ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ



Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς καὶ Κοινωνικὴ Εὐθύνη 


Οἱ Νέοι τῆς Ἐκκλησίας μας στὸ χθές,στὸ σήμερα,στὸ αὔριο 



Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε καὶ Πατέρα μας· 


Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς· Σεβαστοὶ Πατέρες· Ἀγαπητοί μας Νέοι,παιδιὰ τῆς Ἐκκλησίας μας· 


Μὲ ἰδιαίτερη χαρὰ Σᾶς καλωσορίζουμε στὴν 6η Πανελλήνια Συνάντησί μας.Σᾶς εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν ἐνθαρρυντικὴ παρουσία Σας καὶ ἐπικαλούμεθα τὶς προσευχές Σας,ὥστε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Κυρίου μας καὶ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Μητέρας μας,ἡ Συνάντησίς μας νὰ εἶναι γόνιμη καὶ ἐλπιδοφόρα. Κεντρικὸ θέμα καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς στὴν ἐφετινή μας Συνάντησι εἶναι ἡ Εὐθύνη, ἡ Κοινωνικὴ Εὐθύνη,ὡς βίωμα καὶ στάσις ζωῆς,ὅπως αὐτὴ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν εὐαγγελικὴ καὶ χριστιανική μας ταυτότητα.Ἡ πολύμορφη καὶ πολυδιάστατη κρίσι,ἡ ὁποία παρατείνεται στὴν Πατρίδα μας,ἀλλὰ καὶ εὐρύτερα,ἔχει συντελέσει–παρὰ τὸ ἀρνητικὸ κλῖμα–στὴν ἀνακάλυψι ἐκ νέου τοῦ ἐνδιαφέροντος γιὰ τὰ κοινά·στὴν ἀφύπνισι τῆς Κοινωνικῆς Εὐθύνης·στὴν καλλιέργεια τῆς Ἀλληλεγγύης καὶ τῆς Αὐτοθυσίας,τῆς Στοργῆς καὶ τῆς Συμπόνιας.



Ἀγαπητοί μας Νέοι,ἀγαπητά μας παιδιά· 


Ἔχει ἀποδειχθῆ ἐμπειρικά,ὅτι στὴν διάρκεια μεγάλων δοκιμασιῶν,ὁπότε οἱ κοινωνίες φθάνουν σὲ ὁριακὰ σημεῖα ἀντοχῆς,ἀναδύονται ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου,μὲ τρόπο πράγματι θαυμαστό,δυνάμεις ζωοδότρες:ἡ Φιλαλήθεια,ἡ Γενναιοψυχία,ἡ Ἀνεκτικότης,ἡ Συγχωρητικότης,ἡ Αὐταπάρνησις,ἡ Δικαιοσύνη, ἡ Φιλαλληλία,ἡ Θυσιαστικότης καὶ ἡ Εὐσπλαγχνία.Αὐτὲς οἱ θεόσδοτες δυνάμεις ἀποτελοῦν τὰ πολύτιμα ἀντισώματα στὶς ἀρρώστιες τοῦ κοινωνικοῦ σώματος· ἀλλὰ βεβαίως,τὰ ἀντισώματα αὐτὰ δὲν ἐνεργοποιοῦνται μόνο στὶς περιόδους κρίσεως.Ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἐνεργοποιεῖ ἐπίμονα,συστηματικὰ καὶ συνέχεια τὸν Κοινοτικὸ καὶ Κοινωνικὸ Τρόπο Ζωῆς.Ὁ Κοινοτικὸς Χαρακτῆρας τῆς Ἐκκλησίας,ὡς Τρόπος Ζωῆς, εἶναι ἡ Καλὴ Παρακαταθήκη,τὴν Ὁποία ὁ Κύριός μας,ὡς πολύτιμο Θησαυρό,μᾶς ἔχει ἐμπιστευθῆ γιὰ νὰ τὸν διαφυλάξουμε, νὰ τὸν καλλιεργήσουμε καὶ νὰ τὸν μοιρασθοῦμε μὲ ὅλους τοὺς συνανθρώπους μας,τὶς Εἰκόνες αὐτὲς τοῦ Θεοῦ.Ἀγαπητά μας παιδιά· Ἡ Κοινωνικὴ Εὐθύνη,ὡς μετάδοσις ἀπὸ μέρους μας τοῦ θησαυροῦ τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ στοὺς Ἀδελφούς μας μὲ διάθεσι θυσιαστική,ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ ὁδὸ ἀνακαλύψεως τοῦ ἑαυτοῦ μας· εἶναι ἡ ὁδὸς τῆς Αὐτογνωσίας καὶ περαιτέρω τῆς Θεογνωσίας.Δὲν θὰ πρέπει κανείς μας νὰ λησμονῆ,ὅτι τὸ μυστικὸ γιὰ νὰ βρῆ κανεὶς τὸν ἑαυτό του εἶναι νὰ προσφέρη αὐτὸν θυσιαστικὰ στὸ θυσιαστήριο τῆς Ἀγάπης γιὰ τὸν Ἄλλον, ὁποιονδήποτε Ἄλλον,καὶ ἔτσι νὰ καλλιεργῆ τὸν Kοινωνικὸ Tρόπο Zωῆς καὶ Ὑπάρξεως,δηλαδὴ νὰ μετέχουμε στὸ Θαῦμα τῆς Ζωῆς ὅλοι μαζί,καὶ ὄχι ὅλοι μαζὶ μόνοι.Ἂς θυμηθοῦμε τὸν Θεό μας:ὑπάρχει,ζῆ ὡς Κοινωνία Τριῶν Προσώπων,τὰ Ὁποῖα ἀλληλοπεριχωροῦνται·δηλαδή,δὲν συνυπάρχουν ἁπλῶς,ἀλλὰ τὸ ἕνα Πρόσωπο ὑπάρχει μέσα στὸ ἄλλο Πρόσωπο σὲ μία Κοινωνία Ἀγάπης.Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ ἰδικό μας πρότυπο:ὑπάρχω,διότι ἀγαπῶ·διότι εὑρίσκομαι σὲ Κοινωνία Ἀγάπης μὲ τοὺς ἄλλους· διότι ἐνδιαφέρομαι γιὰ τοὺς ἄλλους· διότι ἔχω εὐθύνη γιὰ τοὺς ἄλλους·διότι ἡ χαρὰ καὶ ἡ λύπη τοῦ ἄλλου ἀφοροῦν καὶ ἐμένα προσωπικά.Πολὺ σωστὰ λοιπὸν ἔχει ἐπισημανθῆ,ὅτι τὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Ἦθός μας ἐμπερικλείεται σὲ τρεῖς λέξεις:Ἀγαπῶ,ἄρα ὑπάρχω.Ἀγαπητοί μας Nέοι· Ἡ Κοινωνικὴ Εὐθύνη ὅμως ἔχει ὄνομα καὶ ἐκφράζεται μὲ συγκεκριμένες μορφές· ἂς γίνω λοιπὸν πρακτικός,ἐφ᾿ ὅσον τὴν στιγμὴ αὐτὴ ἀπευθύνομαι σὲ Νέους,οἱ ὁποῖοι γεμᾶτοι ἐνθουσιασμὸ καὶ ὁρμητικότητα εἶναι πάντοτε ἕτοιμοι νὰ θυσιασθοῦν γιὰ τὰ ὑψηλὰ Ἰδανικά τους,καὶ μάλιστα γιὰ τὰ ὑγιῆ Κοινωνικὰ Ὁράματα,τὶς πανανθρώπινες καὶ αἰώνιες εὐαγγελικὲς Ἀξίες.Πρὸ ὀλίγου ἀκούσαμε ἕνα συναρπαστικὸ ποίημα τοῦ σύγχρονού μας ποιητοῦ Τάσου Λειβαδίτη (1922-1988)· ἕνα ποίημα-πρόκλησι ἀληθινὴ γιὰ κάθε Χριστιανὸ καὶ ἰδίως τὸ νέο στὴν ἡλικία:«Ἂν θέλεις νὰ λέγεσαι ἀνθρωπος».Ποιό εἶναι τὸ οὐσιαστικὸ μήνυμα τοῦ ποιήματος αὐτοῦ;Δὲν εἶναι ἄλλο,παρὰ τὸ ἐπαναστατικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου:«Ἂν θέλεις νὰ λέγεσαι ἄνθρωπος»,ὀφείλεις νὰ εἶσαι σὲ μία διαρκῆ ἐγρήγορσι γιὰ ἔξοδο ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου,σὲ μία ἑτοιμότητα νὰ θυσιάσης τὸν ἑαυτό σου χάριν τοῦ γενικοῦ καλοῦ,χάριν τῶν ὑψηλῶν Ὁραμάτων, τὰ Ὁποία καταξιώνουν τὸν Ἄνθρωπο καὶ διασώζουν τὴν Ἱερότητά του. Ἐπαναλαμβάνω μερικοὺς χαρακτηριστικοὺς στίχους τοῦ ποιήματος:«Ἂν θέλεις νὰ λέγεσαι ἄνθρωπος / δὲν θὰ πάψεις οὔτε στιγμὴ ν᾿ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ τὸ δίκαιο· / θὰ βγῆς στοὺς δρό- μους, θὰ φωνάξεις, τὰ χείλια σου θὰ ματώσουν ἀπ᾿ τὶς φωνές...».«Δὲν θὰ ἔχεις καιρὸ / δὲν θὰ ἔχεις καιρὸ γιὰ τὸν ἑαυτό σου / ἂν θέλεις νὰ λέγεσαι ἄνθρωπος...».«Ἂν θέλεις νὰ λέγεσαι ἄνθρωπος / θὰ πρέπει νὰ μπορεῖς νὰ πεθάνεις ἕνα ὁποιοδήποτε πρωϊνό...».Αὐτὸ λοιπὸν εἶναι τὸ ἰσχυρὸ-ἐπαναστατικὸ-νεανικὸ μήνυμα τοῦ ποιητοῦ μας Τάσου Λειβαδίτη,ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπίσης γράψει τὸ ἑξῆς,τὸ ὁποῖο ὑπογραμμίζει μὲ ἐξαιρετικὴ μάλιστα ἔμφασι τὸ χρέος τῆς Κοινωνικῆς Εὐθύνης:«Ὅταν δὲν ζοῦμε ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο,εἴμαστε κι ὅλας νεκροί...».Ἀγαπητοί μας Νέοι· Θὰ προσπαθήσω νὰ γίνω πρακτικώτερος μὲ ἕνα σύγχρονό μας παράδειγμα.Δὲν λησμονῶ,ὅτι εὑρίσκομαι ἐνώπιον τῶν Νέων τῆς Ἐκκλησίας μας,οἱ ὁποῖοι ἔχουν αἴσθησι τοῦ χριστιανικοῦ-εὐαγγελικοῦ χρέους τῆς Κοινωνικῆς Εὐθύνης· οἱ ὁποῖοι βλέπουν ὑπεύθυνα τὴν σχέσι τους μὲ τὸν κόσμο· οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ δώσουν μία μαρτυρία Ζωντανῆς Ἐκκλησίας μὲ Ζωντανοὺς Νέους· οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὸν ἀτομικισμό,τὸν συμβιβασμό,τὴν ἀτολμία καὶ τὴν παραίτησι ἀπὸ Ὁράματα καὶ Θυσίες.Θὰ ἔχετε ἴσως ἀκούσει γιὰ τὸν Αὐστριακὸ βιολιστὴ καὶ μουσικοσυνθέτη Φρὶτς Κράϊσλερ (1875-1962),ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους βιολιστὲς ὅλων τῶν ἐποχῶν.Ὁ Κράϊσλερ ἀποτελεῖ ἕνα ἐκπληκτικὸ καὶ σπάνιο παράδειγμα Κοινωνικῆς Εὐθύνης: ἂν καὶ εἶχε τὴν δυνατότητα νὰ ἀπαιτήση ὑπέρογκες ἀμοιβές,δὲν τὸ ἔκανε· γι᾿ αὐτό,ποτέ του δὲν ἔγινε πλούσιος.Κάποτε εἶχε δηλώσει:«Ποτὲ δὲν βλέπω τὰ χρήματα ποὺ κερδίζω σὰν “ἰδικά μου”...Εἶναι μόνο ἕνα “κεφάλαιο”,τὸ ὁποῖο μοῦ ἔχουν ἐμπιστευθῆ,γιὰ νὰ τὸ δαπανήσω καταλλήλως...».Ὁ Κράϊσλερ, ἀναφερόμενος στὴν σύζυγό του καὶ τὸν ἑαυτό του,εἶχε ἀποκαλύψει τὰ ἑξῆς πράγματι ἐκπληκτικά:«Αἰσθάνομαι ἠθικὰ ἔνοχος,ἂν παραγγείλω ἕνα πολυτελὲς καὶ δαπανηρὸ γεῦμα,διότι ἔτσι στερῶ ἀπὸ κάποιον ἄλλον μία φέτα ψωμί,καὶ ἴσως ἀπὸ κάποιο παιδὶ ἕνα ποτήρι γάλα...Σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια τῶν ἐπιτυχιῶν μου στὴν μουσική,δὲν φτιάξαμε ἰδικό μας σπίτι...Σκεφτόμαστε,ὅτι ὑπάρχουν τόσοι ἄστεγοι στὸν κόσμο...»!Αὐτὸς λοιπὸν ὁ Φρὶτς Κράϊσλερ,ὁ ὁποῖος ἀπεφοίτησε ἀπὸ τὸ Ὠδεῖο τῆς Βιέννης σὲ ἡλικία δέκα ἐτῶν(!),λαμβάνοντας τὸ πρῶτο βραβεῖο(!)· ὁ ὁποῖος σὲ ἡλικία δέκα τεσσάρων ἐτῶν(!) διωργάνωσε τὴν πρώτη του περιοδεία στὶς Η.Π.Α.(!) ·ὁ ὁποῖος ἔπαιξε σὲ παλαιὰ ὄργανα ὅλα τὰ ἀριστουργήματα τῆς κλασσικῆς μουσικῆς·αὐτός,λέγω,ἀπευθύνεται στὸν κάθε νέο μας καὶ τὸν προτρέπει:«Δές το ὑπεύθυνα!...Γίνου πρωταγωνιστὴς τοῦ σήμερα καὶ τοῦ αὔριο... Μιμήσου τοὺς ἀνιδιοτελεῖς νέους τοῦ χθές... Θυσιάσου στὸ σήμερα γιὰ ὅ,τι ὑψηλὸ καὶ ἱερό!...Δῶσε στοὺς νέους τοῦ αὔριο τὴν ἱκανοποίησι καὶ τὸν ἐνθουσιασμὸ τῆς Κοινωνικῆς Εὐθύνης καὶ τοῦ ἀγῶνος γιὰ νὰ διασωθῆ σὲ σένα ὁ γνήσιος Ἄνθρωπος...».Ναί,ἀγαπητοί μας Νέοι,ἀγαπητά μας παιδιά...«Οἱ πρόγονοί μας φύτευαν ἐλιές,ἂν καὶ ἤξεραν ὅτι δὲν θὰ τὶς δοῦν νὰ καρπίζουν»,ὅπως ἔλεγε ὁ ἐπίσης σύγχρονός μας διανοούμενος Κορνήλιος Καστοριάδης.Ἂς φυτεύετε μὲ εὐαισθησία Ἐλιὲς Ἐλπίδας...Μὲ τὸ βλέμμα στραμμένο στὸ μέλλον,ἂς ξεπερνᾶτε τὸν ἐγωκεντρισμό,τὴν φιλαυτία,τὴν αἰχμαλωσία στὴν λατρεία τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος,τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὰ κοινά,τὴν ἀνευθυνότητα...«Ἡ χαρὰ βρίσκεται στὴν συνεργασία μας γιὰ νὰ πετύχουμε κοι- νοὺς στόχους,καὶ ὄχι στὸ σκόρπισμα σὲ μικρὲς περιχαρακωμένες ὀντότητες, ποὺ ἐπιμένουν (ἀνεύθυνα):“Ἐγὼ ἔχω δίκιο”»,ὅπως μᾶς βεβαιώνει ἕνας ἄλλος σύγχρονός μας σοφός.Ὁ Χριστός μας,τὸ ἀπαράμιλλο Πρότυπο τῆς Θυσιαστικῆς Εὐθύνης καὶ τῆς Σταυρικῆς Ἀγάπης,μᾶς ἔχει πλάσει μὲ τὴν σφραγῖδα τῆς Εὐθύνης μέσα μας·μιᾶς Εὐθύνης,ἡ ὁποία ἀφορᾶ στὸν Θεό μας,στὸν Ἀδελφό μας,στὸν Ἑαυτό μας,στὸ Φυσικό μας Περιβάλλον.Ναί, ἀγαπητά μας παιδιά...Ἂς συνεργασθοῦμε ὅλοι,νέοι καὶ μεγάλοι,μὲ αἴσθησι Εὐθύνης σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα...Στὴν πολὺ κρίσιμη καμπή,τὴν ὁποία διέρχεται ἡ Πατρίδα μας, ἀπαιτεῖται,ἰδιαίτερα μάλιστα ἀπὸ Ἐσᾶς τοὺς Νέους:βαθύτερη συναίσθησι τῆς Κοινωνικῆς Εὐθύνης·μεγαλύτερη συνειδητοποίησι τῆς Ἀλληλεγγύης καὶ Αὐταπαρνήσεως·ἐντονώτερη Φιλανθρωπικὴ Δρᾶσι· προθυμότερος Ἐκκλησιαστικὸς Ἐθελοντισμός· αὔξησι τῆς Προσευχῆς καὶ τῆς Ἀγάπης.Ἐσεῖς,οἱ Νέοι μας,πρέπει μὲ ἱερὸ πεῖσμα καὶ ἀποφασιστικότητα νὰ διακηρύσσετε συνεχῶς:Ὄχι στὴν Ἑλλάδα τῆς μιζέριας,τῆς μεμψιμοιρίας,τῆς μοιρολατρίας,τῆς ἀδράνειας,τῆς φιλαυτίας,τῆς καταστροφολογίας,τῆς κατάθλιψης!...Ναὶ στὴν Ἑλλάδα τῆς Ἐλπίδας,τῆς Δημιουργικότητας,τῆς Θυ- σίας,τοῦ Φωτός,τοῦ Πολιτισμοῦ,τῶν Ὁραμάτων!...« Μὲ λογισμό,μὲ ὄνειρο»,ὅπως ἔλεγε ὁ Σεφέρης,ἂς προχωρήσετε,ἂς προχωρήσουμε,τραγουδώντας μὲ τὸν Παντελῆ Θαλασσινό:«Ν᾿ αγαπᾶς τὰ βουνὰ καὶ τὰ πέλαγα...Τοὺς γνωστοὺς καὶ τοὺς ἄγνωρους τόπους...Τὰ πουλιά,τὰ λουλούδια,τὰ σύννεφα...Καὶ πολὺ ν᾿ ἀγαπᾶς τοὺς ἀνθρώπους...».


Σᾶς εὐχαριστῶ! † 

ὁ Ὠ. κ` Φ. Κ. + Τῷ δὲ Θεῷ δόξα καὶ εὐχαριστία!


Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανός Β΄
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου