ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

ΟΥΔΕΙΣ ΜΕ ΑΓΑΠΑΕΙ ΩΣ Ο ΠΑΤΗΡ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ


 

Σε αυτό το διάστημα ο π.Ιερώνυμος με δικές του ενέργειες και προσπάθειες,είχε βοηθήσει την Γερόντισσα Ευπραξία να φτιάξει ένα μικρό Ησυχαστήριο βορειοανατολικά και σε απόσταση ενός περίπου χιλιομέτρου από το νοσοκομείο της Αίγινας.Η Γερόντισσα είχε μείνει πολύ καιρό φιλοξενούμενη σε σπίτια γνωστών του,έως ότου βρει κάποιο μοναστήρι για να μονάσει.Αυτό την εμπόδιζε να εκτελεί τον μοναχικό κανόνα της και την προσευχή.Κι ο πάντα φιλόστοργος π.Ιερώνυμος,που όλα τα σκεφτόταν και για όλα νοιαζόταν,της βρήκε αυτό το ησυχαστικό μέρος και φρόντισε να χτιστούν αρχικά δυο κελλάκια και αργότερα ένα εκκλησάκι,αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου,προς την οποία ο π.Ιερώνυμος είχε πολύ μεγάλη ευλάβεια και αγάπη.Εκεί,έξω από το εκκλησάκι και δίπλα στα κελλιά είχε εγκαταστήσει κι ένα μικρό πάγκο με διάφορα εργαλεία και το χρησιμοποιούσε σαν εργαστήρι.



Πολλές μέρες,όταν του έμενε λίγος χρόνος από την πνευματική του διακονία, πήγαινε στο Ησυχαστήριο για να δει την Γερόντισσα Ευπραξία και να την καθοδηγήσει. Στην συνέχεια καταγινόταν στο εργαστήρι με διάφορες δουλειές. Έφτιαχνε ρολόγια εκκρεμή, αναπτήρες κι άλλα αντικείμενα, τα οποία χάριζε σε μοναστήρια και σε γνωστούς του. Πάντα είχε κάτι να κάνει. Κι όπως στα πνευματικά,έτσι και στα υλικά όλα τα έκανε τέλεια. Κάποτε η Γερόντισσα Ευπραξία, αφού είδε, πως ο π.Ιερώνυμος είχε αλλάξει γνώμη και δεν ήθελε να φτιάξει μοναστήρι αποφάσισε να πάει στην Δράμα,στους συγγενείς της και στην συνέχεια να βρει κάποιο μοναστήρι για να μονάσει. Είχε ξεκινήσει από την νεανική της ηλικία στο μοναστήρι της Θεοσκέπαστης στον Πόντο. Εκεί μόναζαν πολλές μοναχές και τώρα λαχταρούσε να βρεθεί πάλι σε μοναστηριακό περιβάλλον να ζει κοντά σε μοναχές.Η κατά μόνας ζωή, την είχε κουράσει. Εξολομογήθηκε όλους τους πόθους και τα όνειρα, που έτρεφε από μικρή στον Γέροντα. Του αποκάλυψε και την σκέψη της να πάει στους δικούς της στην Δράμα,με απώτερο σκοπό να βρει κάποιο μοναστήρι εκεί κοντά για να μονάσει. Εκείνος την άκουσε χωρίς να μιλήσει και της ευχήθηκε να την βοηθήσει ο Θεός να εκπληρωθεί η επιθυμία της. Αφού πήρε την ευλογία του Γέροντα, ξεκίνησε από την Αίγινα για τον Πειραιά και από εκεί με πλοίο για την Θεσσαλονίκη, για να συνεχίσει μετά το ταξίδι της στην Δράμα. Στο πολύωρο ταξίδι της από Πειραιά για Θεσσαλονίκη, μέσα στο πλοίο αισθανόταν την ψυχή της πολύ βαριά. Είχε ταλαιπωρηθεί πολύ στην ζωή της. Οδοιπορίες, διωγμοί, απελάσεις, ξενιτιά, φτώχεια, την είχαν κουράσει. Και τώρα βάδιζε πάλι προς το άγνωστο με αβέβαιο τον προορισμό της. Ακόμα βασανιζόταν, επειδή κοντά στον Γέροντα Ιερώνυμο είχε βρει ανάπαυση η ψυχή της. Τον ένιωθε στοργικό, πνευματικό πατέρα και προστάτη της και τώρα που έφευγε, άρχισε να αισθάνεται έντονα την έλλειψή του. Οι λογισμοί μέσα της πάλευαν άγρια. Από την μια ήθελε να είναι κοντά στον πνευματικό της πατέρα,αυτόν τον εμπνευσμένο και φωτισμένο οδηγό. Από την άλλη, την μαστίγωνε η επιθυμία να βρεθεί σε μοναστικό περίβολο, να ζει ανάμεσα σε μοναχές και να παρακολουθεί τις Ιερές Ακολουθίες μαζί τους. Τί έπρεπε να κάνει; Εκεί σε μια στιγμή στο κατάστρωμα του πλοίου έσκυψε το κεφάλι της στα γόνατά της και αναλύθηκε σε δάκρυα. Προσευχόταν έντονα και παρακαλούσε τον Θεό και την Παναγία, να την φωτίσουν, τί να κάνει. Να συνεχίσει το ταξίδι της ή να γυρίσει στην Αίγινα; Πέρασαν πολλές ώρες έτσι,με προσευχή και με δάκρυα. Σε κάποια στιγμή αποκαμωμένη από την ένταση και την προσευχή,σε κατάσταση,που και η ίσια δεν μπορούσε να αντιληφθεί αν ήταν ξύπνια ή σε έκσταση, είδε,πως βρέθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου και την παρακαλούσε να την βοηθήσει σ΄αυτήν την δύσκολη στιγμή. Και ξαφνικά ακούει να βγαίνει από την εικόνα μια φωνή: ''Ουδείς άνθρωπος επί της γης με αγαπάει, ως ο π.Ιερώνυμος''. Πετάχτηκε όρθια, ενώ στ΄αυτιά της αντηχούσαν ακόμα τα λόγια, που άκουσε. Η ψυχή της είχε ηρεμήσει, όλοι οι λογισμοί της είχαν εξαφανισθεί. Μια βαθειά γαλήνη απλώθηκε μέσα της. Όλη η άγριαθάλασσα των λογισμών, που είχε πριν από λίγο είχε κυριεύσει την ψυχή της, είχε τώρα γαληνέψει. Σαν να πήρε την απάντηση,που με τόση αγωνία λαχταρούσε. Έσκυψε πάλι, έβαλε το κεφάλι στα γόνατά της και αναλύθηκε ξανά σε δάκρυα. Δάκρυα χαράς όμως! Πόση ανακούφιση της πρόσφεραν τώρα αυτά τα δάκρυα. Πέρασαν πάλι μερικές ώρες έτσι,στην ίδια στάση, με μια προσευχή δοξολογίας και ευχαριστίας. Και,όταν έφτασε στην Θεσσαλονίκη πήρε το επόμενο πλοίο για Πειραιά. Όταν έφτασε στην Αθήνα,βρήκε τον π.Ιερώνυμο στο εργαστήρι του ν΄ασχολείται με διάφορες επισκευές. Διακριτική και η ίδια δεν θέλησε να του αποκαλύψει το όραμά της για να μην τον βλάψει ψυχικά. Φοβόταν μήπως τον ενοχλήσει ο δαίμονας του εγωισμού. Τον πλησίασε όμως κι όπως ήταν σκυμένος πάνω στον πάγκο του είπε: -Αλήθεια Γέροντα, την αγαπάς πολύ την Παναγία μας; Εκείνος δεν απάντησε, χαμογέλασε μόνο αινιγματικά και με νόημα. Προφανώς τα γνώριζε όλα, αλλά,όπως πάντα δεν ήθελε να μιλήσει για τον εαυτό του. ''Κάποτε διηγείται η Γερόντισσα Ευπραξία, θα ταξίδευα για την Δράμα. Πήγαινα να δω τους δικούς μου. Έπρεπε να μείνω ένα βράδυ στην Αθήνα κι ο Γέροντας μου είπε: -Να πας στην τάδε εκκλησία για να κοινωνήσεις και μετά να ταξιδέψεις. -Γέροντα, να πάω σ΄αυτό το μοναστήρι, που οι μοναχές είναι γνωστές μου; -Όχι, στην εκκλησία,που σου είπα να πας. Έφυγα, με την απόφαση να κάνω αυτό που μου είπε ο Γέροντας. Όταν, όμως έφτασα στον Πειραιά σκέφτηκα: ''Δεν πάω καλύτερα στο μοναστήρι, που θα είναι πιο ήσυχα και οι ακολουθίες διαβάζονται πιο προσεχτικά''; Και χωρίς να περάσει από τον νου μου, πως αυτό που έκανα ήταν παρακοή, πήγα στο Μοναστήρι. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχτηκαν, όσο καλά τα περίμενα. Οι μοναχές ήταν πολύ απασχολημένες και δεν μου έδωσαν καθόλου σημασία.


 

 

Πέρασα όλη την ημέρα με ένα καφέ.Το απόγευμα ήρθε μια οικογένεια,που η κόρη τους είχε φύγει για μοναχή και φώναζαν.Αναστάτωσαν τον κόσμο.Κι επειδή υποψιάστηκαν,ότι είχε πάει σε αυτό το μοναστήρι,μάζεψαν όλες τις μοναχές και τις πήγαν στην αστυνομία για ανάκριση.Φοβήθηκα κι έφυγα.Σκέφθηκα να πάω σε μια γνωστή μου,που μένει στον Κορυδαλλό,αλλά δυστηχώς δεν την βρήκα εκεί.Στεναχωρήθηκα πολύ,δεν ήξερα,τι να κάνω;Τελικά με είδε κάποια γυναίκα Πόντια,με λυπήθηκε έτσι αναστατωμένη που ήμουν και με κάλεσε στο σπίτι της.''Έφαγες''; με ρώτησε.Εγώ από την ταραχή και την ντροπή μου απάντησα ''ναι''.Έτσι έπεσα να κοιμηθώ νηστική.Τότε κατάλαβα,πως,όλα,όσα έπαθα ήταν αποτέλεσμα της παρακοής μου.Ο Γέροντας ποτέ δεν έλεγε κουβέντες χωρίς λόγο,περιττές.Κι επειδή όλα τα προέβλεπε,μου είπε να μην πάω στο μοναστήρι.Όσες φορές του έκανα παρακοή,ακόμα και στα πιο παραμικρά κι ασήμαντα πράγματα,όλα μου πήγαιναν ανάποδα.Γι΄αυτό αποφάσισα άλλη φορά να μην παρακούσω,ούτε και στην ελάχιστη εντολή του.


Εισαγωγή κειμένου στο διαδίκτυο,τίτλος και επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση,''ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ,Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ''.Αθήνα 2006,σελίδες 140-144.Η εικόνα είναι από το  Αγιογραφείο του π.Ιωακείμ στη Σκήτη της Αγίας Αννας,στο Άγιον Όρος.Φωτογραφία του Κώστα Χουλιαρά.


 Όσιος Ιερώνυμος της Αίγινας



Η ΑΓΙΑ ΘΩΜΑΙΣ Η ΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ

 

 

Κάποτε ὁ ᾿Αββᾶς Δανιὴλ πῆγε μὲ τὸ μαθητή του στὴν ᾿Αλεξάνδρεια κι ἐνώ βρισκόταν ἐκεῖ συνέβη τὸ ἑξῆς γεγονός.Κάποιος Μοναχὸς τοῦ Δεκάτου ᾿Ογδόου τῆς ᾿Αλεξάνδρειας εἶχε γιό,ποὺ πῆρε γιὰ γυναίκα μία κόρη δεκαοχτὼ χρόνων. ῎Εμεινε λοιπὸν μαζὶ μὲ τὸ γιό του,ὁ ὁποῖος ἦταν ψαράς.῾Ο ἐχθρὸς ὅμως τῶν Χριστιανῶν καὶ τῶν ψυχῶν μας,ὁ διάβολος,διέγειρε σαρκικὸ πόλεμο στὸ γέροντα γιὰ τὴ νύφη του καὶ ζητοῦσε εὐκαιρία νὰ κοιμηθεῖ μαζί της καὶ δὲν ἔβρισκε.

 

 

῎Αρχισε λοιπὸν νὰ τὴ φιλάει συχνά,καὶ ἡ κόρη τὸν ἀνεχόταν σὰν πατέρα.Μία ἡμέρα ἦρθαν ψαράδες,πρὶν ἀκόμα ξημερώσει, καὶ φωνάζουν τὸ νέο γιὰ νὰ πᾶνε στὸ ψάρεμα.῞Οταν ἔφυγε ὁ νέος,ὁ πατέρας ἐπιτέθηκε στὴ νύφη του.Τοῦ λέει τότε ἡ κόρη:«Τί εἶναι τοῦτο πατέρα;Πήγαινε καὶ κάνε τὸ σταυρό σου,γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἔργο διαβολικό».Αὐτὸς ὅμως δὲ δεχόταν νὰ φύγει.Πάλεψε γιὰ πολύ,μὰ ἡ κόρη δὲν τὸν δεχόταν.Πάνω ἀπὸ τὸ κρεββάτι κρεμόταν τὸ σπαθὶ τοῦ γιοῦ του· θέλοντας λοιπὸν νὰ τὴ φοβίσει,βγάζει τὸ σπαθὶ ἐναντίον της καὶ λέει:«῎Αν δὲ μὲ ὑπακούσεις,θὰ σὲ χτυπήσω μὲ αὐτὸ τὸ σπαθί».Αὐτὴ τοῦ ἀπάντησε:«Καὶ κομμάτι-κομμάτι νὰ γίνω,αὐτὸ τὸ παράνομο πράγμα δὲν τὸ κάνω ποτέ».᾿Οργίστηκε λοιπόν,καὶ μὲ μανία χτυπᾶ ξαφνικὰ μὲ τὸ σπαθί,κατακυριευμένος ἀπὸ τὸ διάβολο, καὶ πετυχαίνει τὴν κόρη στὴ μέση,κόβοντάς την στὰ δύο.Καὶ ἀμέσως τὸν τύφλωσε ὁ Θεὸς καὶ γύριζε ψάχνοντας τὴ θύρα χωρὶς νὰ τὴ βρίσκει.῞Οταν ξημέρωνε,ἔρχονται ἄλλοι ψαράδες ζητώντας τὸ νέο.Τοῦ φώναξαν καὶ ἀπάντησε ὁ πατέρας του:«Πῆγε νὰ ψαρέψει·ὅμως ποῦ εἶναι ἡ θύρα,γιατὶ δὲ βλέπω».Τοῦ λένε: «᾿Εδῶ εἶναι».᾿Αφοῦ ἄνοιξαν καὶ μπῆκαν,βλέπουν τὸ ἔγκλημα ποὺ ἔγινε.Τοὺς λέει τότε: «Συλλάβετέ με καὶ παραδῶστε με,γιατὶ ἔκανα φόνο».Τὸν συνέλαβαν λοιπὸν καὶ τὸν παρέδωσαν στὸν ἄρχοντα τῆς πόλεως.Ο ἄρχοντας ἔκανε ἀνακρίσεις, ἔμαθε ἀπὸ αὐτὸν ὅλη τὴν ἀλήθεια καὶ τὸν θανάτωσε μετὰ ἀπὸ βασανιστήρια.Ύστερα ἀπὸ αὐτά,ὁ ᾿Αββᾶς Δανιὴλ λέει στὸ μαθητή του: «Πᾶμε νὰ δοῦμε τὸ λείψανο τῆς κόρης».῞Οταν ἔφτασαν στὸ Δέκατο ῎Ογδοο τῆς ᾿Αλεξάνδρειας,οἱ Πατέρες καὶ οἱ Μοναχοὶ τῆς περιοχῆς αὐτῆς ἄκουσαν ὅτι ἔρχεται ὁ ᾿Αββᾶς Δανιὴλ καὶ πῆγαν νὰ τὸν συναντήσουν.Καὶ τοὺς λέει ὁ Γέροντας: «Κάνετε εὐχή,Πατέρες.Τὸ λείψανο τῆς κόρης δὲν πρόκειται νὰ ταφεῖ παρὰ μόνο μαζὶ μὲ τοὺς Πατέρες».Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς γόγγυζαν,ἐπειδὴ εἶπε νὰ θαφτεῖ μαζὶ μὲ τοὺς Πατέρες γυναίκα,καὶ μάλιστα σκοτωμένη.Καὶ ὁ Γέροντας τοὺς λέει:«Αὐτὴ ἡ γυναίκα εἶναι ᾿Αμμᾶ (ἀντίστοιχο τοῦ ᾿Αββᾶ) δική μου καὶ δική σας,γιατὶ πέθανε γιὰ χάρη τῆς σωφροσύνης».Τότε λοιπὸν ἔπαψαν νὰ ἀντιλέγουν στὸ Γέροντα καὶ τὴν ἔθαψαν μαζὶ μὲ τοὺς Πατέρες.Καὶ ὁ Γέροντας ἀφοῦ ἀσπάστηκε τοὺς Πατέρες,ἐπέστρεψε μαζὶ μὲ τὸ μαθητή του στὴ Σκήτη.Κάποια ἡμέρα ἕνας ἀδελφὸς τῆς Σκήτεως πολεμήθηκε ἀπὸ τὸ δαίμονα τῆς πορνείας,κι ἐπειδὴ ἡ ἐνόχληση ἦταν σφοδρή,πῆγε καὶ τὸ εἶπε στὸν ἀββᾶ Δανιήλ.Καὶ ὁ Γέροντας τοῦ λέει: «Πήγαινε στὸ Δέκατο ῎Ογδοο τῆς ᾿Αλεξάνδρειας καὶ μεῖνε πάνω στὸ κοιμητήριο τῶν Πατέρων καὶ πές· ὁ Θεὸς τῆς Θωμαΐδος βοήθησέ με καὶ ἀπάλλαξέ με ἀπὸ τὸν πειρασμὸ τῆς πορνείας.Καὶ ἐλπίζω στὸ Θεὸ,ὅτι θ᾿ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τὸν πειρασμό».῾Ο ἀδελφός,λοιπόν,παίρνοντας τὴν εὐχὴ καὶ τὴν ἐντολὴ τοῦ Γέροντα,πῆγε στὸ Δέκατο ῎Ογδοο κι ἔκανε ὅπως τὸν πρόσταξε.᾿Επέστρεψε στὴ Σκήτη μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες καὶ πέφτει στὰ πόδια τοῦ Γέροντα λέγοντας: «Μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὶς εὐχές σου,δέσποτα, ἐλευθερώθηκα ἀπὸ τὸν πόλεμο τῆς πορνείας».Τοῦ λέει ὁ Γέροντας:«Πῶς ἐλευθερώθηκες; ».Λέει ὁ ἀδελφός: «῎Εκανα μόνο δώδεκα μετάνοιες καὶ ξάπλωσα πάνω στὸ κοιμητήριο καὶ κοιμήθηκα.῎Ερχεται λοιπὸν μιὰ κόρη καὶ μοῦ λέει· ᾿Αββᾶ,Αββᾶ,πᾶρε αὐτὴ τὴν εὐλογία καὶ πήγαινε στὸ κελλί σου.Καὶ μόλις πῆρα τὴν εὐλογία,ἀμέσως ἀνακουφίστηκα ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ κατάλαβα ὅτι ἐλευθερώ- θηκα.Τί ἦταν ὅμως αὐτὴ ἡ εὐλογία,δὲ γνω-ρίζω».Καὶ ἀπαντᾶ ὁ Γέροντας: «Τέτοια λοιπὸν παρρησία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἔχουν ὅσοι ἀγωνίζονται γιὰ τὴ σωφροσύνη».

 

Απὸ τὸ βιβλίο:«῾Ο ἀββᾶς Δανιὴλ τῆς Σκήτεως»,σελίδες 29-33,Έκδοση «Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας»,Θεσσαλονίκη 1988.Αντιγραφή από το Ιστολόγιο της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής.Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

ΠΡΟΣ ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

 
 

Στις μέρες μας,που τόσος λόγος γίνεται για την περίφημη «νέα τάξη πραγμάτων» και την πολυθρύλητη «νέα εποχή»,προγραμματίζεται και ποικιλοτρόπως επιδιώκεται η επικράτηση μιάς «νέας εκκλησίας».Ονομάζω έτσι το μοντέλο προς το οποίο προσανατολίζονται οι οικουμενιστικές προσπάθειες.Με έμφαση τονίζουν οι οικουμενιστές τα ''καλά και συμφέροντα'' που επαγγέλλεται το εν λόγω μοντέλο.Και πολλά από τα επιχειρήματά τους παρουσιάζονται εύλογα,εντυπωσιακά και δελεαστικά.Κατ΄ αρχήν,το επιταχυνόμενο άνοιγμα της κοινωνίας,η αναπόφευκτη και εν πολλοίς ευεργετική προσέγγιση λαών, πολιτισμών και ιδεών, που προωθεί η αμφιλεγόμενη,αλλά σταθερά κυριαρχούσα παγκοσμιοποίηση,το αίσθημα ανασφάλειας,που υποθάλπει η προηγμένη τεχνολογία και τεχνογνωσία μας,καλλιεργούν ένα φρόνημα ανεπάρκειας.

 
 

Εξάλλου,ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των μικτών γάμων,στο εξωτερικό αλλά και εδώ στην πατρίδα μας,πιέζει να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ των διαφόρων ''ομολογιών'' και της Ορθοδόξου Εκκλησίας.Υπάρχουν,έπειτα,σοβαροί κίνδυνοι,οι οποίοι,ως άλλη δαμόκλεια σπάθη απειλούν από στιγμή σε στιγμή να καρατομήσουν και να κονιορτοποιήσουν την τάξη και την ειρήνη της κοινωνίας μας.Ως ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος αποσόβησης και κατάργησης των κινδύνων αυτών προβάλλεται η θρησκευτική συνένωση όλων,η «νέα εκκλησία»,που φαντάζει μάλιστα ως άμεση και ανυπέρθετη ιστορική αναγκαιότητα.Κατά την πρώτη χιλιετία, ισχυρίζονται οι οικουμενιστές,η Εκκλησία ενωμένη κατέκτησε τον κόσμο.Κατά τη δεύτερη,με τη διαίρεση και διάσπαση ταπεινώθηκε και συρρικνώθηκε.Στην Τρίτη χιλιετία,αν δεν ενωθούμε,θα καταπωθούμε από την αθεϊα και την απιστία ή θα εκτοπισθούμε από το συνεχώς επεκτεινόμενο ισλαμικό τόξο.Ενωμένες,λένε,οι χριστιανικές δυνάμεις θα γίνουν υπολογίσιμες και σεβαστές από τους πολιτικούς άρχοντες,θα έχουν λόγο στα μεγάλα κέντρα αποφάσεων και πρόσβαση στα οικονομικά πακέτα της Ευρώπης.Έτσι θα μπορούν να συμβάλουν πιο ουσιαστικά στα προβλήματα και ανάγκες των ανθρώπων και να διαδώσουν πιο άνετα το μήνυμα του Ευαγγελίου.Εφόσον οι ελπίδες και οι στόχοι των οικουμενιστών επικεντρώνονται στον οικογενειακό, κοινωνικό,επιστημονικό και γενικά στον ανθρώπινο τομέα,έχουν όντως κάποια δόση αλήθειας και ορθότητας.Γίνεται,όμως,το μέγα λάθος να επεκτείνεται – συνειδητά ή ασυνείδητα(;) –η προοπτική τους και στον τομέα της πίστεως, παραθεωρώντας τις θέσεις του Ευαγγελίου και καταπατώντας την γραμμή της Παραδόσεως.Μιλούν οι Οικουμενιστές για ενότητα των χριστιανικών δυνάμεων αναμιγνύοντας την Ορθόδοξη Ανατολή με την αιρετική (παπική και προτεσταντική) «χριστιανική» Δύδη.Αλλά,η ανάμιξη αυτή είναι αθέμιτη,όπως σαφώς και κατ΄ επανάληψιν δηλώνεται από την αγία Γραφή.Θα μνημονεύσω μόνο το επιτιμητικό ερώτημα του αποστόλου Παύλου:«Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία;Τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος;τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ;Ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου;»(Β΄ Κορ. 6; 14-15).Δεν μπορεί να υπάρχει σχέση πνευματική μεταξύ πιστών και απίστων ή αιρετικών, διότι «ημείς πεφωτισμένοι τη αληθεία,εκείνοι δε εσκοτισμένοι τη πλάνη» (Ζιγαβηνός).Όχι μόνο οι προτεστάντες,αλλά και οι παπικοί είναι αιρετικοί!Σαφής είναι η καταδικαστική απόφαση του αγίου Πνεύματος:«όστις γαρ όλον τον νόμον τηρήση,πταίση δε εν ενί,γέγονε πάντων ένοχος»(Ιάκ. 2: 10). Όταν,λοιπόν, οι Οικουμενιστές σπεύδουν να παρουσιάσουν την Ορθοδοξία,ως εταίρο του παπισμού διαπράττουν πολλαπλό σφάλμα.Έναντι του Ευαγγελίου και των ιερών κανόνων,που από αυτό απορρέουν και τα οποία οι Οικουμενιστές παραθεωρούν και καταπατούν· έναντι του κόσμου,από τον οποίο στερούν την ελπίδα δίνοντας την εντύπωση,ότι η Ορθοδοξία ταυτίζεται με τις ήδη αποτυχημένες δυτικές «χριστιανικές» ομολογίες· έναντι του Ορθοδόξου ποιμνίου, το οποίο σκανδαλίζουν· έναντι των ίδιων των παπικών,τους οποίους εξαπατούν, ότι δήθεν δεν διαφέρουμε σε τίποτε,είμαστε το ίδιο αφού,ως μη ώφειλε,τους ονομάζουμε «αδελφή εκκλησία».Κι όμως είναι σαφές,ότι όχι μόνον δεν είμαστε ίδιοι,αλλά είμαστε αντίπαλοι,εφόσον οι αιρετικοι παραμένοντας στην πλάνη τους παρουσιάζουν στον κόσμο έναν άλλο Χριστό,ένα «έτερον ευαγγέλιον» (Γαλ. α: 6). Αξίζει να θυμηθούμε εδώ τη διπλή πρακτική του αντιχρίστου.Επιχειρεί όχι μόνο να επιβληθεί με τη δυναμική μορφή του θηρίου,αλλά και να υποκαταστήσει τον Χριστό με την ύπουλη μορφή του αρνίου (βλ. Απ. κεφ. 13).Η Ορθοδοξία είναι ανεπιθύμητη στη νέα εποχή.Αυτή θέλει μία εκκλησία οικουμενιστική,δηλαδή ένα συνονθύλευμα όλων των «χριστιανικών» ομολογιών και αιρέσεων – γιατί όχι – και όλων των θρησκειών,που ομολογούν ένα Θεό,είτε αυτός λέγεται Τριαδικός, είτε Αλλάχ,είτε οτιδήποτε άλλο!Πρόσφατα ακούσθηκαν και μάλιστα από επίσημα χείλη απόψεις όπως: «Κατά βάθος μία εκκλησία ή ένα τέμενος αποβλέπουν στην ίδια πνευματική καταξίωση του ανθρώπου»!Ακόμη ότι «Ρωμαιοκαθολικοί (δηλαδή παπικοί) και Ορθόδοξοι,Προτεστάνται και Εβραίοι,Μουσουλμάνοι και Ινδοί,Βουδισταί και Κομφουκιανοί…θα πρέπει να συντελέσωμε όλοι μας στην προώθηση των πνευματικών αρχών του οικουμενισμού,της αδελφοσύνης και της ειρήνης.Τούτο,όμως, θα μπορέσει να γίνει μόνον εάν είμεθα ηνωμένοι εν τω πνεύματι του ενός Θεού».Εξαφανίζοντας τις διαφορές μεταξύ ομολογιών και θρησκειών αυτή η οικουμενιστική αδελφοσύνη και ειρήνη,θέτει εκτός ζωής και ενδιαφέροντος τον Χριστό και το Ευαγγέλιο,απωθεί στα αζήτητα την μία αληθινή Εκκλησία.Ο διακαής πόθος και καημός των Οικουμενιστών είναι η ένωση,που συμπίπτει άλλωστε και με το θέλημα του Κυρίου,ο οποίος λίγο πριν από τη Γεθσημανή δέεται για τους μαθητές του «ίνα ώσιν εν» (Ιω. 17,11).Το πράγμα φαίνεται δελεαστικό,εκ πρώτης όψεως,τουλάχιστον.Τι καλύτερο από την ενότητα και την αγάπη των πάντων,όταν μάλιστα δεν παρακωλύεται και η ιδιαιτερότητα του καθενός;Όπως, π.χ. στο ίδιο τραπέζι,ο καθένας τρώει ό,τι του επιτρέπει η υγεία του και του υπαγορεύει η όρεξή του – άλλος ψητό,άλλος τηγανητό,άλλος βραστό – χωρίς αυτό να ψυχραίνει τις σχέσεις μεταξύ των συνδαιτυμόνων,αλλά όλοι είναι φίλοι και αγαπημένοι, έτσι και στο θέμα της πίστεως· ο καθένας διατηρεί τις δικές του θέσεις,χωρίς φανατισμούς και μισαλλοδοξίες.Απότοκη αυτής της νοοτροπίας είναι η συμφωνία στην οποία κατέληξαν το 1993 στο Balamand του Λιβάνου οι εκπρόσωποι των Ορθοδόξων Οικουμενιστών και του Βατικανού· «Εκατέρωθεν αναγνωρίζεται,ότι όσα ενεπιστεύθη ο Χριστός εις την Εκκλησίαν του – ομολογία της αποστολικής πίστεως,μετοχή εις τα αυτά μυστήρια,κυρίως εις την μίαν ιερωσύνην την τελούσαν την μίαν θυσίαν του Χριστού,αποστολική διαδοχή των επισκόπων – δεν δύνανται να θεωρηθούν,ως αποκλειστική ιδιοκτησία μιας των ημετέρων Εκκλησιών...Είναι σαφές,ότι εντός του πλαισίου τούτου αποκλείεται πας αναβαπτισμός».(«Η Ουνία ως μέθοδος ενώσεως κατά το παρελθόν και η σημερινή αναζήτησις της πλήρους κοινωνίας», Εφ. «Καθολική» αρ. φ. 2705/20-7-1993).Εφαρμοσμένο πείραμα της παραπάνω συμφωνίας αποτελεί η Ουνία,την οποία επίσημα επικυρώνει και μεθοδικά προωθεί το Βατικανό.Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα από επιστολή του σημερινού πάπα προς τον ουνίτη αρχιεπίσκοπο Ουκρανίας,καρδινάλιο Λιουμπομίρ Χουζάρ· «Επιβάλλεται να εξασφαλίσουμε την παρουσία και των δύο μεγάλων φορέων της μοναδικής παραδόσεως (του λατινικού και του ανατολικού…

 

Διπλή είναι η αποστολή ,ου έχει ανατεθεί στην Ελληνοκαθολική (εννοεί την  Ουνιτική) Εκκλησία,που βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με τον διάδοχο του αποστόλου Πέτρου (εννοεί τον πάπα)· από τη μία πλευρά,να διατηρήσει ορατή μέσα στην καθολική εκκλησία την ανατολική παράδοση· από την άλλη πλευρά,να ευνοήσει τη σύγκληση των δύο παραδόσεων,μαρτυρώντας ,τι αυτές,όχι μόνο συνδυάζονται μεταξύ τους,αλλά και αποτελούν μία βαθειά ενότητα μέσα στην ποικιλία τους» (Εφ. «Καθολική» αρ. φ. 3046/18-4-2006).Αυτή,λοιπόν,είναι η ενότητα για την οποία «καίγεται» το Βατικανό,το σφιχταγκάλιασμά του με την Ορθοδοξία και ο πνιγμός της δεύτερης (δηλαδή της Ορθοδοξίας) μες στα πλοκάμια της Ουνίας.Αυτή είναι η περιπόθητη ''Νέα Εκκλησία''!...

 
 
Προς νέαν εκκλησίαν.ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ=ΟΥΝΙΑ,του θεολόγου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.Αντιγραφή από το ιστολόγιο ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Στην φωτογραφία ο μακαριστός Γέρων Ισίδωρος,που μόναζε στο κελλί του Αγίου Πέτρου του Αθωνίτη στην Αγιομοναστική Πολιτεία.
 
 

Στέργιος Σάκκος

Θεολόγος

 

Ο ΔΑΙΜΩΝ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΛΕΠΡΑ

 
 

Απὸ τὸν Βίο τοῦ ῾Αγίου Πέτρου τῆς ᾿Ατρώας τοῦ Θαυματουργοῦ



(Θ´ αἰών, μνήμη: 3η ᾿Ιανουαρίου)

 

Μία ἡμέρα ὁ ῞Αγιος ἔστειλε ἕναν ᾿Αδελφὸ μὲ μιὰ παραγγελία.Τοῦ συνέστησε νὰ μὴ σταματήση στὶς θέρμες,οἱ ὁποῖες βρίσκονταν στὸν δρόμο του.Τοῦ ἀπαγόρευσε ρητῶς ὄχι μόνον νὰ μὴ μπῆ ἐκεῖ,ἀλλὰ οὔτε καὶ να πλησιάση.

 

Ο ᾿Αδελφὸς μπῆκε καὶ πῆρε ἐκεῖ ἥσυχα τὸ μπάνιο του.Πέρασε ἕνας σημαντικὸς καιρός,κατόπιν ξαφνικὰ δίχως νὰ γνωρίζη κανεὶς γιατί,ὅλο του τὸ σῶμα σκεπάσθηκε ἀπὸ λέπρα.῾Ο ῞Αγιος Πέτρος,τὸ ἄλειψε μὲ τὸ ῞Αγιο Μῦρο καὶ ἔκαμε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ ἐπάνω του.

 

Αλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς προσευχῆς του ὑπῆρξε ἀρνητικό.– Τί ἔκαμες λοιπόν,παιδί μου,γιὰ νὰ μοῦ εἶναι ἀδύνατο νὰ σὲ θεραπεύσω;Μήπως δὲν ἔχεις ἐξομολογηθῆ κανένα ἁμάρτημα ποὺ ἔκαμες;

 

Ο ᾿Αδελφός,ὁ ὁποῖος εἶχε λησμονήσει τὴν παλιά του παρακοή,ἀπήντησε,ὅτι ἡ συνείδησί του δὲν τὸν κατηγοροῦσε γιὰ τίποτα.Ο ῞Αγιος ἀνήσυχος πολύ,προσευχήθηκε ἀρκετὰ γι΄αυτὸν τὸν δυστυχῆ Μοναχό.

 

Τέλος μιὰ ἡμέρα,καθὼς προσευχόταν στὸ κελλί του,διέκρινε ἕνα παιδὶ ἀποτρόπαιο, βρώμικο,ξεσχισμένο,ποὺ ἔλεγε:– Τί ὑπάρχει μεταξύ μας, κακὲ Γέροντα,γιὰ νὰ μὲ καταδιώκης παντοῦ,καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ νέου αὐτοῦ,ποὺ τὸ κάλυψα μὲ λέπρα,ἀφοῦ σὲ παρήκουσε παίρνοντας ἕνα μπάνιο στὶς θέρμες ποὺ βρίσκονταν στὸ δρόμο του;

 

Ο Γέροντας ἐκάλεσε ἀμέσως τὸν ᾿Αδελφὸ καὶ τοῦ εἶπε:– Γιατί παιδί μου,δὲν μοῦ γνώρισες ἀκόμη τὸ λάθος σου; Ο δαίμων τῆς ἀνυπακοῆς,ὁ ὁποῖος σὲ ἀπάτησε,μὲ πληροφόρησε,ὅτι ἔγινες λεπρός,γιατὶ ἀθέτησες τὶς ἐντολές μου.Ο ᾿Αδελφὸς ξαναθυμήθηκε,ἐξομολογήθηκε καὶ θεραπεύθηκε...!

 

Αντιγραφή από το Περιοδικό «῞Αγιος Κυπριανός»,ἀριθμός 324,᾿Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2005, σελίδα 160.Bernardin Menthon,Τὰ Μοναστήρια καὶ οἱ ῞Αγιοι τοῦ ᾿Ολύμπου τῆς Βιθυνίας,σελ. 154,μετάφραση Ναταλίας Βασιλοπούλου,ἐκδόσεις «᾿Ορθόδοξος Κυψέλη»,Θεσσαλονίκη 1980.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

 
 

Πρέπει νά εἲμεθα εὐγνώμονες πού καί ἐφέτος μᾶς ἀξίωσε ὁ Πανάγαθος νά ζήσωμε τίς χαρμόσυνες γιά όλη τήν ἀνθρωπότητα,στιγμές χαρᾶς,ἀγαλιάσεως,ἐλπίδος καί πνευματικῆς στηρίξεώς μας,τῆς Ἀναστάσεως Τοῦ Κυρίου μας.Εἲπαμε πολλές φορές,πώς ἡ ζωή μας ἐπί τῆς γῆς,εἶναι γεμάτη ἀπό «στιγμές»,πού καθορίζουν τήν πορεία μας.Εἶναι στό χέρι μας,αὐτές οἱ στιγμές νά εἶναι ἐποικοδομητικές,γεμᾶτες ἀπό τήν χαρά πού δίδει ἡ ἐπκικοινωνία μας μέ Τόν Κύριό μας καί Τήν Μεγαλόχαρη,καί χωρίς νά τίς δηλητηριάζουν σκέψεις ἀρνητικές,σκέψεις σχετικές μέ ἀντιδικίες καί μίση ἢ πάθη,πού μᾶς χωρίζουν ἀπο τούς συνανθρώπους μας.

 
 

Βλέποντας Τόν Κύριό μας ἐπί Τοῦ Σταυροῦ,ὃσοι σκέπτονται σωστά,θά ἒπρεπε νά ἀποστασιοποιηθοῦν ἀπό τὀν ἐπάρατο ἐγωισμό,ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ μέ μαθηματική ἀκρίβεια στήν ἀποκοπή μας ἀπό κάθε τί τό πνευματικό καί ΑΚΥΡΩΝΕΙ τήν παρουσία μας στήν Ἐκκλησία,ἐκμηδενίζει τήν δύναμη τοῦ Σημείου Τοῦ Σταυροῦ πού κάνομε ὃπως καί τό προσκύνημα τῶν Ἁγίων Εἰκόνων. Ἡ Σταυρική θυσία Τοῦ Κυρίου μας,μᾶς διδάσκει,πώς ὃλα αὐτά πού ἀπαχολοῦν τήν σκέψη μας, τά σχετικά μέ τό «τί μᾶς ἒκανε ὁ ἓνας, ἢ τί μᾶς εἶπε ὁ ἂλλος», ἀποτελοῦν μαύρες στιγμές,οἱ ὁποῖες μᾶς καθιστοῦν ἓρμαιο στά χέρια τοῦ ἀντιχρίστου καί δέν μᾶς ἐπιτρέπουν νά ἒχωμε σωστή καί καθαρή συμμετοχή, τόσο στό Θεῖο Δρᾶμα,ὃσο καί στίς χαρμόσυνες,Ἀναστάσιμες στιγμές.Πρέπει, ἁπλούστατα,νά συγχωροῦμε μέ τήν καρδιά μας ὃποιον μᾶς πρόσβαλε,ὃποιον μᾶς πείραξε,ὃποιον μᾶς ἀδίκησε καί νά πρσευχώμεθα γιά τήν σωτηρία του καί τήν ἒνταξή του στό ποίμνιο Τοῦ Κυρίου.Ἂς ἒχωμε αὐτά κατά νοῦν,διότι ὃσες νηστεῖες καί ἂν κάνωμε,ὃσες προσευχές καί ἂν ἀναπέμψωμε,ὃσα προσκυνήματα καί ἂν ἐπισκεφθοῦμε,ἂν δέν ἒχωμε ΑΓΑΠΗ,ΟΥΔΕΝ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΟΜΕ γιά τήν ψυχή μας καί τήν σωτηρία της.Ὁ Κύριός μας καί Θεός μας,μᾶς ἂφησε τά Θεῖα Του μηνύματα,τά ὁποῖα,μέσω τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Του,μᾶς ὁδηγοῦν στόν σωστό δρόμο καί μᾶς καθοδηγοῦν νά ζοῦμε συμφώνως πρός τό θελημά Του.Καί ἐδῶ εἶναι τό κατάλληλο σημεῖο νά ἀναλύσωμε κάτι τό ὁποῖο δεν ἒγινε τυχαίως,ἀλλά ἒγινε,(ὃπως ΟΛΑ ὃσα συμβαίνουν γύρω μας),συμφώνως πρός τό σχέδιο Τοῦ Κυρίου μας,ὁ ὁποῖος διά τά πάντα μεριμνᾶ καί μᾶς ὁδηγεῖ,μέσα καί ἀπό δοκιμασίες,στό νά εἲμεθα κοντά Του καί νά μήν ἀπομακρυνώμεθα ἀπό τήν Ἁγία μας Πίστη.Καί ἀναφέρομαι στό θέμα τῆς ἐπιθυμίας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Θωμᾶ, νά βεβαιωθῇ,πώς ἐνεφανίσθη Ὁ Ἀναστηθείς Κύριός μας ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν Του.Ἦτο ὀλιγόπιστος ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς;Ἀσφαλῶς όχι.Ἦτο ὁ Ἀπόστολος, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε τό δυσχερέστερο μέρος τῆς διαδόσεως τοῦ Ευαγγελίου του Χριστου και να διδάξη σέ Λαούς «δύσκολους» καί πολλάκις ἐχθρικούς.Ἐκεῖ λοιπόν,σ’ αὐτούς τούς ἀνθρώπους,μποροῦσε νά δηλώσῃ μέ κάθε εἰλικρίνεια, χωρίς νά χρησιμοποιῆσῃ ὑπερβολή,χωρίς νά ψευσθῇ, πώς:«ΝΑΙ.Τόν εἶδα Ἀναστάντα καί μάλιστα ἒψαυσα τά σημάδια πού τοῦ ἂφησε ἡ θηριοδία τῶν ἀνόμων πού Τόν ἐσταύρωσαν».Ἐγνώριζε πώς οἱ λοιποί Μαθηταί, ΟΥΔΕΠΟΤΕ θά ἐψεύδοντο πρός αὐτόν καί πώς Ὁ Κύριος εἶχε Ἀναστηθεῖ.Καί Ὁ Κύριος, ἐνεφανίσθη ἒμπροσθέν του καί ἐνώπιον καί τῶν λοιπῶν Μαθητῶν Του, θέλοντας νά τοῦ δώσῃ τά κατάλληλα «ὃπλα» γιά τήν πολύ δύσκολη ἀποστολή του.Ἡ ἐμφάνισις Τοῦ Κυρίου ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν Του καί μάλιστα δύο φοράς,δέν ἦτο χωρίς μεγάλη σημασία.Διότι, πέραν τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ,καί όλοι,ὃσοι ἦσαν παρόντες, ἠσθάνθησαν στίς καρδιές των νά φουντώνῃ καί νά γιγαντώνεται ἡ προϋπάρχουσα ἀσφαλῶς Πίστις καί νά ἑδραιώνεται ἡ ἀπόφασιίς των νά ἀγωνισθοῦν μέ κάθε τρόπο καί μέχρι καί τήν τελευταία ρανίδα τοῦ αἳματός των,προκειμένου νά διαδώσουν τήν διδασκαλία Του καί νά μπορῦν νά ὁμιλήσουν πρός ΟΛΟΥΣ τούς ανθρώπους,πού θά τούς ἢκουον,περί Ἀναστάσεως, Παραδείσου,Λυτρώσεως καί Σωτηρίας τῶν ψυχῶν,μεταδίδοντες τό ΦΩΣ τῆς ἀληθοῦς ζωῆς καί τῶν Θείων Ἐντολῶν,αἱ ὁποῖαι ὁδηγοῦν εἰς ἓναν τρόπο ζωῆς ἐπί τῆς γῆς,ὁ ὁποῖος μέ τήν σειράν του,ὁδηγεῖ εἰς τήν ΑΛΗΘΕΙΑΝ καί τήν Αἰώνιον ζωήν.Αἰ στιγμαί τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος,ὃπως καί τῶν ἡμερῶν πού προηγήθησαν αὐτῆς,ἀλλά καί πού τήν ἠκολούθησαν,ἀποτελοῦν τό μεγάλο,τό ἀνυπέρβλητο δώρο Τοῦ Ἐνανθρωπίσαντος Θεοῦ πρός τήν ἀνθρωπότητα.Ἡ σημασία τοῦ Θείου Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως, γίνεται ολοφάνερη μέ τήν λυσσαλέα ἐπίθεση,πού ἐξαπολύουν αἱ σκοτειναί δυνάμεις ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ αὐτές τίς ἡμέρες,(ὃπως καί τήν περίοδο τῶν Χριστουγέννων),ἂλλοτε μά «ἀνακάλυψη τάφων»,ἂλλοτε μέ «ἀνακάλυψη…παπύρων»,ἂλλοτε μέ τήν διασπορά καινοφανῶν θεωριῶν κ.λπ.Καί μέ δολιότητα,πού δέν περιγράφεται,προσπαθοῦν νά μετατρέψουν τήν Λαμπρή,(ὃπως καί τά Χριστούγεννα),σέ καθαρῶς κοσμικές ἐκδηλώσεις,μέ δῶρα,καρναβάλια,γλέντια,τραγούδια.αφαιρώντας κάθε ἒννοια Θρησκευτικότητος,Ψυχικῆς ἀνατάσεως καί διασυνδέσεως μέ τά Ἐπουράνια.Καί έδῶ πρέπει νά σταθοῦμε,προκειμένου νά μή πέσωμε στήν παγίδα τους.Γιά τόν  πιστό χριστιανό,τό Θεῖο Πάθος καί ἡ Ἀνάστασις,εἶναι μιά περίοδος περισυλλογῆς,αὐτοκριτικῆς καί πλήρους καί ἐνσυνειδήτου συμμετοχῆς στά διαδραματιζόμενα.

 
 

Ἡ συμμετοχή τῶν Πιστῶν στά Μυστήρια τῆς Πίστεώς μας μέ εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση καί ἐνσυνείδητη συμμετοχή εἰς τό Ἃγιον Ποτήριον,θά κάνη κάθε ἓνα μέλος τοῦ πιστοῦ ποιμνίου,νά νοιώση μέσα στά βάθη τῆς ψυχῆς του τήν τεράστια, τήν ἂφατη σημασία τῶν Ἁγίων αὐτῶν ἡμερῶν,πού μᾶς ἀξίωσε καί ἐφέτος ἡ Θεία Χάρις νά ζήσωμε.Τέλος ἀπευθύνω εἰς ὃλους εὐχόμενος ὁλοψύχως,νά μᾶς ἀξιώση ΟΛΟΥΣ Ὁ Κύριός μας μέ τίς μεσιτεῖες Τῆς Μεγαγαλόχαρης,νά ζήσωμε τίς Ἃγιες αὐτές Ἡμέρες καί τοῦ χρόνου,μέ τήν Κατάνυξη καί τήν Εὐλάβεια πού τούς ἁρμόζουν. «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»!

 
Αντιγραφή από το ιστολόγιο του πατρός Ευθυμίου Μπαρδάκα.ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ.Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

 

Αρχιμανδρίτης π.Ευθύμιος Μπαρδάκας

 

Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ Ο ΑΓΡΟΤΗΣ

 

 

Εδώ θ᾿ ἀφηγηθοῦμε μιὰ σύντομη ἱστορία,γιὰ τὸν βίο ἑνὸς νέου (Ρώσου) χωρικοῦ. ῏Ηταν ἁγνός,ἐργαζόταν σκληρὰ κι ἤθελε ν᾿ ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὸ Θεό. ῞Ομως δὲν ἔμελλε νὰ πραγματώσει τὴν ἐπιθυμία του,ἀλλὰ νὰ ζήσει στὸν κόσμο ἐνάρετα,τηρώντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ.Κι ὁ Κύριος τὸν βοήθησε νὰ σώσει τὴν ψυχή του῾Ο βίος του δὲν εἶναι μιὰ ἐξαιρετικὰ ἀσυνήθιστη περίπτωση.Τέτοιοι ἄνθρωποι,δόξα τῷ Θεῷ,ὑπῆρχαν πολλοὶ στὴ ρωσικὴ γῆ.Εἶναι ὅμως πολὺ παρήγορο νὰ ᾿χουμε κατὰ νοῦ τέτοιους ψυχωφελεῖς βίους.

 
 

Πρὸς τὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1850,ἕνα μεγάλος ᾿Ασκητής,ὁ π. ῾Ησαΐας (μετέπειτα μεγαλόσχημος ᾿Ιγνάτιος),ἀναβίωσε τὸ ᾿Ερημητήριο τοῦ ῾Αγίου Νικηφόρου,στὴν ἐπισκοπὴ τοῦ ῎Ολονετς.῞Ενας ἀπὸ τοὺς κυριότερους βοηθούς του ἦταν ὁ Μοναχὸς Γεράσιμος. Καταγόταν ἀπὸ τὸ χωριὸ Μπλίτοβο τῆς περιοχῆς τοῦ Νόβγκοροντ,τῆς εὐρύτερης περιφέρειας τῆς Νέας Λάντογκα τοῦ Προύσιν.῞Οταν ὁ π. Γεράσιμος ἔφυγε,ἄφησε πίσω στὸ σπίτι του δυὸ ἀδελφούς.Οἱ δικοί του ἦταν χωρικοὶ καὶ πολὺ εὐλαβεῖς ἄνθρωποι.Διατηροῦσαν στενὲς σχέσεις μὲ τοὺς διάφορους ᾿Ερημίτες ποὺ ἀσκήτευαν στὰ δάση καὶ μὲ τοὺς Μοναχοὺς τοῦ ᾿Ερημητηρίου τοῦ ῾Αγίου Νικηφόρου.῞Ενας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του ὁ Σέργιος,ἐπισκεπτόταν συχνὰ τὸ ᾿Ερη- μητήριο μαζὶ μὲ τοὺς γιούς του κι ἔμεναν ἐκεῖ ἀρκετὸ διάστημα.Ο Πέτρος,ὁ μεγαλύτερος ἀπὸ τοὺς γιούς του,ἀγάπησε πολὺ τὴ μοναχικὴ ζωή.῞Οπως ὁ θεῖος του,ἤθελε κι αὐτὸς νὰ γίνει Μοναχός.῎Εκανε τὸ ξεκίνημά του στὸ ᾿Ερημητήριο σὰν ἐργάτης,«γιὰ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ».Αὐτὴ ἡ φράση λεγόταν γιὰ τοὺς προσκυνητὲς ποὺ ἤθελαν νὰ ὑπηρετήσουν τὸ Θεὸ κι ἔμεναν στὸ Μοναστήρι κάποιο ἀκαθόριστο διάστημα,γιὰ νὰ ἐργαστοῦν ἐκεῖ ἀμισθὶ σὰν ἐργάτες,«γιὰ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ».῾Ο Πέτρος ἐργαζόταν πολὺ καὶ ταυτόχρονα παρακολουθοῦσε ἀνελλιπῶς καὶ ὄρθιος ὅλες τὶς μακρὲς ἐκκλησιαστικὲς ᾿Ακολουθίες.Εἶχε τέτοιο ζῆλο,ποὺ ξεπερνοῦσε σὲ θέρμη ὅλους τοὺς ἄλλους Δόκιμους.Προόδευσε στοὺς μοναχικοὺς ἀγῶνες,μέσα του ὅμως ὀρθωνόταν ἕνα αἴσθημα ὑπερηφανείας.Εἶναι τὸ χειρότερο ἐμπόδιο στὸ ἔργο τῆς πνευματικῆς προόδου καὶ τῆς σωτηρίας.Κι οἱ δυὸ Γέροντες, ὁ π. ᾿Ιγνάτιος κι ὁ θεῖος τοῦ Πέτρου,ὁ π. Γεράσιμος,ἀνησύχησαν γιὰ τὸ νεαρό.Συσκέφτηκαν κι ἔβγαλαν τὸ συμπέρασμα πὼς θὰ ᾿ταν καλύτερα γιὰ τὴν ψυχή του νὰ παραμείνει στὸν κόσμο ταπεινὸς λαϊκός,μὲ αὐτομεμψία,παρὰ νὰ ἐξελιχτεῖ σὲ ὑπερήφανο Μοναχό.῾Ο π. ᾿Ιγνάτιος εἶπε μιὰ μέρα στὸν Πέτρο:— ῎Ακουσέ με,Πέτρουσκα.῍Αν μείνεις ἐδῶ στὸ Μοναστήρι,θὰ ἐξελιχτεῖς σὲ ὑπερήφανο Μοναχὸ καὶ θὰ καταστραφεῖς ἀπὸ τὸ θέλημά σου.Ακουσε καὶ μένα, τὸν ταπεινὸ κι ἀνάξιο καθοδηγητή σου.Γύρνα πίσω στὸ χωριό σου καὶ κεῖ θὰ κα- τορθώσεις νὰ σωθεῖς μαζὶ μὲ τὴν οἰκογένειά σου.Διάλεξε μιὰ ταπεινὴ γυναίκα, μιὰ κοπέλλα μὲ φόβο Θεοῦ,παντρέψου την,δούλεψε σκληρὰ σὰν ἀγρότης κι ἀνάθρεψε τὰ παιδιά σου μὲ φόβο Θεοῦ.Κι ἐγώ,ἂν ἀποκτήσω παρρησία στὸ Θεό, μετὰ τὸ θάνατό μου θὰ σὲ πάρω μαζί μου καὶ θὰ παρουσιαστοῦμε μαζὶ μπροστὰ στὸ Θεό.Ο Πέτρος ἔπεσε μὲ δάκρυα στὰ πόδια τοῦ Γέροντα καὶ τὸν ἱκέτευε νὰ παρακαλέσει τὸ Θεὸ νὰ πεθάνει ἐκεῖνος πρῶτος.Πίστευε ἀκράδαντα πὼς οἱ προσευχές του θὰ βοηθοῦσαν τὴν ψυχή του νὰ περάσει ἀνενόχλητα τὰ τελώνια. Κι ὁ Γέροντας τοῦ ἀπάντησε πὼς ὁ ᾿Ελεήμων Κύριος θὰ ἐνεργήσει σύμφωνα μὲ τὴν πίστη του.Ο Πέτρος συμμορφώθηκε ταπεινὰ στὶς ὑποδείξεις τοῦ Γέροντα. ῎Εκανε ὑπομονὴ κι ἔφυγε ἀπὸ τὸ Μοναστήρι,μαζὶ μὲ τ᾿ ἀγαπημένο ὄνειρο ποὺ εἶχε γιὰ νὰ μονάσει.Γύρισε στὸν κόσμο καὶ παντρεύτηκε μὲ μιὰ ταπεινὴ κοπέλλα.Στὴ θέση του,ἔφερε τὸ νεώτερο γιό του νὰ ζήσει στὸ ᾿Ερημητήριο τοῦ ῾Αγίου Νικηφόρου.Αργότερα ὁ γιός του αὐτὸς κάρηκε ἐκεῖ Μοναχός.Ο Πέτρος,ὁ ὁποῖος στὸ Μοναστήρι εἶχε συνηθίσει ν᾿ ἀγωνίζεται σκληρὰ καὶ νὰ ζεῖ μὲ ἐγκράτεια, συνέχισε καὶ στὸν κόσμο νὰ ὑπηρετεῖ τὸ Θεὸ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Τὰ καλοκαίρια ἔκανε ὅλες τὶς γεωργικὲς δουλειές. Τοὺς χειμῶνες πήγαινε στὴν Πετρούπολη κι ἐργαζόταν ὡς ζευγηλάτης.῾Η ἁγνὴ καρδιά του δὲ σταμάτησε ποτὲ ν᾿ ἀγαπᾶ τὸ Θεὸ καὶ τὴν ἁγία ᾿Εκκλησία Του.Αν καὶ τώρα δὲν ζοῦσε στὴν ἡσυχία τῆς ἐρήμου, ἀλλὰ σὲ χώρους ποὺ ἡ ζωὴ ἦταν γεμάτη θορύβους καὶ τὸν τράβαγε ἀπὸ παντοῦ σὰν ἀνεμοστρόβιλος,θυμόταν πάντα τὸ ὄνειρο τῆς νεότητάς του.᾿Αγωνιζόταν μ᾿ ὅλη του τὴν ψυχὴ γιὰ ἕναν καλλίτερο καὶ τελειότερο τρόπο ζωῆς.῾Ο ἑκούσιος αὐτὸς σταυρὸς τῆς ὑπακοῆς στὸν κόσμο΄,ὅμως δὲν ἔμελλε νὰ κρατήσει πολύ. Κάποτε ποὺ βρισκόταν στὴν Πετρούπολη,στὴ διάρκεια μιᾶς κρύας καὶ ὑγρῆς ἄνοιξης,ἅρπαξε ἕνα γερὸ κρυολόγημα.Γύρισε στὸ σπίτι καὶ πέρασε τὸ Πάσχα βαριὰ ἄρρωστος.Γιὰ δυὸ βδομάδες πάλεψε κάπως νὰ κρατηθεῖ στὴ ζωή,στὴ συνέχεια ὅμως οἱ δυνάμεις του τὸν ἄφησαν τελείως.Εἶχε ὑψηλὸ πυρετὸ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ σταθεῖ στὰ πόδια του.Τοῦ ἔκαναν Ευχέλαιο,κοινώνησε κι ἔδωσε στὰ παιδιά του τὴν εὐχή του καὶ τὶς τελευταῖες ὁδηγίες του.Μετὰ ζήτησε ἀπὸ τὸν ἀδελφό του Λεόντιο νὰ τοῦ κάνει μιὰ τελευταία χάρη:νὰ προσπαθήσει,ὅσο γρηγορότερα μπορεῖ, νὰ πάει μέσ᾿ ἀπὸ τοὺς βάλτους καὶ τοὺς ἀνοιξιάτικους χειμάρρους στὸ ᾿Ερημητήριο τοῦ ῾Αγίου Νικηφόρου.Νὰ ὑπενθυμίσει στὸν π. ᾿Ιγνάτιο ὅτι ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ ἐκπληρώσει τὴν ὑπόσχεσή του.Νὰ προσευχηθεῖ στὸ Θεὸ γιὰ τὴν ψυχή του,ἀφοῦ ὁ πρώην ἐργάτης του,«γιὰ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ»,ἔπνεε τώρα τὰ λοίσθια.Τὸ χιόνι εἶχε ἀρχίσει νὰ λιώνει.Εἶχε παγωνιὰ καὶ ὑγρασία.῾Η λάσπη ἦταν τόση,ποὺ δὲν μποροῦσε κανεὶς νὰ περπατήσει.῾Ο Λεόντιος ἔκανε ὑπεράνθρωπες προσπάθειες γιὰ νὰ φτάσει στὸ ᾿Ερημητήριο.Μόλις ἔφτασε ἐκεῖ, οἱ Μοναχοὶ τὸν πληροφόρησαν πὼς ὁ π. ᾿Ιγνάτιος εἶχε ἐξασθενήσει πάρα πολὺ καὶ πὼς μὲ δυσκολία κατάφερναν νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἀκόμα κι ἀπὸ τὴν ἐκκλησία στὴν τράπεζα.῾Ο Λεόντιος ἔτρεξε κοντά του καὶ τοῦ μεταβίβασε τὸ αἴτημα τοῦ ἀδελφοῦ του.Σχεδὸν ἑτοιμοθάνατος ὁ Γέροντας,ἔκανε τὸ σταυρό του κι ἔδωσε ἐντολὴ νὰ χτυπήσουν τὴ μεγάλη καμπάνα.Οἱ Μοναχοὶ μαζεύτηκαν στὴν ἐκκλησία κι ἔκαναν ἀγρυπνία γιὰ τὸν Πέτρο,τὸ δοῦλο τοῦ Θεοῦ,ποὺ μόλις ἀναπαύτηκε.Ο π. ᾿Ιγνάτιος συγκέντρωσε τὶς τελευταῖες δυνάμεις του καὶ ζήτησε νὰ τὸν μεταφέρουν στὴν ἐκκλησία,ὅπου προσευχήθηκε γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ πρώην δόκιμου.Καὶ μετὰ ἀπὸ λίγες ὧρες,ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας ἀναχώρησε γιὰ τὴν αἰωνιότητα.῾Ο Πέτρος στὸ μεταξύ,ἀφοῦ ἔφυγε ὁ ἀδελφός του ἠρέμησε.Σταμά- τησε νὰ μιλάει σὲ ὅλους καὶ βυθίστηκε σὲ νοερὰ προσευχή. Όταν ἔφτασε ἡ τελευταία ὥρα τῆς ζωῆς του,κάλεσε τὴ γυναίκα του κοντά του καὶ τῆς εἶπε: «᾿Ακοῦς, Μαρία,τί μεγαλειώδεις καμπάνες χτυποῦν ἐδῶ;».῾Η γυναίκα του ὅμως δὲν ἄκουγε τίποτα.Καὶ τὸ θεώρησε φυσικὸ νὰ μὴν τὶς ἀκούει,ἀφοῦ τὴν ἡμέρα ἐκείνη δὲν ἦταν κάποια μεγάλη γιορτή.Κι ἐκτὸς αὐτοῦ,ἡ ἐκκλησία ἦταν ἀρκετὰ μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι τους.

 

῾Ο ἑτοιμοθάνατος συνέχισε:«Εἶναι ὁ ἦχος ἀπὸ τὶς καμπάνες τῆς ῾Ιερουσαλήμ».Μετὰ σίγησε γιὰ πάντα.Κι ἔφυγε ἤρεμα γιὰ τὸ Θεό, ποὺ εἶδε τὴν ἀγάπη του, τοὺς ἀγῶνες του καὶ τὴ διάθεσή του ν᾿ ἀφιερωθεῖ ὁλοκληρωτικὰ σ᾿ ᾿Εκεῖνον.Ο Θεὸς κάλεσε νωρὶς τὸν πιστὸ δοῦλο Του νὰ φύγει ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸ τῶν στεναγμῶν καὶ τῶν δακρύων καὶ νὰ πορευτεῖ στὴ βασιλεία τῆς αἰώνιας μακαριότητας.Ο Πέτρος πέθανε σὲ ἡλικία 36 ἐτῶν...᾿Εκοιμήθη τὴν ῾Εβδομάδα τοῦ Θωμᾶ!


 

Αντιγραφή από το Περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ.Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.᾿Απὸ τὸ λίαν ψυχωφελὲς βιβλίο:«῾Οσία Μαρία τοῦ ῎Ολονετς»,σειρὰ «Οἱ Φιλόθεες» (Αʹ),Μετάφρασις-᾿Επιμέλεια Πέτρου Μπότση, ᾿Αθήνα 1992,σελ. 120-125.
 

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Ο ΦΑΡΙΣΑΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΗΡΥΚΩΝ ΤΗΣ ΑΣΕΒΕΙΑΣ



Εις την πρόσφατον Πατριαρχικήν Πράξιν (Αριθμός Πρωτ.1110 της 14/12/02),όπου κηρύσσονται,ως σχισματικοί οι Εσφιγμενίται Μοναχοί,γίνεται λόγος και περί της εννοίας του σχίσματος,ένθα τονίζεται,ότι το σχίσμα συνίσταται εις την πήξιν ιδίου θυσιαστηρίου ''άνευ δογματικής από της πίστεως αποκλίσεως'' του επισκόπου.Ορθώς και καλώς!Εμείς,όμως απεδείξαμεν ανωτέρω,ότι,όχι μόνον μίαν κακοδοξίαν κηρύττει λόγω και έργω το Πατριαρχείον,αλλά πλείστας και ιδιαιτέρως την κορυφαίαν αίρεσιν,την άρνησιν δηλαδή,της μοναδικότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας,εξισώνον αυτήν μετά των διαφόρων αιρέσεων της Δύσεως!Συνεπώς καθηκόντως και ιεροκανονικώς εγένετο η παύσις του Πατριαρχικού μνημοσύνου από τα Ιερά Θυσιαστήρια των Ζηλωτών πατέρων!Διότι,ως είδομεν,οι Ιεροί Κανόνες είναι αυτοί,που υποχρεώνουν τους Εσφιγμενίτας Μοναχούς να τηρήσουν την στάσιν που τηρούν!Όσον αφορά τας απειλάς και τους αφορισμούς των πατριαρχικών,η Αγία Γραφή είναι σαφής:''Ώσπερ όρνεα πέταται και στρουθοί,ούτως αρά ματαία ουκ επελεύσεται ουδενί!(Παρ.κστ΄2).

 


Αλλοίμονον,αν το Θείον υπηρέτει τας ανόμους επιθυμίας των επισκόπων!Ο Άγιος Διονύσιος ο Αεροπαγίτης γράφει σχετικώς:''Τους μεν ουν ενθέους Ιεράρχας,ούτω και τοις αφορισμοίς και πάσαις ταις ιεραρχικαίς δυνάμεσιν χρηστέον,όπως,αν η τελετάρχις αυτούς Θεαρχία κινήσοι'' (περί Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας,Κεφ.Ζ΄,παρ.7).Ερμηνεύων ταύτα ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει:''Εάν παρά τον σκοπόν αφορίση ο ιεράρχης,δεν θα έχει σύμφωνον το Θείον Κρίμα,διότι μόνο εν συμφωνία με το Θείον πρέπει ν΄αφορίζη,και όχι κατά το θέλημά του''.(Ι.Πηδάλιον,εκδ.1886,σελ.35).Και ο ''ατρόμητος ομολογητής των Θεανθρωπίνων ορθοδόξων αληθειών'',ο μέγας Θεόδωρος ο Στουδίτης προσθέτει:''Ουδεμία εξουσία έχει δοθεί στους Ιεράρχες να παραβαίνουν με τα νομοθετηθέντα και ν΄ακολουθούν τα καλώς προηγηθέντα.Και το να δένουν και να λύουν,δεν έχουν εξουσίαν να το πράττουν,ως έτυχεν,αλλά μόνον,όταν είναι σύμφωνον με τον γνώμονα της αληθείας''.(P.G.99,985).Αι δε Αποστολικαί Διαταγαί λέγουν:΄΄Ώσπερ η πεμπομένη ειρήνη,μη ευρούσα άξιον υποδοχέα,επιστρέφει εις αυτούς,που την έστειλαν,έτσι μάλλον δε και πολύ περισσότερον η κατάρα,μη υπάρχοντος αξίου εκείνου προς τον οποίον εστάλη,λόγω της αθωότητός του,επιστρέφει εις την κεφαλήν του αδίκως αυτήν αποστείλαντος''.(Βιβ.Γ΄Κεφ.ιε΄).Και ο Άγιος Φώτιος γράφει:''Ήτο κάποτε φοβερόν το ανάθεμα,όταν εχρησιμοποιείτο από τους κήρυκας της ευσεβείας εναντίον των ενόχων της ασεβείας.Αφ΄ότου δε η αδιάντροπος των ασεβών παραφροσύνη,το ανάθεμα το οποίον έχουν αυτοί οι ίδιοι επί των κεφαλών των,εζήτησαν να γυρίσει αυθαδώς εναντίον των αγωνιζομένων υπέρ της Ορθοδοξίας...το φρικτόν αυτό ανάθεμα κατήντησε παιχνίδι,μάλλον δε και το προτιμούν οι ευσεβείς,εφ΄όσον εκφέρεται υπό των ασεβών''.(Προς Ιγνάντιον Κλαυδιουπόλεως).Τα ανωτέρω εβεβαίωσε και η Ζ΄Οικουμενική Σύνοδος,διακηρύξασα εις τα πέρατα της οικουμένης,ότι το ανάθεμα,το οποίον εξεφώνησαν οι 339 κακόδοξοι επίσκοποι εναντίον του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και λοιπών εικονόφιλων πιστών,έμεινεν επί την κεφαλήν των εις τον αιώνα:''Το γαρ ανάθεμα ο αυτοί εληρώδησαν,εν αυτοίς μένει εις τον αιώνα''!(Mansi,13,341).Ο δε ιερός Χρυσόστομος λέγει:''...όποιος καθαιρεθεί δια φθόνον ή άλλην άδικον αιτίαν,αυτός εις μεν τον εαυτόν του προξενεί μισθόν μεγαλύτερον από τον της ιερωσύνης.όθενα και πρέπει να χαίρει και όχι να λυπάται.Εις δε τους αδίκους αυτόν καθήραντας,προξενεί κόλασιν''.(Λόγ.γ' περί Ιερωσύνης και Ι.Πηδάλιον,εκδόσεις 1886,σ.38).Ούτως οι Άγιοι Πατέρες καταδικάζουν τας εμπαθείς απειλάς και τους αδίκους αφορισμούς την εν λόγω Πατριαρχικής Πράξεως του κ.Βαρθολομαίου,ο οποίος επιθυμών να εκφοβίση και τους ορθοδόξους πιστούς,που θα επεθύμουν να συνεχίσουν την μετά των Εσφεγμενιτών εκκλησιαστικήν κοινωνίαν,επισείει-κατά το έθος των πάλαι αιρετικών-κατ΄αυτών το επιτίμιον της ακοινωνησίας.Αν,όμως καθίστανται ακοινώνητοι οι κοινωνούντες τους Ορθοδόξους Εσφιγμενίτες,οποία ακοινωνησία πρέπει να επιβληθεί εις τους πατριαρχικούς,τους κοινωνούντας πάσι τοις αιρετικοίς!Εάν η κοινωνία των Ορθοδόξων μετά των Λατίνων του ΙΓ΄αιώνος και μόνον,συμφώνως προς τον ομολογητήν Πατριάρχην Κων/λεως Ιωσήφ,ακυρώνει την Θείαν Χάριν,αφού κατά τους ιδίους αυτού λόγους''...εάν συγκαταβήτε Λατίνοις,Χριστός υμάς ουδέν ωφελήσει'',αντιλαμβάνεται πας τις το μέγεθος της πατριαρχικής αποστασίας!Τέλος,η ειρημένη Πατριαρχική Πράξις επικαλείται το άρθρον 5 του Καταστατικού Χάρτου του Αγίου Όρους και το 105 του Ελληνικού Συντάγματος,τα οποία απαγορεύουν την διαμονήν σχισματικών και ετεροδόξων εν Αγίω Όρει.Προς τι,όμως η τοιαύτη αναφορά;Συμφώνως προς τα προεκτεθέντα υφ΄ημών,τοιούτοι σχισματικοί εν Αγίω Όρει τυγχάνουν πάντες οι Αγιορείται Μοναχοί,πλην των Ζηλωτών πατέρων,ως κοινωνούντες και υποτασσόμενοι τη κακοδόξω Πατριαρχική Συνόδω.Συνεπώς και υπό του Συντάγματος και υπό του Καταστατικού Χάρτου,οι μόνοι,που δικαιούνται σήμερον νομίμου παραμονής εν Αγίω Όρει είναι οι Μοναχοί της Ι.Μονής Εσφιγμένου και οι λοιποί εν τοις εξαρτήμασι διαβιούντες Ζηλωταί πατέρες και ουδείς έτερος!Τα δε περί καταλήψεως,συμπήξεως απηγορευμένης των Ιερών Κανόνων'',τα οποία αναφέρουν εις την ειρημένην Πατριαρχικήν Πράξιν οι Συνοδικοί του Φαναρίου,ως γελοία και πάντι ανυπόστατα τα παρερχόμεθα δεόντως.Δια των ανωτέρω πλασματικών κατηγοριών οι πατριαρχικοί αποδεικνύονται δια μίαν ακόμη φοράν διαβολείς και παραχαράκται της αληθείας,παρά τους πομπώδεις τίτλους των.Διότι,ως ευστόχως παρατηρεί ο μέγας Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς:''αρχιποιμένας ιερούς εαυτούς καλούντες και υπ΄αλλήλων καλούμενοι'' φαρισαίζουν πλήρως,αφού ουχί ''προσώποις τον Χριστιανισμόν,αλλ΄αλήθεια και ακριβεία χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα''.(Άπαντα'',Β΄,627).Πού,όμως η αλήθεια και η ακρίβεια εις τους πολεμίους και διαστροφείς αυτής,αφού επιμελώς συγχέουν αίρεσιν και Ορθοδοξίαν;Ποία συμφωνία είναι δυνατόν να υπάρχει μεταξύ Χριστού και Βελίαρ,όταν αποκαλούν την αίρεσιν ορθοδοξίαν και το σκότος φως;Δια τούτο οι οικουμενισταί του Φαναρίου ''ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισί,ως μη της αληθείας όντες! (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς,αυτόθι).Το γράφομεν μετ΄οδύνης,αλλά τα τελευταία γεγονότα μας υπενθύμισαν τας τρομεράς σκηνάς του Θείου Πάθους,όταν αφρίζοντες αρχιερείς των Ιουδαίων μετά του υπ΄αυτών φανατισθέντος όχλου εκραύγαζον το ''σταύρωσον,σταύρωσον'' κατά του Αθώου.


 

Αυτό επαναλαμβάνεται και σήμερον!Αρχιερείς λατινόφρονες και μηδεμίαν προς την Ορθοδοξίαν σχέσιν έχοντες,επικαλούμενοι υποκριτικώς τους Ιερούς Κανόνας,ως το πάλαι οι Φαρισαίοι τον Νόμον,διώκουν τη συμπράξει των Αγιορειτών ηγουμένων,τους βαδίζοντας την δύσκολον οδόν της Ομολογίας Ζηλωτάς πατέρας!Το τέλος,όμως των διωκτών της Αληθείας και ο θρίαμβος των θεραπόντων αυτής είναι γνωστά.Οι Ζηλωταί Μοναχοί του Αγίου Όρους καθώς και οι απανταχού της γης πιστοί των Πατρώων Παραδόσεων,παρά πάσαν πίεσιν και απειλήν,θα παραμείνουν πιστοί εις την Ιεράν Παρακαταθήκην,που παρέλαβον από τους Ομολογητάς Πατέρας των,όπως αύτη εκφράζεται δια των εξής αθανάτων λόγων:''«Παραγγελίαν γαρ έχομεν εξ αυτού του αποστόλου,εάν τις δογματίζη ή προστάσση ποιείν ημάς,παρ΄ο παρελάβομεν,παρ΄ο οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων,καθολικών τε και τοπικών ορίζουσιν,απαράδεκτον αυτόν έχειν και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων''.(Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης,P.G.99,988 Α).


Εισαγωγή κειμένου στο Διαδίκτυο,τίτλος και επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Απόσπασμα κειμένου από το βιβλίο του π.Θεοδωρήτου Μαύρου ''ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕΝΗ'',Αθήνα 2007.

 

 Μακαριστός Ιερομόναχος π.Θεοδώρητος Μαύρος


ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΩΝ Ο ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ

 


Όταν,λοιπόν,ἔφθασε στὴν Εὔβοια ὁ Μέγας,καθὼς εἰπώθηκε,καὶ σὰν σὲ ἄμβωνα στάθηκε ἐπάνω στὸ τεῖχος,γιὰ νὰ γίνεται ἀκουστὸ τὸ κήρυγμα,καθ᾿ ὅλη τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέρα,κατὰ τὴν συνήθειά του ἐφώναζε τὸ ''Μετανοεῖτε''.

 

Τὰ δὲ παιδιὰ τῶν κατοίκων τῆς Εὐβοίας,ἐπειδὴ ἐνόμισαν παιγνίδι,ὅπως συχνὰ συμβαίνει,τὸ ἀσυνήθιστο τοῦ κηρύγματος,ὅλα μαζὶ συνέρρεαν στὸν τόπο ποὺ στεκόταν ὁ ῞Αγιος.Τί,ὅμως, ἔκαμε ὁ βάσκανος ἐχθρὸς καὶ Βελίαρ;Μὴ ἀνε- χόμενος νὰ βλέπη τὴν ἐπιστροφὴ καὶ σωτηρία τῶν ἁμαρτωλῶν,ἔσπευσε νὰ δείξη καὶ ἐδῶ τὴν δική του κακότητα.

 

Γι᾿ αὐτό,λοιπόν,ὁ ἀνθρωποκτόνος ἔσπρωξε ἀορά- τως ἕνα ἀπὸ τὰ μικρὰ παιδιὰ ἀπὸ ψηλά,ἀπὸ τὶς ἐπάλξεις τοῦ τείχους, καὶ τὸ ἔρριξε στὴν γῆ.῞Οταν δέ,ἔγινε πολὺς θόρυβος καὶ συγκεντρώθηκε λαὸς πολύς, κανεὶς δὲν ὑπῆρχε ποὺ νὰ μὴ παρεδέχετο ὅτι τὸ παιδί,ποὺ ἔπεσε στὴν γῆ,δὲν συνετρίβη καὶ δὲν πέθανε ἀοράτως μὲ πικρὸ θάνατο.

 

Οἱ δὲ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ ἤθελαν σχεδὸν νὰ καταξεσχίσουν τὸν ῞Οσιον,διότι δῆθεν ἔγινε αἴτιος τῆς συμφορᾶς.Αὐτὸς δέ,ἤρεμα καὶ ἥσυχα,εἶπε πρὸς αὐτούς:«Ζῆ τὸ παιδί σας,ζῆ καὶ δὲν τοῦ συνέβη κανένα κακό,ὅπως νομίζετε».῞Οταν δὲ εἶδαν αὐτό,οἱ γονεῖς του καὶ ὁ ὑπόλοιπος λαός,ὑγιὲς καὶ ἐκτὸς κινδύνου,ἔμειναν ἄναυδοι,θαυμάζοντες καὶ παραξενευόμενοι γιὰ τὸ γεγονός.῎

 

Επειτα, καὶ ἐπειδὴ καλῶς ἔκριναν ὅτι τὸ θαυμαστὸ σημεῖο δὲν ἔγινε χωρὶς θεία δύναμι,ἐπῆραν τὸ παιδὶ μὲ ἔκπληξι πολλή.Εκεῖνο δέ,ἔλεγε:«Αὐτὸς ὁ Μοναχὸς ποὺ φωνάζει τὸ ''Μετανοεῖτε'', ἔφθασε στὸν ἀέρα καὶ μὲ ἐκράτησε καὶ δὲν μὲ ἄφησε νὰ πέσω στὴν γῆ».

 

῎Εκτοτε, λοιπόν, ἐπειδὴ κυριεύθηκαν ὅλοι ἀπὸ μεγάλο φόβο,πρόσεχαν σὰν ἄγγελο Θεοῦ τὸν μακάριο.Εκεῖνο δὲ τὸ μικρὸ παιδί,μετὰ ἀπὸ λίγο διάστημα,ἐπειδὴ ἐπόθησε τὸν ἀμέριμνο βίο,ἀπέβαλε τὴν κόμη καὶ σύμφωνη μὲ τὶς μοναχικὲς ὑποσχέσεις πολιτεία μετῆλθε.Δι᾿ αὐτῆς δέ,ἀφοῦ εὐαρέστησε στὸν Θεόν,ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον!


Απὸ τὸν Βίο τοῦ Αγίου Νίκωνος τοῦ Μετανοεῖτε.Περιοδικό «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 323,Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2004,σελ. 136.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Βίος καὶ Πολιτεία καὶ μερικὴ τῶν Θαυμάτων Διήγησις τοῦ ῾Οσίου Νίκωνος τοῦ Μετανοεῖτε,σελ. 96, 98, ῎Ανθη Εὐσεβείας 4,ἐκδόσεις «Τῆνος»,Αθῆνα 1997.
 

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

 
 

Οι Θεοκίνητοι ῞Αγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν,ὅτι οἱ Χριστιανοὶ διαιροῦνται σὲ τρεῖς κατηγορίες:α).Σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐνεργοῦν τὰ πάθη.β).Σὲ αὐτοὺς ποὺ συγκρατοῦν τὰ πάθη.γ).Σὲ αὐτοὺς ποὺ ξερριζώνουν τὰ πάθη.῾Υπάρχουν ἄνθρωποι ἀξιοθρήνητοι,οἱ ὁποῖοι στενάζουν κάτω ἀπὸ τὸν βαρὺ ζυγὸ τῶν παθῶν.Δὲν ἀντιδροῦν καθόλου σὲ ὅ,τι τοὺς ὑποβάλλουν τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη τους καὶ ὁ διάβολος διὰ μέσου αὐτῶν.

 

 

΄Ετσι,ἡ ἁμαρτία τοὺς γίνεται συνήθεια φοβερὰ καὶ τύραννος ἀπάνθρωπος.Αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἐνεργοῦν τὰ πάθη.Στὴν δεύτερη κατηγορία ἀνήκουν ὅσοι λυποῦνται, διότι εἶναι ἐμπαθεῖς, ἀντιστέκονται στὰ πάθη τους, ξεπερνοῦν τοὺς κινδύνους,ἀλλὰ δὲν κόβουν τὰ πάθη,δηλαδὴ δὲν ἐνεργοῦν ἀντίθετα ἀπὸ αὐτά,δὲν ἐφαρμόζουν μία θεραπευτικὴ ἀγωγή.Τέλος,ὅσοι μὲ τὴν Χάρι τοῦ Κυρίου μας ἀγωνίζονται συνειδητὰ τὸν πνευματικὸ ἀγῶνα χωρὶς ὑποχωρήσεις καὶ συμβιβασμούς,αὐτοὶ ξερριζώνουν τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη τους μὲ τὴν ἐργασία τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς καὶ ἐν γένει τῶν θεωτικῶν ἀρετῶν καὶ πορεύονται διὰ μέσου τῆς καθάρσεως πρὸς τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν θέωσι.῞Ενα ἁπλὸ παράδειγμα·Κάποιος μᾶς ὑβρίζει καὶ ἐξευτελίζει χωρὶς λόγο.Εμεῖς ταρασσόμεθα, «φουντώνουμε»,ἀνταποδίδουμε τὶς ὕβρεις,ἐνθυμούμεθα συνεχῶς τὸ κακὸ ποὺ μᾶς ἔκανε καὶ τὸν κατακρίνουμε.΄Ετσι,μᾶς ἐνίκησε κατὰ κράτος ἡ μνησικακία καὶ μισαδελφία.Υπῆρχε ὅμως ἡ περίπτωσις νὰ λυπηθοῦμε μὲν ἐσωτερικά,ἀλλὰ νὰ ἀγωνισθοῦμε νὰ μὴ ἀπαντήσουμε.Μπορεῖ δὲ ἐπάνω στὸν ἀγῶνα νὰ ἡττηθοῦμε ἤ ἀπὸ συνήθεια νὰ συναρπασθοῦμε,ἀλλὰ νὰ μὴ δώσουμε συνέχεια.Τότε θὰ εἴμεθα στὴν δεύτερη κατηγορία,αὐτῶν ποὺ συγκρατοῦνται.Αν ὅμως χαιρώμεθα,διότι μᾶς ὕβρισαν,ἂν κατακρίνουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ λυπούμεθα,διότι γίναμε αἰτία νὰ ταραχθῆ καὶ στενοχωρηθῆ ὁ ἀδελφός μας,τότε εὑρισκόμεθα σὲ μιὰ θεάρεστη πνευματικὴ κατάστασι.Ο Αββᾶς Δωρόθεος τῆς Γάζης λέγει,ὅτι αὐτὸς ποὺ ἐνεργεῖ τὸ πάθος ὁμοιάζει στὸν ἄνθρωπο,ὁ ὁποῖος,ἐνῶ τοξεύεται ἀπὸ τὸν ἐχθρό του, πιάνει τὰ βέλη καὶ τὰ βυθίζει μόνος στὴν καρδιά του.Αὐτὸς πάλι ποὺ συγκρατεῖ τὸ πάθος εἶναι ὅμοιος μὲ ἐκεῖνον ποὺ κατατοξεύεται ἀπὸ τὸν ἐχθρό του,ἀλλὰ ἔχει φορέσει ἕναν θώρακα καὶ δὲν τὸν βλάπτουν τὰ βέλη.῞Οποιος ὅμως ἐκριζώνει τὸ πάθος ὁμοιάζει μὲ ἐκεῖνον ποὺ πιάνει τὰ βέλη καὶ τὰ συντρίβει ἤ τὰ ἐπιστρέφει στὴν καρδιὰ τοῦ ἐχθροῦ.

 

Αδελφοὶ ἐν Χριστῷ·

 

τώρα ποὺ εὑρισκόμεθα μέσα στὸ Φῶς τῆς Αναστάσεως,ἂς ἀποφασίσουμε τοὐλάχιστον νὰ μὴ ἐνεργοῦμε στὸ ἑξῆς τὰ πάθη·τοῦτο θὰ ἀποτελῆ τὴν ἀσφαλῆ βάσι,ὥστε μὲ τὴν βοήθεια τῆς Θεοτόκου καὶ τὴν συμμετοχή μας στὰ ῎Αχραντα Μυστήρια,νὰ φθάσουμε καὶ στὴν κατάστασι αὐτῶν ποὺ τὰ ἐκριζώνουν γιὰ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

 

+ Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ, 25.4.2005 ἐκκλησιαστικό ἡμερολόγιο.

 

Μακαριστός Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ.Κυπριανός. 

 

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟΦΟΡΟΥ

 

 

Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο,Δευτέρα 7 [20] Απριλίου 2015. 

 

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στα απέναντι της Μυτιλήνης Μικρασιατικά παράλια,κατά το έτος 776 μ.Χ.,από γονείς επισήμους και πλουσίους και ίσως να ήταν το μόνο παιδί τους.Όταν πέθαναν οι γονείς του,ο Γεώργιος μοίρασε όλη την περιουσία του σε φτωχούς και σε ηλικία δέκα οχτώ ετών έφυγε σε μοναστήρι, όπου παρέμεινε δύο χρόνια.Θέλοντας ακόμη μεγαλύτερη,αυστηρότερη άσκηση, έφυγε από τη Μ. Ασία και ήλθε στη Μυτιλήνη,άγνωστος μεταξύ αγνώστων,για να ζήσει ασκητική ζωή σε ένα σπήλαιο με απόλυτη εγκράτεια,νηστεία και προσευχή.

 

 Όμως δεν άργησε να διαδοθεί η φήμη της αγιότητάς του σ' όλο το νησί,ώστε όταν πέθανε ο επίσκοπος της Μυτιλήνης,όλος ο λαός ζήτησε να γίνει επίσκοπος ο Γεώργιος.Έτσι σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών χειροτονήθηκε επίσκοπος κατά το έτος 804 μ.Χ.Έπειτα από εννέα χρόνια αναγκάσθηκε για διακανονισμό υπηρεσιακών υποθέσεων να έλθει στην Κωνσταντινούπολη,όπου Αυτοκράτωρ τότε ήταν ο Μιχαήλ Ραγκαβέ (811-813) και Πατριάρχης ο άγιος Νικηφόρος (806-815).Όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ο Οικουμενικός Πατριάρχης συμβούλευσε τον άγιο Γεώργιο να παραμείνει για ένα χρονικό διάστημα στην Πόλη,όπου θεωρούσε απαραίτητη την παρουσία και τη βοήθειά του.Έτσι ο Γεώργιος παρέμεινε δύο χρόνια (813-815) στα Πατριαρχεία.Εν τω μεταξύ έγινε Αυτοκράτωρ ο Λέων ο Ε' ο Αρμένιος,που ήταν εικονομάχος και κήρυξε διωγμό κατά των εικονόφιλων.Ο Πατριάρχης συνοδευόμενος από τον επίσκοπο της Μυτιλήνης Γεώργιο και άλλους σεβαστούς πατέρες παρουσιάστηκαν στον Αυτοκράτορα και του ζήτησαν να καταπαύσει τον κατά της Εκκλησίας διωγμό. Ο Αυτοκράτορας,όχι μόνο φάνηκε ανένδοτος,αλλά και κατεδίκασε σε εξορία τον Πατριάρχη και τον Γεώργιο και μάλιστα τον Γεώργιο για την «ελευθεροστομία», με την οποία μίλησε στον Αυτοκράτορα,διέταξε να τον μαστιγώσουν με εκατό μαστιγώσεις.Ο Γεώργιος εξορίστηκε σε ένα ξερονήσι της Προποντίδος.Εκεί συνέχισε την ασκητική ζωή υπομένοντος αφάνταστες κακουχίες,στερήσεις, πόνους,καθώς ζούσε «εις δυσβάτους και φαραγγώδεις τόπους,τρεφόμενος δια των αυτομάτως κατά τόπον φυομένων βλαστημάτων»,δηλαδή ζούσε μόνο με άγρια χόρτα.Πολύ σύντομα άρχισαν να τον επισκέπτονται εκεί χριστιανοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του,να εξομολογηθούν και να ζητήσουν να θεραπεύσει τους αρρώστους των.Αναφέρονται θαύματα που έκαμε ο άγιος,θεραπεύοντας ένα διαμονιζόμενο,έναν κωφάλαλο,έναν τυφλό και άλλα.Λόγω των πολλών θαυμάτων,σημείων,που έκαμε ο Άγιος,τον ονόμασαν «σημειοφόρο»,δηλαδή θαυματουργό.Σύντομα,όμως,λόγω των διωγμών και κακουχιών,έχασε την υγεία του και έπειτα από έξι χρόνια,πού πέρασε εξόριστος,πέθανε σε ηλικία μόλις 45 ετών στις 7 Απριλίου του 821.Επί Πατριάρχου Μεθοδίου (842-846),οι χριστιανοί της Μυτιλήνης ήλθαν στον τόπο της εξορίας και πήρανε τα λείψανα του Αγίου και τα έφεραν ευλαβικά στη Μυτιλήνη.Πολύ νωρίς ο Γεώργιος τιμήθηκε σαν άγιος από το λαό της Μυτιλήνης.Από πολύ νωρίς τα άγια λείψανά του χαρακτηρίστηκαν σαν «πηγή ιαμάτων» και η εκκλησία τον ονόμασε θαυματουργό,«σημειοφόρο».Δεν είναι γνωστό,τι απέγιναν με το πέρασμα του χρόνου τα λείψανα του Αγίου,είναι όμως γνωστό,ότι το χέρι του Αγίου παρέμεινε στη Μυτιλήνη και εγκωμιάζεται στην ακολουθία του σαν θαυματουργό,όπως βλέπομε στις παρακάτω φράσεις: «Πηγήν ανεξάντλητον η ση ποίμνη των ιάσεων την ιεράν κεκτημένη σου χείρα...». «Τους πλουτούντας,μάκαρ,χείρα την σην,την σεπτήν και θείαν και τιμώντας πανευλαβώς». «Εορτάζει σήμερον η Εκκλησία την σεπτήν σου κοίμησίν,αρχιεράρχα του Χριστού σημειοφόρε Γεώργιε,σου προσκυνούσα την χείρα την πάνσεπτον».Το χέρι του αγίου Γεωργίου,που τόσος λόγος γίνεται γι' αυτό στα τροπάρια της ακολουθίας,έχομε λόγους να πιστεύουμε ότι είναι αυτό που βρίσκεται σήμερα στο ναό του αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου της Κοινότητος Σκαλοχωρίου Μυτιλήνης,κλεισμένο σε ασημένιο περίβλημα πού γράφει επάνω «Άγιος Γιόργις».

 

Ο πύργος ο άσειστος της Εκκλησίας Χριστού,
ο μέγας Γεώργιος της Μυτιλήνης ποιμήν,
φωστήρ ο παμμέγιστος∙
άνωθεν συγκαλείται των αγγέλων τάς τάξεις,
κάτωθεν συναθροίζει των ανθρώπων τα πλήθη
ομόφωνον αναπέμψαι δόξαν Χριστώ τω Θεώ.



Άγιος Γεώργιος,Επίσκοπος Μυτιλήνης,ο Σημειοφόρος.

 

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

ΠΙΣΤΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΜΕΝΗ ΜΕ ΕΝΣΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ



Ούτε γαρ εάν έχωμεν δόγματος μεν ορθόν, βίου δε αμελώμεν, όφελος ημίν έσται τι. ούτε εάν βίον έχοντες, των ορθών δογμάτων αμελώμεν, κερδάναί τι χρήσιμον και προς σωτηρίαν ημετέρων δυνησόμεθα. Προσήκει γαρ, ει βουλόμεθα και γεένης ελευθερωθήναι και βασιλείας επιτυχείν, αμφοτέρωθεν κοσμείσθαι, και δογμάτων ορθότητι, και βίου επιμελεία.

 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. (Ομιλία ιγ΄εις την Γένεσιν).


Μία καλή, πνευματική αδελφή είχε προ καιρού τον ευγενή και συνάμα ''ατυχή'' λογισμό, να ανεβάσει ένα άρθρο του π. Θεοδωρήτου Μαύρου, που ο γράφων είχε δημοσιεύσει προ καιρού στον ''ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗ''. Εκεί, ως σύνηθες και αναμενόμενο πλέον γεγονός άρχισαν κάποιοι να χλευάζουν, να διαπομπεύουν, ενίοτε και να επιχειρούν μια λεκτική βία, μιας και το bulling, μας έκανε φευ, να λησμονήσουμε ακόμη μια φορά το πλούσιο ελληνικό μας λεξιλόγιο. Άνθρωποι κατεργάζοντες οψίμως τον μη κατ΄επίγνωσιν ζήλο, διακατέχοντες πλήρως από προσχηματικές προφάσεις εν οικουμενιστικές αμαρτίες...!


Αγαπητή μου αδελφή,

 

Απευθύνομαι σ΄εσένα μόνο και μόνο, γιατι αποτάσσομαι μετά βδελυγμίας την αφ΄υψηλού διαλεκτική διαχρονικών επιχειρημάτων επί ματαίω. Κάποιος σου έγραψε, το κατεψυγμένο, άνοστο και δύσπεπτο προσφάι της φαρισαϊκής ιδεοληψίας, προκειμένου να καλύψει τα νώτα της εκκλησιαστικής του εκτροπής. Έγραφε:''Ποιόν έχετε κεφαλή εσείς οι Παλαιοημερολογίτες; Πού ανήκετε; Ποιόν μνημονεύετε; Έχετε γίνει πεντακόσια κομμάτια και αναθεματίζετε ο ένας τον άλλον''. Θα ήταν αρκούντως πρέπον να ρωτήσει τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό ή τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή ή τον Άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη! Αν διάβαζε αυτούς τους Πατέρες, θα λύνονταν μονομιάς όλες οι απορίες του! Είναι τυχαίο άλλωστε, πως οι μεγαλύτεροι Άγιοι της Εκκλησίας μας ήταν κατ΄εξοχήν αντι-αιρετικοί; Ανήκουμε λοιπόν στο ίδιο ''Πατριαρχείο'', που ανήκαν και οι παραπάνω Άγιοι τον καιρό της αποτείχισής τους από την εκκλησία εν καιρώ αιρέσεως. Ο ΙΕ΄Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, βάσει του οποίου εμείς, όπως και οι αποτειχιζόμενοι Πατέρες μας διέκοψαν οποιαδήποτε εκκλησιαστική κοινωνία μετά των αιρετικοφρονούντων, ενώ δηλώνει,''πως τιμή και δόξα της πρεπούσης στον καθένα, που αποτειχίζεται από την Εκκλησία εν καιρώ αιρέσεως'', ωστόσο δεν διευκρινίζει για την μέλλουσα υπαγωγή τους, ακριβώς,γιατί: Οι αποτειχιζόμενοι (άνευ συνοδικής διαγνώμης) δεν αποτελούν κάποια ιδιαίτερη εκκλησία, αλλά την ίδια την Εκκλησία! Έχει σκεφθεί κανείς, πως, αν όλοι αυτοί οι Άγιοι, που διέκοψαν την κοινωνία τους με την Εκκλησία, εξορίσθηκαν, βασανίστηκαν και διαπομπεύθηκαν από τον ''Καίσαρα''' συνεργούσης της Εκκλησίας, αν δεν έπρατταν, καθώς έπραξαν, σήμερα θα υπήρχε Εκκλησία; Είναι αφοπλιστικά επίκαιρα, τα ίδια λόγια, που χρησιμοποιούσαν οι απεσταλμένοι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προκειμένου να πείσουν τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, να διακόψει την αποτείχισή του και να ξαναενωθεί μαζί τους: '' -Ου κοινωνείς τω θρόνω Κωνσταντινουπόλεως; (Δεν έχεις εκκλησιαστική κοινωνία και σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως); Και είπεν: -Ου κοινωνώ, (όχι, δεν έχω εκκλησιαστική κοινωνία και σχέση). -Δια ποίαν, ου κοινωνείς, αιτίαν; είπον. Απεκρίθη, (ο άγιος Μάξιμος ), ότι τας Αγίας Τέσσερας Συνόδους εξέβαλον δια των εν Αλεξανδρεία γενομένων εννέα κεφαλαίων. Και δια της εν ταύτη τη πόλει γενομένης παρά Σεργίου Έκθέσεως, και δια τούτο προσεχώς επί της έκτης Ινδικτιώνος εκτεθέντος Τύπου. Και ότι όπερ εδογμάτισαν δια της Εκθέσεως, δια του Τύπου ηκύρωσαν. Και καθείλον εαυτούς πολλάκις (και αυτοκαθαιρέθηκαν πολλές φορές). Και λέγουσιν αυτώ: (μια ερώτηση, που και σήμερα την κάνουν με οργή και χλευασμό, οι μοντερνιστές χριστιανοί, αιρετικοί ή αιρετίζοντες, προς τους Ορθόδοξους): - Συ μόνος σώζη, και πάντες απόλλυνται; Δηλαδή, (εσύ μόνος θα σωθείς και όλοι οι άλλοι θα χαθούν); Και είπε στους Διώκτες του, ο Άγιος Μάξιμος: - Ουδένα κατέκρινον οι τρείς Παίδες, μη προσκυνήσαντες τη εικόνι πάντων ανθρώπων προσκυνούντων, (ενώ την προσκυνούσαν πάντες οι άνθρωποι).(PG Μigne 90,120,121). Φαντάζεσαι, πως σήμερα, τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα προτάσσουν, προκειμένου να αυτοεπιβεβαιωθούν πνευματικά από την ψευδοειδή ασφάλεια των Πολλών; Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας,απευθυνόμενος προς τους αδελφούς της Κωνσταντινούπολης, σχετικά με τον αιρετικό Αρχιεπίσκοπο Κων/λης Νεστόριο, έγραφε σχετικά: ''Τοις δε γε των κληρικών, ήτοι λαικών δια την ορθήν πίστιν κεχωρισμένοις. ή καθαιρεσθήσι, παρ΄αυτού, κοινωνούμεν ημείς.(Μ.4,1096). Ότι δηλαδή, κοινωνούμε μόνο με τους κληρικούς και λαικούς, που έχουν διακόψει με αυτόν (τον Νεστόριο), οποιαδήποτε κοινωνία! Ποιά ήταν η εξέλιξη και των δύο; Ο μεν Άγιος Κύριλλος, αφού  αντέκρουσε σθεναρά τον αιρετικό Νεστόριο στην Γ΄Οικουμενική Σύνοδο, αμέσως μετά  εκθρονίσθηκε από τον Αντιοχείας Ιωάννη, που συνεκάλεσε δική του σύνοδο, ενώ ο Νεστόριος πέθανε στην εξορία συγγράφοντας βιβλία και ουδέποτε μετανοήσας. Αυτοί λοιπόν,που αποτειχίσθηκαν, ως οι Ορθόδοξοι του Πατρίου Εορτολογίου αποτελούν, όσο και να πονάει τους Πολλούς, την γνήσια Ορθοδοξία, το μικρό ποίμνιο των ορθώς ενεργούντων. Γράφουν λοιπόν, πως, αφού αποτειχισθήκαμε, διαιρεθήκαμε. Οποία χαρά στους σχισματικούς υπηρέτες του αιρεσιάρχη κ. Βαρθολομαίου! Ας σκεφθεί κανείς όμως: Από το 1924 έως σήμερα, τί διωγμούς, εξορίες και φυλακίσεις υπέμειναν οι Ορθόδοξοι του Πατρίου, ως και επί της επταετίας 1967-1974, όταν ο εκδημών πλέον Μητροπολίτης Αττικής Νικόδημος Γκατζιρούλης, διορισμένος από ''αριστείδην σύνοδο'' (και να ήταν η μόνη;), εξεδίωκε με την Χωροφυλακή τον αείμνηστο Αρχιμανδρίτη τότε κ. Κυπριανό, ο οποίος αποτειχίστηκε το 1969. «Αδελφοί μου, ο ομιλών έχει το τραγικό προνόμιο να είναι ο νεώτερος και κατά τα πρεσβεία και κατά την ηλικία μέσα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος», δήλωνε την Κυριακή 14 Απριλίου 1968, μέσα στη δικτατορία, που τον ανέδειξε, από του άμβωνος του Μητροπολιτικού Ναού της Αθήνας ο νεοεκλεγείς τότε Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικόδημος Γκατζιρούλης, μιας συνόδου, που ποτέ δεν εκλέχθηκε, αλλά, απλά διορίσθηκε! Πιστεύει, κανείς, χωρίς βεβαίως να αποκλείονται και οι προσωπικοί ''μεγαλοιδεατισμοί'', πως οι Ορθόδοξοι του Πατρίου θα έβγαιναν αλώβητοι μέσα από τον Μεσαίωνα ενός κρατικοποιημένου εκκλησιαστικού status, που πάντα συνταυτιζόταν με τον Καίσαρα; Δεν χρηματίζονται από το Κράτος, δεν είναι διορισμένοι του Δημοσίου ''ποιμένες'', δεν βρίσκονται πισθάγκωνα δεμένοι με την διαπλοκή, δεν έχουν πρόσβαση στα Μ.Μ.Ε, ούτε κρατικές επιχηρηγήσεις. Ας έρθουμε, όμως στις διαιρέσεις της επισήμου Εκκλησίας. Ο όρος ''επίσημη'', για την ιστορία είχε δοθεί από τους πρώτους Ρώσους Ιεράρχες της Συνόδου της Διασποράς ή των Κατακομβών, κατά της Εκκλησίας της Σοβιετικής, τότε Ένωσης, που συνεργαζόταν άψογα με τους κομμουνιστές σε όλα! Η ''επίσημη'' λοιπόν Εκκλησία έχει διακριτές και εκκωφαντικές διαιρέσεις, τις οποίες ενδεικτικά αναφέρουμε: α. Είναι οι λεγόμενοι ''Συντηρητικοί'', ομόφρονες και ομοϊδεάτες του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου και οπαδοί της λεγομένης ''μέσης και βασιλικής οδού'', λες και υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι, που οδηγούν στην ορθότητα της Πίστης. Αυτοί έκαναν το μεγαλύτερο κακό στους νεοημερολογίτες, αφού συμπλέοντας ανάμεσα στον Οικουμενισμό και τον Ζηλωτισμό, (όρια, που οι ίδιοι βεβαίως έθεσαν), κράτησαν δεμένους στο άρμα του Οικουμενισμού, οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης. Και το αποτέλεσμα; Από το 1989, όταν και εκοιμήθη ο εν λόγω Αρχιμανδρίτης, δεν πρόλαβε να δει, ιδίοις όμμασι, τον ''νέο Αθηναγόρα'', αρχιοικουμενιστή Βαρθολομαίο, να προχωρεί τον Οικουμενισμό ταχύτερα, ακόμη και από τον προκάτοχό του ''σκιερόν'' Δημήτριο. Οι οπαδοί του είναι δυστηχώς,'' οι λάτρεις των αντιοικουμενιστικών ψηφισμάτων'', όπως έλεγε ο εκδημήσας θεολόγος κ. Ιωάννης Κορναράκης, οι ευθαρσώς πιστεύσαντες, πως βιώνουν την αλήθεια, μέσα από το ψεύδος. β. Είναι οι ''Οργανωσιακοί'', οι γνωστοί ηθικολόγοι ευσεβιστές, που περισσότερο κυνήγησαν την ηθική από την αίρεση. Οι γνωστές Παρεκκλησιαστικές Οργανώσεις, που ανδρώθηκαν την επταετία 1967-1974, άνθρωποι,που διοικούσαν την Ι. Σύνοδο του κ. Ιερωνύμου Κοτσώνη και κατάφεραν να έχουν ισχυρές προσβάσεις στον Κρατικό Μηχανισμό, στην Κυβέρνηση, σε κόμματα, στην Ακαδημία Αθηνών και σε Πανεπιστημιακούς χώρους. Ο παλαιός δημοσιογράφος Β. Λαμπρόπουλος, άνθρωπος, που γνώριζε καλά εκ των έσω, τα εκκλησιαστικά πράγματα,έγραφε στο βιβλίο του, ''Σεραφείμ, ο άνθρωπος που νίκησε τα γεγονότα'', εκδόσεις Βασδέκη: «Ο Σεραφείμ, με την ενθρονιστήρια ομιλία του, έκοψε τον βήχα σε σκληροπυρηνικούς αρχιερείς, που άντλησαν δύναμη επί επτά χρόνια, από τον παραιτηθέντα πρώην Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο''. ''Συνέρχονταν στην Κηφισιά και έπαιρναν αποφάσεις (σ.σ. αναφέρεται στον έκπτωτο Νικόδημο Γκατζιρούλη, τέως μητροπολίτη Αττικής και δραστήριο μέλος του «Σωτήρα»). Αυτοί είχαν περάσει στον ίδιο τον Ιερώνυμο και το στρατιωτικό καθεστώς, ότι η Ελλάδα έπρεπε να γίνει Πατριαρχείο και να κόψει τον ομφάλιο λώρο με το Οικουμενικό Πατριαρχείο! Το περιβάλλον του Ιερωνύμου Κοτσώνη ήθελε να επαναλάβει την ιστορία του Θεοκλήτου Φαρμακίδη και των Βαυαρών της Αντιβασιλείας του Όθωνα''. ''Αυτή τη φορά, η σύγκρουση με το Φανάρι απέβλεπε να γίνει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Πατριάρχης Πάσης Ελλάδος, με ταυτόχρονη κατάργηση του Εκκλησιαστικού καθεστώτος της Κρήτης, της Δωδεκανήσου και του Αγίου Όρους!''. ''Είχαν αναζητηθεί, προταθεί, ως έδρες το Άγιον Όρος, η Αθήνα και η Ρόδος, να "καταληφθεί" το Οικουμενικό Πατριαρχείο με την βοήθεια του στρατιωτικού καθεστώτος και να μεταφερθεί η έδρα του στην Ελλάδα. Η αντίληψη αυτή επέφερε ψύχρανση των σχέσεων του Ιερώνυμου με τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα''. Εν κατακλείδι είναι πολύ γνωστός ο ρόλος των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων και τον επιζήμιο ρόλο, που αυτές έπαιξαν στην ανάδειξη Αρχιεπισκόπων και Μητροπολιτώνγ. Είναι οι ''Συνοδικοί'', αυτοί, που πρεσβεύουν, πως ό,τι κάνει η Εκκλησία, καλώς το κάνει και το ποίμνιο οφείλει υποταγή σε όλα. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκαν οι γνωστές ''αυλές'' και οι ''αυλικοί'', που άλλαζαν κάθε φορά, που άλλαζε και ο κάθε Αρχιεπίσκοπος. Έτσι από την ''αυλή'' του κ.Σεραφείμ περάσαμε σε μια εξόχως μεγαλύτερη, αυτήν του κ. Χριστοδούλου. Ποιός μπορεί να ξεχάσει τα ονόματα των νέων ''αυλικών''... Ο πρώην Μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Θεόκλητος Κουμαριανός (!), πρώην εκπρόσωπος Τύπου, ο Πρωτοσύγκελος Θωμάς Συνοδινός, ο Μητροπολίτης Σπάρτης κ. Άνθιμος, ο Μητροπολίτης Ξάνθης και μετέπειτα Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος,τα γνωστά ''παιδιά της Χρυσοπηγής''... Οι ''Συνοδικοί''' ήταν ανέκαθεν τα ΄''πρωτότοκα παιδιά'' του Οικουμενισμού και μιας απίστευτης Δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, που έθεσε την Καινοτόμο Εκκλησία στα γρανάζια ενός συμπαγούς, γραφειοκρατικού μηχανισμού, όπου η ύλη κυριάρχησε του πνεύματος κατά δεκάδας παρασάγγας..Άλλα, όμως μας διδάσκουν οι Πατέρες και άλλα φρονεί το Ευαγγέλιο για θέματα, που άπτονται της Πίστης. δ. Είναι οι ''Μεταπατερικοί'', οι πιστοί υπήκοοι του αιρετικού Μητροπολίτη Βόλου κ. Ιγναντίου, που πρεσβεύουν, πως οι Πατέρες δεν έχουν πια να μας πουν τίποτα, ενώ οι νέοι Μεταπατέρες έρχονται για να καλύψουν το κενόν!... Οποία βλασφημία! Κατ' αυτούς, η Πατερική θεολογία έχει χάσει την  αξία, για την εποχή της, η δυτική σχολαστική θεολογία είναι ανώτερη από την Πατερική και η θεολογία των συγχρόνων αυτών βλασφήμων ''θεολόγων,'' υπερβαίνει και την Πατερική και την σχολαστική θεολογία... ε. Είναι οι ''Βαπτισματικοί'' ακόλουθοι του κ. Ζησιούλα, ο οποίος έχει ''βραβευθεί'' από τους ομογάλακτους της παναιρετικής Μητρόπολης Βόλου, που φρονούν, πως μόνο με το άγιο βάπτισμα σώζεται κάποιος κι αυτό, για να αποδομήσουν την Ορθόδοξη Πίστη και να οικοδομήσουν από την δική τους σκοπιά την Νέα Τάξη Πραγμάτων. Οι διάφορες τέτοιες ομάδες καταφέρνουν να επιτύχουν ευνοικές νομοθετικές ρυθμίσεις, επηρεάζοντας Οργανισμούς και διεθνείς Οργανώσεις, χτίζοντας κομμάτι-κομμάτι την Νέα Εποχή. Το σημερινό Οικουμενικό Πατριαρχείο, που είναι άντρο του Τεκτονισμού και όχι μόνο, χρησιμοποιεί τις διεθνείς γνωριμίες του, τις κυβερνήσεις μεγάλων κρατών και παγκόσμιους Οργανισμούς συμμετέχοντας σαν δήθεν ''Ορθόδοξη Εκκλησία'', καταφέρνοντας έτσι να σαλαμοποιήσει τεχνιέντως την ορθόδοξη υφή με σκοπό την οριστική μετάλλαξή της. Χρησιμοποιούν την διγλωσσία, άλλη στο εσωτερικό για λαική κατανάλωση και άλλη στο εξωτερικό, όπου αποσαθρώνουν την ήδη διαμερισμένη  ''Ορθοδοξία'', γινόμενοι κοινωνοί σε κάθε τι αιρετικό και αλλόδοξο. ζ. Είναι οι αναθαρρούντες ''Σεραφειμικοί'' του Μητροπολίτη Πειραιώς, που ξοδεύουν τόνους χαρτί για τον επάρατο Οικουμενισμό, αλλά κοινωνούν με αυτούς που τον κηρύττουν!... Είναι αυτοί, που δημοσιεύουν άρθρα επί άρθρων, λόγους επί λογυδρίων και βιβλιαρίδια επί τόμων, αναπαυμένοι, πως,για ... μια άλλη φορά έκαναν και πάλι το καθήκον τους!... Είναι αυτοί, που στην κηδεία του γνωστού και αγαπητού θεολόγου, κ. Νικολάου Σωτηροπούλου, που έγινε στην Ι. Μ. Γενεσίου της Θεοτόκου Μυρτιάς, λούφαξαν στα κελεύσματα του Πατριάρχη, να υποβαθμισθεί και εντέλει να ευτελισθεί, με τον τρόπο, που αυτή έγινε, η ίδια η κηδεία!...

Αγαπητή μου αδελφή,

 

Ναι, θα πει κανείς. Μα όλοι αυτοί ανήκουν σε μία εκκλησία. Τί τους ενώνει άραγε; Ο κοινός μισθός και η δόξα των ανθρώπων!Έχετε ακούσει κάποιο σημαίνων πρόσωπο, Επίσκοπο, Αρχιμανδρίτη, διάσημο θεολόγο να έχει συνταχθεί με τους αγώνες του Πατρίου Ημερολογίου; Όχι. Κι όμως, ο γράφων από την προσωπική του εμπειρία 23 ετών, κοντά στον πνευματικό του πατέρα, Μακαριστό Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό έχει να καταθέσει τούτο: Δεκάδες Ιερέων, Αρχιμανδριτών ακόμη και Επισκόπων του νέου ημερολογίου, περνώντας το κατώφλι της Μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, έλεγαν εν μία βοή στον αείμνηστο πατέρα μας: ''Ναι, συμφωνούμε σε όλα. Έχετε δίκιο! Και για το Ημερολόγιο, αφού η εορταστική λατρεία άπτεται του δόγματος και για τον Οικουμενισμό''. Και, όταν ο αοίδημος πατήρ μας τους ρωτούσε, γιατί δεν έρχονται κοντά του, τότε εκείνοι απαντούσαν εν μία φωνή. ''Ναι... Μόλις πάρω την σύνταξή μου''. Ακόμη έρχονται...!

 

Γιώργος Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

 

ΤΟΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΡΟΤΑ

 

 

Πολλοί αναγνώστες μου γράφουνε,παρακαλώντας με,και μά­λιστα ξορκίζοντάς με,να γράψω για να χτυπήσω την ανηθικότητα,που δέρνει την κοινωνία,προ πάντων τη νεολαία,και που «τη σερ­βίρουν τα σινεμά»,όπως μου γράφουνε.Φωνάζουνε: «Υψώσετε τη φωνή σας!».Ένας σπουδαστής μου γράφει από την Αγγλία:«Μη σταματήσετε αυτόν τον ωραίον αγώνα,μην πτοηθήτε από τις επιθέ­σεις.Υπάρχουν βέβαια πολλοί αντίπαλοι,αλλά και πολλοί θαυμα­στές του ωραίου σας έργου.Σας χρειαζόμαστε για να δώσετε φτε­ρά στις καρδιές μας,που είναι γεμάτες κενό και απαισιοδοξία».Καημένοι άνθρωποι,πόση σημασία δίνετε στο πρόσωπό μου και σ’ αυτά που γράφω!Τί φωνή να υψώσω,που είναι βραχνιασμένη και αδύνατη,και χάνεται μέσα στον κυκεώνα της σημερινής ζω­ής;

 
 

Όχι φωνή,αλλά και τ' αστροπελέκι να κρατά στα χέρια του κανένας σήμερα,και να το σφενδονίζει για να κάνει τους ανθρώ­πους ν' αλλάξουνε δρόμο,πάλι τίποτα δεν θα κάνει.Ο ίδιος ο ά­γιος Γιάννης ο Πρόδρομος,το ερημοπούλι της ερήμου,που τον φοβόντανε οι αμαρτωλοί,γιατί τους έλεγε «γεννήματα εχιδνών»,κι αυτός μάταια φώναζε.Η φωνή του χανότανε μέσα στην έρημο,«φωνή βοώντος εν τη ερήμω».Και πότε; Τον καιρό που υπήρχα­νε ακόμα κάποια αυτιά να τον ακούσουνε,κι απλές καρδιές για να τον καταλάβουνε.Όχι εμείς που χρειαζόμαστε δασκάλεμα,και που έχουμε τόσα στην καμπούρα μας!Πώς να γίνουμε δάσκαλοι για τους άλλους;Γεμίζουμε χαρτιά με μυριάδες λόγια,μα τί το όφελος;Ο κόσμος τραβά τον δρόμο του και δεν σκοτίζεται από κη­ρύγματα.Κι αν δώσει προσοχή και κανένας στα γραψίματά μας, μπορεί να θυμώσει που χαλάσαμε την ησυχία του, και να πει πως είμαστε υποκριτές,ψευτογιασμένοι,κουκουβάγιες που βγαίνουνε α­πό τα χαλάσματα του παλιού καιρού.Σήμερα οι άνθρωποι είναι τέ­τοιοι,που μήτε το κήρυγμα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού δεν θάκανε τίποτα.Λοιπόν,ας το πάρουμε απόφαση.Το κακό δεν περιορίζεται πια με τίποτα,με κανένα τρόπο,με καμμιά δύναμη.Όσοι μιλού­νε και γράφουνε για να φέρουνε στον ίσιο δρόμο τους πολλούς που ξεστρατίσανε,ας ξέρουμε πως δέρνουνε τον αγέρα,είναι «αέρα δέροντες»,που έλεγε και ο απόστολος Παύλος. Και άγιος να είναι αυτός,που συμβουλεύει,πάλι δεν θάβρει αυτιά για ν' ακούσουνε τη φωνή του,όχι άνθρωποι σαν εμάς,που έχουμε οι ίδιοι ανάγκη από δασκάλεμα.Ναι, ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία.Ας μην περιμένουμε πια τίποτα καλύτερο,θα πηγαίνουμε ολοένα στα χειρότερα.Ανήφο­ρος πια δεν υπάρχει. Μοναχά κατήφορος. Όσοι έχουνε μέσα τους τον φόβο του Θεού, αυτοί οι λίγοι θ' απομείνουνε, «το μικρόν ποίμνιον» που είπε ο Χριστός. Κι αν γράφουμε, γι' αυτούς γράφουμε και για τους ίδιους τους εαυτούς μας που κιντυνεύουμε να αρπα­χτούμε από τα δίχτυα πούναι μπλεγμένοι εκείνοι που θέλουμε να δασκαλέψουνε.Για να καθόμαστε ανύσταχτοι."Όσοι είναι αισιόδοξοι για το μέλλον της ανθρωπότητας,βλέπουνε με άλλα μάτια τον κόσμο, απ’ ό,τι τον βλέπομε εμείς.Εμείς είμαστε οι γκρινιάρηδες,οι Ιερεμίες,οι Κασσάντρες,και γι' αυ­τό ο κόσμος μας οχτρεύεται.Κι έχει δίκιο.Ο καθένας νοιώθει διαφορετικά τη ζωή,τη χαρά,το καλό και το κακό.Για τους αν­θρώπους,που λέμε,πως δεν πάνε καλά,ο σημερινός κόσμος είναι ο πιο θαυμάσιος,η σημερινή ζωή είναι η πιο καλύτερη κι η πιο βλογημένη από όλες που πέρασε ο άνθρωπος.Η σημερινή νεολαία εί­ναι μεθυσμένη από εκείνο,που λέμε εμείς «ανηθικότητα»,και που αυτή το λέγει «ελευθερία».Τί κάθεσαι λοιπόν,εσύ και τσαμπουρνίζεις με την ηθική σου;Γι' αυτούς είναι το πιο μεγάλο χάρισμα η ανηθικότητα,και μπορούνε να σκοτώσουνε εκείνον που χτυπά την «ελευθερία» τους.Αιώνες αγωνιζότανε ο άνθρωπος,χωρίς να μπορέσει να την αποχτήσει.Και τώρα που την έκανε χτήμα του,να την αφήσει για την παλαιοντολογική ηθική μας;Ποτέ δεν μίσησε άνθρωπος τον άνθρωπο τόσο πολύ,όσο στον καιρό μας.Και τον μίσησε στ' όνομα αυτής της «ελευθερίας»,που λέγει,πως είναι το πολύτιμο απόχτημα της εποχής μας.Μισημέ­νες είναι οι ηθικές κουκουβάγιες κι οι χριστιανικές μοιρολογήστρες. Ποτέ ο χριστιανός δεν μισήθηκε,όσο σήμερα,ούτε επί Νέ­ρωνα.Πού ν' ακούσουνε οι άνθρωποι του καιρού μας κουβέντα για Θεό,για ψυχή,για άλλη ζωή!Η ψυχή τους έχει παραμορφωθεί ολότελα από τις κάθε λογής ανοησίες,που βλέπουμε στον κινημα­τογράφο.Η ταινία που δεν έχει μέσα της πολλή ανοησία,δεν γνω­ρίζει επιτυχία.Ανοησία, και ακαλαισθησία,αυτά τα δυο βασιλεύουνε σήμερα.Είναι απίστευτο το,τι ακούγει κανένας για α­στεία στις συναναστροφές που κάνουνε οι νέοι.Κρυόμπλαστα,ασυναρτησίες,μωρολογίες.Χάθηκε απ’ αυτούς κι η πιο συνηθισμένη εξυπνάδα.Τα καημένα τα παιδιά,παίρνουνε αφορμή από ένα τί­ποτα, για να χαχανίσουνε.Τα δέρνει η αμηχανία κι η βαρυεστημάρα κι αυτή είναι η αιτία που τα κάνει να χοροπηδάνε σαν τρελλά,να τσακίζουνε,ό,τι βρούνε μπροστά τους,να τα βάζουνε με α­νύποπτους ανθρώπους.Γι' αυτά τα πλάσματα,η ζωή του ανθρώπου είναι ένα ανιαρό πράγμα δίχως σκοπό,δίχως αληθινή χαρά,δί­χως αγνόν ενθουσιασμό.Ποιός φταίγει γι' αυτή την κατάσταση;Όλοι μας.Όλοι συνεργήσαμε για να καταντήσει η ζωή έτσι,που κατήντησε.Όλοι δουλέψαμε για να χτισθεί τούτος ο τερατώδικος πύργος του Βαβέλ.Αλλοι κουβαλήσανε για πέτρες τις πετρωμένες και αναίσθη­τες καρδιές τους,άλλοι κουβαλήσανε λάσπη από τα κατάβαθά τους,που φωλιάζουνε τα βρωμερά πάθη.Εκείνος ο παλιός πύργος του Βαβέλ ρήμαξε κι εξαφανίσθηκε.Μα τούτος θα στέκεται ασάλευ­τος,κι οι άνθρωποι ολοένα θα τον κάνουνε πιο ψηλόν,με σκοπό να χτυπήσουνε τον Θεό.Εσείς που θλιβόσαστε και πονάτε γι' αύτη την κατάσταση,καλά κάνετε να λυπόσαστε,μα μην ονειρευόσαστε,πως θάρθουνε καλύτερες μέρες για τον κόσμο. Ο κόσμος τρέχει σαν τρελλός.Κατά μεν τη δική του γνώμη ανηφορίζει στον θρίαμβο,κατά δε τη δική σας γνώμη κατηφορίζει στα τάρταρα και στον χαμό.

 
 

Ποιός από τους δυο έχει δίκιο,μοναχά ο Θεός το γνωρίζει.Αυτό το τρέ­ξιμο δεν θα πάψει ως την τελευταία μέρα,που θα λάμψει η αλή­θεια και θα δικαιωθούνε όσοι την πιστέψανε σωστά,και μαρτυρήσανε γι' αυτή και εμπαιχτήκανε γι' αυτή.Ίσως νάρχεται κιόλας ο Αντίχριστος.Τα σημεία και τα τέ­ρατα που προφητεύτηκε,πως θα κάνει αρχίσανε να φανερώνουνται.Η επιστήμη βασιλεύει κι η αθεΐα βασιλεύει μαζί της.Μια βροντερή φωνή ακούγεται από πάνω,μα την ακούνε μόνο εκείνοι, που έχουνε αυτιά για να την ακούσουνε.Και λέγει:«Να,έρχομαι σαν τον κλέφτη. Καλότυχος εκείνος που ξαγρυπνά και βαστά καθαρά τα φορέματά του.Ο καιρός είναι κοντά.Ο ά­δικος ας αδικήσει ακόμα,κι ο βρωμερός ας βρωμισθεί ακόμα,κι ο δίκαιος ας κάνει δικαιοσύνη ακόμα,κι ο άγιος ας αγιάσει ακόμα.Να,έρχομαι γρήγορα!».

 
 
Απόσπασμα από το βιβλίο «Μυστικά Ανθη»,Εκδόσεις Παπαδημητρίου.Πηγή:Αγιορείτικο Βήμα.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 
 

Φώτης Κόντογλου

 

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

ΤΗ ΑΥΤΗ ΗΜΕΡΑ Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ

 

 
Μνήμη της εορτής της Ζωοδόχου Πηγής.Παρασκευή της Διακαινησίμου 4 [17] Απριλίου 2015.Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.

 

Ήταν γύρω στα 450 Μ.Χ., όταν ένας βυζαντινός στρατιώτης,Λέοντας στο όνομα, έκοβε βόλτες σ΄ ένα δασάκι στα μέρη της βασιλεύουσας,όταν ξάφνου βλέπει μπροστά του έναν τυφλό άνθρωπο να του ζητάει λίγο νερό για να σβήσει τη δίψα του.Ο Λέοντας προθυμοποιήθηκε να του βρει και να του φέρει νερό.Έψαξε λοιπόν,στο δάσος για να βρει νερό,αλλά μάταια και έτσι,επέστρεφε λυπημένος.Τότε όμως,άκουσε μια γυναικεία φωνή να του λέει:«Ου χρεών σε, Λέων,αγωνιάν,το γαρ ύδωρ εγγύς»,δηλαδή,«Δεν χρειάζεται Λέων να αγωνιάς,να άγχεσαι,να στεναχωριέσαι,το νερό είναι δίπλα σου».

 
 

Και πάλι ακούει τη φωνή,την άγνωστη να τον προστάζει:«Λέων βασιλιά,πάρε απ΄ το νερό αυτό και δώσε να πιει να ξεδιψάσει ο τυφλός άνθρωπος και κάτι ακόμα,άλειψε μ΄ αυτό τα μάτια του και αμέσως θα καταλάβεις,ποια είμαι εγώ που σου μιλώ».Έτσι πράγματι έπραξε ο Λέοντας και παρευθύς ο τυφλός ανέβλεψε.Αλλά ταυτόχρονα άνοιξαν και τα μάτια του Λέοντα,ο οποίος τώρα,κατάλαβε,πως εκείνη η φωνή που του μιλούσε ήταν της Παναγίας,που έκανε αυτό το θαύμα και του μίλησε και πως επίσης,σ΄ Εκείνην τη Μεγαλόχαρη,οφείλεται και το μεγάλο θαύμα της θεραπείας του τυφλού.Ακόμη, θαύμα αξιοθαύμαστο ήταν και η εύρεση της πηγής του σωτήριου αυτού νερού.Αλλά θαύμα ήταν και η επαλήθευση της προσφώνησης από την Παναγία,του Λέοντα,ως βασιλιά.Διότι πράγματι ο Λέων, το 486μ.Χ.,ανέβηκε στον θρόνο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας,ως Λέων ο Α΄ ο Θράξ,ο επονομαζόμενος και Μακέλλης (457-474),και τον οποίο η Αγία Εκκλησία μας,ως Άγιο τον τιμά στις 20 του Ιανουρίου.Αμέτρητα τα θαυμάσια σου Παναγία μας!Ο Λέων,ως αυτοκράτορας πλέον,θα αναγείρει επί της θαυματουργής πηγής,θαυμάσιο Ναό αφιερωμένο στην Παναγία τη Ζωοδόχου Πηγή για να θυμίζει τις δωρεές της Θεοτόκου προς εκείνον,αλλά και όλες τις μεγάλες ευεργεσίες της προς το γένος των ανθρώπων.Στην θαυματουργή πηγή αυτού του ιερού Ναού,βρήκε την γιατρειά και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ο Α΄,ο Λέοντας ο ΣΤ΄ ο Σοφός,η γυναίκα του Αγία βασίλισσα Θεοφανώ,ο Ρωμανός Α΄ ο Λεκαπηνός και η γυναίκα του,ο Πατριάρχης Στέφανος (886-912),ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης (964-966),αλλά και πλήθος ακόμη,άρχοντες και απλοί άνθρωποι εκεί γιατρεύτηκαν. Μέχρι και νεκρό ανέστησε το αγιασμένο νερό της Ζωοδόχου Πηγής.Το Ναό της Ζωοδόχου Πηγής γκρέμισαν οι Τούρκοι για να φτιάξουν με τα υλικά του,το τέμενος του Σουλτάνου Βαγιαζήτ.Οι χριστιανοί στη θέση αυτή έχτισαν ένα παρεκκλήσι και αργότερα ένα πιο μεγάλο Ναό (1835).Αυτού του ιερού Ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής,τα εγκαίνια εορτάζει η Εκκλησία μας την Παρασκευή της Διακαινησίμου (Λαμπροβδομάδα).Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία,ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί».«Μπαλούκ» στα τουρκικά σημαίνει ψάρι και η παράδοση μας λέει,πως εκεί δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453 ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια,όταν κάποιος του έφερε την είδηση πως πήραν την Πόλη οι Τούρκοι.Ο καλόγερος απάντησε,πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ΄ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα,θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο.Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος.Μέχρι σήμερα δε,μέσα στην δεξαμενή της Ζωοδόχου Πηγής διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι μισοτηγανισμένα απ΄ την μια πλευρά.Πέρα όμως από θρύλους και τις παραδόσεις,η Παναγία μητέρα του Χριστού και μητέρα πάντων των χριστιανών, παραμένει για όλους μας η Πηγή της Ζωής,καθότι Εκείνη έφερε την Ζωή,τον Χριστό στον κόσμο,ελπίδα και προστασία μας,«καταφυγή τε σκέπη και αγαλλίαμα»!...

 

ΤΟ ΜΠΑΛΟΥΚΛΙ 
    

Τα ψάρια της Ζωοδόχου Πηγής.

  Σαράντα μέρες πολεμά ο Μωχαμέτ να πάρη

την Πόλη τη μεγάλη.

Σαράντα μέρες έκαμεν ο γούμενος το ψάρι

στα χείλη του να βάλη.

Απ τις σαράντα κι ύστερα πεθύμησε να φάγη

τηγανισμένο ψάρι.

-Αν μας φυλαγ΄ η Παναγιά, καθώς μας εφυλάγει,

την Πόλη ποιος θα πάρη ;

Ρίχτει τα δίχτυα στο γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,

-Θεός να τα 'βλογήσει

Το λάδι βάλλει στη φωτιά μες στ αργυρό τηγάνι,

για να τα τηγανίση.

Τα τηγανίζ' από τη μια και πα να τα γυρίση

κι από το άλλο μέρος.

0 παραγιός του βιαστικά πετά να του μιλήση,

και τα 'χασεν ο γέρος !

Mην τηγανίζης, γέροντα, και μόσχισε το ψάρι

στην Πόλη τη μεγάλη !

την Πόλη την έξακουστη οι Τούρκοι έχουν πάρει,

μάς κόβουν το κεφάλι!

- Στην Πόλη Τούρκου δεν πατούν κι ' Αγαρηνού ποδάρια !

Μου φαίνεται σαν ψέμα !

Μ' αν ειν' αλήθεια το κακό, να σηκωθούν τα ψάρια,

να πέσουν μες στο ρέμα !

Ακόμα ο λόγος βάσταγε, τα ψάρια απ' το τηγάνι,

τη μια μεριά ψημένα,

πηδήξανε και πέσανε στης λίμνης τη λεκάνη,

γερά, ζωντανεμένα.

Ακόμα ως τώρα πλέουνε, κόκκιν' από το μέρος,

όπου τα είχε ψήσει.

Φυλάγουν το Βυζάντιο ν' αναστηθή,

κι ο γέρος να τ' αποτηγανίση.


Γεώργιος Bιζυηνός

 

Αντιγραφή από το ιστολόγιο ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.