδικασία,χάνουν τελείως τὸ νόημα τῆς ῾Εορτῆς,δὲν τὰ ἑορτάζουν πραγματικά, ἀλλ᾿ ἐντελῶς κοσμικά,ὁπότε καὶ στὸ τέλος δὲν νοιώθουν τὴν χαρὰ τῶν Χριστουγέννων,ἀλλὰ μελαγχολία καὶ θλίψη.Θὰ δοῦμε καὶ φέτος τὶς ἐφημερίδες νὰ ἔχουν τίτλους σὰν αὐτούς:«῾Η μελαγχολία τῶν γιορτινῶν ἡμερῶν»!«Πῶς νὰ ἀποφύγετε τὴ μελαγχολία τῶν ἑορτῶν»!«Τὰ Χριστούγεννα τῆς μελαγχολίας»! «῾Εορταστικὴ κατάθλιψη»!Λοιπόν,ἄς προετοιμαστοῦμε ὅσο καλύτερα γιὰ τὰ πνευματικὰ Χριστούγεννα.Μᾶς εἶναι ἀπαραίτητη ἡ εὐφροσύνη τους.Αὐτὸ τὸ προάγγελμα τῆς Οὐράνιας Βασιλείας.Αὐτὴ ἡ ἀπόδειξη,ὅτι μέσα μας ὁ Χριστὸς γεννήθηκε... 


Αντιγραφή από τοπεριοδικό Τα ΚΡΙΝΑ,ἀριθμός τεύχους 258,Νοέμβριος 2006, σελίδες 12-13 καὶ 18.Αναδημοσίευση από την Ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου