ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Η ΠΡΩΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΟ 1924



Μια ιστορικά σημαντική-από κάθε άποψη-φωτογραφία!Εκ δεξιών,ο αοίδημος,πνευματικός πατήρ των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών,εδώ,ως Μητροπολίτης Πελαγονίας κ.Χρυσόστομος Καβουρίδης προ της ημερολογιακής καινοτομίας και εξ αριστερών...ο διάκος του,ο μετέπειτα διώκτης της Ορθοδοξίας,ο Οικουμενιστής Πατριάρχης Αθηναγόρας...!Η σύγρονη επανάληψη της προδοσίας του Ιούδα...



Άπό τήν ήμέραν πού έφηρμόσθη τό παπικόν ήμερολόγιον μέ τήν βοήθειαν τοϋ στρατιωτικού νόμου τής έπαναστάσεως,ούδεμία άντίστασις έπεχειρήθη ύπό τίνος. Οι Ρασσοφόροι-δράσται του έκκλησιαστικού πραξικοπήματος,ασφαλώς «έτριβον» καταχαρούμενοι τάς χείράς των,διότι ένόμιζον,ότι ό Λαός έδέχθη τήν μεταρρύθμισιν.Διά τούς Κληρικούς των δέν ανησυχούσαν,διότι ύπήρχε,ώς «δαμόκλειος σπάθη» άνωθέν τους,ή «καθαίρεσις»,ή «έξορία» καί ό «…χωροφύλακας»!Αι ήμέραι περνούσαν μέσα είς μίαν «βουβαμάρα» των Λαϊκών,ώσπου μετά 13 ήμέρας ήλθεν ή 25 Μαρτίου μέ τό Πάτριον Έορτολόγιον, δηλ. ή 7 ’Απριλίου μέ τό νέον.Ό “Ιερός Ναός τής Μητροπόλεως τιμάται είς τόν Εύαγγελισμόν τής Θεοτόκου ήτο κλειστός.Τήν παραμονήν 24 Μαρτίου π.έορτ. (6 Άπριλ. ν.ήμ.) κατά τάς απογευματινός ώρας πλήθος Πιστών,άπ’όλας τάς συνοικίας των ’Αθηνών,μέ λαμπάδας καί «τάματα» έπλημμύρισαν γύρωθεν τόν Ναόν τής Μητροπόλεως.’Αλλά άς άφήσωμεν νά μάς τά περιγράφουν οΐ έφημερίδες τής έποχής έκείνης.Ή «Βραδυνή» έγραφε:



ΣKHNAI ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΝΑΟΝ-ΕΓΕΝΟΝΤΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

Είς τούς διαφόρους ναούς έγένοντο χθές τό άπόγευμα διάφορα επεισόδια,διότι κατόπιν διαταγής τού ’Αρχιεπισκόπου ό έσπερινός έψάλη ένωρίς,ίνα μή προσέλθουν οί πιστοί έπειδή σήμερον έδει νά έορτασθή ό Εύαγγελισμός τής Θεοτόκου κατά τό καταργπθέν έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον.’Επίσης ύπό τοΰ άρχιεπισκόπου άπηγορεύθη έπί ποινή κ α θ α ι ρ έ σ εως είς τούς ιερείς νά λειτουργήσουν σήμερον ή νά ψάλλουν τά τροπάρια του Εύαγγελισμού. Έξ άλλου άπηγορεύθη ή κρούσις τών κωδώνων τοΰ Ρωσσικού ναού,ώς καί ή διά σήμερον τέλεσις τής λειτουργίας είς τό Μετόχιον τοΰ Παναγίου Τάφου,μολονότι τό Πατριαρχεΐον Ιεροσολύμων δέν άπεδέχθη τό νέον ήμερολόγιον.Παρ’ δλα τά ληφθέντα μέτρα πλήθη πιστών κατέκλυσαν άπό τοΰ άπογεύματος μέχρι βαθείας νυκτός τόν Μητροπολιτών Ναόν,τή έπιμόνω δέ άπαιτήσει αυτών έδέχθη είς τών ιερέων νά ψάλη παράκλησιν «ύπείκων ώς έλεγε,εις τάς άπειλάς του κόσμου».Οί έπίτροποι ήθέλησαν νά κλείσουν τήν έκκλησίαν,άλλά πρό του θρησκευτικού φανατισμού ό ναός παρέμεινεν άνοικτός μέχρι νυκτός.Εις τήν Μητρόπολιν ένένοντο εφέτος καί τρία θαύματα.Τήν 5ην απογευματινήν,ό 7ετής Στασινόπουλος,έκ νενετής παράλυτος καί κωφάλαλος,μεταφερθείς ύπό τής μητρός του προ της είκόνος τής Θεοτόκου κατελήφθη ύπό σπασμών καί μετά πάροδον ολίγης ώρας έν μέσω γενικής κατανύξεως ήγέρθη καί έπρόφερε τάς λέξεις:«μαμά-γιαγιά-μπαμπά»,συγχρόνως ήρχισε νά περπατή.’Ολίγον άργότερον ίάθη μία 17έτις νεάνις παράλυτος καί τήν 7ην έσπερινήν εις έργατικός κωφάλαλος.Ούτος καίτοι 30τούτης ώμίλησε διά πρώτην φοράν χθές δηλώσας,ότι σήμερον δέν θά μεταβή εις τήν έργασίαν του.Τά ονόματα των δύο τελευταίων,οί έπίτροποι του ναού μολονότι τά γνωρίζουν άρνούνται νά τά ανακοινώσουν, ισχυριζόμενοι,οτι δέν έγένοντο θαύματα,ένώ τούναντίον ύπό όλοκλήρου τού έκκλησιάσματος όμολογούνται ταύτα.’Επίσης η «Νέα ’Ημέρα» έγραφε:

 

ΑΙ ΧΘΕΣΙΝΑΙ ΣΚΗΝΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΒΙΑΙΑ ΕΚΔΙΩΞΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΥΠΟ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

 

Εις τόν Μητροπολιτικόν Ναόν έσημειώθησαν χθές σκηναί,ήκιστα κολακευτικοί διά τήν αξιοπρέπειαν τής Δημοκρατικής Κυβερνήσεως.Αστυνομικά όργανα έπέδραμον κατά των πολυπληθών προσκυνητών,τούς όποιους έξεδίωξαν βία τής ’Εκκλησίας,δηλώσαντα,ότι απαγορεύεται ή είσοδος!Καί,όταν ό κόσμος κατηνανακτισμένος έζήτησε νά μάθη τήν αιτίαν,έλάμβανε τήν άπάντησιν,ότι παρήλθεν ή έορτή του Ευαγγελισμού…’Εν τούτοις,παρά τά μέτρα ταύτα τής αστυνομίας,ό κόσμος μέ άληθή θρησκευτικόν φανατισμόν κατώρθωσε νά είσέλθη εις τήν έκκλησίαν καί νά διεξαγάγη μόνος του τήν έωθινήν άκολουθίαν. Συγκινητικόν ήτο το θέαμα·όμάδες δεσποινίδων,αί όποιοι, έλλείψει ιερέων,έψαλλον μόναι διάφορα τροπάρια έκ του Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου.Εις τάς λαϊκός τάξεις έκράτει ζωηρά δυσφορία κατά τής Κυβερνήσεως, άπαγορευσάσης σήμερον εις τούς Ιερείς νά λειτουργήσουν.Έτονίζετο,ότι αί θρησκευτικοί μεταρρυθμίσεις δέν έπιβάλλονται,άλλά ωριμάζουν παρά τή λαϊκή συνειδήσει.Τέλος τό «Σκρίπ» έγραφε:

 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ-ΕΝ ΚΩΦΑΛΑΛΟΝ ΠΑΙΔΙΟΝ ΑΝΕΚΤΗΣΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗΝ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΧΘΕΣΙΝΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟΝ
 

Ό Ελληνικός Λαός,ό κατ’ έξοχήν Χριστιανικός Λαός του κόσμου,ό άνακτήσας τήν έλευθερίαν του από τόν Τουρκικόν ζυγόν,διότι διετήρησε άλώβητον τήν θρησκείαν του,καί τους ’Αγίους Κανόνας τής ’Εκκλησίας,δέν έπαυσε νά πιστεύη εις τόν θεόν.Καί ή άπόπειρα ή γενομένη από τήν κρατούσαν δημοκρατικήν ολιγαρχίαν πρός βεβήλωσιν τής άγίας του θεού ’Εκκλησίας,μετατροπήν των ύμνων και μετακίνησιν των Άγίων Εορτών,άπήχησε κακώς παρά τοίς Χριστιανοίς,οί όποίοι,οϋτε νά άκούσουν ήθέλησαν,ότι είναι δυνατόν ν’άφήσουν τά παλαιό έθιμα,νά λησμονήσουν τόσων έτών χριστιανικήν ιστορίαν,καί νά φρανγκέψουν,διότι έτσι τό ήθέλησαν οί Παπαναστασίου καί Κονδύλης.Συνεπώς οί ’Ορθόδοξοι καί Γνήσιοι «Ελληνες,πιστοί εις τάς άρχάς αύτάς,δέν ήταν δυνατόν παρά νά έορτάζουσι σήμερον τήν άγίαν ήμέραν τού Ευαγγελισμού.Ό Μητροπολίτης,όμως έχει τήν δύναμιν νά κλείση τόν ναόν….Οί προσερχόμενοι κατέκλυσαν μετ’ άλλων τόν Ναόν ολόκληρον καί ή κυκλοφορία έντός αύτού κατέστη άδύνατος.Οί Πιστοί ήκουσαν τόν Εσπερινόν,καί μετά δυσφορίας συνεζήτουν μετά τήν άπόλυσιν,έπί τής άλλαγής του θρησκευτικού ήμερολογίου και τής μετακινήσεως τής Εορτής τοϋ Εύαγγελισμού.Εύλαβείς δισχίλιοι πιστοί,άναμίξει μετά γυναικών καί παίδων,εις μίαν γενικήν όμοφωνίαν διαδήλωνον τήν έμμονήν των εις τά «΄Αγια Δόγματα τής θρησκείας,τά οποία ήλθον νά μάς άλλάξουν οί Δημοκρατικοί,καί μία φωνή ήκούετο:«’Εμείς δέν θά φραγκέψουμεν!Είμεθα ’Ορθόδοξοι Χριστιανοί,καί θά παραμείνουμεν ’Ορθόδοξοι Χριστιανοί!».Έν τω μεταξύ,οί έπίτροποι τοϋ Ναού δέν ήνοιγον τάς πύλας τοϋ Ναού,κατ’ έντολήν τοϋ ’Αρχιεπισκόπου.-Δέν θά φύγωμεν!-θά μείνωμεν δλην τήν νύκτα!-Είμεθα Χριστιανοί καί μάς άνήκει ή ’Εκκλησία.Οι ’Επίτροποι πρό τής έπιμονής αύτής τοϋ Χριστεπώνυμου πληρώματος,ήνανκάσθησαν νά ύποχωρήσουν καί νά άφήσουν τούς χριστιανούς νά έκτελέσουν τά καθήκοντά των.Δέν ήτο δέ δυνατόν νά πράξωσι καί άλλως,διότι κύματα Λαού διαρκώς προσήρχοντο,προσφέροντες τά κηρία των εις τήν Θεοτόκον καί προσκυνοϋντα τήν θείαν Εικόνα τής θεομήτορος.Εις μίαν στιγμήν,ένώ συνέβαινον,όσα άφηγήθημεν,κραυγαί θριαμβευτικής χαράς ήκούσθησαν άπό τόν πρό του ίερού Βήματος,ένώ άπό χίλια στόματα έπανελαμβάνετο,ώς ήχώ ή λέξις:θαύμα!θαΰμα!«΄Εκπληκτοι,οί κατορθώσαντες νά πλησιάσωσι Χριστιανοί πρός στό μέρος,όπου ήκούοντο εισέτι αί ευχαριστήριοι καί χαρωπαί φωναί μιας νυναικός κρατούσης άπό τής χειρός πενταετές παιδίον,ήκουσαν:-Μίλησε τό παιδί μου. «΄Ητο μουγκό άπό τόν καιρό πού γεννήθηκε.Σ’ ευχαριστώ Παναγία μου!Ρίγη συγκινήσεως διέδραμον τούς πάντας.Ή δεξιά τών Χριστιανών ύψώθη καί τό σημείον του Σταυρού,μετ’εύλαβείας άρρήτου έσημειώθη έπανειλημμένως. Κατ’ έκείνην τήν στιγμήν,όμως,μέσα εις έκείνο το περιβάλλον τών πιστευόντων χριστιανών,ή άνθρωπίνη φύσις,ή άμφιβάλλουσα,ή άνθρωπίνη φύσις,πού εις πάσαν στιγμήν τού Μαρτυρίου τού Κυρίου ήμών Ιησού Χριστού,έφάνη έπιτακτική καί διατάσσουσα,ή άνθρωπίνη φύσις,πού έκαμε τόν θωμά νά θέλη νά θέση τόν δάκτυλόν του έπί τον τύπον τών ήλων,ίνα πιστεύση,ή άνθρωπίνη φύσις,ή άμφιβάλλουσα καί όταν ακόμη πιστεύει,έξεδηλώθη,όχι βεβαίως έτοιμος νά άμφισβητήση το θαύμα,άλλά διά νά πεισθή:-Νά ίδούμε το παιδί.Βέβαια δέν το είπε κανείς,άλλ’ ή συγκέντρωσις πάντων προς το μέρος,όπου εύρίσκετο,το άποκτήσαν τήν φωνήν του,Χριστιανόπαιδον,ή προσπάθεια,όπως τό ίδούν,όπως το ακούσουν,αύτο έσήμαινεν.Κανείς,όμως δέν έμεινεν άμφιβάλλων.Το παιδί ώμιλούσε.Καθαρά-καθαρά,σάν κρύσταλλο ή φωνούλα του έκύλα.Καί έκάλει τήν μητέρα του:-Μαμά,μαμά.Καί κατόπιν,ενώ τά χεράκια του έθώπευαν τον πατέρα του,τού έλεγε:-Μπαμπά μου,μπαμπά μου.Οί γονείς του ήσαν έξαλλοι άπό χαράν. Δέν ήμπορούσαν,νά ομιλήσουν.Τά δάκρυα κατελείφοντο τών παρειών των άφθονα.Τούς άπέτεινον τον λόγον,μά αύτοί δέν ήμπορούσαν νά ομιλήσουν. ’Έκαμον μόνον τον Σταυρόν των καί τά βλέμματά των έστρέφοντο προς τήν Εικόνα τής θεομήτορος,γεμάτα εύχαριστώ.Οί Χριστιανοί,πού είδαν τήν γραφικήν αύτήν εικόνα δέν ήμπορούσαν νά μή δοθούν ολόκληροι προς τον θεόν,τον ζώντα.Καί δέν ήμπορούσαν νά μή ένθυμηθούν,ότι ή Πίστις σέσωκέ τους.Καί,ότι καλώς είχον τήν γνώμην,ότι δέν πρέπει νά άφήσουν νά μεταρρυθμισθούν τά ιερά καί όσια καί νά άπομακρυνθώμεν άπό τά θεσπισθέντα ύπό τών Ιερών Πατέρων τής ’Εκκλησίας καί ύφ’ ήμών έπί χιλιετηρίδας άκολουθηθέντα,πιστώς.Ό ίερεύς,ό όποίος έτέλει τήν παράκλησιν διά το άλαλον παιδίον,μάς είπε λίαν συγκεκινημένος τά έξής:-Άνεγίνωσκον τήν παράκλησιν έπάνω εις το άλαλο παιδί,ότε εις μίαν στιγμήν ήκουσα τήν μητέρα του νά φωνάζη ότι:ώμίλησε το παιδί της καί το άκουσα κι’έγώ νά λέγει εύδιακρίτως:«Μαμά,μαμά».Ή συγκίνησίς μου ήτο άπερίγραπτος διά τό θαύμα,τόσον μεγάλη ήτο ή συγκίνησίς μου,ώστε δέν ήμπόρεσα νά άντιληφθώ περισσότερα.Ο Ιερευς λέγεται Παπα-Γεώργης,είναι πρόσφυξ,τό έπίθετόν του δέν ήθέλησε νά μάς τό είπή,διότι έφοβήθη μήπως τού συμβή κανέν κακόν.Επίσης τό θαύμα μάς τό έβεβαίωσαν oι παριστάμενοι κατά τήν ώραν έκείνην εις τήν Μητρόπολιν κυρίαι Σοφία Παναγουλοπούλου ή Καλισκώτου έκ Πατρών,Ελένη Μπακοπούλου κατοικούσα εις τήν Λεωφόρον ’Αλεξάνδρας,Γιανοϋλα Μανταριώτου καί άλλαι.Περί τήν 8ην έσπερινήν ώραν,ένω ή Εκκλησία ήτο πλήρης πιστών,περίπολος στρατού προσήλθε καί ήθέλησε νά κλείση τήν ’Εκκλησίαν,έξάγουσα τους έκκλησιαζομένους.Θόρυβος έδημιουργήθη καί οί πιστοί έδήλωσαν,ότι έπ’ ούδενί λόγω θά έγκατέλειπον τήν ’Εκκλησίαν.Τήν 9.30′ μ.μ. ώραν,όμως λοχαγός του Πεζικού μετά μαθητών τής Σχολής τής Χωροφυλακής είσήλθον εις τόν Ναόν καί έξέβαλλον έξω τούς Χριστιανούς,θελήσας,όπως κλείση τόν Ναόν.’Εκ τούτου προεκλήθησαν έπεισόδια,διεπληκτήθη δέ εις «Δημοκρατικός» καταφθάσας έπί τόπου,όπως δώση χείρα βοήθειας εις τούς άρνησιθρήσκους μέ ένα πιστόν.Ή ένέργεια αύτη του λοχαγού,ό όποιος ήθέλησε νά έπέμβη καί εις τά Εκκλησιαστικά ζητήματα,έξηρέθισε τούς Χριστιανούς,οί όποιοι έπέμεναν εις τό νά άνοιξη ή Εκκλησία καί νά έπιτραπή ή είσοδός των.Πράγματι,οί Επίτροποι πρό τής άπαιτήσεως ταύτης ήνοιξαν τήν Μητρόπολιν.Ευθύς κατηρτίσθησαν χοροί έκ νέων καί νεάνιδων,οίτινες έψαλλον διάφορα τροπάρια έκ τής Λειτουργίας τού Εύαγγελισμού τής Θεοτόκου.Ή προσέλευσις των πιστών έξηκολούθησε καθ’ δλην τήν νύκτα.Τήν έπομένην ήμέρα,26 Μαρτίου π.έορτ. (9 Άπριλ. ν.ήμ),δηλαδή τήν έπομένη τής Εορτής τού Ευαγγελισμού,οί έφημερίδες έγραφον πάλιν.Ή «Καθημερινή» τού «Αγγέλου Βλάχου, έγραφε:

 

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ.ΑΙ ΣΚΗΝΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ-ΝΕΑΝΙΔΕΣ ΨΑΛΛΟΥΣΑΙ ΤΡΟΠΑΡΙΑ-ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ-Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΕΝΔΙΔΕΙ-ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ-ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

 

Παρ’όλας τάς καταβληθείσας,ύπό του ’Αρχιεπισκόπου ’Αθηνών προσπαθείας,ό Ευαγγελισμός τής Θεοτόκου έωρτάσθη χθές υπό συμπολιτών,έστω καί άνευ ιεροτελεστιών.Επίσης έτηρήθη ύπό τών πιστών καί ό κανών περί «καταλύσεως ιχθύων» κατά τήν χθεσινήν ήμέραν.Ή ζήτησις αύτών εις τήν αγοράν υπήρξε μεγίστη.Άντιθέτως,ο ’Αρχιεπίσκοπος έξέδωκεν αύστηροτάτας διαταγής πρός τούς ιερείς,ίνα μή οΰτοι λειτουργήσουν χθές ή τελέσουν άλλας ιεροτελεστίας έπί ποινή καθαιρέσεως αύτών.’Επίσης,έπειδή ύπήρχεν ή πληροφορία,ότι θά έτελείτο λειτουργία εις τινα ναίσκον παρά τό Παγκράτι,ή Μητρόπολις ειδοποίησε τήν άστυνομίαν νά λάθη τά προσήκοντα μέτρα πρός παρεμπόδισιν πόσης συναθροίσεως πιστών.Έξ άλλου,οί έπίτροποι του Μητροπολιτικού Ναού έζήτησαν άπό το Α΄ άστυνομικόν τμήμα τήν παρελθούσαν νύκτα,όπως άποστείλη δύναμιν καί έκδιώξη τούς παραμένοντας εντός τού ναού προσκυνητής,συνάμα δε, όπως φρουρήση τήν έκκλησίαν καί άπαγορεύση τήν είσοδον τών πιστών.Αλλά ή άστυνομία,όρθότερον τών έπιτρόπων σκεπτόμενη,άπέφυγε νά έπέμβη ίνα μή φανατισθή έτι μάλλον ό κόσμος,ό μή θέλων νά αναγνώριση τήν μεταβολήν τού θρησκευτικού ήμερολονίου.Χθές καθ’ δλην τήν ήμέραν έξηκολούθησεν ή προσέλευσιςτών πιστών εις τον Μητροπολιτικόν ναόν,αί δέ εισπράξεις αύτού,έκ πωλήσεως κηρίων ύπερέβησαν κατά πολύ τάς εισπράξεις προηγουμένων έτών, μολονότι πολλαί γυναίκες ήναπτον λαμπάδας,άγορασθείσας έκ τών κηροπλαστείων,έπειδή ένόμιζον,ότι ό αρχιεπίσκοπος θά είχεν άπαγορεύση τήν πώλησιν κηρίων παρά τών έπιτρόπων τού ναού.Τήν πρωίαν ό κόσμος άνέμενε ματαίως τήν έναρξιν τής λειτουργίας,έπειδή δέ,δέν ένεφανίζετο ίερεύς,διάφοροι νεάνιδες έψαλλον κατανυκτικώτατα τά τροπάρια τής λειτουργίας.’Ακολούθως καί καθ’ όλην τήν ήμέραν νεάνιδες,άναπληρούσαι τούς ιερείς άνενίνωσκον τάς εύχάς τού μεγάλου καί μικρού παρακλητικού κανόνος,ένώ τά έντός τού ναού πλήθη γονυπετή έπαναλάμβανον τά τροπάρια:«Διάσωσον άπό κινδύνων τούς δούλους σου θεοτόκε» καί «Έπίβλεψον έν εύμενία έπί τήν έμήν χαλεπήν τοΰ σώματος κάκωσιν».Προ τής Είκόνος τής θεομήτορος,τής εύρισκομένης κάτωθεν του Τέμπλου,είχεν άφαιρεθή τό ύπάρχον μανουάλιον,πολλοί δε,ώς έκ τούτου έρεθισθέντες έτι μάλλον παρέμενον γονυπετείς προ τής Είκόνος,κρατούντες άνημμένα κηρία.Ό θρησκευτικός φανατισμός του πλήθους τοσούτον είχε κορυφωθή,ώστε άπεπέμφθη διά τής βίας έκ του ναού ύπό τών γυναικών εις,όστις έτόλμησε να είπη,ότι παρήλθεν ή έορτή του Ευαγγελισμού.Ό Αρχιεπίσκοπος συναισθανθείς το γενόμενον άτοπον καί κατόπιν της έπιμονής τού κόσμου έπέτρεψε τήν 6ην άπογευματινήν είς έναν των ίερέων τής Μπτροπόλεως,νά άναγνώση τάς εύχάς τού παρακλητικού κανόνος.


ΔΥΟ ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

 

Παρά τάς διαψεύσεις της Μητροπόλεως,ώς προς τά γενόμενα είς τον Ναόν θαύματα,έγένοντο χθές έτερα δύο.Ούτω ιάθησαν τήν 2αν μεταμεσονύκτιον τής προχθές,ή Μαρία Μαρκέλλα,ήτις άπό ένός ήδη έτους,ήτο κωφάλαλος κατόπιν μηνιγγίτιδος καί ή Αίατερίνη Καρυδάκη ήτις άπό γενετής πάσχουσα έξ έπιληψίας έπαθε τάς φρένας πρό τριετίας,κατά δέ τήν νύκτα δέν ήδύνατο νά διακρίνη άπολύτως τίποτε.Ή Μαρκέλλα ήλικίας 23 έτών είναι έγγαμος καί κατοικεί είς τήν έπί τής πλατείας ’Ελευθερίας οικίαν τού κ.Λαλαούνη,ή δέ Καρυδάκη,έπίσης έγγαμος ούσα είναι ήλικίας 40 έτών καί διαμένει είς τήν έπί τής όδού Διπύλου 23,οικίαν.Τήν τελευταίαν είδε συντάκτης μας έντός τού Ναού,χθές τήν πρωίαν περιστοιχιζομένην ύπό πλήθους γυναικών.Ή Καρυδάκη έρωτωμένη σχετικώς περί τού θαύματος είπε τά έξής:-Το βράδυ δέν βλέπω τίποτε καί μετά τά μεσάνυκτα,χθές ξαφνικά είδα τήν ’Εκκλησία καί τις εικόνες καί μού φάνηκε,ότι έβγήκε άπό μέσα μου ένας καπνός.Άπό τότε έγινα καλά.Είς το άκουσμα τού θαύματος,αί παριστάμεναι γυναίκες σταυροκοπούνται καί γονυπετούν,πολλαί δέ κλαίουσαι ευχαριστούν τήν Θεοτόκον διά τά γενόμενα.Ή σπιτονοικοκυρά τής Καρυδάκη,παρούσα έπιβεβαιοί τήν ασθένειαν ύφ’ής κατείχετο ή ένοικός της, αύτη δέ δίδει όρθάς άπαντήσεις εις τούς έρωτώντας καί φαίνεται τελείως έχέφρων!


Απόσπασμα εκ του ορθοδόξου περιοδικού ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ,του αειμνήστου Μητροπολίτη Πενταπόλεως των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών κ.Καλλιοπίου.


Περιοδικό ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ

Η ΜΑΝΝΑ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ ΒΑΖΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

 

 

Ακούραστος ο γέρο - Πέτρος καθάριζε κρεμμύδια στην πάνυγυρη της Παναγίας για την εσπερινή τράπεζα.Θα έρχονταν πατέρες και ψαλτάδες απο την έρημο να στολίσουν την αγρυπνία.Και πως έκανε ο γέρο -Πέτροςάμα ξεκινούσε τα μέγιστα ανοιξαντάρια του Κουκουζέλη και το Θεοτόκε Παρθένε του Μπερεκέτη!Και όλο σκούνταγε τον Δανιηλ τον Εκκλησιαστικό,να κουνήσει ακόμα πιο δυνατά τον χορό και τον πολυέλαιο!

 
 

-Ω Θεε μου,και πως θα είναι στον παράδεισο,ακούγονταν η φωνή του γέρο-καλόγερου.Παρότι το στασίδι του ήταν μπροστά στα γεροντικά, εκείνος με ευλογία του ηγουμένου στεκόταν σε εκείνα των αρχαρίων,στο στασίδι που στάθηκε,όταν πρωτόρθε στο μοναστήρι.Ώρες όρθος στην Εκκλησία, ομοιοπύρφορο Χερουβείμ,που λάτρευε με σεβασμό τον Θεό Του.-Και δεν μου λες, παππού,τι είναι η Παναγιά για τον κόσμο; ρώτησε ο πατηρ Υπάτιος τον γέροντα. Ο γέρο-Πέτρος άφησε τα κρεμμύδια και το μαχαίρι με μιάς και πήρε ύφος σοβαρό σαν να έβγαζε λόγο.-Εγω πατέρες γράμματα δεν ξέρω,να τα πώ ομορφα και δουλεμένα.Μα αυτή η ιστορία είναι πέρα ως πέρα αληθινή.Σε μένα την είπαν ταπεινοί μοναχοί του Όρους,που ποτέ δεν φιλιώθηκαν με το ψέμα.«Το λοιπόν, κάποτε στον Παράδεισο μπροστά στην όμορφη πόρτα του καθόταν ο Άγιος Πέτρος και καλοδεχόταν τα παιδιά του Θεού,που είχαν κερδίσει τη Βασιλεία.Σαν νύχτωσε,ο Άγιος έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του,πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο.Ύστερα έβαζε τα ονόματά τους πλαι σε εκείνους που ηδη ήταν μέσα απο καιρό και έβρισκε τον αριθμόΤο άλλο πρωι μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε να ανοίξει την πόρτα.Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο.Ενώ αποβραδίς είχε μετρήσει,πως αυτοί που είχαν μπει στον Παράδεισο ήταν δέκα,την άλλη μέρα μετρούσε άλλους 3 παραπάνω.Μα,πως γίνεται αυτό σκεφτόταν.-Μια και δυο πηγαίνει στον αφέντη τον Χριστό και του λέει αυτό,που τον απασχολούσε.-Να φυλάξεις βάρδια είπε ο Χριστός και ο Άγιος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε στο διακόνημά του.Το ίδιο βράδυ ο απόστολος του Θεού φύλαξε κατα την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη απάντηση.-Λοιπόν, είπε ο Κύριος.Το βράδυ...Κύριε....που κλείνει ο Παράδεισος,ανεβαίνει η Μάννα Σου στα τείχη και βάζει τους ανθρώπους απο εκεί.Άμα τελείωσε την διήγησή του ο γέρο Πέτρος,έκανε τον σταυρό του και είπε:Αυτή είναι αδελφοί...η Παναγία μας και ο ρόλος της για τον κόσμο...!

 
Αντιγραφή από το ιστολόγιο YorgoThallassis.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

 

 

Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης (1871-1935):Ο Μασώνος μοιχεπιβάτης του Οικουμενκού Θρόνου,ο τεκτονικός ομόφρονας του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου,ο μεταρρυθμιστής του Εορτολογίου που θέσπισε η Α΄Οικουμενική Σύνοδος,ο διώκτης του Αγίου Νεκταρίου και εγκαινιαστής του σατανικού Οικουμενισμού στην  Ελλάδα.Ο άνθρωπος,που καθ' ομολογίαν του ιδίου στον αείμνηστο π.Φιλόθεο Ζερβάκο:''Έσχισε την Εκκλησία στα δύο''....

 


Τά "Πάτρια" προσφέρουν εις τούς άναγνώστας τά "Χρονικά πρό καί κατά τήν δημιουργίαν τοΰ ήμερολογιακοΰ σχίσματος" μέ πλήρη ιστορικά στοιχεία.Ό άναγνώστης θά διαπίστωση,ότι όλαι αί άναστατώσεις εις τήν ’Εκκλησίαν τά 60 τελευταία έτη προεκλήθησαν άπό τάς επεμβάσεις τών αύτοαποκαλουμένων "Δημοκρατικών" ή "προοδευτικών" δυνάμεων τής Πατρίδος μας,αί όποίαι '''κυβερνούσαν" μέ δικτακτορικάς τάσεις.Άπόδειξις,ότι τό νέον ήμερολόγιον έφηρμόσθη μέ στρατιωτικόν νόμον ύπό τών διαφημιζομένων "Πατέρων τής Δημοκρατίας",Πλαστήρα-Παπαναστασίου,άφοϋ προηγουμένως "έτσιθελικά" έπέβαλλον εις τήν Ελληνικήν ’Ορθοδοξίαν τούς "εκλεκτούς" των.Εις τόν Οικουμενικόν θρόνον,τόν Μελέτιον Μεταξάκην καί εις τήν ’Αρχιεπισκοπήν τών ’Αθηνών,τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον,ερήμην των 'Ιεραρχιών τοΰ Οικουμενικού θρόνου καί τής ’Εκκλησίας τής 'Ελλάδος,παρά τάς έκκρεμούσας έναντίον αύτών Δογματικάς καί Κανονικάς κατηγορίας.’Επίσης άπό τού έτους 1922 μέχρι τοΰ 1935,αί έναλασσόμεναι "Δημοκρατικαί" Κυβερνήσεις,έκτός όλίγων έξαιρέσεων,περιφρονούντες τήν θρησκευτικήν έλευθερίαν τοΰ άτόμου καί "έν όνόματι αύτής" έδιωξαν,προπηλάκησαν,έξώρισαν,έκτύπησαν μέχρι θανάτου και έπέβαλλον μυρίους άλλους βασανισμούς είς τούς πιστούς των 'Ιερών Παραδόσεων.Τί νά είπωμεν διά τόν πρό 30ετίας (1951),φοβερόν και άντιχριστιανεκόν διωγμόν των Γ.Ο.Χ.ύπό τής "Δημοκραττκής" Κυβερνήσεως Σοφ. Βενεζέλου-Γ.Παπανδρέου,κατ’ έντολήν τοϋ τότε Άρχ/που ’Αθηνών Σπυρίδωνος Βλάχου,άξιου διαδόχου τοϋ άρχισχισματικοϋ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου;Τά δεινοπαθήματα τών Γ.Ο.Χ ύπό τών σχισματικών νεοημερολογητών κατά τόν διωγμόν 1951-53,είναι γνωστά και νωπά άκόμη.Θά πρέπει νά χαίρονται οι σημερινοί άπόγονοι τών διωκτών αύτών,διότι τό παπικόν τους έορτολόγιον "στηρίζεται" είς διώξεις Κληρικών καί Λαϊκών,είς κρημνίσματα ’Ιερών Ναών καί Μονών,εις βιαίους άποσχηματισμούς καί "ξυρίσματα" εύλαβών 'Ιερέων,Μοναχών,είς τά δάκρυα καί εις τούς πόνους διωκωμένων Πιστών.Ο Εύλαβής,Μοναχός Άγεορείτης,ό π.Αρσένιος Τσεροζίδης, είς επιστολήν του (1978),μεταξύ τών άλλων μάς γράφει:" Ό π. Άρσένιος Κοττέας πήγε είς τόν Πάγκαλον τό 1926,ό όποιος δέν ήθελε να τόν δεχθή,ήτανε κατά τών Μοναχών."Εβαλε άνθρώπους νά μεσετεύσουν στή γυναίκα τοϋ Παγκάλου καί ούτω τόν έδέχθη μέ άγριον ύφος.-Τι θέλεις καλόγερε;τόν έρώτησε.-Διατί μέ αύτό τό ΰφος μοϋ φέρεσαι; τοϋ άπάντησε ό π. Άρσένιος.Έν συνεχείς τοϋ άράδειασε" τά "τρωτά" του,τά όποια έγνώρεζε μόνον ό ίδιος και άμέσως μαλάκωσε...-Τί θέλεις Γέροντα;τοϋ λέγει.-Νά έπαναφέρης τό παλαιόν ήμερολόγειον!Τότε ό Δικτάκτωρ Πάγκαλος σηκώθηκε καί τοϋ είπε κατηγορηματεκά:'' Έάν σήμερον επαναφέρω τό παλαιόν ήμερολόγεον,αύριον θά είμαι νεκρός!'' Ό "φοβερός” Δικτάκτωρ Πάγκαλος "έφοβήθη" διά τήν ζωήν του,εάν θά έπανέφερε τό Πάτριον Εορτολόγιον!Διότι,ώς έχει άποδειχθή,και,ώς έν συνεχείς εις τά όσα γράφομεν θά τό διαπιστώση ό αναγνώστης,οι δράσται του έκκλησιαστικού πραξικοπήματος τού έτους 1924,"πολιτικο'' καί Ρασσοφόροι,ήσαν πράγματι όργανα "σκοτεινών" δυνάμεων.Καί σήμερον περιτράνως άποδεικνΰεται,ότι ήσαν "πρόδρομοι" τής παναιρέσεως του Οίκουμενισμοΰ,οί όποιοι σύρουν τήν Ελληνικήν’Ορθοδοξίαν άλυσοδεμένη μέ τάς συνεχείς καινοτομίας των,όπισθεν τού έωσφορικού άρματος τού Πάπα τής Ρώμης!

 

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ TOΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ                    

 

Τήν 11ην Σεπτεμβρίου 1922,μετά τήν κατάρρευσιν του Μικρασιατικού μετώπου, έγένετο "έπανάστασις" εις τόν Στρατόν,ύπό τών Συνταγματαρχών Γονατά-Πλαστήρα-Γαρδίκα-Κοιμήση-Παγκάλου καί άλλων.Τήν 14ην Σεπτεμβρίου 1922, ή Α.Μ. ό Βασιλεύς Κωνσταντίνος ό Στρατηλάτης,δι’ έπιστολής του πρός τόν Πρωθυπουργόν Ν. Τριανταφυλλάκον,παρητήθη τοΰ θρόνου καθ’ ότι,ώς έγραφε,''ή έπί τοΰ θρόνου παραμονή μου,κωλύει τούς ισχυρούς φίλους μας άπο τού νά συντρέξωσιν άποτελεσματικώς τήν 'Ελλάδα.Καίτοι δέν συμμερίζομαι ποσώς τήν άντίληψιν ταύτην,έν τούτοις βλέπων,ότι ή σφαλερά αύτη γνώμη τής μερίδος ταύτης άγει τήν Χώραν εις έμφύλιον ρήξεν και θεωρών,ότι ό άλληλοσπαραγμδς θά είναι τό έσχατον καί τελευταΐον πλήνμα κατά τής Ελλάδος, άπεφάσισα πρός άποφυγήν αύτοΰ,νά θυσιάσω έαυτόν καί νά παραιτηθώ,καί παραιτούμαι".Τήν ιδίαν ήμέραν έξεδόθη ''Διάγγελμα" Αυτού,πρός τόν 'Ελληνικόν Λαόν.Τήν ίδιαν έπίσης ήμέραν,έγένετο εις τά ’Ανάκτορα ή όρκομωσία τού νέου Βασιλέως Γεωργίου Β’,ένώπιον τού 'Υπουργείου τοΰ Νικ. Τριαντάφυλλάκου.Τήν 29ην Σεπτεμβρίου 1922,"διωρίσθη" ύπό τής έπαναστατικής ’Επιτροπής πολιτική Κυβέρνησις,ύπό τόν Σωτ. Κροκυδά μέ Υπουργόν Παιδείας καί 'Εκκλησιαστικών τον Ί. Σιώτην.Πρώτη ένέργεια τού Υπουργού τών ’Εκκλησιαστικών Σιώτη ήτο μέ Βασιλικόν Διάταγμα νά "έξαφανίση" τήν ύπ’άριθ. 1983/29-12-1921 καθαιρετικήν άπόφασιν τής Ίεράς Συνόδου τής ’Εκκλησίας τής 'Ελλάδος "κατά τού πρ. Κυτίου καί παρανόμου καί άντικανονικοΰ πρ. Μητροπολίτου ’Αθηνών Μελετίου Μεταξάκη".Ό Μελέτιος Μεταξάκης είχεν έκλεγή τήν 25ην Νοεμβρίου 1921,Οικουμενικός Πατριάρχης "έλέω Βενιζελικών" καί μέ τήν ψήφον 14 μόνον Μητροπολιτών,έναντι 41 άντιδρώντων Μητροπολιτών τοΰ Οικουμενικού θρόνου''.Ητο δέ έπιστήθιος φίλος και συνεργάτης των Πρωτεργατών της "έπαναστάσεως".Τήν 14ην ’Οκτωβρίου 1922,ό 'Υπουργός Ι.Σιώτης έδήλωσε εις τάς έφημερίδας:"τέσσαροι τρόποι ύπάρχουν διά τήν άπομάκρυνσιν τοΰ Μητροπολίτου θεοκλήτου,α) Νά παραιτηθή οίκειοθελώς. β) Νά παυθή διά Β.Δ.γ) Νά τοΰ ύποδειχθή νά παραιτηθή διά λόγους υγείας,μέ τήν βεβαίωσιν,ότι θά λαμβάνη τόν μισθόν τοΰ Μητροπολίτου,καί δ).Νά μεταχειρισθή βίαν κατ’αύτοϋ.Τό ’Υπουργείον θά έκλέξη έναν των μέσων τούτων άναλόγως τής στάσεως του κ. θεοκλήτου".(6).Ό Μητροπολίτης ’Αθηνών θεόκλητος Μηνόπουλος άδιαφορών διά τάς άπειλάς τής "έπαναστάσεως", έζήτησε άπο τήν Ί.Σύνοδον "τρίμηνον άδειαν" τήν όποίαν καί έλαβεν.Ή δοτή Κυβέρνησις των έπαναστατών βιαζομένη νά έπικρατήση καί εις τήν ’Εκκλησίαν, διά των φίλων της,''έξεβίαζε" τήν Ίεράν Σύνοδον νά παραιτηθή!Τήν 16ην ’Οκτωβρίου αί έφημερίδες έγραφον:

 

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΕΤΑΙ ΕΙΣ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ

 

Καί τοϋτο,ίνα τό έπαναστατικό Καθεστώς έκδικηθή τούς Συνοδικούς πού καθήρεσαν τόν Μελέτιον Μεταξάκην.Έγραφον δέ αί έφημερίδες:"Ή σημερινή ’Ιερά Σύνοδος έκδώσασα,τήν κατά τοΰ Πατριάρχου καταδικαστικήν άπόφασιν δέν δύναται νά παραμείνη,κατάς τάς αντιλήψεις του 'Υπουργείου.’Επειδή,όμως ύφίσταται είδικός νόμος,ό όποιος δέν έπιτρέπει τήν παραίτησιν τής Ί. Συνόδου, τό Ύπουργεϊον τής Παιδείας θά προκαλέση Νομοθετικόν Διάταγμα,διά τοΰ όποίου θά καταρνεΐται ό νόμος!".Τήν 20ήν 'Οκτωβρίου 1922 έδημοσιεύθησαν εις τάς έφημερίδας δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας,ό όποίος απειλούσε τόν Μητροπολίτην ’Αθηνών θεόκλητον,ότι,έάν δέν παραιτηθή,θά εύρεθή εις τήν δυσάρεστον θέσιν νά άνακαλέση τό Β.Δ. τής 16ης Νοεμβρίου 1920,διά τοΰ όποίου άνεκαλεϊτο ή καθαίρεσις του κ. θεοκλήτου.Ή έν λόγω "καθαίρεσις" έγένετο ύπό του Μελετίου Μεταξάκη,"έκλεγέντος" Μητροπολίτου ’Αθηνών τόν Νοέμβριον τοΰ 1917 "στερρώς έχομένου τής Βενιζελικής ιδεολογίας!".Τήν 2αν Δεκεμβρίου 1922,όλαι αί ’Αθηναϊκοί έφημερίδες μέ έντυπωσιακούς τίτλους άνέφερον:

 

Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΜΗΝΟΠΟΥΛΟΣ

 

’Εγεννήθη έν Τριπόλει το 1848.'Η οίκογένειά του κατήγετο έκ τοϋ ήρωικοΰ Σουλίου.’Εξελέγην ’Επίσκοπος Σπάρτης.Μετά τον θάνατον του ’Αθηνών Προκοπίου,έξελέγην όμοφώνως την 4 Νοεμβρίου 1901,Μητροπολίτης Αθηνών.Ήτο αυστηρότατος,ώς προς τάς χευροτονίας καί ανύψωσε το Μοναχικον Πολίτευμα περιορίσας μοναχούς καί ’Ιερομονάχους είς τάς Μονάς των. ’Εξεδιώχθη άπο τούς έπαναστάτας καύ άπέθανε είς την Μ.Πετράκη το έτος 1931,γεμάτος πικρίαν δι’όσα κακά έκαμε είς την ’Εκκλησίαν,ο μοιχοεπιβάτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος!

 

Η ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΣ ΤΗΣ IΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 

 

"Εγραφον δέ ότι,"έντός τής ημέρας δημοσιεύεται Νομοθετικόν Διάταγμα τής καθαιρέσεως τοΰ Μητροπολίτου ’Αθηνών κ. θεοκλήτου καί τής παύσεως τής Ίεράς Συνόδου".Τήν ίδίαν ήμέραν διωρίζεται νέα Σύνοδος,άπετελουμένη έκ των Μητροπολιτών:α) Φαναριού καί θεσσαλιώτιδος Εύθυμίου,β)Δημητριάδος Γερμανού,γ) Σύρου,Τήνου Αθανασίου,δ) Ναυπακτίας ’Αμβροσίου καί ε) Τρίκκης Πολυκάρπου,τών τριών τελευταίων φίλα προσκειμένων είς τήν έπανάστασιν.Ή νέα 'Ιερά Σύνοδος,κατ’έντολήν τής έπαναστάσεως άνεγνώρισε τόν Πατριάρχην Μελέτιον Μεταξάκιν,δι’έπιστολής της τήν 16ην Δεκεμβρίου 1922 καί άποκατέστησε τάς σχέσεις μετ' αύτόν.Ό Μεταξάκης πλήρης χαράς "έκδικεϊται", τονίζοντας εις απαντητικόν τηλεγράφημά του:"άντευχόμεθα,όπως ή άδελφή έν Έλλάδι ’Εκκλησία,έπανευροΰσα τόν δρόμον τών Ιερών Κανόνων (!) βαδίση τούτον άπροσκόπτως εις δόξαν Χριστού''.Τήν 12ην Δεκεμβρίου 1922, συνεκροτήθη σύσκεψις εις τό Πολιτικόν Γραφεϊον τής έπαναστάσεως,τής όποιας μετέσχε ό Αρχηγός τής έπαναστάσεως Νικ. Πλαστήρας,ό Πρωθυπουργός Γονατάς Στυλ.,οί Υπουργοί Σιώτης,Ρέντης καί Σιδέρης,καθώς καί άλλοι Κυβερνητικοί παράγοντες,οί όποιοι άπεφάσισαν,έρήμην τής Ίεράς Συνόδου,τήν πλήρωση όκτώ Μητροπόλεων μέ νέους Μητροπολίτας.Πρός τούτο έδόθησαν όδηγίαι πρός τήν πλειοφηφίαν τής Συνόδου διά τά πρόσωπα,τά όποία έπρεπε νά περιληφθοΰν εις τό "τριπρόσωπον" δι’ έκάστην Μητρόπολιν.Ή 'Ιερά Σύνοδος συνελθοΰσα τήν 16ην Δεκεμβρίου 1922 πρότεινε τό "τριπρόσωπον" δι’ έκάστην Μητρόπολιν.Εκ τών 24 προταθέντων Κληρικών,ή έπανάστασις,άγνοήσασα τόν Βασιλέα, έδιάλεξε τούς ίδικούς της φίλους.Παράδειγμα:Διά τήν Ί. Μητρόπολιν Κέρκυρας καί Παξών τό "τριπρόσωπον" ήτο:α) Άρχιμ. Θεολόγος Παρασκευαίδης,β) Άρχιμ. ’Ιγνάτιος Γιαννακόπουλος,καί γ) Διάκονος Άθηναγόρας Σπύρου.Ή έπανάστασις παραβλέψασα τήν σειράν έπιτυχίας εις φήφους,ένέκρινε τόν έκλεκτόν της,τόν Άθηναγόραν Σπύρου,τόν μετέπειτα ’Αμερικής καί κακή τη ''μοίρα'' γενόμενον άργότερον Οικουμενικόν Πατριάρχην.Μεταξύ τών όκτώ,πού έξελέγησαν ήσαν έπίσης καί ό Κορινθίας Δαμασκηνός,ό γενόμενος κατόπιν Άρχ/πος καί Άντιβασιλεύς,ό Ηλείας ’Αντώνιος,ό καθαιρεθείς μετά τήν Κατοχήν έπί κομμουνισμού καί ό νεωτεριστής Καρυστίας Παντελεήμων Φωστίνης.Τήν 26ην Δεκεμβρίου 1922,διά Ν.Δ. διωρίζεται ύπό τής έπαναστάσεως "Μείζων 'Ιερά Σύνοδος" μέ 18 Μέλη,ήτοι,τών 5 Μελών τής Ί.Συνόδου,τών 8 νέων (!) Μητροπολιτών καί έτέρων 5 Μητροπολιτών.Έκ τών 18 Μητροπολιτών-Μελών της Ί.Μείζονος Συνόδου,οί 14 ήσαν φίλοι τής έπαναστάσεως.Τήν 26ην Δεκεμβρίου 1922,διά Β.Δ. διωρίζεται Τοποτηρητής της Μητροπόλεως ’Αθηνών, ό τιτουλάριος έπίσκοπος Ταλαντίου 'Ιερόθεος.Ή έπανάστασις βιαζομένη νά άντικαταστήση τό ίσχύον Ίουλιανόν ήμερολόγιον,μέ τό Γρηγοριανόν (Παπικόν), τοιοΰτον διώρισε ειδικήν πρός τούτο ’Επιτροπήν,όπως μελετήσει τούτο καί άναλόγως "είσηγηθή" εις αυτήν.Ή ’Επιτροπή αύτή άπετελεϊτο άπό τούς Γ.Ν. Κοφινά,υπουργόν τών Οικονομικών,Δ.Αίγινήτην,Διευθ. τού 'Αστεροσκοπείου ’Αθηνών,Άρχιμ. Χρυσόστομον Παπαδόπουλον Καθηγητήν Πανεπιστημίου,Π. Τσιτσεκλή δικηγόρον καί,Άμίλκα Άλεβιζάτον Καθηγητήν Πανεπιστημίου.Ή ’Επιτροπή αυτή συνέταξεν "Έκθεσιν" τήν 16ην Ιανουάριου 1923,τήν όποίαν ύπέβαλλεν προς τό 'Υπουργικόν Συμβούλιον,εις τήν όποιαν,ώς προς τήν 'Εκκλησίαν άναφέρει τά έξείς:«Λαβόντες ύπ’ οψιν,ότι ή Έκκλησία τής Ελλάδος, ώς καί αί λοιποί ’Ορθόδοξοι Αυτοκέφαλοι Έκκλησίαι,ως καί Ανεξάρτητοι έσωτερικώς είναι,όμως εκτενώς συνδεδεμέναι πρός άλλήλας καί ηνωμένοι διά της ’Αρχής τής πνευματικής ένότητος τής Έκκλησίας,άποτελοΰσι μίαν καί μόνην τήν ’Ορθόδοξον Έκκληοίαν,καί συνεπώς ούδεμία τούτων δύναται νά χωρισθή τών λοιπών καί όποδεχθή νέον ήμερολόγιον...!

 

 Μελέτιος Μεταξάκης

 

Η επιφανεστέρα-κατά τούς Νεοημερολογίτας-έκκλησιαστικη μορφή!...

 

Επίσκοπος Κιτίου.

Μητροπολίτης Αθηνών,

’Αρχιεπίσκοπος ’Αμερικής ,

Οικουμενικος Πατριάρχης και...

Πατριάρχης ’Αλεξανδρείας" !...

Άξιος εργάτης τής Μασωνίας και των Αιρέσεων! 

 
 Από τον Έκτο Τόμο του τριμηνιαίου,Ορθοδόξου περιοδικού ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ,του αειμνήστου Μητροπολίτη Πενταπόλεως κ.Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου.Πειραιεύς 1984.Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

  Περιοδικό ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ

 

Ω ΧΑΡΙΣ! Ω ΕΝΕΡΓΕΙΑ! Ω ΠΥΡ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ!

 
 

 Συλλογίσου ἀγαπητέ,πῶς τό Πανάγιον Πνεῦμα,ὅταν κατέβη εἰς τό ὑπερῷον ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν,ὡσάν ἕνας σφοδρότατος ἄνεμος καί βροντή,ἐγέμισεν ὅλον τόν οἶκον,εἰς τόν ὁποῖον ἦσαν καθήμενοι οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι καί ἐπροσηύχοντο· «καί ἐπλήρωσε τόν οἶκον,οὗ ἦσαν καθήμενοι» (Πραξ. β´. 2)· καί τόν ἔκαμεν ὡσάν μίαν κολυμβήθραν,ὡς λέγει ὁ Θεσσαλονίκης Γρηγόριος, διά νά βαπτίσῃ τούς Ἀποστόλους μέ τήν θείαν χάριν του,περί τοῦ ὁποίου τούτου βαπτίσματος προεῖπεν εἰς αὐτούς ὁ Κύριος· «ὑμεῖς δέ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι ἁγίῳ οὐ μετά πολλάς ταύτας ἡμέρας (Πράξ. α´ 5).Ἐπλήρωσε δέ τόν οἶκον,οὗ ἦσαν καθήμενοι, κολυμβήθραν αὐτόν ἀπεργαζομένη πνευματικήν,καί πληροῦσα τήν τοῦ Σωτῆρος ἐπαγγελίαν,ἥν καί αὐτήν ἀναλαμβανόμενος πρός αὐτούς ἔλεγεν,ὅτι Ἰωάννης μέν ἐβάπτισεν ὕδατι,ὑμεῖς δέ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι ἁγίῳ…ἀλλά καί τήν κλῆσιν ἥν αὐτοῖς ἐπέθηκεν,ἐπαληθεύουσαν ἔδειξε· διά γάρ τοῦ ἐξ οὐρανοῦ τούτου ἤχου, ὄντως υἱοί βροντῆς γεγόνασιν οἱ Ἀπόστολοι» (Λόγος εἰς τήν Πεντηκ..Τότε δή τότε αὐτό τό Πανάγιον Πνεῦμα ἐνήργησεν εἰς τούς Ἀποστόλους τρεῖς μεταβολάς (καί αὐταί αἱ μεταβολαί εἶναι κυρίως ὁ καρπός καί τῶν παρόντων πνευματικῶν γυμνασμάτων).Ἡ α´ μεταβολή ἦτο τοῦ νοός τῶν Ἀποστόλων,ἡ ὁποία μετέβαλεν εἰς αὐτούς ἐκείνας τάς πρώτας ἰδέας,ὅπου εἶχον περί τῶν πράγματων τοῦ κόσμου τούτου καί τούς ἔκαμε νά γνωρίσουν καθαρά τό ταπεινόν καί μάταιον τῶν παρόντων ἀγαθῶν,καί ἐξεναντίας νά γνωρίσουν τό μεγαλεῖον καί αἰώνιον τῶν μελλόντων,ὥστε ἐκεῖνοι οἱ ἴδιοι ὅπου ὀλίγον προτήτερα φιλονικοῦσαν ἀναμεταξύ τους ποῖος ἀπό αὐτούς νά ἦτο ὁ πρῶτος καί μεγαλύτερος·

 
 

«ἐγένετο δέ καί φιλονικία ἐν αὐτοῖς τό τίς αὐτῶν δοκεῖ εἶναι μείζων» (Λουκ. κβ´ 24).Ὕστερα ἀφ᾿ οὗ ἔλαβαν τό Πνεῦμα τό Ἅγιον,ἐμετροῦσαν διά μεγάλην εὐτυχίαν,τό νά εἶναι μικρότεροι ἀπό ὅλους· τό νά καταφρονοῦνται ἀπό ὅλους διά τόν Χριστόν καί τό νά λογίζωνται ἀσθενεῖς,μωροί,ἄτιμοι,ὄνειδος,σκύβαλα καί σκουπίδια τοῦ κόσμου καί τῶν ἀνθρώπων· «ἡμεῖς μωροί διά Χριστόν,ἡμεῖς ἀσθενεῖς,ἡμεῖς ἄτιμοι,ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγεννήθημεν,πάντων περίψημα ἕως ἄρτι» (Α´ Κορ. δ´ 10).Τώρα ἀδελφέ στοχάσου ἀνίσως ἔγινε καί εἰς ἐσέ αὐτή ἡ μεταβολή τοῦ νοός διά μέσου τούτων τῶν πνευματικῶν γυμνασμάτων ὅπου ἀνάγνωσες καί ἕως εἰς ποῖον βαθμόν ἔφθασες,διότι ἀνίσως καί ἕως τώρα ἐνόμισες ἕνα μεγάλον καλόν,τό νά σέ τιμοῦν καί νά σέ ἔχουν οἱ ἄνθρωποι εἰς ὑπόληψιν,τό νά ζῇς εἰς τήν καρδίαν πάντων,ἤγουν τό νά σέ ἀγαποῦν ὅλοι,τό νά γυρεύης πάντοτε καινούργιαις ἡδοναῖς καί νά ἐξοδεύης εἰς αὐταῖς τόν καιρόν ὅπου σοῦ ἐδόθη διά νά κερδίσης τά αἰώνια ἀγαθά καί τό νά ζῇς μέ τέλη καί ἀντιρρήσεις κοσμικάς,φανερόν εἶναι ὅτι ὁ νοῦς σου ὡδηγεῖτο ἕως τώρα ἀπό τό πνεῦμα τοῦ κόσμου καί ὄχι ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καί πρέπει διά τοῦτο νά λυπῆσαι καί νά μετανοῇς,διότι ἀπέθανεν ὁ Χριστός καί ἀνέστη καί ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς,ὄχι διά νά σοῦ δώσῃ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου.Aλλά διά νά σοῦ δώσῃ τό Πνεῦμα τό ἰδικόν του καί ἐσύ μέ τήν κακήν ζωήν ὅπου ἔζησες δέν ἔγινες δεκτικός τοῦ θείου του Πνεύματος· «ἡμεῖς δέ οὐ τό πνεῦμα τοῦ κόσμου ἐλάβομεν,ἀλλά τό πνεῦμα τό ἐκ τοῦ Θεοῦ» (Α´ Κορ. β´ 12).Πρέπει ὅμως ἀπό τώρα καί ὕστερα νά εἶσαι ἀποφασισμένος νά κάμνης ὅλα τά ἐναντία,ἤγουν νά ὁδηγῆσαι μέ τάς διδασκαλίας τοῦ Εὐαγγελίου καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,καί νά μή λογιάζῃς ἄλλην τιμήν,παρά ἐκείνην ὅπου σέ μεγαλύνει ἐμπρός εἰς τόν Θεόν καί νά μή ψηφᾷς ἄλλο καλόν,παρά ἐκεῖνο ὅπου σοῦ προξενεῖ τήν ἀπόλαυσιν τοῦ Παραδείσου.Εἶναι καλόν σημάδι πῶς ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἄρχισε νά φωτίζῃ τόν νοῦν σου καί θέλει νά σέ μεταβάλῃ ἀπό ἐκεῖνον ὅπου ἤσουν εἰς ἄνδρα ἄλλον,καθώς εἶναι γεγραμμένον περί τοῦ Σαούλ· «καί ἐφαλεῖται ἐπί σέ Πνεῦμα Κυρίου,καί στραφήσῃ εἰς ἄνδρα ἄλλον» (Α´. Βασιλ. ι´. 6) καί πρέπει διά τοῦτο νά χαίρῃς καί νά εὐχαριστῇς τόν Κύριον ὅπου σέ ἐφώτισε μέ τό Ἅγιόν του Πνεῦμα,διά νά μή περιπατῇς πλέον ὡσάν νήπιος,ἀλλά ὡσάν ἄνδρας τέλειος· «ὅτε ἤμην νήπιος,ὡς νήπιος ἐφρόνουν,ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δέ γέγονα ἀνήρ,κατήργηκα τά τοῦ νηπίου» (Α´. Κορ. ιγ´ 11)· καί διά νά μή ἀκολουθῇς πλέον τό φρόνημα τῆς σαρκός,ὅπου εἶναι θάνατος ἀλλά τό φρόνημα τοῦ Πνεύματος ὅπου εἶναι ζωή· «τό γάρ φρόνημα τῆς σαρκός θάνατος· τό δέ φρόνημα τοῦ Πνεύματος, ζωή καί εἰρήνη» (Ρωμ. η´. 6).Αἰσχύνθητι λοιπόν διά τήν περασμένην ζωήν,ὅπου ἔζησες ὄχι ὡσάν οἰκεῖος τοῦ Χριστοῦ,ἀλλά ὡσάν ξένος καί ἀλλότριος,μέ τό νά μή εἶχες τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή κατά τόν Ἀπόστολον· «εἴ τις Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ οὐκ ἔχει οὗτος, οὐκ ἔστιν αὐτοῦ» (Ρωμ. η´ 9). Καί παρακάλεσαι ταπεινῶς τό Ἅγιον Πνεῦμα νά μεταβάλη τελείως τόν νοῦν σου εἰς τό θεῖον του θέλημα,φωτίζωντάς τον μέ τήν χάριν του.Ὄχι κατά τήν ἐπιφάνειαν ἀλλά κατά βάθος διά νά μή ὑστερηθῇς καί ἐσύ τόν φωτισμόν καί τήν χάριν του, καί νά λέγῃς μέ τόν Δαβίδ· «καί τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου,καί αὐτό οὐκ ἔστι μετ᾿ ἐμοῦ» (Ψαλμ. λζ´ 10)· ἀλλά μᾶλλον νά λαμβάνης ἐπάνω εἰς τόν ἁμυδρότερον φωτισμόν,ἄλλον καθαρώτερον καί λαμπρότερον φωτισμόν καί νά λέγῃς· «ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα φῶς» (Ψαλμ. λε´ 10).Πῶς δέ νά συγκρατῇς τόν φωτισμόν τοῦτον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τόν νοῦν σου καί πῶς νά μή τόν ἀφήσῃς νά σβύσῃ; Ἄκουσον τί σοῦ λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος· καθώς τό φῶς τοῦ λύχνου μέ τό λάδι ἀνάπτει καί συγκρατεῖται,καί ὅταν σωθῇ τό λάδι τότε σβύνει καί αὐτό, ἔτσι καί ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀνάπτει καί μᾶς φωτίζει,ὅταν ἔχωμεν καλά ἔργα,καί ἐλεημοσύνην εἰς τήν ψυχήν μας.Ὅταν δέ τά καλά ἔργα λείψουν καί ἡ ἐλεημοσύνη,ἀναχωρεῖ ἀπό ἡμᾶς καί τό φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· «καθάπερ γάρ τό λυχνιαῖον φῶς ἐλαίῳ κατέχεται καί ἀναλωθέντος τούτου,κᾀκεῖνο σβέννυται, οὕτω δή καί ἡ τοῦ Πνεύματος χάρις,παρόντων μέν ἡμῖν ἔργων ἀγαθῶν,καί ἐλεημοσύνης πολλῆς ἐπιχεομένης τῇ ψυχῇ,μένει καθάπερ ἐλαίῳ κατεχομένη ἡ φλόξ· ταύτης δέ οὐκ οὔσης, ἄπεισι καί ἀναχωρεῖ» (Τόμ. Θ´ λόγος 55). Καθώς καί τό Πνεῦμα Κυρίου ὅπου ἐδόθη εἰς τόν Σαούλ,ἀνεχώρησεν ἀπό λόγου του μέ τό νά μή εἶχε γνώμην ὀρθήν καί ἔργα θεάρεστα·«Πνεῦμα Κυρίου ἀπέστη ἀπό Σαούλ» (Α´. Βασιλ. ις´ 14· διά τοῦτο καί ὁ Παῦλος παραγγέλει γράφων· «τό Πνεῦμα μή σβέννυτε» (Α´. Θεσσ. ε´ 19).Λέγει γάρ ὁ μέγας Βασίλειος καί καθώς ἄλλη μέν θερμότης εὑρίσκεται εἰς τά σώματα καθ᾿ ἕξιν πολυχρόνιος,ἄλλη δέ κατά διάθεσιν ὀλιγοχρόνιος,ἔτσι καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον,εἰς ἄλλους μέν παραμένει καθ᾿ ἕξιν διά τήν στρεότητα τῆς καλῆς των γνώμης,ὡς ἠκολούθησεν εἰς τόν Ἐλδάδ καί Μωδάδ,περί τῶν ὁποίων γράφουσιν οἱ ἀριθμοί,ὅτι ἐπροφήτευον πάντοτε·εἰς ἄλλους δέ μόνον εὑρίσκεται ὡς διάθεσις,καί γρήγορα ἀναχωρεῖ διά τό ἀστερέωτον τῆς γνώμης των,ὡς ἠκολούθησεν εἰς τόν Σαούλ καί εἰς τούς ἑβδομήκοντα πρεσβυτέρους,οἱ ὁποῖοι μίαν φοράν μόνον ἐπροφήτευσαν,καί ὕστερον ἔχασαν τῆς προφητείας τό χάρισμα.Ὡς ἐν σώμασιν ὑγίεια,ἤ θερμότης,ἤ ὅλως εὐκίνητοι διαθέσεις,οὕτω καί ἐν ψυχῇ πολλάκις ὑπάρχει τό πνεῦμα,τοῖς διά τό τῆς γνώμης ἀνίδρυτον εὐκόλως ἥν ἐδέξατο χάριν ἀπωθουμένοις οἷος ὁ Σαούλ καί οἱ πρεσβύτεροι οἱ ἑβδομήκοντα τῶν υἱῶν Ἰσραήλ,πλήν τοῦ Ἐλδάδ καί Μωδάδ· «τούτοις γάρ μόνοις ἐκ πάντων φαίνεται παραμεῖναν τό Πνεῦμα·καί ὅλως εἴ τις τούτοις τήν προαίρεσιν παραπλήσιος» (Κεφ. κς´.Περί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος).Συλλογίσου ἀγαπητέ τήν β´μεταβολήν,ὅπου ἔκαμε τό Πανάγιον Πνεῦμα εἰς τήν καρδίαν τῶν Ἀποστόλων,οἱ ὁποῖοι εἰς τήν ἀρχήν ἦσαν τόσον φιλόζωοι,τόσον φιλόσαρκοι, τόσον δειλοί,ὅπου διά νά φυλάξουν τήν ζωήν τους,ὁ ἕνας ἄφησε τόν διδάσκαλόν του εἰς τό πάθος καί ἔφυγε γυμνός· «καί εἷς τις νεανίσκος ἠκολούθει αὐτῷ περιβεβλημένος σινδόνα ἐπί γυμνοῦ…ὁ δέ καταλιπών τήν συνδόνα γυμνός ἔφυγεν ἀπ᾿ αὐτῶν» (Μαρκ. Ιδ´ 51.(Οὗτος ἦτο ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος,ὅστις ἐφόρει ἕνα μόνον ἱμάτιον εἰς ὅλην του τήν ζωήν,ὡς λέγει ὁ ἱερός Θεοφύλακτος),ὁ ἄλλος τόν ἠρνήθη καί ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀνεχώρησαν· «καί ἀφέντες αὐτόν πάντες ἔφυγον».(Μαρκ. ιδ´. 51).Καί τόσον ἦσαν τρομαγμένοι ὡσάν λαγωοί, ὅπου ἔστεκαν κεκλεισμένοι ἀπό τόν φόβον τους μέσα εἰς τό ὑπερῶον καί δέν ἐτόλμων νά εὔγουν ἔξω σχεδόν εἰς ὅλον τό διάστημα τῶν πεντήκοντα ἡμερῶν ὅπου ἐπέρασαν μετά τήν Ἀνάστασιν,ἀλλ᾿ ἀφ᾿ οὗ κατέβη εἰς αὐτούς τό Ἅγιον Πνεῦμα,μετέβαλε τήν ἀσθένειαν τῆς καρδίας των εἰς ἀνδρείαν καί γενναιότητα.Ὅθεν εὐγῆκαν ἔξω ὡσάν τόσοι ἄφοβοι λέοντες καί ἐκήρυττον τόν ἐσταυρωμένον Ἰησοῦν ἐμπρός εἰς ὅλον τό πλῆθος τοῦ λαοῦ μέ μέτωπον ἀνοικτόν, μέ στῆθος ἀνδρειωμένον καί μέ τόλμην καί παρρησίαν χωρίς νά δειλιάσουν,οὔτε ἀπό φοβερισμούς,οὔτε ἀπό δαρμούς,οὔτε ἀπό βάσανα καί μαρτύρια,οὔτε ἀπό τόν ἴδιον θάνατον· ἀλλ᾿ ἐπεθύμουν ταῦτα πάντα ὡς τρυφάς καί ξεφαντώματα καί ἔχαιρον υπερβολικά,ὅταν τά ἐλάμβανον· «οἱ μέν οὖν ἐπορεύοντο χαίροντες ἀπό προσώπου τοῦ συνεδρίου,ὅτι ὑπέρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ κατηξιώθησαν ἀτιμασθῆναι» (Πραξ. ε´. 41).Τότε ἤθελες ἰδεῖ ἐκεῖνον τόν δειλότατον καί φιλόζωον Πέτρον,ὅπου πρότερον δέν ἠδυνήθη νά ἀκούσῃ χωρίς φόβον οὔτε ἕνα ψιλόν λόγον ἑνός δυστυχισμένου κορασίου,πῶς ἐστάθη μέ τόσην ἀφοβίαν καί τόλμην καί ἐδημηγόρησε μεγαλοφώνως ἔμπροσθεν εἰς ἕνα μυριάριθμον πλῆθος ἀνθρώπων,χωρίς νά στοχάζεται πῶς εἶναι ὁλότελα ἄνθρωποι ἀλλά πῶς εἶναι κνώδαλα καί φυτά ἤ λίθοι,καί μέ τήν δημηγορίαν του εἵλκυσεν εἰς τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ τρεῖς χιλιάδας λαοῦ· «σταθείς δέ Πέτρος σύν τοῖς ἕνδεκα ἐπῆρε τήν φωνήν αὐτοῦ,καί ἀπεφθέγξατο αὐτοῖς» (Πράξ. β´. 14).Τότε ἤθελες ἰδῇ ἐκείνους τούς ἁλιεῖς καί ἀγραμμάτους πλουτισμένους ἀπό τόσην σοφίαν καί σύνεσίν,ὥστε νά κάμνουν τούς σοφούς καί γραμματισμένους νά ἐξίστανται καί νά ἀποροῦν· «καί καταλαβόμενοι,ὅτι ἄνθρωποι ἀγράμματοί εἰσι καί ἰδιῶται ἐθαύμαζον». (Πράξ. δ´ 13).Καί τοῦτο διατί; διότι ἔδωκεν εἰς τήν καρδίαν αὐτῶν χῦμα γνώσεως τό Πνεῦμα τό Ἅγιον,καθώς εἶναι γεγραμμένον περί τοῦ Σολομῶντος· «καί ἔδωκε Κύριος φρόνησιν τῷ Σολομών καί χῦμα καρδίας»(Γ´ Βασιλ. δ´ 29)· καί διότι ''ἥψατο Κύριος καρδίας αὐτῶν ὡς γέγραπτα''(Α´ Βασιλ. ι´ 26).Ὤ χάρις!ὤ ἐνέργεια!ὤ πῦρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,τό ὁποῖον,ὅταν μίαν φοράν ἀνάψῃ τήν καρδίαν,τούς λαγῳούς κάμνει λέοντας,τούς ἀδυνάτους δυνατούς,τούς ἀσόφους σοφούς,τούς πηλίνους κατασκευάζει πυρίνους καί τούς πρῴην ἀνδριάντας μεταβάλλει εἰς ἄνδρας τελείους.Καί τοῦτο εἶναι ἐκεῖνο ὅπου ὁ Θεός ὑπεσχέθη νά δώσῃ διά τοῦ Προφήτου Μιχαίου λέγων· «οὐκ ἔσται ὁ ἐπακούων αὐτῶν,ἐάν μή ἐγώ ἐμπλήσω ἰσχύν ἐκ Πνεύματος Κυρίου» (Μιχ. γ´ 8).Τώρα καί ἐσύ ἀδελφέ,ὅπου ἀναγινώκεις ταῦτα, στοχάσου,ἐάν ἔλαβες αὐτήν τήν γενναιότητα καί θέρμην εἰς τήν καρδίαν σου διά νά μή φοβῆσαι σάρκα, κόσμον καί κοσμοκράτορα,τοῦτο εἶναι σημεῖον πῶς μετεβλήθης ἀπό τό Πνεῦμα Κυρίου,καθώς εἶναι γεγραμμένον· «τότε μεταβαλεῖ τό Πνεῦμα καί διελεύσεται, καί ἐξιλάσεται·αὕτη ἡ ἰσχύς τῷ Θεῷ μου» (Ἀββακ. α´ 11).Στοχάσου,καί ἐάν ἐσύ προτήτερα ἐγύρευες μέ ὅλην τήν ὁρμήν τῶν ἐπιθυμιῶν σου τά ἀγαθά τοῦ κόσμου,τά πλούτη,τάς δόξας,τάς ἡδονάς καί ἐλόγιαζες,ὅτι ἦτο μακαριώτερος ὅποιος εἶχεν ἀπό αὐτά τά ἀγαθά περισσότερα,ἤξευρε,ὅτι ἕως τώρα ἦτο ἡ καρδία σου πεπαλαιωμένη,ἀναίσθητος καί πεπωρωμένη,ὡσάν πέτρα ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ κόσμου καί τῆς σαρκός.Καί λυπήσου διά τοῦτο καί μετανόησον,πώς εἰς τόσους χρόνους τῆς ζωῆς σου,δέν ἔγινες ἄξιος νά λάβῃς διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μίαν καινούργιαν καρδίαν αἰσθητικήν τοῦ συμφέροντός σου,τήν ὁποίαν ὑπεσχέθη νά σοῦ δώσῃ ὁ Θεός· «καί δώσω ὑμῖν καρδίαν καινήν καί πνεῦμα καινόν δώσω ὑμῖν· καί ἀφελῶ τήν καρδίαν τήν λιθίνην ἐκ τῆς σαρκός ὑμῶν καί δώσω ὑμῖν καρδίαν σαρκίνην καί τό πνεῦμά μου δώσω ἐν ὑμῖν» (Ἰεζεκ. λς´. 26).Ἐάν δέ τώρα γυρεύῃς ὅλα τά ἐναντία καί ἀντί νά ὑπερηφανεύεσαι διά τά πλούτη,ἐσύ περισσότερον ταπεινώνεσαι καί χαίρεις εἰς τήν πτωχείαν· ἀντί νά θέλῃς τάς τρυφάς καί τά ξεφαντώματα,ἐσύ ἀγαπᾷς τήν ὀλιγάρκειαν καί ἐγκράτειαν,ἤξευρε,ὅτι τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἄρχισε νά μεταβάλῃ τήν καρδίαν σου εἰς ἄλλην καρδίαν,καθώς εἶναι γεγραμμένον περί τοῦ Σαούλ.«Καί ἐγενήθη ὥστε ἐπιστραφῆναι τῷ ὤμῳ αὐτοῦ ἀπελθεῖν ἀπό Σαμουήλ, μετέστρεψεν αὐτῷ ὁ Θεός καρδίαν ἄλλην».(Α´. Βασίλ. ι´. 9).Ὅθεν εὐφράνθητι καί εὐχαρίστησαι τόν Κύριον,ὅπου διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,ὄχι μόνο σοῦ ἐκαθάρισε τόν νοῦν,ἀλλά καί σοῦ ἐθέρμανε τήν καρδίαν καί θέλει νά σέ μεταβάλῃ ἀπό σαρκικόν εἰς πνευματικόν· ἀπό νήπιον μωρόν, εἰς ἄνδρα σοφόν· καί ἀπό κοσμικόν καί ἐθνικόν,εἰς ἀληθινόν χριστιανόν.Τοιαύτας γάρ θεοπρεπεῖς καί παραδόξους μεταβολάς συνειθίζει νά ἐνεργῇ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον,καθώς θεολογεῖ περί αὐτοῦ ὁ Μέγας Θεολόγος Γρηγόριος·«τοῦτο τό Πνεῦμα (σοφώτατον γάρ καί φιλανθρωπότατον),ἄν ποιμένα λάβῃ,ψάλτην ποιεῖ πνευμάτων πονηρῶν κατεπᾴδοντα καί βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ ἀναδείκνυσιν·ἐάν αἰπόλον συκάμινα κνίζοντα,προφήτην ἐργάζεται·τόν Δαβίδ καί τόν Ἀμώς ἐνθυμήθητι·ἐάν μειράκιον εὐφυές λάβῃ πρεσβυτέρων ποιεῖ κριτήν καί παρ᾿ ἡλικίαν·μαρτυρεῖ Δανιήλ ὁ νικήσας ἐν λάκκῳ λέοντας· ἐάν ἁλιέας εὕρῃ,σαγηνεύει Χριστῷ, κόσμον ὅλον τῇ τοῦ λόγου πλοκῇ συλλαμβάνοντας.Πέτρον λάβε μοι καί Ἀνδρέαν καί τούς τῆς βροντῆς υἱούς τά πνευματικά βροντήσαντας·ἐάν τελώνας, εἰς μαθητείαν κερδαίνει καί ψυχῶν ἐμπόρους δημιουργεῖ· φησί Ματθαῖος, ὁ χθές τελώνης,καί σήμερον εὐαγγελιστής· ἐάν διώκτας θερμούς, τόν ζῆλον μετατίθησι,καί ποιεῖ Παύλους ἀντί Σαύλων καί τοσοῦτον εἰς εὐσέβειαν,ὅσον εἰς κακίαν κατέλαβε». (λογ. Εἰς τήν Πεντηκοστήν).Ἐντράπου λοιπόν ἀδελφέ,διότι ἕως τώρα ἤσουν μακράν ἀπό τέτοιους συλλογισμούς, πορευόμενος ἐν τοῖς κακοῖς θελήμασι τῆς καρδίας σου καί μή δίδωντας τόπον εἰς αὐτήν, διά νά κατοικήσῃ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον· καί συντόμως εἰπεῖν,διότι ἔζησες ὡσάν ἕνας ψυχικός μόνον ἄνθρωπος,ὅς οὐ δέχεται τά τοῦ Πνεύματος· «μωρία γάρ αὐτῷ ἐστι καί οὐ δύναται γνῶναι» (Α´. Κορ. β´ 14).Κάμε ἀπόφασιν εἰς τό ὑπόλοιπον τῆς ζωῆς σου,νά μή λυπήσης πλέον τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μέ καμμίαν ἄτακτον καί κακήν ὄρεξιν τῆς καρδίας σου,κατά τήν παραγγελίαν,ὅπου σοῦ δίδει ὁ Ἀπόστολος· «καί μή λυπῆτε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. δ´. 30)· μηδέ νά ἐναντιωθῇς ὡς σκληροκάρδιος εἰς τό Ἅγιον αὐτοῦ θέλημα,κατά τούς σκληροκαρδίους ἐκείνους Ἑβραίους,πρός τούς ὁποίους εἶπεν ὁ Στέφανος· «σκληροτράχηλοι καί ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ καί τοῖς ὠσίν· ὑμεῖς ᾀεί τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτετε» (Πράξ. ζ´. 51)· ἀλλά νά δώσῃς ὅλην τήν καρδίαν σου εἰς αὐτό μέ ὅλας της τάς ἐπιθυμίας διά νά ἐνοικήσῃ καθώς αὐτό τό ἴδιον πνεῦμα σέ προστάζει λέγον· «υἱέ δός μοι τήν καρδίαν» (Παροιμ. κγ´. 26).Θέλεις δέ δώσει τήν καρδίαν σου εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον,ἐάν μελετᾷς πάντοτε εἰς αὐτήν τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ μέ μίαν ἀδιάλειπτον προσευχήν. Ἐπειδή τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μολονότι καί ἐκπορεύεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός, ὅμως εἶναι καί λέγεται καί Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ διά τήν ὁμοουσιότητα καί ἐν τῷ Υἱῷ ἀναπαύεται καί χαίρει,ὅταν αὐτός ὀνομάζεται· «ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τό Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ἐν ταῖς καρδίαις,κράζον ἀββᾶ ὁ Πατήρ»·(Γαλ. δ´. 6)·''ἵνα διά τῆς τοιαύτης νοερᾶς καί πνευματικῆς προσευχῆς,ἐν μέν τῷ Πνεύματι θεωρῇς τόν Υἱόν,ἐν δέ τῷ Υἱῳ θεωρῇς τόν Πατέρα",ὡς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος· καί ἵνα καταξιωθῇς διά τῆς τοιαύτης νοερᾶς ἐργασίας,νά εὕρῃς καί νά ἰδῇς νοερῶς τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,τήν ὁποίαν ἔλαβες μέν διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, τήν ἔχωσες δέ ὡσάν σπινθῆρα μέσα εἰς τά πάθη καί ἁμαρτίας.Καί τέλος πάντων, ἐπειδή καί τό Πανάγιον Πνεῦμα· ὁ ἄλλος παράκλητος,τό συμπληρωτικόν πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος· ὁ χορηγός πάντων τῶν χαρισμάτων ἡ ζωή τῶν ζώντων· ἡ κίνησις τῶν κινουμένων· καί ἡ τελειότης ἁπάντων τῶν ὄντων, ἠθέλησεν ἐκ μόνης τῆς φιλανθρωπίας του νά εἰδοποιήσῃ εἰς τήν καρδίαν σου τάς πρώτας γραμμάς καί τό πρῶτον σχέδιον τῆς χάριτός του,παρακάλεσαί τον νά μή σέ ἀφήσῃ ἀτελῆ ἀλλά νά φέρῃ εἰς τελειότητα αὐτήν τήν εἰδοποίησιν καί τό ἔργον ὅπου ἄρχισεν εἰς ἐσέ,χαρίζωντάς σου τό χάρισμα τῆς διαμονῆς καί τῆς μέχρι τέλους ὑπομονῆς ἐν τῇ αὐτοῦ χάριτι,τό ὁποῖον χάρισμα εἶναι τό μεγαλύτερον ἀπό ὅλα τά χαρίσματα καί αὐτό μόνον συνιστᾷ καί ἐπισφραγίζει τόν ἑκάστου προορισμόν κατά τούς θεολόγους καί διά τοῦ χαρίσματος τούτου νά σέ ἀξιώσῃ ἀπό ἐδῶ ἀκόμη,νά γίνῃς ὅλος πνευματικός,ὅλος αγγελοειδής,ὅλος ἅγιος καί υἱός Θεοῦ,καί Θεός κατά χάριν,ἀπ᾿ ἐκεῖ ὅπου εἶσαι τώρα γῆ καί σποδός· καθώς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος· «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελθόν εἰς ψυχήν ἀνθρώπου,ἔδωκε μέν ζωήν, ἔδωκε δέ ἀθανασίαν·ἤγειρε κείμενον·τό δέ κινηθέν κίνησιν ἀΐδιον ὑπό Πνεύματος Ἁγίον,ζῶον ἅγιου ἐγένετο· ἔσχε δέ ἄνθρωπος ἀξίαν πνεύματος εἰσοικισθέντος ἐν αὐτῷ προφήτου,ἀποστόλου,ἀγγέλου Θεοῦ,ὤν πρό τοῦ, γῆ καί σποδός»· (ὁμιλ. Περί τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου,ἧς ἡ ἀρχή,ἐνθυμηθῶμεν πᾶσα ψυχή).Συλλογίσου ἀγαπητέ τήν γ´μεταβολήν,ὅπου ἐνήργησε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εἰς τήν γλῶσσαν τῶν Ἀποστόλων· διότι ἐκεῖνοι,ὅπου προτήτερα δέν ἐλαλοῦσαν ἄλλο παρά γήϊνα καί χαμερπῆ διά δόξας καί τιμάς προσωρινάς καί ματαίας· «δός ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καί εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου» (Μάρκ. ι´. 37)· ἐκεῖνοι ὅπου ἐλάλουν περί τοῦ Χριστοῦ ταπεινά καί εὐτελῆ· «ἐπιστάτα,καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὦδε εἶναι καί ποιήσωμεν σκηνάς τρεῖς,μίαν σοί καί Μωσεῖ μίαν καί μίαν Ἠλίᾳ»(Λουκ. θ´. 33).Ἐκεῖνοι,ὅπου πρότερον ἔφθασαν ἕως καί νά συμφωνήσουν μέ τόν Ἰούδαν καί νά κατηγορήσουν τήν εὐλογημένην ἐκείνην Μαρίαν καί νά θυμωθοῦν καταπάνω της,διότι ἄλειψε τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ μέ τόσον πολυέξοδον μῦρον,λέγοντες μέ ἀγανάκτησιν· «εἰς τί ἡ ἀπώλεια αὕτη τοῦ μύρου γέγονεν;ἠδύνατο γάρ τοῦτο πραθῆναι ἐπάνω τριακοσίων δηναρίων καί δοθῆναι πτωχοῖς καί ἐνεβριμῶντο αὐτῇ»(Μάρκ. ιδ´. 4).Αὐτοί λέγω οἱ ἴδιοι, ὕστερα ἀπό τόν ἐρχομόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,δέν ἐλαλοῦσαν πλέον δι᾿ ἄλλο, παρά διά τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ,διά ὑψηλά καί μεγάλα πράγματα διά τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν,διά τήν θεολογίαν τῆς Ἁγίας Τριάδος,διά τό ἀκατανόητον μυστήριον τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας· διότι εἶναι Θεός ἀληθινός ὁ Χριστός· μέ ρητορικήν ἀνήκουστον,μέ ἐλευθεροστομίαν ἀσύγκριτον καί μέ γλῶσσας διαφόρους· «ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ"(Πράξ. β´ 11).Τώρα στοχάσου ἐσύ ἀγαπητέ τά λόγια,ὅπου ὡμιλοῦσες προτήτερα ἀπό τά παρόντα γυμνάσματα,καί τά λόγια ὅπου πρέπει τώρα νά λαλῇς, διά νά λάβῃς καί ἐσύ τήν μεταβολήν αὐτήν τῆς γλώσσης ἀπό τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· τήν γλῶσσαν σοῦ τήν ἔδωκεν ὁ Θεός ἀδελφέ ὄργανον διά νά λαλῇς ὅλα τά καλά,ὄχι τά κακά.Ὅθεν πρέπει νά τήν μεταχειρίζεσαι καί ἐσύ κατά τόν σκοπόν,ὅπου ὁ Θεός σοῦ τήν ἔδωκεν· ἤγουν εἰς τό νά δοξολογῇς καί νά αἰνῇς μέ αὐτήν πάντοτε τόν Θεόν,καί νά μελετᾷς τά θεῖα του λόγια καθώς γέγραπται· «πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσεται,ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός» (Φιλιπ. β´ 11).Καί πάλιν «καί ἡ γλῶσσά μου μελετήσει τήν δικαιοσύνην σου,ὅλην τήν ἡμέραν τόν ἔπαινόν σου»(Ψαλμ. λδ´. 32)· καί ὄχι εἰς τό νά λαλῇς λόγια ἀνευλαβῆ κατά τοῦ Θεοῦ καί εἰς τό νά ὀνομάζῃς τό θεῖον του ὄνομα εἰς πράγματα μάταια· «οὐ λήψῃ γάρ φησι τό ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπί ματαίῳ» (Ἐξοδ. κ´. 7),εἰς τό νά κατηγορῇς καί νά μέμφεσαι τόν ἑαυτόν σου καί ὄχι εἰς τό νά τόν ἐπαινῇς μόνος σου «ἐγκωμιαζέτω σε ὁ πέλας καί μή τό σόν στόμα· ἀλλότριος, καί μή τά σά χείλη» (Παροιμ. κζ´. 2).Εἰς τό νά συμβουλεύῃς τόν ἀδελφόν σου ὅλα ἐκεῖνα ὅπου εἶναι συμφέροντα εἰς τήν σωτηρίαν του καί νά στερεώνῃς εἰς τό καλόν καί τήν ἀρετήν,καί ὄχι εἰς τό νά ἀκονᾷς,ὡς μάχαιραν τήν γλῶσσάν σου κατ᾿ αὐτοῦ περιπαίζωντάς τον,κατηγορῶντάς τον καί ὑβρίζωντάς τον καταφρονητικῶς μέ θυμόν·«ἠκόνησαν,ὡς ραμφαίαν τήν γλῶσσαν αὐτῶν» (Ψαλμ. ξγ´. 30) ἤ καί δίδωντάς του κακάς συμβουλάς μέ λόγια ἁπαλά μέν καί φιλικά,ἐπίβουλα δέ καί ἐχθρικά,διά νά τόν κακοποιήσῃς καί νά τόν βλάψῃς· «ἡπαλύνθησαν οἱ λόγοι αὐτῶν ὑπέρ ἔλαιον καί αὐτοί εἰσι βολίδες»(Ψαλμ. νδ. 24).Καί διά νά εἰπῶ μέ ἕνα λόγον,εἰς τήν γλῶσσάν σου πρέπει νά ἔχῃς τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ,τά λόγια τῆς παλαιᾶς καί νέας Γραφῆς· τά περί τῆς θείας προνοίας· τά περί τῆς κρίσεως· καί τά περί τῆς ἀγαθότητός του· καί ὅλαι αἱ συνομιλίαι σου νά ᾖναι περί πνευματικῶν καί θείων πραγμάτων καί περί ὠφελείας ψυχικῆς. Ἐάν περί τοιούτων μεταχειρίζεσαι τήν γλῶσσάν σου,ἤξευρε,ὅτι ὁ Κύριος ἔπλασε νοερῶς τήν ἰδικήν σου γλῶσσαν,καθώς ἔπλασε ποτέ καί τοῦ κωφοῦ καί μογιλάλου· «καί πτύσας ἥψατο τῆς γλώσσης αὐτοῦ…καί ἐλύθη ὁ δεσμός τῆς γλώσσης αὐτοῦ»(Μάρκ. ζ´ 33).Καί εἶναι καλόν σημάδι,ὅτι ἄρχισε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον νά μεταβάλῃ καί τήν ἰδικήν σου γλῶσσαν,καί νά λαλῇ αὐτό δι᾿ αὐτῆς,ὡς ποτέ ἐλάλει καί διά τῶν Ἀποστόλων καί διά τοῦ Δαβίδ «Πνεῦμα Κυρίου ἐλάλησεν ἐν ἐμοί καί ὁ λόγος αὐτοῦ ἐπί γλώσσης μου» (Β´. Βασιλ. κγ´. 2).Ἐντράπου λοιπόν ἀδελφέ,πῶς,ἕως τώρα ἐλάλεις,ὡσάν ἕνας σαρκικός καί νήπιος καί ὄχι ὡσάν πνευματικός καί τέλειος ἄνδρας· «ὅτε ἤμην νήπιος,ὡς νήπιος ἐλάλουν» (Α´. Κορ. ιγ´ 11) καί ἡ γλῶσσά σου ἐμελέτα τήν ἀδικίαν,καθώς λέγει ὁ Ἡσαΐας· «ἡ γλῶσσα ἡμῶν ἀδικίαν μελετᾷ» (νθ´. 3).Ἀποφάσισαι εἰς τό ἑξῆς νά μή ἀφήνῃς νά εὔγουν ἀπό τό στόμα σου λόγια σαπρά,λόγια γελοιώδη καί μάταια,ἀλλά ὠφέλιμα καί σωτηριώδη πρός οἰκοδομήν τῶν ἀκουόντων,καθώς σοῦ παραγγέλει ὁ Ἀπόστολος·

 

 

«πᾶς λόγος σαπρός ἐκ τοῦ στόματος ἡμῶν μή ἐκπορευέσθω,ἀλλ᾿ εἴ τις ἀγαθός πρός οἰκοδομήν ἵνα δῷ χάριν τοῖς ἀκούουσιν» (Ἐφέσ. δ´ 29)· διότι ὁ λόγος εἶναι σκιά τοῦ ἔργου,καθώς εἶπεν ἕνας σοφός (Οὗτος ἐστίν ὁ Δημόκριτος εἰπών· «λόγος ἔργου σκιή»)· καί οἱ λόγοι οἱ κακοί προξενοῦν καί τά ἔργα τά κακά,καθώς καί ἐκ τοῦ ἐναντίου οἱ λόγοι οἱ καλοί προξενοῦν καί τά ἔργα τά καλά.Διά τοῦτο εἶπε καί ὁ Σολομών,ὅτι εἰς τό χέρι τῆς γλώσσης στέκεται ἡ ζωή καί ὁ θάνατος· «θάνατος καί ζωή ἐν χειρί γλώσσης» (Παροιμ. ιη´. 21).Καί καθώς,ὅποιος βαστᾷ μυρωδικά καί τόν ἑαυτόν του εὐωδιάζει καί τούς ἄλλους ὁμοίως και,ὅποιος βαστᾷ βρωμερά καί τόν ἑαυτόν βρωμίζει καί τούς ἄλλους· τοιουτοτρόπως και,ὅποιος λαλεῖ τά καλά λόγια,ἤ τά κακά καί τόν ἑαυτόν του ὠφελεῖ,ἤ βλάπτει καί τούς ἀκούοντάς του.Καί τέλος πάντων,παρακάλεσαι τό Πνεῦμα τό Ἅγιον νά δυναμώσῃ τοῦτο, ὅπου ἄρχισε νά ἐνεργῇ εἰς ἐσέ· «δυνάμωσον ὁ Θεός τοῦτο,ὅ κατειργάσω ἐν ἡμῖν» (Ψαλμ. ξζ´. 31)· καί νά δείξῃς μίαν τελείαν μεταβολήν εἰς τήν γλῶσσάν σου διά τῆς χάριτός του,ὥστε νά μή σέ ἀφήσῃ νά σφάλῃς πλέον μέ αὐτήν εἰς κανένα λόγον ἄπρεπον· «εἴ τις ἐν λόγῳ οὐ πταίει,οὗτος τέλειος ἀνήρ (Ἰακώβ. γ´. 2)· ἀλλά νά μεταχειρισθῇ τήν γλῶσσάν σου,ὡσάν ἕνα κονδύλι,διά νά τήν κινῇ μέ τήν δεξιάν του εἰς τό νά λαλῇς ἐκεῖνα μόνον,ὅπου αὐτό θέλει καί βούλεται· ὥστε ὅπου, σύ μέν νά λέγῃς· «ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου» (Ψαλμ. μδ´ 2)· ἐκεῖνοι δέ,ὅπου σέ βλέπουν καί σοῦ ἀκούουν,νά λέγουν· «αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ ὑψίστου». (Ψαλμός 10)!...

 
Αντιγραφή από το ιστολόγιο Άγια Μετέωρα.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Λόγος του Αγίου πατρός στην Πεντηκοστή.

 

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

 

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ 1924

 

 

Μητροπολίτης Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος:Ο μεταρρυθμιστής της εορτολογικής καινοτομίας,ο διώκτης ενός παποκαισαρικού κράτους,που συνεργούντος του Χωροφύλακα φυλάκιζε,εξόριζε και διαπόμπευε δημοσίως τους εμμένοντας στην Πίστη των Πατέρων τους,Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

 
 

 Περιοδικό:''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ'', του αειμνήστου Μητροπολίτη Πενταπόλεως κ.Καλλιοπίου της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.Τεύχος 1,Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 1976,Έτος Α΄,Σελίδες 5-8.

 

 Ο υπερ80ούτης σεβαστός γέρων κ. Ανδρέας Βαπορίδης,ιδρυτής και πρώτος Πρόεδρος του τότε ''Συλλόγου των Ορθοδόξων'',διηγείται,πως οι πρώτοι Παλαιοημερολογίται εόρτασαν τα πρώτα ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ,το έτος 1924.πρώτον έτος του ημερολογιακού σχίσματος.

 
 

Το πρώτον έτος του ημερολογιακού σχίσματος διήλθομεν δυσκόλους καιρούς.Αι δισκολιάι δι΄όλους ημάς,οι οποίοι με την βοήθεια του Θεού παρέμειναν πιστοί εις το Πάτριον Ορθόδοξον Εορτολόγιον ήσαν οι εξείς:α.Τα σκληρά μέτρα της τότε Επαναστατικής Κυβερνήσεως,τα οποία είχε λάβει εναντίον μας.β.Η άγρυπνος και συστηματική παρακολούθησή μας υπό των οργάνων του Μητροπολίτου Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου.Ταύτα δι΄εκάστην εκκλησιαστικήν μας συνάθροισιν εις Παρεκκλήσια έξωθεν των Αθηνών,ειδοποίουν τας αστυνομικάς αρχάς,που κατεύθανον με την στερεότυπον διαταγήν να μας διαλύσουν.γ.Η σχεδόν παντελλής έλλειψις ομοφρόνων Ορθοδόξων Ιερέων καθώς και μονίμου Ιερού Ναού προς επιτέλεσιν των θρησκευτικών καθηκόντων μας.Παντού και τα πάντα,τα ''έσκιαζε η φοβέρα'' (τη βοηθεία του ξίφους της Επαναστάσεως) του σχισματικού Μητροπολίτου Παπαδοπούλου και τα ''πλάκωνε η σκλαβιά'' του ημερολογιακού σχίσματος.Από την 10ην Μαρτίου 1924,η οποία εγένετο αυτομάτως 23ην Μαρτίου,με την πρόσθεσιν των 13 ημερών οι πρώτοι αντιδράσαντες εις την ημερολογιακήν καινοτομίαν,εν Χριστώ αδελφοί, συνέστησαν Σωματείον υπό τον τίτλον ''Σύλλογος των Ορθοδόξων''.Τούτον αργότερα κατά το έτος 1926 διεδέχθη η Ιερά Κοινότης των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.Η Διοίκησις του νεουδρυθέντος ''Συλλόγου των Ορθοδόξων'' αντέδρασε με όλα αυτής πενιχρά μέσα,κατά της ημερολογιακής καινοτομίας,με την διαφώτισιν των Ελλήνων,με εντύπους διαμαρτυρίας και με συγκεντρώσεις εν κλειστώ χώρω,όπου ελάμβανον χώραν διαφωτιστικαί ομιλίαι.Τοιαύται εγένοντο συχνά ιδίως εις την Αίθουσαν των Εμποροϋπαλλήλων,παρά την πλατείαν Μητροπόλεως.Ομιληταί υπήρξαν πολλοί.Μεταξύ δε αυτών και πολλά αξιόλογα στελέχη του Επιστημονικού κόσμου,όπως π.χ. ο Ιστορικός και Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών,Π.Καρολίδης,ο Μέγας Χαρτοφύλαξ της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Εμμ.Γεδεών,όστις πάντοτε εις τας ομιλίες του ετόνιζε χαραχτηριστικώς,ότι μας ''φραγγέψανε''.Ο Κων.Ψάχος,Καθηγητής της Βυζαντινής μουσικής εν τω Ωδείω των Αθηνών και άλλοι.Ως ανέφερα ανωτέρω, επάσχομεν περισσότερον από έλλειψιν Ιερέων.Διότι,ως γνωστόν,λόγω των σκληρών μέτρων που είχε λάβει,τόσον η Μητρόπολις Αθηνών,όσο και η Επανάστασις,ουδείς Ιερεύς ετόλμα,όχι μόνον να ορθώσει το ανάστημά του κατά του σχίσματος,αλλά,ούτε καν να ομιλήσει.Παρ΄όλα,όμως αυτά,κατά τον Αύγουστον του 1924,δύο Ιερείς,οι αείμνηστοι π.Παρθένιος ο Ιβηρίτης και ο π.Ιωάννης Φλώρος ετόλμησαν να είπουν το μεγάλον και αποφασιστικόν Όχι και εις τον Μητροπολίτην και εις στο σχίσμα,και ετέθησαν Πνευματικοί Αρχηγοί των Μελών του Συλλόγου των Ορθοδόξων.Με τους Ιερείς αυτούς εκτελούσαμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα τας Κυριακάς και Εορτάς εις τα πέριξ των Αθηνών,διάφορα Εξωκκλήσια.Και ούτω εφθάσαμεν εις τας παραμονάς της Μεγάλης Εορτής των Χριστουγέννων.Οι πιστοί,οι ακολουθούντες το Πάτριον Εορτολόγιον επλήθυνον,διότι ''ο Κύριος προσετίθει τους σωζόμενους καθ΄ημέραν τη Εκκλησία'' Πράξ.Β΄,47) και κατά τους μετριοτέρους υπολογισμούς μας ο αριθμός των Πιστών έφθανε μόνον εις τας Αθήνας και τον Πειραιά τας 5.000 ψυχών και άνω.Έπρεπε λοιπόν,όλο αυτό το πλήθος των Πιστών να εορτάσει την μεγάλην Εορτήν των Χριστουγέννων,και να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων.Διά τούτον,λοιπόν τον λόγον,το Διοικητικόν Συμβούλιον του Συλλόγου των Ορθοδόξων συνεδρίαζε κάθε βράδυ,άλλοτε εις το ιδικόν μου εργαστήριον εις την οδόν Βλαχάβας και άλλοτε εις την οικίαν του αειμνήστου Σιδέρη.Επροτάθη υπό ενθέρμων  ζηλωτών να καταλάβομεν  αυτόν τούτον τον Μητροπολιτικόν Ναόν ή τον Ιερόν Ναόν  της Γεννήσεως του Χριστού εις του Ψυρρή.Μετά από πολλάς συνεδριάσεις και συζητήσεις επικράτησε και απεφασίσθη η εξής συνετή πρότασις:Τα πρώτα Ορθόδοξα Χριστούγεννα του έτους 1924,να εορτασθούν εις το ιερόν Παρεκκλήσιον του Αγίου Θεράποντος εις το Γουδί έξωθεν των Αθηνών.Εγκαίρως ειδοποιήθησαν οι Πιστοί των Πατρίων Παραδόσεων περί του ναού ένθα θα εωρτάζοντο τα Χριστούγεννα,και την νύκτα των Χριστουγέννων,πλέον των τριών χιλιάδων Πιστών υπερπλήρωσαν τόσον τον Ναόν,όσο και τον γύρω χώρον,ανάψαντες μάλιστα και φωτιές δια να θερμαίνονται.Μετά το μεσονύκτιον,και,ενώ εψάλλετο η ακολουθία του Όρθρου των Χριστουγέννων και ο π.Παρθένιος επιτελούσε την αγίαν Προσκομιδήν,κατέφθασε δύναμη Χωροφυλακής και στρατού με επί κεφαλήν τον στρατιωτικόν Φρούραρχον Αθηνών και περιεκύκλωσαν τους εκκλησιαζομένους.Η διαταγή που είχεν ήτο ρητή.Να συλληφθεί ο Ιερεύς και να διαλυθεί έστω και βιαίως το συγκεντρωμένον πλήθος.Είπεν επίσης ο Φρούραρχος,ίσως προς εκφοβισμόν,ότι εν ανάγκη δεν θα εδίσταζε να κάμει και χρήσιν των όπλων.Ουδείς εκ των εκκλησιαζομένων εκινήθη,οι δε ψάλται παρέμειναν απαθείς εις τας απειλάς και συνέχισαν να ψάλλουν,ενώ ο Ιερεύς με την αγίαν Λόγχην εσυνέχισεν εν τη αγία Προσκομιδή να μνημονεύει ''υπέρ ζώντων και τεθνεώτων''.Εμπρός εις την αποφασιστικήν αυτήν άρνησιν τούτων,ο Φρούραρχος Αθηνών έφυγε μόνος του,αφού εγκατέστησε φρουρούς-στρατιώτας με ''εφ΄όπλου λόγχη'',τόσον εντός του Ναού,όσον και εκτός τούτου.Μετά από μίαν περίπου ώραν επανήλθεν με νέαν εντολήν,προφανώς του Μητροπολίτου,την οποίαν ανήγγειλεν εις τον Ιερέα και εις τους ψάλλοντας.-Εάν εορτάσετε τον Τίμιον Πρόδρομον (εξημέρωνε η εορτή του Τιμίου Προδρόμου με το νέον ημερολόγιον),θα σας αφήσω να λειτουργήσετε!Εις περίπτωσίν,όμως,που επιμένετε να εορτάσετε Χριστούγενναθα θα διατάξω να σας διαλύσουν δια της βίας!-Ημείς έχομεν Χριστούγεννα σήμερα,όπως και τα Ιεροσόλυμα.Οι Φράγκοι εορτάζουν σήμερα τον Πρόδρομον!ακούστηκαν φωνές από το πλήθος.Τότε ο Φρούραρχος απευθύνθη προς τον λειτουργούντα Ιερέα και τον απείλησε ότι θα τον συλλάβει.-Μόνον ''σούρνοντας'' και ντυμένον με τα Ιερά Άμφια και με την αγίαν Λόγχην στο χέρι,θα με βγάλετε από το Άγιο Βήμα,απήντησε ο Ιερεύς.Βλέπων ταύτα ο Φρούραρχος και φοβούμενος τυχόν αιματοκύλισμα,υπεχώρησε και μας άφησε να εορτάσομεν τα Ορθόδοξα Χριστούγεννα,το πρώτον έτος του Σχίσματος.

 

 Με ασυγκράτητον κατάνυξιν προσήλθεν όλο εκείνο,το πλήθος των πανηγυριστών εις το τέλος της Θείας Λειτουργίας ησύχως και μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων.Δύο ώρας,πριν ξημερώσει και πριν αλληλοευχηθώμεν ''Χρόνια Πολλά'',και ''Του χρόνου ελεύθεροι'',επεστρέψαμεν όλοι εις τους οίκους μας,ως άλλοι ''Ποιμένες της Βηθλεέμ...δοξάζοντες και αινούντες τον Θεόν επί πάσιν οις ήκουσαν και είδον'' (Λουκά β΄). 

 
 
Εισαγωγή στο διαδίκτυο,επιμέλεια κειμένου και μεταφορά στο μονοτονικό σύστημα,ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Απόσπασμα 1ου τεύχους,του ιστορικού περιοδικού ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ,του αειμνήστου Μητροπολίτη Πενταπόλεως των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών κ.Καλλιοπίου.Άριθμός Τεύχους 1,Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 1976,Έτος Α΄,Σελίδες 5-8.

 

 

Περιοδικό ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ

 

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΨΩΝΙΖΕ ΣΤΑΦΥΛΙΑ

 

 

Ο πόθος του Οσίου Επιφανίου ήταν να ξαναδεί τον μεγάλο ασκητή Ιλαρίωνα,που είχε αναχωρήσει προ καιρού για την Κύπρο,αλλά κι η επιθυμία του να αποφύγει όλους εκείνους,που τον πολιορκούσαν και τον πίεζαν να γίνει επίσκοπος,τον ώθησαν να ταξιδέψει κι αυτός στην Κύπρο.Ήταν τότε περίπου 57 χρόνων.Αφού ο άγιος πήρε μαζί του δύο συνοδούς πήγε πρώτα στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησε τον Τίμιο Σταυρό και μετά μπήκε σ' ένα πλοίο,που τους έφερε στην Πάφο.

 
 

Εδώ συνήντησε τον άγιο Ιλαρίωνα κι έμεινε μαζί του δύο μήνες.Όταν αργότερα αποφάσισε ν' αναχωρήσει,για να επιστρέψει στο μοναστήρι του στην Παλαιστίνη,ο γέρο ασκητής τον κάλεσε και του είπε:-Που θέλεις να πάς, τέκνον;Ο Επιφάνιος αποκρίθηκε,πως ήθελε να πάει στη Γάζα.Ο ιερός ασκητής του είπε πάλι:Όχι, τέκνον.Μην πάς στη Γάζα.Πήγαινε καλύτερα στή Σαλαμίνα... Η Σαλαμίνα,που κτίστηκε από τον ήρωα του Τρωικού πολέμου Τεύκρο,τον γιο του Τελαμώνα,προς τιμή της πατρίδας του Σαλαμίνας,καταστράφηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ. από σεισμό.Η πόλη ξανακτίστηκε από τον γιο του Μ. Κων/τίνου,τον Κωνστάντιο κι ονομάστηκε Κωνσταντία.Έγινε έδρα του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, όταν η νήσος είχε 14 επισκόπους κι έμεινε τέτοια μέχρι το 1191,που η Κύπρος κατακτήθηκε απ' τους Φράγκους.Σήμερα έδρα του Αρχιεπισκόπου είναι η Λευκωσία.Εκεί θα βρεις κατάλληλο τόπο να κατοικήσεις.Πήγαινε και μη παρακούσεις στα λόγια μου μήπως κινδυνέψεις απ' την θάλασσα.Ο Επιφάνιος δεν άκουσε.Ήθελε να γυρίσει στην Παλαιστίνη.Κατέβηκε λοιπόν στην παραλία,όπου ήταν δύο πλοία.Το ένα θα πήγαινε στη Σαλαμίνα και το άλλο στην Παλαιστίνη. Μπήκε στο δεύτερο.Μόλις όμως το πλοίο ξεκίνησε σηκώθηκε τρομερή τρικυμία.Τρεις μέρες η άγρια θαλασσοταραχή τους παίδευε.Τρεις μέρες το πλήρωμα του πλοίου απηλπισμένο περίμενε από στιγμή σε στιγμή την καταστροφή του. Επιτέλους την τέταρτη μέρα το πλοίο με πολύ κόπο και ζημιές έφτασε στη Σαλαμίνα για να γλιτώσει.Εκεί σταμάτησαν για να ξεκουραστούν και να επισκευάσουν τις βλάβες,που έπαθαν.Μια από τις μέρες αυτές,που το πλοίο ήταν ελιμενισμένο στη Σαλαμίνα,ο Επιφάνιος πήρε τους δύο συνοδούς του και βγήκε να πάει στην αγορά,για ν' αγοράσει λίγα σταφύλια.Διάλεξε μερικά και την ώρα που ετοιμαζόταν να τα πληρώσει,ένας γηραιός κληρικός,ο επίσκοπος των Χυτρών Πάππος,που υποβασταζόταν από δύο διακόνους στάθηκε μπροστά του.Δύο άλλοι κληρικοί επίσκοποι κι αυτοί,ακολουθούσαν ξωπίσω του.-Ώρα καλή,Αββά!Άφησε τα σταφύλια κι έλα μαζί μας στην εκκλησία,του είπε ο γηραιός επίσκοπος.Τα λόγια του ψαλμωδού «ευφράνθην επι τοις ειρηκόσι μοι,εις οίκον Κυρίου πορευσόμεθα» (Ψαλ. ρκα', 1),πέρασαν με μιας από το μυαλό του.Και ακολούθησε. Όταν έφτασαν,ο γηραιός επίσκοπος Πάππος του είπε:«Κόψε ευλογητόν Πάτερ». Ο Επιφάνιος συγχυσμένος απήντησε:«Συγχώρησέ με,Δέσποτα.Δεν είμαι ιερωμένος».Τότε ο Πάππος έβαλε ευλογητό.Κι αμέσως ένας διάκονος πήρε τον Επιφάνιο από την κεφαλή και τον οδήγησε στο Άγιο Βήμα.Εκεί ήταν κι άλλοι κληρικοί,που βοηθούσαν τον γηραιό επίσκοπο,που χειροτόνησε τον Επιφάνιο διάκονο.Την άλλη μέρα έγινε η χειροτονία του σε πρεσβύτερο και την τρίτη σε επίσκοπο.Έτσι ο ευλαβής ασκητής χωρίς να το θέλει και χωρίς να το επιδιώξει ανέλαβε όλους τους βαθμούς της ιεροσύνης και ενθρονίστηκε επίσκοπος Σαλαμίνας,της οποίας ο επίσκοπος είχεν αποθάνει πριν αρκετές μέρες.Το υψηλό έργο του επισκόπου κι η γρηγοράδα με την οποίαν ο Επιφάνιος ανέβηκε στο αξίωμα αυτό,δημιούργησαν στην ψυχή του μια τέτοια θλίψη,που του έφερνε συνέχεια δάκρυα.Τότε ο γηραιός Πάππος για να τον ενισχύσει,αναγκάστηκε να του αποκαλύψει τα γεγονότα:-Τέκνον μου,του είπε με αγάπη.Δεν είχα σκοπό να ομιλήσω.Με αναγκάζεις,όμως με τη στάση σου.Όλοι αυτοί οι κληρικοί,διάκονοι, πρεσβύτεροι,επίσκοποι,που βρίσκονται εδώ,μαζεύτηκαν από όλο το νησί και ανέθεσαν σ' εμένα να διαλέξω τον άξιο κληρικό,που θα αναλάβει τη θέση του Αρχιεπισκόπου της Σαλαμίνας.Κλείστηκα λοιπόν,κι εγώ στο δωμάτιο μου και με δάκρυα παρακαλούσα τον Θεό,να μου φανερώσει τον κατάλληλο.Ξαφνικά εκεί που προσευχόμουνα,ένα φως άστραψε στο δωμάτιο και μια φωνή ακούστηκε να λέει:—Πάππε,Πάππε, άκουσε!Πήγαινε αμέσως στην αγορά.Και τον μοναχό,που θα βρεις να αγοράζει σταφύλια,πάρε τον και χειροτόνησέ τον επίσκοπο.Το όνομα του είναι Επιφάνιος.Και το πρόσωπο του ομοιάζει με τον προφήτη Ελισσαίο.Μη του φανερώσεις αμέσως για ποιο πράγμα τον θέλεις,για να μη σου φύγει.Αυτός είναι ο διαλεκτός.Αυτόν προορίζω.Αυτός θα τιμήσει την Εκκλησία μου.Τα λόγια του γηραιού επισκόπου έκαμαν μεγάλη εντύπωση σ' όλους.Ο Επιφάνιος παρηγορήθηκε.Συγκινημένοι ανέβηκαν όλοι στο επισκοπείο,όπου δείπνησαν και δόξασαν τον Θεό.Την άλλη μέρα ανεχώρησε ο καθένας στην επισκοπή του.Με τη χειροτονία του,ο Επιφάνιος έγινε η πόλη,η «επάνω ορούς κειμένη» κι ο λύχνος που τοποθετήθηκε «επί την λυχνίαν» για να λάμπει «πάσι τοις εν τη οικία».Και πέτυχε στο δύσκολο και βαρύ έργο του.Πέτυχε χάρη στο ζήλο του και την ταπεινοφροσύνη του.Πέτυχε χάρη στην αρετή και την αγιότητα του!

 
 
Απόσπασμα κειμένου από τον Βίο του Οσίου Επιφανίου,Επισκόπου Κύπρου.Αντιγραφή από το ιστολόγιο Πηγή Ζωής.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

ΟΙ ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ

 
 

Όταν τίνες εκ των Μονών του Άθωνος ηρνήθησαν να συλλειτουργήσουν μετά του Λατινόφρονος,φιλενωτικού Πατριάρχη Βέκκου,τότε η απάντησις του Βέκκου ήταν να εξαγριωθεί κατά των Αγιορειτών Πατέρων και να έρθει με τον Αυτοκράτορα στο Άγιον Όρος,με συνοδεία στρατού δια να επιβάλλει στανικώς το μνημόσυνό του.Και το αποτέλεσμα ήταν,το να εξασκήσει βία κατά των πατέρων,εις τις διάφορες Ιερές Μονές,όπου περιήλθε,και άλλους μεν τους κρέμασαν (Μ.Βατοπεδίου),άλλους έπνιξαν (Μ.Ιβήρων),άλλους ξιφολόγχησαν (Ν.Πρωτάτου).Τον δε πρώτον του Αγίου Όρους,τον αποκεφάλισαν έξω από την κοινότητα πάνω σε μια πλάκα (πέτρα),η οποία προς έλεγχο των παρανόμων,όταν χιόνιζε παντού,στην πλάκα αυτή δεν έπιανε καθόλου χιόνι,θέλοντας να φανερώσει ο Θεός την αδικία και την καταισχύνη στους ασεβείς λατινόφρονας.

 
 

Επειδή,όμως το σημείο αυτό ήταν έλεγχος δια τους σημερινούς νέους λατινόφρονας Οικουμενιστάς,διότι όλος ο κόσμος έβλεπε αυτό το φανερό θαύμα,πήραν την πλάκα και την τοποθέτησαν κάτω από το υπόστεγο της Εκκλησίας του Πρωτάτου.Επίσης στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμου κάτω από την Αγία Τράπεζα φύτρωνε κάθε χρόνο των Αγίων Τεσσαράκοντα ένα μανιτάρι,(κατά άλλους σαράντα),και μοιραζόταν,ως ευλογία εις τους μοναχούς.Όταν λοιπόν δέχθηκαν να συλλειτουργήσουν με τον Βέκκο σταμάτησε πλέον να φυτρώνει το μανιτάρι,και το τραγικό ήταν,ότι επακολούθησε και σεισμός και γκρεμίσθηκε η μιανθείσα Εκκλησία,θέλοντας ο Θεός να δείξει την οργή του δια την ασεβή ενέργειά τους.Στα θεμέλια της νέας Εκκλησίας υπάρχει υπόγεια στοά,όπου φαίνονται καθαρά οι τρούλλοι της παλαιάς Εκκλησίας.Σε αυτήν εισέρχονται από μία καταπακτή,όπου βρίσκεται σε κρυφό σημείο στο μέρος του Ιερού.Η δε νέα Εκκλησία,επειδή δεν τους επέτρεπε να την θεμελιώσουν ανατολικά (λόγω της γκρεμισμένης) είναι στραμένη βόρεια.Δυστηχώς όλα αυτά έχουν αποσιωπηθεί στον υπόλοιπο κόσμο και στους νεώτερους μοναχούς δια να μην μαθευτεί η αλήθεια και αποστατήσουν.Πηγαίνοντας εν συνεχεία ο Βέκκος προς την Μονήν Ζωγράφου έγινε άλλο θαύμα,το οποίο είναι γραμμένο σε κώδικες της Μονής.Κατά την επίσκεψή του εις Άγιον Όρος,η ίδια η Παναγία μας ωμίλησεν δια μέσου μιας Ιερής Εικόνος Αυτής,εις την περιοχήν της Μονής Ζωγράφου.Το 1276 ησκήτευεν έξω της Μονής,ασκητής τις,όστις ανεγίγνωσκε καθημερινώς τον ακάθιστον ύμνον.Όταν είπεν τον χαιρετισμόν του Αγγέλου ''Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε'',ήκουσεν αίφνις φωνήν εκ της αγίας εικόνος της Θεοτόκου:''Χαίρε και συ Γέρων του Θεού''!Ο δε Γέρων εγένετο έντρομος.''Μη φοβού,ησύχως εξηκολούθησεν εκ της εικόνος η Θεομητορική Φωνή,''αλλ΄απελθών ταχέως εις την Μονήν,ανάγγειλον τοις Αδελφοίς και τω καθηγουμένω,ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν,όστις ουν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι,εν υπομονή κρυβήτω,έως του παρελθήναι τον πειρασμόν,οι δε στεφάνων μαρτυρικών εφιέμενοι παραμενέτωσαν εν τη Μονή,άπελθε λοιπόν ταχέως''...Όταν έφθασεν εις την Μονήν Ζωγράφου,ο ηγιασμένος Γέροντας,η θαυματουργός Εικών ευρίσκετο άνωθεν της πύλης!Σήμερον,η Ιερά αύτη Εικών ευρίσκεται εν ωραιοτάτω παρεκκλησίω εις το προαύλιον της Ι.Μονής Ζωγράφου.Εις δε το σημείον,όπου εκάησαν οι Άγιοι Οσιομάρτυρες εις το προαύλιον της Μονής,υπάρχει ακοίμητος Ιερά κανδύλα εις μνήμην των και προσκυνητάριον.Αργότερα ο Βέκκος πήγε και στην Μεγίστη Λαύρα,όπου δυστηχώς οι πατέρες από φόβο και δειλία ή μάλλον μικροψυχία προκρίνανε οι τάλανες των αιωνίων τα πρόσκαιρα αγαπήσαντες τον νυν αιώνα,χωρίς βάσανα και απειλές και υπέκυψαν προδίδοντες την ευσέβεια και συλλειτούργησαν.''Ο μεν Ιεροδιάκονος Λαυριώτης,ο συλλειτουργήσας εν αυτή τη λειτουργία υπό θεηλάτου οργής και καταληφθείς,το ζην εξεμέτρησεν αναλύσας ως κηρός υπό πυρός φλεγόμενος.Οι δε συλλειτουργήσαντες Ιερομόναχοι επτά,κατ΄άλλους έντεκα,μετά θάνατον ευρέθησαν άλιωτοι,τυμπανιαίοι,αφορισμένοι και των οποίων μέχρι τέλους του 19ου αιώνος,τα λείψανα είχον εις τον νάρθηκα του κοιμητηρίου,''οι Άγιοι Απόστολοι'',εις κοινήν θέαν.Το μεν προς διδασκαλίαν και σωφρονισμόν των επιγενομένων γενεών,το δε,όπως οι βλέποντες αυτούς σπλαχνιζόμενοι,εύχονται υπέρ αυτών,ίνα ο Κύριος τους συγχωρήσει και διαλύσει τα τυμπανιαία αυτών σώματα εις την γην,εξ ής ελήφθησαν.Παρέλειψα να είπω,ότι και η αγιογραφία της Εκκλησίας εμαύρισεν,ανεκαινίσθη δε ύστερον κατά το έτος 1544 υπό του διασήμου ζωγράφου Θεοφάνους του Κρητός.Επίσης η Παράδοσις διασώζει,ότι προσκυνητής τις,ευαίσθητος υπάρχων,ως επλησίασε και είδε τα κατάμαυρα τυμπανιαία σώματα,με τα μαλλιά,με τους μεγάλους γαμψούς όνυχας,με τα στόματα ανοικτά,όπου ελευθέρως οι ποντικοί εισήρχοντο και εξήρχοντο,τόσον εφοβήθη,ώστε αυθωρεί απέθανεν εκ συγκοπής της καρδίας.Το τοιούτον έγινεν αιτία να τους απομακρύνουν εκ της Μονής και τους υπήγον στα παράλια της Ρουμανικής Σκήτης και ενέφραξαν δια λίθων κτιστών την θύραν,και έγινεν τελείως αγνώριστον το τοιούτον σπήλαιον,το περικλείον τους αφορισμένους,ενωτικούς Λατινόφρονας.''Εις αδελφός ήκουε δια τους αφορισμένους,όπου είναι εις την Λαύραν του Άθωνος,οι οποίοι εδέχθησαν και συνελλειτούργησαν με τον Ιωάννην Βέκκον,τον Λατινόφρονα Πατριάρχην.Είχε αμφιβολίαν αν είναι πράγματι αληθώς και πάντοτε ερευνούσε και ερωτούσε,αν ευρίσκεται κανείς και να τους είδεν,ιδίοις όμμασιν,ως αυτόπτης μάρτυς δια να πεισθεί από την αμφιβολίαν,οπού είχε.Και από τους πολλούς,οπού ερώτησε,του είπαν,ότι ο Πνευματικός τους έχει δει...και ήρθε και με ρώτησε,εάν γνωρίζω και εάν τους είδα ιδίοις όμμασι,και του είπα,ότι τους είδα.Και είναι βεβαιότατο,επειδή εγώ ήρθα εις το Άγιον Όρος το 1885,ετών είκοσιν.Μετά δύο έτη,επειδή έτυχε να πάρωμε σιτάρι από την Μονήν Κωνσταμωνίτου 1200 οκάδες,επηγαίναμε δια θαλάσσης με την βάρκα την ιδικήν μας και το παραλάβαμε,όπου ήμουν 22 ετών  και ήτο Σεπτέμβριον,δύο ημέρας μετά του Τιμίου Σταυρού.Επήγαμε το εσπέρας και εμείναμε εις τον αρσανάν της Μεγίστης Λαύρας,όπως το πρωί εξακολουθήσωμε το ταξίδιόν μας,καθώς και έγινε.Μόλις,όμως εξακολουθήσαμε ολίγον διάστημα από την Λαύραν,ακούω και μου λέγει ο Γέροντάς μου Μελέτιος Μοναχός:''Παιδί μου Γαβριήλ,εδώ παρεμπρός υπάρχουν οι αφορισμένοι,οι οποίοι εδέχθησαν τους Λατινόφρονας εις την Μεγίστην Λαύραν και συνελλειτούργησαν με τον Ιωάννην Βέκκον,και τους μετ΄αυτού.Τους οποίους εγώ,τους έχω ιδεί και άλλοτε,αλλά,επειδή είσαι νέος και ίσως κάποτε γίνει λόγος και να λέγουν μερικοί,πως είναι ψέμματα,δεν υπάρχει τίποτα,ούτε αφορισμένοι,αλλά τα λέγουν δια φοβέρα εις τους ανθρώπους,δι΄αυτό να πάμε,να τους ιπής ιδίοις όμμασι,να μη πιστεύεις,ότι κι αν σου λέγουν,διότι και η Αγία Γραφή λέει:''Ο οφθαλμός είναι πιστότερος των ώτων''.Λέγοντας ο Γέροντας τα τοιαύτα,εφθάσαμεν εις έναν απότομον γκρεμόν,όπου μόνον να τον ιδεί ο άνθρωπος τρομάζει και μου λέγει:''Εδώ είναι''.Εγώ δε περιεργαζόμουν να τους ιδώ και τον λέγω ''με κοροιδεύεις'';Λοιπόν εγέλασε και μου λέγει:''Τί νομίζεις,είναι Σταυρός ή Εικόνες να βλέπουν οι άνθρωποι,να κάνουν τον Σταυρόν τους;Ενώ έχουν του διαβόλου την μορφήν,την οποίαν θα ιδείς και τότε θα πιστωθείς''.Τότε λοιπόν προσεγγίσαμεν εις την απότομον εκείνην χαράδραν και μετά κόπου πολλού εβγήκαμε έξω και με τα είκοσι νύχια,ανεβήκαμε πέντε-έξι μέτρα και έπειτα είδα ένα σπήλαιον και εισήλθαμε και βλέπω...ελεεινόν θέαμα:Τρεις ανθρώπους ακουμπισμένους εις τον βράχον,όρθιοι,με τα ρούχα,ράσα και ζωστικά,οι οφθαλμοί ανοικτοί,η κόμη και το γένειον και των τριών μακρύ και κατάλευκον,τα πρόσωπά των,όπως είναι το χρώμα της φούμας,ομοίως και αι χείρες προς τα κάτω,οι δάκτυλοι ολίγον εστραμμένοι προς τα μέσα,οι όνυχες των χειρών έως 2-4 πόντους μεγάλοι,των δε ποδών δεν εφαίνοντο,επειδή ήσαν καλυμμένα με τις κάλτσες και τα παπούτσια.Μάλιστα ηθέλησα να τους ψηλαφίσω,να ιδώ,αν πραγματικά το σώμα ήτο μαλακό ή μόνον ξηρό δέρμα και οστά,αλλά δεν μου άφησεν ο Γέρων.

 
 

Μου λέγει:''Μη βάλεις χέρι επί την οργήν του Θεού''.Εις όλα,όμως τα άλλα έβαλα μεγάλην επιμέλειαν,μόνον χέρι δεν έβαλα.Και τότε,διόλου δεν εδειλίασα,τώρα όμως,όταν τους ενθυμηθώ,ταράττεται η ψυχή μου και δεν ημπορώ,ούτε να κοιμηθώ ημερόνυκτα,ούτε να φάγω δυο και τρεις ημέρας,ενώ τότε,όπου τους είδα,ούτε έβαλα τίποτε εις τον νουν μου.Γράφω ιδία χειρί εις τα 2 Μαρτίου 1964 εν τη Ιερά Μονή Ξενοφώντος,Γαβριήλ Ιερομόναχος,Πνευματικός εκ του Ιβηριτικού Κελλίου '' Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου'',του επιλεγομένου ''Μαλάκι''.

 
 
Εισαγωγή στο διαδίκτυο,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Από το βιβλίο ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ,Υπό Αγιορειτών Γερόντων,έκδοση Θηβαική Φωνή,2006,σελίδες 249-252.
 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

 

 

Στην κωμόπολη Ίσβορο,το έτος 1520 μ.Χ.ζούσε ευσεβής χριστιανός,με το όνομα Δημήτριος,ο όποιος εργάζονταν στα Μεταλλεία,για να συντηρεί την οικογένειά του.Από τα μέλη της οικογένειας του,είχε απομείνει,η γυναίκα του και ένα αγοράκι,που στα δώδεκα του χρόνια πέθανε κι αυτό,όπως κι άλλα τρία που του είχαν πεθάνει πρωτύτερα.Το αγοράκι αυτό,σαν μονάκριβο που τους είχε μείνει,επειδή ήταν πολύ φρόνιμο,συνετό και υπάκουο,το αγαπούσαν πολύ,ο πατέρας και η μητέρα του.Αλλά ο Πανάγαθος Θεός,που έχει την εξουσία της ζωής και του θανάτου,τα κρίματα του Οποίου είναι ανεξιχνίαστη άβυσσος,θέλησε να πάρει πρόωρα την ψυχή του,έπεσε βαρεία άρρωστο και σε δεκαπέντε μέρες πέθανε.Τούτο λύπησε πολύ τους γονείς του παιδιού,που έκλαιγαν απαρηγόρητα,περισσότερο δε ο πατέρας του Δημήτριος,ο όποιος από την πολλή θλίψη έπεσε στο κρεβάτι άρρωστος και δεν ήθελε ούτε να φάει ούτε να πιει τίποτε επί δεκαπέντε μέρες.

 
 

Στην κατάσταση αυτή βρισκόμενος, ο Δημήτριος,τη δέκατη πέμπτη μέρα λιποθύμησε και φαινόταν σαν να πέθανε. Τότε η γυναίκα του και η πεθερά του,που βρίσκονταν κι αυτή στο σπίτι τους άρχισαν τους θρήνους,οδυρμούς και αναστεναγμούς τόσο,που μαζεύτηκαν όλοι οι γείτονες και συγγενείς τους κι έκλαιγαν κι αυτοί απαρηγόρητα το θάνατο του Δημήτρη,και κατά τη συνήθεια του κόσμου,άρχισαν να ετοιμάζουν τα κόλλυβα, σαβανώματα,θυμιάματα,κεριά και ότι άλλο θεωρείται απαραίτητο για την κηδεία και την ταφή.Εκεί όμως,που κατά την τάξη τον άλλαζαν,παρατήρησαν,πως τα μεν άκρα-χέρια και πόδια-και όλο το κορμί ήταν νεκρωμένα και κρύα,κοντά δε στο στέρνο και την καρδιά ήταν ακόμη ζεστός και ο σφυγμός διατηρείτο πολύ αραιός κι αδύνατος,πλην όμως δεν είχε σταματήσει τελείως και γι' αυτό αποφάσισαν να μην τον θάψουν,αν δεν νεκρωθεί όλο το σώμα.Πέρασαν πολλές ώρες,ήρθαν τα μεσάνυχτα και η κατάσταση του Δημήτρη εξακολουθούσε να παραμένει η ίδια.Τότε όλοι νύσταξαν κι αποσύρθηκαν λίγο ν' αναπαυθούν.Το πρωί της επόμενης ημέρας,ο Δημήτρης αναστέναξε βαθιά κι ανασηκώθηκε στο κρεβάτι.Εκείνοι που τον παράστεκαν,βεβαρημένοι από τη νύστα,σαν άκουσαν τον αναστεναγμό ξύπνησαν και είδαν το Δημήτρη να ζωντανεύει,θαύμασαν κι χάρηκαν όλοι τους και πιο πολύ η γυναίκα και η πεθερά του,οι οποίες τον ρώταγαν να τους ειπεί τι του συνέβη.Ο Δημήτρης καθιστός στο κρεβάτι,έβαλε το χέρι στο μέτωπο του κι έβλεπε κάτω,ήταν πολύ σκεφτικός,φαινόταν αφηρημένος και τρεις μέρες δεν έτρωγε,δεν έπινε και δε μίλαγε σε κανέναν.Η γυναίκα του, είδε από το σπίτι έξω στο δρόμο παιδιά,συνομήλικα με το δικό της,να παίζουν, θυμήθηκε το παιδί της κι άρχισε να κλαίει απαρηγόρητα και να χύνει πικρά δάκρυα.Τότε ο Δημήτρης,σαν είδε τη γυναίκα του να κλαίει,έλυσε τη σιωπή του και της είπε:«Γιατί κλαις και κόπτεσαι γυναίκα μου χωρίς να ξέρεις,τι κάνεις και τι λες;Το παιδί μας δεν πέθανε,όπως νομίζαμε πριν,ούτε αφανίστηκε,ούτε σάπισε στον τάφο,αλλά ζει και είναι σε τόπο λαμπρό,φωτεινό, ψηλό και ωραίο,σε φως που δε λέγεται,δε μοιάζει,ούτε παριστάνεται με τα φώτα του κόσμου τούτου. Μακάρι ν' αξιωθούμε να πάμε κι εμείς στο μέρος εκείνο που είναι τα παιδιά μας, να ζούμε κι εμείς τη μακαριά εκείνη ζωή,στην οποία δεν υπάρχει θλίψη,πόνος και αναστεναγμός,αλλά είναι φως το αιώνιο και ζωή χωρίς αρχή και τέλος-ατελεύτητη.Η γυναίκα του,από τη πολλή θλίψη,δεν έδωσε προσοχή στα λόγια αυτά του συζύγου της,αλλά η γριά μάνα της,σαν άκουσε τα λόγια αυτά,ρώτησε το γαμπρό της λέγουσα:«Παιδί μου,Δημήτρη,πως γνωρίζεις,ότι ζει το παιδί σου και βρίσκεται στη μακαρία,όπως λες,ζωή;»Κι ο Δημήτρης,στην πεθερά του,είπε: «Είδα εγώ με τα μάτια μου σε ποιο χαρούμενο και φωτεινό τόπο βρίσκονται τα παιδιά μας!».«Πες μου,Δημήτρη,σε παρακαλώ,εξακολούθησε να λέγει με αγωνία η γριά,εκείνα που είδες και άκουσες και μη μας κρύψεις τίποτα».«Όταν κοιμόμουν στο κρεβάτι άρρωστος,σε μια στιγμή,βλέπω μπροστά μου ένα λαμπροφορεμένο άντρα,που έμοιαζε με αστραπή,το κάλλος και η ομορφιά του είναι απερίγραπτη.Τα φορέματα του χρυσοΰφαντα και ποικιλόχρωμα, ακτινοβολούσαν από λαμπρότητα,θείο φωτισμό και χάρη που σου φέρνει ουράνια γαλήνη και χαρά.Από τη στιγμή που τον είδα,κάθε σκέψη και νόημα,για τα πράγματα της ζωής αυτής,χάθηκαν από το μυαλό μου και τη θύμηση μου,και προσηλώθηκα εξ ολοκλήρου σ' αυτόν.»Εκεί που ήμουν αφοσιωμένος στη θεωρία του,μου φάνηκε πως χωρίστηκα από τα ανθρώπινα και βρέθηκα στην αγκαλιά του,με πήρε και πετάξαμε μαζί στους ουρανούς.Όταν ανεβαίναμε μου φάνηκε,πως περάσαμε επτά κύκλους ουρανών.Οι κύκλοι αυτοί φαίνονταν από κάτω προς τα άνω εως ότου τους περάσαμε όλους».Ανεβαίνοντας συναντούσαμε φως με ομίχλη, όταν φτάσαμε ψηλότερα είδα φως λαμπρότερο και γη ωραία και θαυμαστή, ομαλή και καθαρή με φώτα και παντός είδους ανθισμένα δέντρα,των οποίων την ευωδιά και το κάλλος δεν μπορεί ανθρώπινη γλώσσα να διηγηθεί».Όταν περάσαμε την ωραία εκείνη γη,βρεθήκαμε μπροστά σε δυο σιδερένιες και καλά σφραγισμένες πόρτες.Στην δεξιά πόρτα φύλαγαν ωραίοι λευκοφόροι νέοι και την αριστερή τη φύλαγαν άνδρες μαύροι με φοβερή όψη.Σαν φτάσαμε μπροστά στις πόρτες εκείνες,ο συνοδός μου Άγγελος,μου είπε σκύψε σύντομα και προσκύνησε, κι εγώ αμέσως έσκυψα και προσκύνησα.Σκυφτός,όπως ήμουνα στη γη,άκουσα να ‘ρχεται από μακριά φωνή και να λέγει:«τί έφερες αυτόν εδώ;Δεν σοι είπον να φέρεις τούτον,αλλά τον γείτονα του Νικόλαο,αυτός δε,έχει να ζήσει ακόμη επί της γης»».Μετά από τη φωνή αυτή,ο οδηγός μου με σήκωσε κι αμέσως με πήρε και πήγαμε κατά ανατολάς,προχωρήσαμε και βρεθήκαμε σε ανθισμένη και απέραντη πεδιάδα,με πολύ ωραία δέντρα διαφόρων κατηγοριών».Στον ίσκιο κάθε δέντρου, κάθονταν κι από ένας άνθρωπος,οι δε άνθρωποι εκείνοι ήταν όλοι μιας ηλικίας, αλλά τα πρόσωπα τους,άλλων ήσαν λαμπρά και ωραία κι ακτινοβολούσαν από χαρά,άλλων τα πρόσωπα ήσαν στυγνά και λίγο μαύρα,και άλλων κατάμαυρα και σκοτεινά,κι ο καθένας απ' αυτούς είχε φανερά τα σημεία των πράξεων τους,είτε καλά,είτε κακά,κι άπ' αυτά φαίνονταν καθαρά σε όλους τα έργα που κάνανε στη ζωή αυτή,κι γνώριζε ο ένας τον άλλον».Όταν διαβαίναμε την ωραία εκείνη πεδιάδα,κοίταζα δεξιά κι αριστερά,είδα πολλούς,που τους γνώριζα στη ζωή αυτή και οι όποιοι έχουν πεθάνει από πολύν καιρό.Επίσης γνώρισα πολλές γυναίκες. Είδα κει και μια γνωστή γυναίκα πόρνη,που από την εξωτερική εμφάνιση διακρινόταν η ζωή της,που έκανε δω στη γη.Είδα κι άλλους πολλούς κακοποιούς, που στη ζωή αυτή είχαν καταδικασθεί σε κρεμάλα,κι άλλους που έκαναν διάφορες αμαρτίες,να έχουν φανερά τα σημεία των κακών πράξεων τους,όπως διακρίνονταν και τα καλά έργα.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΣ Ο ΠΑΠΑΣ ΩΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ


 

Ερμηνεύοντας ὁ ῞Αγιος Νικόδημος ῾Αγιορείτης στὸ Πηδάλιο τὸν παρατεθέντα 45ο ᾿Αποστολικὸ Κανόνα,διευκρινίζει ἐν πρώτοις ἐκεῖνο τὸ «μόνον»· «αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον».Γράφει ὅτι αὐτὸ σημαίνει,ὅτι ὄχι μόνο ἡ συλλειτουργία μὲ αἱρετικούς,ἀλλὰ καὶ ἡ ἁπλὴ συμπροσευχὴ ἀπαγορεύεται ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς κανόνας.Δηλαδή,καὶ ὅταν δὲν συμμετέχει κανεὶς στὸ μυστήριο τῆς Θ. Ευχαριστίας,προσευχόμενος ἤ κοινωνῶν,ἀλλὰ συμμετέχει σὲ ὁποιαδήποτε ἀκολουθία,ἀκόμη καὶ σὲ χῶρο ἰδιωτικό,ὅπου ἀπαγγέλλεται κάποια προσευχή, αὐτὸ τὸν καθιστᾶ ὑπόλογο καὶ ὑπεύθυνο ἔναντι τῶν ἱερῶν κανόνων.Υπενθυμίζει μάλιστα συναφῶς καὶ τὸν 10ο ᾿Αποστολικὸ κανόνα ὁ ὁποῖος λέγει:«Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ,κἄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται,οὗτος ἀφοριζέσθω».Κατ᾿ ἐξοχὴν ὅμως ἀκοινώνητοι καὶ ἀφορισμένοι εἶναι οἱ αἱρετικοί.Μπορεῖ κανεὶς σοβαρὰ καὶ μὲ ἐλάχιστη γνώση τῶν ἐκκλησιολογικῶν δεδομένων καὶ τοῦ ἐπὶ αἰῶνας σχίσματος μεταξὺ ᾿Ανατολῆς καὶ Δύσεως νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι ὁ πάπας καὶ οἱ τοῦ πάπα ἔχουν κοινωνία μεθ᾿ ἡμῶν;

 
 

Ο ἀποκλεισμός τους ἀπὸ τὴν κοινωνία τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας δὲν τοὺς καθιστᾶ ἀκοινωνήτους καὶ ἄρα ὑποκειμένους εἰς ὅσα περὶ ἀκοινωνήτων λέγει ὁ 10ος κανὼν τῶν ῾Αγίων ᾿Αποστόλων;᾿Απὸ τὸ πλῆθος τῶν πατερικῶν ἐκτιμήσεων μνημονεύουμε,ὅσα ὁ ῞Αγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγὸς λέγει,κωδικοποιώντας τὴν πίστη τῶν ᾿Ορθοδόξων τὸν 15ον αἰώνα.Συμπεριλαμβάνει τὸν Λατινισμὸ μεταξὺ τῶν αἱρέσεων στὸ,Κατὰ αἱρέσεων τμῆμα τοῦ ἔργου του,Διάλογος,καὶ ἐκτιμᾶ,ὅτι προκάλεσε μεγαλύτερη ζημία στὴν ᾿Εκκλησία ἀπὸ ὅση προκάλεσαν ὅλες μαζὺ οἱ αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα.Δίδει θαυμάσια ἀνάπτυξη καὶ ἀνάλυση τῆς μὴ κοινωνίας τῶν ᾿Ορθοδόξων,ὄχι γενικῶς μὲ τοὺς πάπες,γιατὶ μὲ τοὺς ᾿Ορθοδόξους πάπες ἔχουμε κοινωνία καὶ τοὺς ἑορ- τάζουμε ὡς ἁγίους,ἀλλὰ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς πάπες,οἱ ὁποῖοι,ἐπειδὴ ἔπαυσαν νὰ εἶναι διάδοχοί τους στὴν πίστη,δὲν εἶναι διάδοχοί τους καὶ στὸν θρόνο.Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς λέγει,ὅτι τὸν ἑκάστοτε πάπαν «οὐ μόνον οὐ κοινωνικὸν ἔχομεν,ἀλλὰ καὶ αἱρετικὸν ἀποκαλοῦμε''1.Ο θρόνος τῆς Ρώμης γιὰ τοὺς ᾿Ορθοδόξους εἶναι κενός·ἔχει διακοπῆ ἡ ἀποστολικὴ διαδοχή,ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁρι- στικοποιήθηκαν ἡ αἵρεση καὶ τὸ σχίσμα.Μὲ ποιὸν πάπα ἑπομένως συναντῶνται καὶ ποιὸν πάπα ὑποδέχονται πολλοὶ πατριάρχες καὶ ἀρχιεπίσκοποι;Τὸν ἀκοινώνητο καὶ ἀφορισμένο,καὶ ἀνίερο,χωρὶς ἱερωσύνη δηλαδή,ἀφοῦ ἡ διακοπὴ τῆς πίστεως σημαίνει καὶ διακοπὴ τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς;Θὰ ἀλλάξουμε λοιπὸν τὰ ἐκκλησιολογικὰ καὶ κανονικὰ κριτήρια καὶ θὰ τὰ χρησιμοποιοῦμε μόνον σὲ διεκδικήσεις ἐπαρχιῶν καὶ θρόνων;8.Οἱ κανόνες ἀπαγορεύουν τὴν συμπροσευχή.Πολὺ περισσότερο τὴν συλλειτουργία.Πριν παραθέσουμε τὸ κείμενο τῆς ἑρμηνείας τοῦ ῾Αγίου Νικοδήμου καὶ τῆς συμφωνίας μὲ ἄλλους κανόνες,ποὺ τὸ θεωροῦμε ἀπαραίτητο,γιατὶ φαίνεται πὼς ἔχουν ἀπαξιωθῆ ἀπὸ πολλοὺς οἱ ἱεροὶ κανόνες,καὶ μόνον κατὰ τὸ ἑκάστοτε συμφέρον χρησιμοποιοῦνται,πρέπει νὰ σχολιάσουμε καὶ νὰ διασαφήσουμε αὐτὸ ποὺ προβάλλεται ἀπὸ πολλοὺς ὡς δικαιολογία τῶν συμπροσευχῶν,οἱ ὁποῖες τείνουν πλέον νὰ παγιωθοῦν.Πολλοὶ ᾿Ορθόδοξοι κληρικοί,ἀλλὰ καὶ λαϊκοί,συμμετέχουν ἀδεῶς σὲ οἰκουμενιστικὲς συμπροσευχὲς καὶ μάλιστα σὲ χῶρες τῆς ᾿Ορθοδόξου Διασπορᾶς,τώρα ὅμως καὶ ἐντὸς τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας συνόρων. ᾿Οργανώνονται κατ᾿ ἔτος καὶ ἐκδηλώσεις «εὐχαριστιακῆς φιλοξενίας»,στὶς ὁποῖες πολλάκις ἐπισυμβαίνει καὶ εὐχαριστιακὴ κοινωνία,παρὰ τὰ διατυμπανιζόμενα,ὅτι δὲν φθάσαμε ἀκόμη στὴν κοινωνία τοῦ κοινοῦ ποτηρίου. Δημιουργοῦνται ἤδη τετελεσμένα γεγονότα,ἡ ἕνωση ἐπιβάλλεται σιγὰ - σιγὰ στὴν πράξη,γιὰ νὰ τὴν συνηθίσουμε,καὶ ἄς φωνάζουν μερικοὶ «γραφικοὶ» ὑπερασπισταὶ τῆς καθαρότητος καὶ τῆς γνησιότητος τῆς πίστεως.Ισχυρίζονται, λοιπόν,ὅτι ἀδίκως διαμαρτύρονται οἱ αὐστηροὶ καὶ παραδοσιακοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοί,γιατὶ αὐτὸ ποὺ συνέβη πρὸ ἡμερῶν στὴ Ρώμη,στὴν πλατεῖα τοῦ ῾Αγίου Πέτρου,δὲν εἶναι συλλειτουργία,ἐννοώντας βέβαια,ὅτι μόνο τὴ συλλειτουργία,τὴν συμμετοχὴ δηλαδὴ στὴν κοινὴ τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς Θ. Εὐχαριστίας ἀπαγορεύουν οἱ ἱεροὶ κανόνες.᾿Εξεπλάγην,ὅταν ἄκουσα τὸ σχόλιο αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὸ στόμα δύο συναδέλφων τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς,ἑνὸς ὁμοτίμου καὶ ἑνὸς ἐν ἐνεργείᾳ,κατὰ τὴν μετάδοση τῶν ἱεροπραξιῶν τῆς Ρώμης, τὸ ἑσπέρας τῆς 29ης καὶ τὸ πρωΐ τῆς 30ῆς ᾿Ιουνίου.Καὶ ἐξήγησα στὸν ἑαυτό μου,πῶς μεταδίδεται σιγὰ - σιγὰ αὐτὴ ἡ οἰκουμενιστικὴ νοοτροπία,ἀφοῦ καὶ ἀπὸ τὸ στόμα διδασκάλων τῆς Θεολογίας,ποὺ ὑποτίθεται,ὅτι γνωρίζουν τὰ κείμενα,ἔχουν μελετήσει τὶς πηγές, διδάσκεται ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνει τώρα ὁ πατριάρχης δὲν εἶναι κάτι κακό,δὲν ἀντιβαίνει στοὺς κανόνες,γιατὶ δὲν εἶναι συλλειτουργία.Μὰ καλὰ οἱ κανόνες τὴν συλλειτουργία μόνον ἀπαγορεύουν ἤ καὶ τὴν συμπροσευχή;Αλλοίμονο,ἄν ὑπῆρχε πρόβλημα καὶ γιὰ τὴν ἀπαγόρευση τῆς συλλειτουργίας.Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐκ τῶν αὐτονοήτων αὐτονόητον,καὶ οὔτε κἄν συζήτηση καὶ ἐπιφύλαξη ὑπάρχει ἐπ᾿ αὐτοῦ.Κατὰ τὸ «λῆψις τοῦ ζητουμένου», αὐτὸ συνιστᾶ «ἀπαγόρευσιν τοῦ ἀπηγορευμένου».Οἱ κανόνες ἀπαγορεύουν ἐμφαντικῶς τὴν ἁπλὴ συμπροσευχή,ὡς κάτι ἔλασσον τῆς συλλειτουργίας,πολὺ περισσότερο βέβαια καὶ αὐτονοήτως ἀπαγορεύουν τὸ μεῖζον,τὴν συλλειτουργία.Γιὰ τὴν συμπροσευχὴ θέλουμε νὰ μᾶς πῆτε,σεβαστοὶ πατέρες καὶ ἀγαπητοὶ συνάδελφοι:Τὴν ἐπιτρέπουν ἤ τὴν ἀπαγορεύουν οἱ ῾Ιεροὶ Κανόνες; «᾿Επίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος ἤ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω,εἴ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς,ὡς Κληρικοῖς ἐνεργῆσαι τι,καθαιρείσθω''2.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...