ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

ΟΓΔΟΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ


 

Μνήμη του Οσίου πατρός ημών Δανιήλ του Στυλίτη

Πέμπτη 11 (24) Δεκεμβρίου 2015 Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο



Γνωρίζοντας ο βασιλιάς την αρετή του Οσίου Δανιήλ,και φωτιζόμενος από το Πανάγιο Πνεύμα,ζήτησε από τον τότε Πατριάρχη Γεννάδιο,να τον χειροτονήσει ιερέα.Ο Πατριάρχης χάρηκε και παίρνοντας μαζί του πολλούς εκκλησιαστικούς, έφτασε στο στύλο.Ο Όσιος όμως σαν προορατικός που ήταν γνώριζε τα όσα ο βασιλιάς και ο αρχιερέας είπαν για την ιερωσύνη του.Στεκόμενος ο Πατριάρχης κάτω από τον στύλο,φώναξε στον ταπεινό Δανιήλ:«Από πολλού καιρού ήθελα να απολαύσω την αγιωσύνη σου.Αλλά οι πολλές φροντίδες της Εκκλησίας δε με άφηναν.Τώρα βρήκα λίγο καιρό και ήλθα.Γι' αυτό σε παρακαλώ βάλε τη σκάλα ν' ανεβώ για να συνομιλήσουμε».Ο Άγιος γνωρίζοντας την πρόθεσή του,του είπε: «Μάταια σ' έβαλε σε κόπο εκείνος που σε έστειλε».Όταν άκουσε τα λόγια αυτά ο Πατριάρχης,έμεινε άφωνος γιατί ο Όσιος προγνώριζε τα πάντα.Μετά προσπάθησε να τον πείσει,για πολλή ώρα για να βάλει τη σκάλα ν' ανεβεί. Εκείνος όμως, που από ταπείνωση δεν ήθελε να ιερωθεί,δε δεχόταν.Τότε ο Πατριάρχης πρόσταξε τον αρχιδιάκονο να πει τα ειρηνικά.Αυτός είπε τις ευχές και έτσι με τον ασυνήθιστο αυτό τρόπο,χειροτόνησαν τον Όσιο σε ιερέα,χωρίς να το θέλει.Όταν φώναξε ο λαός «άξιος, άξιος!!»,και τέλειωσε τη λειτουργία ο Γεννάδιος,φώναξε στον Όσιο:«Να,πήρες τα σύμβολα της ιερωσύνης.Αφού ο λαός φώναξε «άξιος»,ο Θεός σε χειροτόνησε και όχι εγώ.Λοιπόν μη φανείς παρήκοος στο Θείο Θέλημα.Βάλε τη σκάλα να σε κοινωνήσω τα Άχραντα Μυστήρια».Τότε ο Όσιος γνωρίζοντας ότι δεν έγινε η πράξη αυτή χωρίς τη Θεία βούληση,δέχτηκε να ανεβεί ο Πατριάρχης να τον κοινωνήσει.Έπειτα αφού ευχήθηκε το λαό,τους απέλυσε ειρηνικά.



Όταν έμαθε ο βασιλιάς το πώς χειροτονήθηκε ο όσιος Δανιήλ θαύμασε την ταπείνωσή του.Ύστερα έτρεξε κοντά του και έπεσε στα καταπληγωμένα πόδια του για να τον ευλογήσει.Αργότερα διάταξε και του έκτισαν και άλλο στύλο.Τον θεμελίωσε πάνω σε δύο κολώνες και τον ονόμασε ο βασιλιάς,Διχθάδιο.Ανέβαινε σ' αυτόν ο μακάριος Δανιήλ και επιδιδόταν σε μεγαλύτερη άσκηση.Το καλοκαίρι ο καυτερός ήλιος τον κατάφλεγε.Οι άνεμοι και οι θύελλες το χειμώνα κατάδερναν τη σάρκα του και τον βασάνιζαν.Αλλ' αυτός ο αδαμάντινος,υπέμενε σαν ανδριάντας και στήλη μάλλον παρά σαν άνθρωπος.Ένα χρόνο μάλιστα ο χειμώνας ήταν φοβερός.Οι άνεμοι δυνατοί και τα χιόνια σφοδρότατα.Ο ουρανοπολίτης Δανιήλ υπέμενε όλη εκείνη την κακοκαιρία ολόγυμνος και άστεγος.Γιατί και το δερμάτινο κουκούλιο που είχε,το πήραν οι άνεμοι και το έριξαν στα φαράγγια. Όλη τη νύχτα δεχόταν στη σάρκα του το χαλάζι και το φοβερό κρύο.Το πρωί πλήθυνε η βροχή και μετά το χιόνι,ώστε οι μαθητές του δεν μπορούσαν να βγουν έξω για τρεις μέρες.Την τρίτη μέρα σταμάτησε λίγο η κακοκαιρία και έβαλαν τη σκάλα οι μαθητές του στη κολώνα για να ανεβούν.Αλλά,όταν έφτασαν στην κορυφή,είδαν τον Όσιο παγωμένο και κρυσταλλωμένο.Όλο το κορμί του ήταν απονεκρωμένο και ασάλευτο,σαν να ήταν κρύσταλλο ή πάγος.Ζέσταναν τότε νερό και τον ράντισαν.Σε λίγη ώρα συνήλθε ο Όσιος και τους λέγει:«Γιατί με ενοχλήσατε ενώ κοιμόμουν γλυκύτατα;Επικαλέστηκα τον Κύριο σε βοήθεια και αποκοιμήθηκα».Αγάπησε το Θεό ο μακάριος με όλη την καρδιά,την ισχύ και τη διάνοιά του.Γι' αυτόν υπέφερε.Για να καθυποτάξει τα πάθη,ώστε ο νους κυρίαρχος πια,να βρίσκεται αδιάλειπτα ενωμένος με τον Τριαδικό Θεό.Γι' αυτό και αξιώθηκε από τον Κύριο να τελέσει μεγάλα σημεία και τέρατα που προκαλούν το θαυμασμό και τη δοξολογία στο Δημιουργό των πάντων.Ζώντας με την αδιάλειπτη επικοινωνία με το Θεό,την άχρονη αιωνιότητα,γνώριζε ο Όσιος τα μέλλοντα.Πρόβλεψε ο μακάριος μια καταστροφή που θα επέτρεπε ο Θεός για να παιδαγωγήσει τους δούλους του στο Βυζάντιο.Θέλοντας ο φιλάνθρωπος να προλάβει την καταστροφή ειδοποίησε τον βασιλιά και τον Πατριάρχη.Τους παράγγειλε να κάμουν δύο λιτανείες τη βδομάδα με όλο το λαό για να προκαλέσουν το έλεος του Θεού.Αμέλησαν όμως στη φωνή του ερημίτη και δοκίμασαν την παιδαγωγία του Θεού.Ήταν 2 Σεπτεμβρίου,γιορτή του Αγίου Μάμα.Ξαφνικά κάπου πήρε φωτιά και καιγόταν το Βυζάντιο.Τόσο αυξανόταν η φλόγα,ώστε περικύκλωσε όλη την πόλη.Κάηκαν πολλοί άνθρωποι,από τους οποίους αρκετοί πέθαναν.Πολλά σπίτια και εκκλησίες έπαθαν ζημιές.Ήταν φοβερό το θέαμα να βλέπει κανένας τη βασιλίδα των πόλεων να πυρπολείται όπως άλλοτε τα Σόδομα.Τότε πολλοί άνθρωποι της πόλης θυμήθηκαν την πρόρρηση του Οσίου και πιστεύοντας στη δύναμη της προσευχής του,έστειλαν μεσίτες να τον παρακαλέσουν να τους βοηθήσει.Όταν άκουσε ο Όσιος τη συμφορά δάκρυσε. Με λύπη του τους παρατήρησε,επειδή αμέλησαν να κάνουν τις δεήσεις που τους παράγγειλε.Έπειτα τους πρόσταξε να προσεύχονται και να νηστεύουν.Αφού και ο ίδιος προσευχήθηκε για τη σωτηρία του λαού, φώναξε τους μεσίτες και τους είπε: «Πηγαίνετε και μη φοβάστε.Σε επτά μέρες σβήνει η φωτιά».Και ο λόγος του έγινε πραγματικότης.Τότε όλοι θαύμασαν την παρρησία του στο Θεό.Ιδιαίτερα το βασιλικό ζεύγος που τον επισκέφτηκε και ζήτησε συγχώρεση για την αμέλεια που έδειξαν.Τον καιρό εκείνο,ακούστηκε φήμη,ότι ο Γιζέριχος,ο βασιλιάς των Βανδάλων,ετοιμαζόταν να πολεμήσει την Αντιόχεια.Έχοντας ο βασιλιάς από τη φήμη αυτή,αγωνία έτρεξε στο φίλο του Δανιήλ και του είπε την υπόθεση.Ο Όσιος,που είχε το χάρισμα να προφητεύει,του είπε τα εξής:«Δεν πρόκειται να πάει καθόλου στην Αντιόχεια ο Γιζέριχος,αλλά θα γυρίσει πίσω άπραχτος και ντροπιασμένος».Και έγινε όπως ακριβώς ο όσιος Δανιήλ προφήτευσε.Ευχαριστημένος ο βασιλιάς θέλησε κάτι να προσφέρει στον Άγιο. Σκέφτηκε να κτίσει κελλιά κάτω από το στύλο για την ανάπαυση των μαθητών του.Ο Όσιος όμως δεν δέχτηκε. Τον παρακάλεσε μόνο να στείλει ανθρώπους να φέρουν το λείψανο του Αγίου Συμεών του Στυλίτη.Ο βασιλιάς, έχοντας πόθο να ευαρεστήσει τον Όσιο,έστειλε αμέσως ανθρώπους στην Αντιόχεια και έφεραν το Άγιο λείψανο.Στη βόρεια πλευρά του στύλου έκτισε μια εκκλησία,όπου τοποθετήθηκε το λείψανο του αγίου Συμεών.Έκτισε ακόμα και κελλιά για την ανάπαυση των προσκυνητών.Ο Όσιος χάρηκε πολύ.Κάλεσε το βασιλιά και αυτούς όλους που κοπίασαν και τους ευχαρίστησε.Ύστερα τους πρόσφερε λόγια θεοδίδαχτα για την φιλαδελφία και την αγάπη.Και ήταν τόσο γλυκός ο λόγος του, ώστε όλοι συγκινήθηκαν κι έκλαιαν.Ο βασιλιάς Λέων,είχε γαμπρό από τη θυγατέρα του Αριάδνη,τον Ίσαυρο Ζήνωνα.Τον έκαμε ύπατο και τον έστειλε ύστερα εναντίον των βαρβάρων στη Θράκη.Ο Ζήνωνας πριν πάει στον πόλεμο, πέρασε από τον Όσιο Δανιήλ,να πάρει την ευχή του.Ο Όσιος του προφήτευσε όλα όσα επρόκειτο να πάθει μέχρι τέλους:ότι θα γυρίσει νικητής από τον πόλεμο και ότι θα τον επιβουλευτούν οι δικοί του,αλλά δε θα τον κακοποιήσουν.Όταν πέθανε ο βασιλιάς,άφησε διάδοχό του τον εγγονό που γέννησε η θυγατέρα του με την πρόρρηση του Οσίου.Η σύγκλιτος όμως έκαμε βασιλιά το Ζήνωνα,γιατί ο διάδοχος ήταν ακόμα παιδί.Όταν ύστερα από καιρό πέθανε το παιδί,οι συγγενείς του Ζήνωνα,Αρμάτος και Βασιλίσκος τον φθόνησαν και τον μισούσαν άδικα.Ο Ζήνωνας που γνώριζε την επιβουλή, κατέφευγε στον Όσιο.Και αυτός του προέλεγε όσα θα ακολουθούσαν:ότι θα φύγει από το θρόνο,σε έρημο όπου από την πείνα του θα φάει ωμά χόρτα.Έπειτα θα απολαύσει το βασίλειο και θα πεθάνει στο θρόνο με καλό θάνατο,όπως και έγινε.Βλέποντας ο βασιλιάς Ζήνων ότι πληθύνονταν οι επιβουλές,έφυγε κρυφά με τη βασίλισσα και πήγε στην Ισαυρία. Τότε ο βασιλίσκος άρπαξε τα σκήπτρα της βασιλείας.Από τα πρώτα έργα του, ήταν ο πόλεμος εναντίον της Εκκλησίας.Παντού έλεγε λόγια βλάσφημα για την ένσαρκη οικονομία του Θεού.Μελετούσε ακόμα να θανατώσει τον Πατριάρχη Ακάκιο,γιατί εναντιονόταν στην αίρεσή του,φυλάγοντας το ποίμνιό του.Οι προθέσεις του έγιναν γνωστές και μαζεύτηκε πλήθος πολύ από μοναχούς και λαϊκούς για να τον προστατεύσουν.Έστειλαν και επιστολές στον Όσιο έγραψε και ο βασιλίσκος,ψευδόμενος ότι ο Πατριάρχης ήταν ο αίτιος της ταραχής γιατί διέστρεφε το λαό και το στρατό.Ο Όσιος όμως σαν διακριτικός και σοφός, γνώρισε την πανουργία του βασιλιά.Του ανταπάντησε ελέγχοντάς τον δριμύτατα και προλέγοντας ότι ο Θεός θα του αφαιρέσει το βασίλειο,για την ασέβειά του.Ο Πατριάρχης,επειδή η κατάσταση χειροτέρευε συνεχώς,έστειλε στον Όσιο ορισμένους αρχιερείς.Τους είπε να τον παρακαλέσουν να κατεβεί από το στύλο για τον Κύριο και να βοηθήσει την Εκκλησία,γιατί άλλο στήριγμα δεν είχαν. Έφθασαν οι αρχιερείς στον Όσιο και τον παρακάλεσαν.Όμως ο Θεόκλητος Στυλίτης αρνήθηκε να κατεβεί.Η ανάβασή του στο στύλο ήταν από Θεία κλήση. Έτσι το να κατεβεί ισοδυναμούσε με άρνηση του Θείου Θελήματος.Επέμεναν όμως οι αρχιερείς και με δάκρυα,γονατιστοί,προσεύχονταν κάτω από το στύλο. Βλέποντάς τους ο Όσιος,δεν άντεξε.Ράγισε η καρδιά του στον πόνο των συνανθρώπων του.Γι' αυτό δεήθηκε θερμά στον Κύριό του,να του φανερώσει αν ήταν Θέλημά του να κατεβεί.Ο Θεός τού έλεγε να κατεβεί,αλλά μετά να επιστρέψει.Κατέβηκε λοιπόν ο Όσιος.Οι επίσκοποι τον ασπάστηκαν με ευγνωμοσύνη και τον έφεραν στον Πατριάρχη.Είναι απερίγραπτη η τιμή με την οποία τον υποδέχτηκαν στο Βυζάντιο και η ευφροσύνη που προξένησε η παρουσία του.Ο Όσιος δεν άργησε να ελέγξει τις πλάνες και τις κακοδοξίες του βασιλιά.Για τις διώξεις του,τον ονόμασε νέο Διοκλητιανό και τον προειδοποίησε ότι θα δεχτεί την οργή του Θεού.Ο βασιλιάς γνωρίζοντας ότι ο Όσιος Δανιήλ ήταν αγαπητός, τόσο στο Θεό όσο και στο λαό, φοβούμενος απομακρύνθηκε.Ο Όσιος όμως δε το δέχτηκε αυτό.Έτρεχε από πίσω του,για να τον ελέγξει κατά πρόσωπο.Τα πόδια του ήταν εξασθενημένα από την άσκηση και δεν μπορούσε να περπατεί.Γι' αυτό κάθε τόσο τον σήκωναν στα χέρια τους οι άνθρωποι που ήταν κοντά του.Στο δρόμο τους προς τα ανάκτορα συνάντησαν ένα λεπρό που τους φώναξε:«Ελέησέ με δούλε του Θεού,και θεράπευσέ με τον ταλαίπωρο».Του απαντά ο Όσιος: «Γιατί άφησες τον Παντοδύναμο Θεό και ζητάς από άνθρωπο αμαρτωλό θεραπεία;Όμως αν έχεις πίστη και ο δούλος του μπορεί να σε βοηθήσει».Και τον πρόσταξε να λουσθεί στη θάλασσα.Υπακούοντας ο λεπρός,θεραπεύτηκε τελείως.Καθώς προχωρούσαν,είδε ένας Γότθος τον Όσιο να βαστάζεται από τους ανθρώπους,και είπε με ειρωνεία:«Να,ο νέος ύπατος!».Λέγοντας αυτό έπεσε καταγής και ξεψύχησε.Οι παρευρισκόμενοι,είδαν με δέος το συμβάν.Αλλά και ο βασιλιάς φοβήθηκε σαν το έμαθε,και όταν έφτασε ο Όσιος στα ανάκτορα δεν τον άφησε να εισέλθει.Τότε αυτός αποτινάσσοντας το χώμα των ποδιών του, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο,έφυγε.Όταν αργότερα μεταμελήθηκε,από φόβο,ο βασιλιάς και τον κάλεσε να επιστρέψει,ο όσιος Δανιήλ αρνήθηκε.Μάλιστα του μήνυσε ότι θα είναι κακοθάνατος,γιατί υβρίζει το Θεό.Όταν οι απεσταλμένοι ανάγγελαν την απάντηση στο βασιλιά,συνέβηκε κάτι που προμήνυε την αλήθεια των λεγομένων του Οσίου:Ένας πύργος των ανακτόρων,σωριάστηκε χωρίς αιτία καταγής.Αλλά και πολλά άλλα είναι τα θαύματα που έγιναν από τον ισάγγελο Δανιήλ ενώ βρισκόταν στην Πόλη.Μια μέρα ενώ βρισκόταν ο Όσιος στο Πατριαρχείο όπου τον υποδέχτηκαν με τιμή και ευλάβεια,βρέθηκε μπροστά του, άγνωστο πως,ένα φοβερό φίδι.Όταν το είδε ο πραότατος Δανιήλ το πρόσταξε να βγει έξω χωρίς να βλάψει κανένα.Το φίδι στην προσταγή του Οσίου,στράφηκε προς τον τοίχο και αμέσως εξέπνευσε.Εκεί βρισκόταν και μια επιφανής γυναίκα, η Ραίς.Μόλις είδε τον Όσιο,έτρεξε κλαίοντας και έπεσε στα πόδια του, παρακαλώντας τον να την ευλογήσει για να γεννήσει ένα παιδί.Βλέποντας ότι τα πόδια του ήταν πληγωμένα από την άσκηση,θαύμασε την υπομονή και τη θέλησή του.Μετά έβγαλε ένα από τα λαμπρά φορέματά της και του το έδωσε να τυλίξει τα πόδια του και αργότερα το επέστρεψε μαζί με μια προφητεία:«Θα γεννήσεις γιό και να τον ονομάσεις Ζήνωνα». Όπως και έγινε.Ακούοντας τα όσα θαυμάσια ο βασιλιάς φοβήθηκε μήπως επαληθεύσουν και γι' αυτόν οι προρρήσεις του Οσίου. Έστειλε ανθρώπους του και τον κάλεσε στα ανάκτορα,όμως ο σώφρονας Δανιήλ αρνήθηκε.Οι προσκλήσεις επαναλήφθησαν πολλές φορές.Πάντα όμως κατέληγαν στην αποτυχία.Τότε αποφάσισε και ήλθε ο ίδιος στον Όσιο.Για να τον δεχτεί ο Όσιος,υποκρίθηκε τον ταπεινωμένο και μετανιωμένο και ντυμένος σαν δούλος του ζητούσε συγχώρεση των αμαρτιών.Όμως ο προορατικός Δανιήλ γνώριζε τη σκέψη του και ελέγχοντας την παρανομία και την κακοδοξία του τον άφησε να φύγει.Μετά φανέρωσε στους παρευρισκομένους την πραγματική πρόθεση του βασιλιά λέγοντας:«Πρέπει να γνωρίζετε ότι η ταπείνωση που έδειξε ο Βασιλίσκος δεν ήταν πραγματική.Ήταν υποκρισία και πονηρία,και όχι μετάνοια.Γρήγορα όμως θα δείτε ότι διαλέγοντας τον κακό δρόμο διάλεξε και την τιμωρία του».Σε λίγες μέρες όπως ο Όσιος προφήτευσε,διώχτηκε ο Βασιλίσκος από το θρόνο και επέστρεψε στα ανάκτορα ο Ζήνων.Έτσι αφού ο θειοειδής Δανιήλ με τη ζωντανή ειρήνη του Παράκλητου,αποκατάστησε την τάξη στην Πολιτεία και τη γαλήνη στην εκκλησία,εγύρισε πίσω στην άσκησή του.Ανέβηκε ξανά στο στύλο και επιδόθηκε στον αγώνα του με προθυμία.Τρεις μέρες πριν από την προς Κύριο εκδημία τού οσιότατου συνέβη το παρακάτω θαυμάσιο.Ήλθαν από τον ουρανό επισκέπτες,πάντες οι Άγιοι:Απόστολοι,Μάρτυρες και Προφήτες,Ιεράρχες,Όσιοι και Δίκαιοι,καθώς και Άγγελοι Κυρίου.Τον ασπάζονταν με φιλοφροσύνη και τον πρόσταξαν να λειτουργήσει.Υπακούοντας ο Όσιος τέλεσε τη λειτουργία και κοινώνησε τα Θεία Μυστήρια.



Όταν ο οσιότατος Δανιήλ έφθασε στα έσχατα, βρίσκονταν δίπλα του οι μαθητές του,ο Πατριάρχης και πολλοί από εκείνους που είχαν ευεργετηθεί.Ένας δαιμονισμένος που ήταν κοντά,έβλεπε τους Αγίους και τους Αγγέλους που έρχονταν να συμπαρασταθούν στο θάνατο του οσίου και τους καλούσε τον καθένα ονομαστικά.Ενώ φώναζε είπε και αυτό:«Την τρίτη ώρα της ημέρας,πηγαίνει ο Δανιήλ στον Κύριο και τότε εξέρχεται από μένα το ακάθαρτο πνεύμα με θεία βούληση».Πράγματι την τρίτη ώρα της ημέρας ο θείος Δανιήλ απήλθε προς τον Κύριο και ο δαιμονισμένος ελευθερώθηκε.Τότε οι κληρικοί και οι θλιμμένοι μαθητές του,ανέβηκαν πάνω σε εξέδρα που κατασκευάστηκε γι' αυτό και έψαλλαν τα εξόδια κρατώντας στα χέρια τους λαμπάδες.Ακολούθως κατέβασαν το άγιο λείψανο,και το τοποθέτησαν σε μολύβδινη θήκη.Έγιναν την ώρα εκείνη πολλά θαυμάσια που μαρτυρούσαν τη δόξα που απολάμβανε ο Όσιος στους ουρανούς:ενώ ήταν μέρα και ο ήλιος έλαμπε,φάνηκαν από το άγιο λείψανο τρεις σταυροί αποτελούμενοι από αστέρια.Ένα κατάλευκο περιστέρι που πετούσε πάνω του,φανέρωνε την επισκιάζουσα το λείψανο χάρη του Αγίου Πνεύματος.Ενταφίασε ο Πατριάρχης το ιερό σώμα του Δανιήλ και έβαλε πάνω στον τάφο του τα ιερά λείψανα των Αγίων Τριών Παίδων της Βαβυλώνας.Αυτό έγινε κατά την προσταγή του Αγίου,για να προσκυνήσουν οι προσερχόμενοι τους Αγίους αυτούς αντί τον ίδιο.Έτσι απέφευγε την ανθρώπινη δόξα και μετά θάνατο ο ταπεινότατος.Αυτός ήταν ο θαυμαστός βίος του Οσίου Δανιήλ Στυλίτη και τα μέχρι του θανάτου του κατορθώματα.Έζησε ο μακάριος ογδόντα χρόνια και τρεις μήνες και κοιμήθηκε το 490.Η αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 11 Δεκεμβρίου!


Αντιγραφή από το Ιστολόγιο:Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Μέρος 2ον,τελευταίο.Η αγιογραφία ανήκει στον ζωγράφο,αγιογράφο Μιχαήλ Χατζηγεωργίου,τον οποίο και ευχαριστούμε.

Όσιος Δανιήλ ο Στυλίτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου