ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

ΦΥΛΑΤΤΕ ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΑΤΡΩΑ ΕΥΣΕΒΕΙΑ



Επί τη μνήμη του εν Αγίοις πατρός Σπυρίδωνος Τριμυθούντος του θαυματουργού.

Παρασκευή 12 (25) Δεκεμβρίου 2015 Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο



Στά 337 μ.Χ. πέθανε ο δημιουργός της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κωνσταντίνος ο Μέγας.Στόν δοξασμένο θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε τώρα ο γιος του Κωνστάντιος.Αυτός ξανάκτισε και τη Σαλαμίνα της Κύπρου,που είχε καταστραφεί από σεισμό το 343.Από το όνομα του όμως η νέα πόλη ονομάστηκε Κωνστάντια.Ο Κωνστάντιος κυβέρνησε το κράτος του Βυζαντίου 23 περίπου χρόνια (337-360 μ.Χ.).Κατά την περίοδο αυτή - δεν ξέρουμε πότε ακριβώς - ο αυτοκράτορας επισκέφθηκε την πρωτεύουσα της Συρίας την Αντιόχεια και αναγκάστηκε να παραμείνει εκεί για καιρό,γιατί αρρώστησε βαριά.



Οι καλύτεροι γιατροί μπαινόβγαιναν στο παλάτι,χωρίς να μπορούν να προσφέρουν τίποτα.Στις δύσκολες εκείνες ώρες τόσο ο Κωνστάντιος,όσο κι οι δικοί του κατέφυγαν ιδιαίτερα στην προσευχή.Μια βραδυά,εκεί που ο βασιλιάς προσευχόταν,βλέπει μπροστά του ένα άγγελο,ο οποίος αφού του έδειξε μια χορεία αγίων επισκόπων ανάμεσα στους οποίους ξεχώριζαν δύο,του είπε,πώς την αρρώστια του μόνο αυτοί θα ημπορούσαν να του την θεραπεύσουν.Ο βασιλιάς,χωρίς να χάσει καιρό έστειλε και κάλεσε στο παλάτι όλους τους επισκόπους.Ανάμεσα σ' αυτούς,όμως,που ήλθαν δεν είχε αναγνωρίσει τα δύο πρόσωπα,που του είχε δείξει ο άγγελος.Οι επίσκοποι προσευχήθηκαν και ζήτησαν από τον Μέγα Ιατρό τη θεραπεία του άρχοντα,αλλά τίποτα δεν κατώρθωσαν.Στις δύσκολες εκείνες ώρες κάποιοι υπέδειξαν ότι από την εκεί χορεία έλειπε ο Σπυρίδων της Κύπρου.Χωρίς καθυστέρηση ο βασιλιάς έστειλε στη νήσο άνθρωπο δικό του και τον κάλεσε.Ο ταπεινός ιεράρχης,που κατά παραχώρηση Θεού γνώριζε τα της αρρώστιας του Βασιλιά,πήρε μαζί του τον μαθητή του Τριφύλλιο,που η αγάπη του Θεού προώριζε για μελλοντικό αρχιερέα,και τον διάκονο του Αρτεμίδωρο και ξεκίνησε για την Αντιόχεια.Όταν έφτασε στην πόλη αυτή,ύστερα από ένα πολύ κουραστικό ταξίδι,ο Σπυρίδων κατευθύνθηκε με τη συνοδεία του στο παλάτι.Στήν είσοδο του παλατιού ο φρουρός,που τους είδε έτσι φτωχικά ντυμένους ζήτησε να τους εμποδίσει,να εισέλθουν.Τον Σπυρίδωνα μάλιστα,που είχε ήδη προχωρήσει μπροστά,ο φρουρός νομίζοντάς τον για κανένα ζητιάνο,τον άρπαξε από το χέρι και του έδωσε κι ένα χαστούκι στο πρόσωπο.Ο πράος ιεράρχης,χωρίς καθόλου να θυμώσει έστρεψε και την άλλη πλευρά του προσώπου του λέγοντας,ότι ο βασιλιάς τον κάλεσε.Όταν ο φρουρός αντιλήφθηκε,ότι μπροστά του δεν είχε ζητιάνο,αλλά ένα αρχιερέα και μάλιστα τον ονομαστό της Κύπρου αρχιερέα Σπυρίδωνα,έπεσε μπροστά του και με δάκρυα τον παρακαλούσε να τον συγχωρήσει.Ο άγιος,που ήξερε να σκορπά τριγύρω του μόνο την καλωσύνη,τον πήρε από το χέρι κι αφού τον ενουθέτησε,του έδωκε τις πατρικές ευλογίες του.Οι άνθρωποι του βασιλιά παρέλαβαν τον άγιο και τον οδήγησαν με τη συνοδεία του μπροστά στον άρχοντα. Στό αντίκρυσμά τους,ο βασιλιάς αναγνώρισε αμέσως τα δύο πρόσωπα,που του είχε δείξει την πρώτη φορά ο άγγελος,και με τον πόνο της αρρώστιας ζωγραφισμένο στο πρόσωπο σηκώθηκε από τον βασιλικό θρόνο και προχώρησε προς τον άγιο.Συγκινητική η σκηνή!Ο επίγειος άρχοντας με ταπείνωση σκύβει μπροστά στον αντιπρόσωπο του Ουρανίου Βασιλέως,για να ζητήσει το έλεος και τη χάρη Του.Ο ταπεινός αρχιερέας,πλημμυρισμένος από αγάπη και συμπόνια στον ανθρώπινο πόνο σηκώνει το σεπτό και άγιο χέρι του και το αποθέτει στο κεφάλι του άρχοντα προφέροντας την ίδια ώρα θερμή και άγια προσευχή.Το αποτέλεσμα;Θαυμαστό!Σέ μια στιγμή η αρρώστια υποχωρεί και χάνεται και η υγεία ολοκληρωτικά αποκαθίσταται και παίρνει τη θέση της στο βασιλικό κορμί.Οι καρδιές κτυπούν δυνατά από συγκίνηση κι ευγνωμοσύνη στον Θεό για τη δωρεά του.Ο άγιος μετά τη θεραπεία είπε και μερικά πνευματικά λόγια,που αφορούσαν στην ψυχική σωτηρία του επίγειου άρχοντα:— Να θυμάσαι πάντοτε, βασιλιά,ότι κάθε εξουσία προέρχεται από τον Θεό.Γι' αυτό κι ο κάθε άρχοντας έχει υποχρέωση να ασκεί την εξουσία προς το συμφέρον του λαού του.Οδηγός στη ζωή του καθενός μας,ας είναι η αγάπη,η καλοσύνη,η φιλανθρωπία.Όποιος έχει αγάπη μέσα του δεν μπορεί,παρά να κάμνει το καλό στον συνάνθρωπο του.Με την αγάπη τηρεί και ξεπληρώνει ένας όλο τον νόμο.Φύλαττε ακόμη,βασιλιά μου,την ευσέβεια και μη δεχθείς στην Εκκλησία καμιά διδασκαλία,αντίθετη με τα όσα διδάσκει η Αγία Γραφή κι η ιερά Παράδοση.Αυτά είπε ο άγιος και ξεκίνησε να φύγει.Κι όταν ο βασιλιάς για να εκδηλώσει σ' αυτόν την ευγνωμοσύνη και την αγάπη του,του πρόσφερε χρήματα,πολλά χρήματα,ο άγιος αρνήθηκε να τα δεχθεί, λέγοντας πώς πιο πάνω από τα χρήματα είναι η αγάπη.Κι όταν ο βασιλιάς επέμενε,ο άγιος,για να μη θεωρηθεί υπερήφανος και ακατάδεχτος,δέχτηκε τα δώρα και προτού να φύγει από το παλάτι τα διαμοίρασε στους αυλικούς.Την πράξη αυτή του αγίου σαν έμαθε ο βασιλιάς τον ευλαβήθηκε ακόμη περισσότερο, λέγοντας:«Τώρα εξηγώ και καταλαβαίνω,γιατί ο Πανάγαθος Θεός τον έχει τόσο χαριτώσει».



Ενθυμούμενος δε τις νουθεσίες του φρόντισε στη ζωή του να κάμνει πολλές φιλανθρωπίες σε κάθε φτωχό και πονεμένο.Κι ακόμη,για την αγάπη του άγιου Σπυρίδωνος,πρώτος αυτός απ' όλους τους βασιλείς ενομοθέτησε,ώστε οι κληρικοί να μη πληρώνουν κανένα φόρο.«Είναι άτοπο και ντροπή,έλεγε,οι υπηρέτες και αντιπρόσωποι του Ουράνιου Βασιλιά να πληρώνουν φόρους σε επίγειους και θνητούς άρχοντες».


Αντιγραφή από το Ιστολόγιο Πηγή Ζωής.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Άγιος Σπυρίδωνας Επίσκοπος Τριμυθούντος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου