ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ




Η νέα τάξις πραγμάτων και νέα εποχή βαδίζει εις την πανθρησκείαν του αντιχρίστου.Δύο θεσμοί αντιστέκονται έχοντες βοήθειαν ει μη μόνον από τον Θεόν και ολίγους πιστούς,που τους συμπαρίστανται.Θέλουν να τους εξαναγκάσουν να υποκύψουν ή να τους εκδιώξουν,τον μεν Πατριάρχην Ειρηναίον από το Πατριαρχείον,την δε αδελφότητα των Εσφιγμενιτών από το Άγιον Όρος.Έχουν αναθέσει οι σκοτειναί δυνάμεις,που κατευθύνουν το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (όπως το εδήλωσε ο Πατριάρχης Δημήτριος εις τον εκπρόσωπον του ''Ορθοδόξου Τύπου'' κ. Σωτήρχον εις την Κωνσταντινούπολιν) εις τον Βαρθολομαίον να αφανίσει τας δύο αυτάς αντιστάσεις καθ΄οιονδήποτε τρόπον.


Επειδή ο Ειρηναίος δεν θα συγκατατίθετο εις την υπογραφήν των αποφάσεων της Μεγάλης Συνόδου του 2016 και δεν θα συμμετείχεν εις τους διαλόγους με το Π.Σ.Ε. παπικούς και λοιπούς αιρετικούς,δι΄αυτό έπρεπε οπωσδήποτε να απομακρυνθεί από τον Πατριαρχικόν θρόνον.Προέβησαν εις χαλκευμένας κατηγορίας και εν συνεργασία με μερίδα Αγιοταφιτών και την ενεργόν συμπαράστασιν του Βαρθολομαίου αποφάσισαν την εκθρόνισήν του.Αι ''κατηγορίαι'' κατά του Ειρηναίου εκδικάσθησαν από δικαστήρια και αθωώθη.Παρά ταύτα δεν επανήλθεν εις την θέσιν του!Κατανοούν οι Αγιοταφίται την μεγάλην αδικίαν και τον φοβούνται.Τον έχουν κλειδώσει εις το διαμέρισμά του,δεν του δίδουν φαγητό.Δεν επιτρέπουν να τον επισκεφθούν.Ούτε επιτρέπουν εις ιατρούς να εξετάσει την υγείαν του.Είναι τελείως εγκαταλελειμένος.Ο Ειρηναίος έχει διακονήσει από νέος εις το Πατριαρχείον και οφείλουν να του δίδουν την διατροφήν του!Έχει υποχρέωση το Πατριαρχείον.Του σφράγισαν ένα εκκλησάκι που είχε δια να προσεύχεται.Αν ευρεθεί κανένας χριστιανός και κατεβάσει με σχοινί το καλαθάκι θα έχει τροφή προς συντήρησήν του!Μόνον ο μητροπολίτης Καλαβρύτων ενδιαφέρθη επανειλημένως και τους έψεξε,τόσον τον πατριάρχην Ιεροσολύμων Θεόφιλον,όσο και τους Συνοδικούς Ιεράρχας.Δέκα χρόνια φυλακισμένος και εγκαταλελειμένος είναι μια μεγάλη αδικία και να είναι βέβαιον,ότι θα λογοδοτήσουν εις το φοβερόν κριτήριον,τόσο ο Βαρθολομαίος,όσο και ο Θεόφιλος με την σύνοδόν του.Δεδομένου,ότι εις το παράνομο δικαστήριο του Βαρθολομαίου εις το Φανάρι,δεν συνεφώνησαν όλοι οι Πατριάρχαι.Μόνον οι οικουμενισταί συνετάχθησαν με την οριακήν πλειοψηφία του Βαρθολομαίου.Το ίδιο έτος που απεμάκρυναν τον Ειρηναίον από το Πατριαρχικόν αξίωμα,επενέβησαν και εις την Ι.Μ.Εσφιγμένου.Κατήργησαν το αυτοδιοίκητον της Ι.Μ.Ε. και εκδίκασαν πρωτοδίκως όλην την αδελφότητα της Μονής.Δεν εσεβάσθησαν,ούτε Ιερούς Κανόνας,ούτε τον Καταστατικόν Χάρτην του Αγίου Όρους και την αγιορείτικην Παράδοσιν.Επλήρωσαν τρεις νομικούς να γνωμοδοτήσουν (με εκατομμύρια δραχμάς),δια να αποφανθούν ότι πρέπει να εγκαταλείψουν την μετάνοιάν των και το άγιον Όρος!Χωρίς να στοιχειοθετείται κατηγορία προς εκδίωξιν ολοκλήρου Αδελφότητος.Τούτο συνέβη κατά πρώτην φοράν εις το άγιον Όρος.Το δε τραγικόν και τελείως ανήθικον και άδικον είναι η αντικατάστασις της Αδελφότητας και της νομικής υπάρξεως της Μονής (ώστε να μην υπάρχει Μονή Εσφιγμένου),ονόμασαν ''ηγούμενο της μονής Εσφιγμένου'',τους 3-4 μοναχούς του Κελλίου,2 ''επιτρόπους'',έναν αντιπρόσωπον και όλοι μαζί ''σύναξις Γεροντική της Ι.Μ.Εσφιγμένου''.Αυτά είναι έργα του Βαρθολομαίου με συνεγασία ορισμένων ηγουμένων και αντιπροσώπων της Ιεράς Κοινότητος και οι υπόλοιποι διαφωνούντες υπεχώρησαν προ απειλών καθαιρέσεως.Όλες οι εισπράξεις της Μονής από αγιορείτικα μισθώματα,από το 2001 μέχρι σήμερον,τα λαμβάνουν,ως οι άνω αποκαλούμενοι, Κατσουλιέρηδες.Από το 2005 και εντεύθεν εισπράττουν,ό,τι ενοίκια είχε η Μονή.Ο Βαρθολομαίος με την Ιερά Κοινότητα έχει εφοδιάσει την Κελιωτικήν αδελφότητα των Κατσουλιέρηδων με πλαστά χαρτιά και σφραγίδα,τα οποία επικυρώνει η Επιστασία,ως γνήσια και διεκδικούν την Ι.Μ.Εσφιγμένου και ολόκληρον την περιουσίαν που ανήκει εις την Μονήν.Διώκουν τους Πατέρας που ευρίσκονται εις το εν Καρυές,Αντιπροσωπείον.Έχουν επιχειρήσει τρεις φορές εξ αυτών με βαριοπούλες,λοστούς και μηχανήματα,κατά των Πατέρων που διαμένουν εις το Αντιπροσωπείον.Εσχάτως,τους έχουν εγκλωβίσει εντός του Αντιπροσωπείου μη ανεχόμενοι να κυκλοφορούν εντός των Καρυών,δια να διαθέσουν το εργόχειρόν των και να προμηθεύονται των αναγκαίων.Απαγορεύοντες τους προμηθευτάς να τους εξυπηρετούν.Ενάγουν συνεχώς εις τα πολιτικά δικαστήρια τους Πατέρας της Ι.Μ.Εσφιγμένου προκειμένου να τους καταπονήσουν δια να φύγουν από την μετάνοιάν των!Εσχάτως έχει συμμαχήσει ο Βαρθολομαίος,ο Βατοπαιδινός π.Εφραίμ και Κατσουλιέρηδες κατά της Ι.Μ.Ε.Επιθυμεί ο π.Εφραίμ,ως επιχειρηματίας περί τα οικονομικά να αναπτύξει και την τοιαύτην με κατάληψιν και δευτέρας Μονής.Δι΄αυτό και συμπαρίσταται τους Κατσουλιέρηδες και τους προσκαλεί εις τας πανηγύρεις αναγνωρίζοντας μάλιστα και ως ''ηγούμενον της Ι.Μ.Ε. τον διάδοχον του Κατσουλιέρη!Στόχος ο Πατριάρχης Ειρηναίος και η Αδελφότης της Ι.Μ.Εσφιγμένου.Η αδικία αυτή οπωσδήποτε θα πληρωθεί.Αναμένει ο Θεός την μετάνοιαν των διωκτών και την αποκατάστασιν της αδικίας.Μάλιστα οι αδικήσαντες είναι και ιερωμένοι και προς τούτο εμποδίζονται από τους Ιερούς Κανόνας να λειτουργούν,εάν δεν αποκαταστατήσουν την αδικία.Δικαιοσύνη μάθετε οι ενοικούντες επί της γης.Οι αδικούμενοι υπομένοντες έχουν τον μισθόν παρά Κυρίου.Εν προκειμένω αδικούνται με τον σκοπόν να διαφυλάξουν την Ορθόδοξον Πίστιν,οπότε είναι μακάριοι!Αλλοίμονον εις τους ενεργούντας και μη αποδίδοντας το δίκαιον και μάλιστα ιερωμένους!Είναι μια μαύρη σελίδα τόσον εις το πατριαρχείον Ιροσολύμων,όσον και εις τον άγιον Όρος.



Όσοι καθοιονδήποτε τρόπον εμπλέκονται εις την αδικίαν,οφείλουν να μετανοήσουν να απεκδυθούν των ευθυνών,καθότι ο Θεός δεν μυκτηρίζεται.Ας μην γίνονται συνεργοί της νέας αντιχρίστου εποχής.Έχει εκπονηθεί αντίχριστον πρόγραμμα δια το άγιον Όρος.Εξ΄αυτού υπάρχει μεταξύ των άλλων η κατάργησις του αυτοδιοικήτου,του αβάτου και εν όψει της πανθρησκείας,εγκαταστάσεως αιρετικών εν αυτώ.Ο διωγμός των Εσφιγμενιτών θα συμβάλλει εις την ολοκλήρωσιν του αντιχρίστου προγράμματος.



Αντιγραφή κειμένου από το περιοδικό της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου ''ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ'',τεύχος 28,Μάρτιος-Απρίλιος 2015,σελίδες 13-14.Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Περιοδικό Άγιος Αγαθάγγελος


ΟΙ ΑΘΕΟΙ ΚΟΙΝΩΝΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΚΟΥΣ ΜΕ ΒΟΤΚΑ



Στο χωριὸ Γορέλοβο είχα οργανώσει πνευματικὲς συναντήσεις και συζητήσεις μέσα στο δάσος.Δεν ήταν δύσκολο να το μυριστούν.Μ΄έπιασαν και μ' έκλεισαν στην φυλακή.Αργὰ την νύχτα έρχεται ο κομισάριος.Γεροδεμένος άντρας,γίγαντας!Ήταν στουπὶ στο μεθύσι.Μόλις που κρατιόταν στα πόδια του. Τραυλίζοντας με πρόσταξε:— Βήμα...εμπρός,μαρς!Πίσω μου!...Μ' έφερε σε μία μεγάλη παράγκα.Ήταν γεμάτη απὸ «συντρόφους».Όλοι μεθυσμένοι.Σ΄ένα σκαμνὶ καθόταν κάποιος ακορντεονίστας.Μόλις με είδε — ήταν,φαίνεται,ειδοποιημένος — άρχισε να παίζει ένα χορευτικὸ σκοπό.Ο κομισάριος μ΄άρπαξε απ΄τα μαλλιά,μ΄έστησε στη μέση και φώναξε προστακτικά:— Χόρευε!Δεν έφερα καμμία αντίρρηση.Χόρεψα.Κι όταν σταμάτησα,κάθησα σ΄ένα πάγκο και γέλασα.Γέλασα ξερά,μεταλλικά...Ύστερα ξέσπασα σ΄ένα αυθόρμητο,ασυγκράτητο κλάμμα,ανακατεμένο κι αυτὸ πάλι μ΄ένα γέλιο αλλόκοτο και μ΄επιφωνήματα ψυχικού πόνου.



Είχα χάσει κάθε αυτοέλεγχο...Όταν ηρέμησα λίγο,έριξα την ματιά μου ολόγυρα.Καὶ τους βλέπω όλους σιωπηλούς,με κατεβασμένα τα κεφάλια...Στην σιωπὴ του Ρώσου υπάρχει πάντα κάτι το ιερό...Ο πρώτος που έσπασε την σιγή,ήταν ο κομισάριος. Αναστέναξε.Ένα βογγητὸ του ξέφυγε...Τον βλέπω...να πέφτει στα πόδια μου!— Συγχώρεσέ με,άνθρωπε του Θεού!Τον σήκωσα.Καθίσαμε στο τραπέζι.Σέρβιραν τσάι.Μὲ φίλεψαν ό,τι εἶχαν.Ένας μου λέει:— Πες μας κάτι πνευματικό,ωφέλιμο, μόνο να μην είναι για την δική μας ζωὴ και για την δική μας χώρα...Αν δεν είμαστε άξιοι για λόγο Θεού,τότε διηγήσου μας ένα παραμύθι!...Μέχρι που λάλησαν τα κοκόρια,συζητούσα μαζί τους.Άκουγαν τον κάθε μου λόγο με κατεβασμένα τα κεφάλια και μ΄αναστεναγμούς...Την ώρα του αποχαιρετισμού, μου είπαν:— Τράβα στον δρόμο σου,παππούλη!Μη μας κρατήσεις κακία...Εμείς αυτό...ε...με λίγα λόγια...Καλά!Τί να πούμε πιά!...Βαρὺς ο σταυρὸς της αμαρτίας, που έχει φορτωθεῖ ο Ρώσος...Κάποια νύχτα,σ᾿΄ένα καλύβι,έγινα μάρτυρας μιας άγριας ρώσικης κραιπάλης.Πέντε άνδρες του κόκκινου στρατού,μαζὶ με το σπιτονοικοκύρη,τον ψαρὰ Συμεών,και τον καμπούρη γυιο του Πέτρο,έφτιαχναν παράνομο πιοτό.Το ξέρω πως έπρεπε να είχα φύγει απὸ κει,αλλὰ έμεινα σκόπιμα: Γιατι απ' το μεθύσι και την αμαρτία του Ρώσου,που έχει πάντα κάτι το μελαγχολικό,μπορεί να βγάλει κανεὶς πολλὰ χρήσιμα συμπεράσματα.Τότε η ψυχὴ αποκαλύπτεται!...Και σ΄αὐτὲς τις «θανάσιμες ώρες»,της χρειάζεται ένας παρηγορητής...Οι στρατιώτες ήταν γεροδεμένοι,στρογγυλοπρόσωποι,με πλακουτσωτὲς μύτες.Όσο τους έβλεπα ξεμέθυστους και νηφάλιους,τους καμάρωνα.Συλλογιζόμουν:«Τί καλὰ που θά΄ταν,αν δούλευαν παραγωγικὰ για την πατρίδα μας και τον λαό μας...αν καλλιεργούσαν τα χωράφια,αν θέριζαν το σιτάρι...».Τα λόγια τους είναι σκληρά.Φτύνουν καὶ βλαστημάνε.Με πήρε το μάτι τους—ήμουνα μαζεμένος σε μία γωνιά.—Ποιὸς είν΄αυτός;ρωτάει ένας τους φτύνοντας αηδιαστικά.—Περιπλανώμενος τσαγκάρης!αποκρίνεται ο Συμεών.—Ε,τότε φτιάξε μου τις μπότες!πετάχτηκε ένας ἄλλος.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΛΥΚΕΡΙΟΥ



Ο σύγχρονος Άγος Γλυκέριος ο Ομολογητής της Ρουμανίας ανήκει στον χορό των Αγίων,που αντιστάθηκαν στην Ημερολογιακή Καινοτομία,φυλακίστηκε και βασανίστηκε άγρια από τα πολιτικά καθεστώτα της χώρας,συνεργούσης και αυτής της επισήμου Ρουμανικής εκκλησίας.Επί τη ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου ''Οι κατά Θεόν αγώνες και τα θαυμαστά παλαίσματα του Ομολογητού Ιεράρχου Αγίου Γλυκερίου εν Ρουμανία (1891-1985) από τον θεοφιλέστατο Επίσκοπο Γαρδικίου κ.Κλήμη της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών,προβαίνουμε σε συνεχείς,αποσπασματικές αναρτήσεις από το εν λόγω βιβλίο.Μέσα από αυτό αναδύεται η εικόνα ενός επίκαιρου Ομολογητή της Πατερικής Παράδοσης,που εκδιωγμένος επί χρόνια στις οπές της γης και στις φυλακές ενός ''Καίσαρα,'' κατέστησε σ' εμάς εμφανές,πως οι καρποί των πνευματικών αθλήσεων ''κόποις και βασάνοις κτώνται.'' Και,όπως γράφει και ο συγγραφέας του βιβλίου: ''Ουσιαστικά προβαίνουμε σε μια διακριτική ''ξενάγηση'' στον ανθώνα μιας εκπληκτικής μαρτυρίας,η οποία περιέχει πληθύν οδυνηρών,αλλά και ενδόξων θαυμαστών στοιχείων και περιστατικών.'' Η ευχή και ευλογία του εν Αγίοις Πατρός ημών Γλυκερίου εκ Ρουμανίας του Ομολογητή είη μετά πάντων ημών! Γ.Δ.


Στὴν νέα Καλύβη τους,στὸ δάσος τῆς Ρίσκας (περιοχὴ Μάγκουρα),παρέμειναν μέχρι τὸ τέλος τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τὸ 1945.Ζοῦσαν ἐντελῶς στερημένοι μία σκληρὴ ἀσκητικὴ ζωή,ἔχοντες μόνον τὰ Λειτουργικὰ βιβλία γιὰ τὶς Ἀκολουθίες τους καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο στὰ φλογερὰ στήθη τους.Ἐτρέφοντο μὲ μανιτάρια καὶ χόρτα,σπάνια δὲ μὲ ψωμί,τὸ ὁποῖο θὰ τοὺς ἔφερε κάποιος ἀπὸ τοὺς ὀλίγους ἡρωϊκοὺς βοηθοὺς-συμπαραστάτες τους,ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ βαδίση βράδυ, γιὰ νὰ μὴ ἀφήση ἴχνη στὰ χιόνια,ἐπὶ 20 τουλάχιστον χιλιόμετρα,ἀπὸ τὴν πιὸ κοντινὴ κατοικημένη περιοχή!Οἱ Ἐρημῖται Πατέρες παρέμεναν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας στὸν παγετό,διότι ἐφοβοῦντο ὅτι τὸ ἄναμμα φωτιᾶς θὰ τοὺς ἐπρόδιδε.Γι’ αὐτὸ καὶ ἠδύναντο νὰ ἀνάβουν φωτιὰ μόνο τὴν νύκτα.Ἡ ἀντοχή τους στὶς ἀντίξοες συνθῆκες ἰδίως τὸν χειμῶνα,ὅταν ἡ θερμοκρασία κατήρχετο μέχρι καὶ 20 βαθμοὺς ὑπὸ τὸ μηδέν,μόνον ὡς Θαῦμα τῆς Χάριτος δύναται νὰ ἐξηγηθῆ. Διότι,πράγματι, ὁ Κύριος τηροῦσε τοὺς δούλους Του γιὰ τὴν συνέχισι τῆς ἱερᾶς ἀποστολῆς τους.Τοὺς ἀνέμενε ἀκόμη μεγάλο ἔργο νὰ ἐπιτελέσουν αὐτοὶ οἱ εὐγνώμονες,πιστοὶ καὶ ἐργατικοὶ δοῦλοι Του!Ἰδίως ὁ εὐλαβὴς Γλυκέριος,ἔπρεπε νὰ ἀνοικοδομήση τὰ κατεστραμμένα,ἀλλὰ καὶ νὰ δοκιμασθῆ καὶ ἄλλο καὶ νὰ ὁμολογήση τὴν «καλὴν ὁμολογίαν» καὶ μαρτυρίαν ἐνώπιον ὄχι μόνο τῶν Καινοτόμων,ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀθέων!Διότι,τὴν Ρουμανία ἀνέμενε ἡ μεγάλη δοκιμασία τοῦ κομμουνιστικοῦ ζυγοῦ...Ἕνα προφητικὸ ὅραμα ἄλλωστε,τὸ ὁποῖο εἶδε ὁ Ἅγιος κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐρημικῆς του ἀποκρύψεως,ἐδείκνυε τὴν ἐξέλιξι τῶν γεγονότων:Τοῦ φάνηκε ὅτι ἦταν νύκτα καὶ εἶδε ἐνώπιόν του ἕναν ὡραῖο Ναό.Τότε ἐμφανίσθηκε ὁ Ἐπίσκοπος Γαλακτίων (Κορντούν),Ἀρχιερεὺς τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας,ὁ ὁποῖος μετὰ δεκαετίαν ἐπρόκειτο νὰ προσχωρήση στὸ Πάτριο καὶ νὰ ἀποτελέση τὸν πρῶτο Πρωθιεράρχη τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Ρουμανίᾳ!Ὁ Ἐπίσκοπος Γαλακτίων κρατοῦσε Εἰκόνες καὶ ἕναν Σταυρό.Στοὺς πιστοὺς ποὺ ὑπῆρχαν στὸν Ναὸ ὁ Ἀρχιερεὺς ἔδιδε ἀπὸ μία Εἰκόνα.Ὅταν ὅμως τὸν πλησίασε ὁ ἴδιος ὁ ἱερὸς Γλυκέριος,σὲ αὐτὸν παρέδωσε τὸν Σταυρό...Μεταξύ τῶν ἐτῶν 1946-1950,ἡ Ἐκκλησία τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου στὴν Ρουμανία ἠδύνατο,Χάριτι θείᾳ,νὰ «ἀναπνεύση» κατόπιν μιᾶς περιόδου δέκα περίπου ἐτῶν ἀπεριγράπτων διωγμῶν,βασάνων καὶ ταλαιπωριῶν. Τὰ προβλήματα τῆς χώρας,μετὰ τὸν πόλεμο καὶ τὴν ἐπικρατοῦσα ἀσταθῆ πολιτικὴ κατάστασι,ἦταν μεγάλα καὶ δὲν ὑπῆρχε περιθώριο γιὰ νέες διώξεις τῶν «Παλαιοημερολογιτῶν».Ἡ προκομμουνιστικὴ κυβέρνησις τῆς χώρας ἐπέδειξε σχετικὴ ἀνοχὴ καὶ παρασχέθηκαν κάποιες διευκολύνσεις στὴν ὀργάνωσι, ἀκόμη καὶ τὴν νομικὴ κάλυψι,τοῦ Ἀκαινοτομήτου Πληρώματος.Αὐτὸ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα τὴν ἐργώδη προσπάθεια ἀνακτήσεως τοῦ χαμένου ἐδάφους.Ὑπὸ τὴν ἐνθουσιώδη καθοδήγησι τοῦ Καλοῦ Ποιμένος π. Γλυκερίου,ὁ ὁποῖος ἐπέστρεψε μεταξὺ τοῦ ἀγαπητοῦ Ποιμνίου του,παρατηρήθηκε θαυμαστὴ προσπάθεια ἀνακάμψεως καὶ ἀνασυγκροτήσεως.Οἱ πιστοί,μὲ περίσσειο ζῆλο,ἀποδύθηκαν στὴν ἐκ νέου ἀνέγερσι ὅλων τῶν καταστραφέντων Ναῶν τῆς περιόδου τοῦ προπολεμικοῦ διωγμοῦ,ὡς καὶ τῶν Μονῶν,καὶ μάλιστα ἀνεγέρθηκαν καὶ νέες Ἐκκλησίες.Ὁ ἀκατάβλητος π. Γλυκέριος,ὡς ὁ μόνος ἐναπομείνας Κληρικὸς τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου σὲ ὁλόκληρη τὴν Ρουμανία (!),τουλάχιστον τὸν πρῶτο καιρὸ μέχρι προσχωρήσεως δύο ἑτέρων Κληρικῶν ἐκ τῆς Καινοτομίας, ἔπρεπε νὰ σηκώση τὸ ἀπίστευτο βάρος καλύψεως τῶν πνευματικῶν ἀναγκῶν χιλιάδων Ὀρθοδόξων πιστῶν,οἱ ὁποῖοι ἀνῆκαν στὴν «ἐκλεκτὴν Ποίμνην» καὶ ἀνέμεναν μὲ ἀνυπομονησία τὴν ποθητὴ εὐλογία του!Ἡ οἰκοδόμησις τῶν ἀχειροποιήτων ναῶν,δηλαδὴ τῶν πολυτίμων ψυχῶν τοῦ λείμματος τῆς Χάριτος καὶ Ὁμολογίας,ἦταν τὸ πιὸ σημαντικὸ καὶ θεάρεστο ἔργο,τὸ ὁποῖο ἀπαιτοῦσε θεία ἐνίσχυσι καὶ ἔμπνευσι.Ὁ ἀκούραστος π. Γλυκέριος ἤλπιζε ἐπὶ τὸν Ζῶντα Θεὸν καὶ ἐθυσιάζετο στὴν διακονία τῶν κατὰ Χριστὸν ἀδελφῶν του, ἐμφορούμενος ἀπὸ τὸ ἀποστολικὸ ὑπόδειγμα:«καθὼς κἀγὼ πάντα πᾶσιν ἀρέσκω, μὴ ζητῶν τὸ ἐμαυτοῦ συμφέρον,ἀλλὰ τὸ τῶν πολλῶν, ἵνα σωθῶσι» (Α’ Κορ. ι’ 33).Ο Ομολογητής Ποιμένας τῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ εὐλογημένος Γλυκέριος ἦταν πρωτίστως Μοναχὸς καὶ παρέμεινε αὐστηρὸς Μοναχὸς μέχρι τὸ τέλος τοῦ μακροῦ καὶ πολυπαθοῦς βίου του.Ἡ φροντίδα γιὰ τὴν ἐξασφάλισι τόπου Μετανοίας καὶ διαβιώσεως ἀσφαλοῦς τόσο γιὰ τὸν ἴδιο,ὅσο καὶ γιὰ τὶς ψυχὲς ὅσων ἐπιθυμοῦσαν νὰ ἀφιερωθοῦν στὸν Κύριο,τὸν ὡδήγησε στὴν σκέψι γιὰ τὴν ἵδρυσι Μοναστικοῦ Κέντρου,τὸ ὁποῖο ἐκ τῶν πραγμάτων θὰ ἀποτελοῦσε καὶ τὸ Διοικητικὸ Κέντρο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου τῆς χώρας.Ἐφ’ ὅσον ἐκείνη τὴν περίοδο ἡ πολιτικὴ κατάστασις τὸ εὐνοοῦσε καὶ τὸ μέλλον ἦταν ἄδηλον,ἔπρεπε τὸ ἱερὸ αὐτὸ ἐγχείρημα νὰ τεθῆ σὲ ἄμεση ἐφαρμογή.Ἔτσι,μὲ προσευχὴ καὶ ἐπαινετὴ σπουδὴ καὶ ἀποφασιστικότητα,ὁ π. Γλυκέριος μὲ τοὺς συνεργοὺς καὶ τὰ ἐν Κυρίῳ τέκνα του,ἄρχισαν τὴν ἀνοικοδόμησι Μονῆς στὴν Σλατιοάρα τῆς Μολδαβίας τὸ ἔτος 1947.Ἡ Μονὴ ἀφιερώθηκε στὴν Μεταμόρφωσι τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ,δεῖγμα τῆς φωταυγοῦς ψυχῆς τοῦ εὐλογημένου Γλυκερίου,ὁ ὁποῖος ἐπιθυμοῦσε τὴν ἐντρύφησι στὴν Δόξα τοῦ Θεοῦ, παρὰ στὴν ἄδοξη δόξα τῶν ἀνθρώπων,καὶ προσδοκοῦσε διακαῶς τὴν ἐσχατολογικὴ Δόξα ἐν τοῖς Οὐρανοῖς, στὴν ἀτελεύτητη Βασιλεία τῆς Ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Τρισυποστάτου Θεοῦ ἡμῶν.Ἡ Μονὴ ἀνηγέρθη ἀρχικῶς ἁπλὰ καὶ ταπεινά,μὲ πενιχρὰ μέσα καὶ πολλὲς θυσίες τῶν ὑπομονετικῶν ἐργατῶν της· ὁ δὲ Μεταμορφωθεὶς Κύριος ἐδείκνυε τὴν θεία εὐαρέσκεια καὶ προστασία Του μὲ σημεῖα τῆς θείας Παντοδυνάμου Φιλανθρωπίας Του.Γιὰ παράδειγμα,μία ἡμέρα ποὺ ὁ Ἅγιος ἀνῆλθε σὲ παρακείμενο λόφο μαζὶ μὲ ἄλλους Ἀδελφοὺς γιὰ κοπὴ ἐλάτων πρὸς χρῆσιν στὴν οἰκοδόμησι τῆς Μονῆς καὶ πράγματι συγκεντρώθηκε ἡ ἀπαραίτητη ποσότητα κορμῶν στὸ μέγεθος ποὺ ἤθελαν,ἀνακάλυψαν στὴν μέτρησι πρὶν νὰ ἀναχωρήσουν,ὅτι ἕνας κορμὸς ἦταν πιὸ κοντὸς ὡς πρὸς τὸ ὕψος του ἀπὸ τοὺς ἄλλους.Ἡ μέτρησις ἐπαναλήφθηκε γιὰ νὰ βεβαιωθοῦν καλύτερα, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν τὸ ἴδιο ἀπογοητευτικό.Τότε ὁ Ἅγιος ἐζήτησε νὰ μεταβοῦν γιὰ νὰ κόψουν ἕνα ἄλλο δένδρο εἰς ἀντικατάστασιν τοῦ ἐλλειποῦς. Ὅμως,λόγῳ κοπώσεως καὶ τοῦ περασμένου τῆς ὥρας,οἱ λοιποὶ δὲν δέχθηκαν....Ἐνώπιον τούτου ὁ Ἅγιος,ὕψωσε τὰς χεῖρας καὶ παρεκάλεσε μετὰ ἀκραδάντου πίστεως:«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,Σὺ ποὺ ἐμάκρυνες τὸ ξῦλο στὸν πατρικὸ οἶκο,Σὲ παρακαλῶ,νὰ μακρύνης καὶ αὐτὸ τὸ ξῦλο,διότι δὲν μποροῦμε πλέον καὶ πλησιάζει ἡ νύκτα»!Κατόπιν,μέτρησαν καὶ πάλι τὸν κορμό,ἀλλὰ αὐτὴ τὴν φορὰ βρέθηκε πλέον λίγο πιὸ μακρὺς ἀπὸ τοὺς λοιπούς!...Πράγματι, ἐπιβεβαιώθηκε καὶ πάλι τὸ Ψαλμικόν:«ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουδένωσε τὴν δέησιν αὐτῶν» (Ψαλμ. ρα’ 18)...Παρόμοια θαύματα ἦσαν συνηθισμένα καὶ συχνά,ὥστε πολλοὶ ἐξ αἰτίας των ἐγκατέλειπαν τὰ ἐγκόσμια καὶ ἤρχοντο νὰ μονάσουν στὴν νεοσύστατη Μονή,πλησίον τοῦ ἁγίου Γέροντος.Ἡ Μονὴ ἀρχικῶς περιελάμβανε Παρεκκλήσιο γιὰ τὶς ἱ. Ἀκολουθίες, ἕναν κεντρικὸ διάδρομο καὶ ταπεινὰ κελλιὰ στὶς δύο πλευρές του. Ἀνακαινίσθηκε μόλις τὸ 1978 καὶ προκειμένου νὰ διευρυνθῆ ὁ Ναός,κατεδαφίσθηκαν τὰ παλαιὰ κελλιὰ καὶ ἐκτίσθησαν νέα.Ἡ περίοδος ἐκείνη ὅμως τῆς ἀνακαινίσεως,δὲν ἦταν ἀπαλλαγμένη ἐντελῶς διώξεων.Στὸ χωριὸ Καμπούρι εἶχαν ἐγκατασταθῆ τρεῖς Μοναχοί,οἱ ὁποῖοι εἶχαν φύγει γιὰ λόγους Πίστεως ἀπὸ τὴν Μονὴ τοῦ Νεάμτς.Ἐκεῖ ἔζησαν εἰρηνικὰ ἐπ’ ἀρκετὸ διάστημα χρόνου στὴν οἰκία τῆς ἀδελφῆς ἑνὸς ἐκ τῶν Μοναχῶν.Ὅταν ὅμως ἀνακαλύφθηκαν,τὸ ἔτος 1948, ὑπέστησαν ξυλοδαρμοὺς καὶ παρέμειναν κατάκοιτοι.



Τότε, ὁ πρόεδρος τοῦ χωριοῦ,μὲ τὴν ἔμπνευσι βεβαίως τοῦ πονηροῦ, ἔβαλε φωτιὰ στὴν οἰκία ποὺ διέμεναν,μὲ τραγικὸ ἀποτέλεσμα οἱ κατάκοιτοι Πατέρες νὰ καοῦν ζωντανοὶ ἐντὸς αὐτοῦ!...Ἀπὸ τὴν καμμένη οἰκία ἀπέμεινε μόνον μία κολώνα μὲ μία κανδήλα κρεμασμένη ἐπ’ αὐτῆς,ἡ ὁποία παρέμεινε ἀναμμένη! Οἱ δὲ ἱερὲς Εἰκόνες τῶν καέντων Μοναχῶν,μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ μία μεγάλη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,εὑρέθησαν παραδόξως δίπλα στὴν οἰκία,ἄθικτες,σὰν κάποιος νὰ τὶς εἶχε τοποθετήσει μὲ τάξι καὶ προσοχή!Ὅσοι ὅμως ἐπιχείρησαν νὰ τὶς ἀνασηκώσουν,γιὰ νὰ τὶς μετακινήσουν ἀπὸ ἐκεῖ,δὲν τὰ κατάφερναν,διότι οἱ Εἰκόνες εἶχαν γίνει «ἀσήκωτες»!...Τότε εἰδοποιήθηκε ὁ Ἅγιος Γλυκέριος,ὁ ὁποῖος ἦλθε μετὰ πάροδον ὀλίγων ἡμερῶν.Κατόπιν προσευχῆς,ὁ Ἅγιος ἀνασήκωσε τὶς Εἰκόνες χωρὶς δυσκολία καὶ τὶς ἔφερε στὴν Μονὴ στὴν Σλατιοάρα, ἡ δὲ Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου παραμένει μέχρι σήμερα ἡ κυρίως Θεομητορικὴ Εἰκόνα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς...
 

Βίος του Αγίου Γλυκερίου του Ομολογητή της Ρουμανίας


Επίσκοπος Γαρδικίου κ.Κλήμης 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ



Παντοῦ διέλαμπε καὶ ἐντυπωσίαζε μὲ τὴν προσευχητικότητα,ἀσκητικότητα, σοβαρότητα,καλωσύνη καὶ τἡν πατρικὴ ἀγάπη του.Ἐνώπιον τῆς Εἰκόνος τῆς Θεομήτορος ἐψάλλοντο κάθε Τετάρτη ἀπόγευμα οἱ Χαιρετισμοί,στὸν Συνοδικὸ Ναὸ στὴν Νέα Ὑόρκη,ὅπου ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης προΐστατο καὶ μάλιστα ἐκφωνοῦσε κατάλληλο Κήρυγμα.Ὁ λόγος του,πάντοτε «ἅλατι ἠρτυμένος»,ζωογονοῦσε τὶς ψυχὲς τοῦ Ποιμνίου του καὶ διάνοιγε εἰς αὐτὸ τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ,ἀπεκάλυπτε τὸ θεῖον Θέλημα καὶ ὑπεδείκνυε τὰ σωτήρια,ὠφέλιμα, ἀγαθὰ καὶ εὐάρεστα.Τὰ Κηρύγματά του καὶ οἱ Διδαχές του διεκρίνοντο γιὰ θεολογικότητα,συντομία,περιεκτικότητα,πνευματικὴ βαθύτητα, ἀλλὰ καὶ πρακτικότητα.Ἠδύνατο μάλιστα νὰ παραθέτη ἀπὸ στήθους ἐκτενῆ ἀποσπάσματα μὲ ἀκρίβεια ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ ἤ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας,διότι σὺν τοῖς ἄλλοις εἶχε μία ἐκπληκτικὴ μνήμη.


Προέτρεπε σὲ συχνὴ συμμετοχὴ στὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ μάλιστα στὴν Θεία Εὐχαριστία,κατόπιν βεβαίως ἀναλόγου προετοιμασίας·ἔλεγε:«Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι φῶς καὶ φωτιά,ὅμως κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀπαγορεύση,ἐὰν δὲν ὑπάρχη σοβαρὸς πνευματικὸς λόγος.Πρέπει νὰ μεταλαμβάνουμε ὅσο πιὸ συχνὰ γίνεται.Καὶ ὁ λόγος ποὺ μεταλαμβάνουμε ἐνώπιον τῆς Ὡραίας Πύλης, εἶναι διότι συμβολίζει τὴν προσέγγισί μας στὸν Παράδεισο καὶ τὴν ἀνάβασί μας πρὸς τὸν Θεόν»!...Πάντοτε ἦταν πρόθυμος,ὅπως καὶ στὴν νεότητά του,νὰ βοηθήση καὶ νὰ συντρέξη μὲ ὅποιο τρόπο ἠδύνατο ὅσους ζητοῦσαν τὴν βοήθειά του καὶ μάλιστα ἡ φροντίδα του γιὰ τοὺς νέους ἦταν ἰδιαίτερη καὶ ἀδιάπτωτη.Εἶχε μεγάλη ἀγάπη πρὸς τὸ Ποίμνιό του,τὸ ὁποῖο ἐπίσης στὴν πλειονότητά του τὸν ἀγαποῦσε καὶ τὸν ἐσέβετο ἀπεριόριστα.Συμμετεῖχε στὶς χαρὲς καὶ στὶς λῦπες τῶν ἄλλων,τὸν συνεῖχε τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἐφʼ ὅσον ὁ Κύριός μας τὸν ἀνέδειξε Ποιμένα οἰκουμενικῆς σπουδαιότητος καὶ σημασίας,ἀνέθετε δὲ προσευχητικὰ τὰ προβλήματα,τῶν ὁποίων ἐγίνετο κοινωνός,εἴτε προσωπικὰ,εἴτε γενικά,στὴν θεία φιλανθρωπία καὶ εὐσπλαγχνία μὲ ἐλπίδα ἀγαθή.Ὁ Ἅγιος διατηροῦσε τὴν ὑψηλὴ πνευματική του κατάστασι μὲ μία βαθειὰ ἔμφυτη ταπείνωσι,ἡ ὁποία τὸν χαρακτήριζε πάντοτε.Μὲ φυσικότητα καὶ ἄνεσι,ἐνῶ συμβούλευε ἄλλους καὶ μάλιστα νεωτέρους καὶ κατωτέρους του κατὰ πάντα,αὐτὸς ὁ μακάριος ἐπιζητοῦσε τὶς προσευχές τους καὶ «ἔβαζε μετάνοια» ζητώντας ταπεινὰ συγγνώμην!...Κάποιοι,παρακινημένοι ἀπὸ τὸν πονηρό, ἐσκληρύνοντο καὶ ἐστρέφοντο ἀνοικτὰ ἐναντίον του,κατηγορώντας τον ἤ καὶ αὐθαδιάζοντας ἐνώπιόν του.Ἕνας Ἀρχιμανδρίτης κάποτε,ἐμπρὸς σὲ ἄλλους Ἀρχιερεῖς,ἔδειξε τὸν ἐνδεδυμένο τὴν Ταπείνωσιν τοῦ Ἰησοῦ Ἅγιο Μητροπολίτη καὶ ἀναφώνησε μὲ ἀγανάκτησι:«Πρέπει νὰ ἀπομακρυνθῆ ἄμεσα αὐτὸς ὁ τόσο ἀκατάλληλος Μητροπολίτης»!...Ἄλλοτε ἀπεδεικνύετο ἐκ τῶν ὑστέρων,ὅτι κάποιοι ἀδίστακτοι προέβαιναν σὲ πρᾶξεις δῆθεν ἐπʼ ὀνόματί του ἤ δῆθεν μὲ τὴν ἄδεια καὶ εὐλογία του,ποὺ ὁ ἴδιος οὔτε κἄν διενοεῖτο,ἤ πλαστογραφοῦσαν ἀκόμη καὶ τὴν ὑπογραφή του,προκειμένου νὰ κατηγορηθῆ γιὰ ἀνεπίτρεπτες πρᾶξεις ἤ «Οἰκονομίες» στὶς ὁποῖες δῆθεν προέβαινε,γιὰ νὰ τὸν καταισχύνουν ἤ νὰ τὸν ἀποδείξουν ὡς δῆθεν ἀνακόλουθο καὶ ἀσυνεπῆ!...

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΟΣ ΠΑΤΗΡ ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ



Γι' αυτό που πρόκειται να σας ειπώ,σας έχω ήδη μιλήσει πρόχειρα.Αλλά και τώρα δεν θα βαρεθώ να σας μιλήσω εκτενέστερα για όσα αφορούν τους δαίμονας, γιατί η υπόμνησης αυτή θα σας εξασφαλίσει.Όταν ο Κύριος ήλθε στη γη,ξέπεσε ο εχθρός και αδυνάτισαν οι δυνάμεις του.Γι' αυτό και δεν μπορεί να κάμει τίποτε. Σαν τύραννος όμως που είναι,δεν ησυχάζει,καίτοι έπεσε,αλλ' απειλεί έστω και με λόγια μόνον.Μαζί με τ' άλλα ας το σκέφτεται καθένας από σας κι' αυτό και θα μπορεί να καταφρονεί τα δαιμόνια.Και αν μεν ήσαν ντυμένοι τέτοια σώματα,σαν τα δικά μας,θα μπορούσαν να λένε,ότι κρύβονται οι άνθρωποι και δεν τους βρίσκουμε,αλλ' άμα τους βρούμε τους βλάπτουμε,θα μπορούσαμε κι' εμείς να κρυβόμαστε,ώστε να μη μπορούν να μας βρουν,γιατί θα τους κλείναμε τις πόρτες. Όμως δεν είναι έτσι.Αλλά μπορούν να μπουν και με κλειστές τις πόρτες και βρίσκονται σ' όλον τον αέρα κι' αυτοί και ο πρώτος μεταξύ τους διάβολος.



Είναι και κακοθελητές και έτοιμοι να βλάπτουν και όπωςΕίπεν ο Σωτήρ:«Είναι εξ αρχής ανθρωποκτόνος ο πατήρ της κακίας διάβολος» ΙΩΑΝΗ,44.Αλλά εμάς δεν μπόρεσε να μας φονέψη πνευματικά και ζούμε τώρα κατά τον τρόπο του Χριστού και πολιτευόμεθα όλο και περισσότερο εναντίον τους.Είναι φανερό πως δεν περνάει τίποτα απ' το χέρι τους,μιας και ούτε ο τόπος τους εμποδίζει να μας επιβουλεύονται,ούτε μας βλέπουν σαν φίλους των για να μας λυπηθούν,ούτε φιλάγαθοι είναι για να μας διορθώσουν.Αλλά μάλλον είναι πονηροί και τίποτε δεν τους απασχολεί,παρά να βλάπτουν αυτούς που αγαπούν την αρετή και τους θεοσεβείς.Επειδή όμως δεν έχουν τη δύναμη τίποτε να κάνουν,γι' αυτό και δεν το κάνουν, παρά μονάχα φοβερίζουν.Διότι,εάν μπορούσαν,δεν θ' αργοπορούσαν,αλλ' ευθύς θα ενεργούσαν το κακό,γιατί είναι έτοιμοι και προδιατεθειμένοι σ' αυτό και μάλιστα εναντίον μας.Και να,αλήθεια, τώρα που συγκεντρωθήκαμε,μιλάμε εναντίον τους και ξέρουν καλά,ότι,εφ' όσον εμείς προκόβουμε,αυτοί αδυνατίζουν. Εάν λοιπόν,είχαν την εξουσία,κανέναν από μας τους Χριστιανούς δεν θ' άφηναν να ζει.«Διότι αυτό που σιχαίνεται ο αμαρτωλός είναι η θεοσέβεια» ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ,25.Κι επειδή δεν έχουν καμιά δύναμη,γι' αυτό μάλλον τους εαυτούς των πληγώνουν,γιατί δεν μπορούν να κάμουν τίποτε απ' όσα απειλούν.Έπειτα για να μην τους φοβόμαστε,πρέπει να σκεφτόμαστε και το εξής:Εάν είχαν τη δυνατότητα,δεν θα ερχόταν τόσοι πολλοί,σαν όχλος,ούτε θα έκαναν φαντάσματα, ούτε θα μηχανεύοντο πως να αλλάζουν διαρκώς μορφές και τρόπους εμφανίσεως, αλλά θ' αρκούσε να έρθει ένας και μόνον,για να μας κάνη αυτό που και μπορεί και θέλει.Πολύ περισσότερο,διότι όποιος έχει την εξουσία,δεν σκοτώνει με φαντάσματα,ούτε με το πλήθος του φοβερίζει,Αλλά ευθύς ως το θελήσει,κάνει κατάχρηση της εξουσίας του.Αλλά οι δαίμονες,επειδή δεν μπορούν να κάμουν τίποτε,παίζουν σαν ηθοποιοί επί σκηνής,αλλάζουν τις μορφές των και φοβίζουν τα μικρά παιδιά με τη φαντασία του πλήθους των και με τις εναλλαγές μορφών, πράγματα δηλαδή,από τα οποία οφείλουμε περισσότερο να τους καταφρονούμε, σαν αδύνατους.Ο αληθινός άγγελος,που στάλθηκε από τον Κύριο κατά των Ασσυρίων,δεν έλαβε ανάγκη να συνοδευθή από πλήθος,ούτε από εξωτερική (των ενδυμασιών και της μορφής) φαντασία,ούτε από κτύπους ή κρότους,αλλά έκαμε ήρεμα χρήσιν της εξουσίας του και σκότωσε αμέσως εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες.Δ.ΒΑΣΙΛΕΩΝ Ιθ,35.Αυτά κάνει ο άγγελος,ο Ισχυρός.Αλλά οι αδύνατοι δαίμονες τίποτε δεν μπορούν να κάμουν,τέτοιοι που είναι,έστω κι αν προσπαθούν να εκφοβίσουν με τα φαντάσματά τους.


ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΙΩΒ ΚΑΙ Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ


Εάν σκεφθεί κανείς τα παθήματα του Ιώβ και ειπεί:Γιατί λοιπόν όταν βγήκε ο διάβολος (από την παράστασή του ενώπιον του θεού),τα έκαμε όλα κατ` αυτού; Και τον απογύμνωσε από τα υπάρχοντά του,σκότωσε τα τέκνα του κι εκείνον τον χτύπησε με πληγή φρικτή και οδυνηρή;Ας ξέρη πάλιν αυτός που ερωτά,ότι δεν ήταν ο διάβολος ο Ισχυρός,αλλά ο Θεός, που του παρέδωσε τον Ιώβ για δοκιμασία (της πίστεως και της υπομονής του).Και επειδή δεν μπορούσε να κάμει τίποτε, ζήτησε από το Θεό την άδεια και,μόλις την έλαβε,έκαμε ότι έκαμε εναντίον του Ιώβ.Ώστε κι απ' αυτό βγαίνει περισσότερο επιβαρημένος ο εχθρός,διότι,καίτοι ήθελε,ούτε εναντίον και ενός μόνον δικαίου ανθρώπου μπόρεσε να κάνη τίποτα διότι,αν είχε δύναμη,δεν θα ζητούσε την άδεια επειδή τη ζήτησε,όχι μια,αλλά και για δεύτερη φορά,απ' αυτό φαίνεται ότι είναι ανίκανος και δε μπορεί να κάνη τίποτε.Και το θαυμαστό βέβαια,δεν είναι ότι δεν μπόρεσε τίποτε εναντίον του Ιώβ,αλλά ότι ούτε κατά των κτηνών του θα γινόταν καταστροφή,εάν δεν το επέτρεπε ο Θεός,μα ούτε κατά των χοίρων έχει την εξουσία.Διότι,όπως γράφει το Ευαγγέλιο,«Παρακαλούσαν τον Κύριο,λέγοντας:Επίτρεψέ μας να απέλθομε στους χοίρους».ΜΑΤΘΑΙΟΣ Η,31.Εάν λοιπόν δεν έχουν εξουσία,ούτε στους χοίρους, πολύ περισσότερο δεν έχουν εξουσία στους ανθρώπους,πού' νε πλασμένοι κατ' εικόνα Θεού.


ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ Η ΘΕΩΡΙΑ «ΤΟΥ ΠΑΤΕΙΝ ΕΠΑΝΩ ΟΦΕΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΡΠΙΩΝ»;


Άρα,το Θεό μονάχα πρέπει να φοβούμεθα,κι' αυτούς να τους καταφρονούμε και να μην τους φοβόμαστε καθόλου.Αλλά,όσο περισσότερο πράττουν αυτοί αυτά, τόσο και περισσότερο να επαυξάνομε εμείς την άσκησή μας εναντίον τους.Διότι μέγα όπλο κατ' αυτών είναι η ορθή (ακριβής και σωστή) ζωή και η πίστης προς τον Θεόν.Φοβούνται πράγματι την νηστεία των ασκητών,την αγρυπνία,τις προσευχές,την πραότητα,τον ήσυχο χαρακτήρα,τον αφιλάργυρο,τον ακενόδοξο (την έλλειψη ψωρουπερηφάνειας),την ταπεινοφροσύνη,το φιλόπτωχον,τις ελεημοσύνες,το αόργητον και προ πάντων την ευσέβεια προς τον Χριστό.Γι' αυτό βέβαια και τα κάνουν όλα,για να μην υπάρχουν ενάρετοι,που θα τους καταπατούν.Διότι ξέρουν καλά τη χάρη που δόθηκε εναντίον τους από τον Σωτήρα στους πιστούς,όπως ο ίδιος το είπε:«Ιδού σας έχω δώσει την εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς (να εξουδετερώνετε ανθρώπους δόλιους σαν φίδια και επικίνδυνους σαν τους σκορπιούς) και πάνω σ' όλη τη δύναμη του εχθρού». ΛΟΥΚΑ Ι,19.

ΠΩΣ ΠΡΟΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ;


Αν λοιπόν μερικές φορές υποκρίνονται ότι προλέγουν τα μέλλοντα,ας μην τους το παραδέχεται κανείς.Γιατί συχνά,από πολλές ημέρες πριν,λένε για τους αδελφούς που πρόκειται να μας συναντήσουν.Και έρχονται ύστερα εκείνοι.Αλλά το κάνουν αυτό,όχι από το ενδιαφέρον τους για όσους τους ακούνε,αλλά για να τους πείσουν να τους πιστεύουν έτσι (για προφήτες) και τότε να τους καταστρέψουν,μιας και τους κάμουν υποχείριους.Γι' αυτό,δεν πρέπει να τους δίνουμε προσοχή,αλλά κι όταν κάτι προλέγουν,να μη τα παραδεχόμαστε,αφού δεν τά' χομε ανάγκη.Μιας κι έχουν σώματα ελαφρότερα των ανθρώπων και βλέπουν αυτούς που ξεκίνησαν να' ρθούν σε μας,γιατί να είναι θαυμαστόν,ότι τρέχουν,τους προλαβαίνουν στο δρόμο και μας ειδοποιούν;Έτσι μπορεί να προλέγει κι ένας καβαλάρης,προσπερνώντας αυτούς που πάνε με τα πόδια.Ώστε,ούτε και γι' αυτό είναι ανάγκη να τους θαυμάζουμε.Διότι τίποτε από τα μη γενόμενα δεν προγνωρίζουν,αλλά μόνον ο Θεός τα ξέρει όλα προτού να γίνουν.ΔΑΝΙΗΛ ΣΩΣΑΝΝΑ,42Αυτοί προτρέχουν σαν κλέφτες και αναγγέλλουν όσα βλέπουν.Σε πόσους ν' ανακοινώνουν τώρα,ότι συγκεντρωθήκαμε και μιλάμε εναντίον τους,προτού να φύγει κάποιος από μας και πριν τ' ανακοινώσει κανείς άλλος!Αυτό όμως το κάνει κι' ένα παιδάκι-ταχυδρόμος,άμα προλάβει άλλον που τυχόν βραδυπορεί.Να τι θέλω να πω:Αν κανείς ξεκινήσει από τη Θηβαΐδα ή από καμιά άλλη χώρα,πριν μεν αρχίσει να βαδίζει,δεν γνωρίζουν οι δαίμονες αν θα περπατήσει,ευθύς ως τον δουν να προχωρεί,προτρέχουν και προτού να φθάσει αυτός,ειδοποιούν.Έτσι συμβαίνει, ώστε οι οδοιπόροι να' ρθούν έπειτα από μέρες.Πολλές όμως φορές τυχαίνει να γυρίσουν πίσω οι ταξιδιώτες,οπότε διαψεύδονται.


ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ  


Έτσι φλυαρούν πότε-πότε και για το νερό του ποταμού (Νείλου).Γιατί,βλέποντας να πέφτουν πολλές βροχές στα μέρη της Αιθιοπίας και ξέροντας ότι από κείνες τις βροχές γίνεται η πλημμύρα του ποταμού,προτρέχουν και το λένε προτού να έλθει το νερό στην Αίγυπτο.Αυτό όμως και οι άνθρωποι θα μπορούσαν να το πουν,αν μπορούσαν να τρέξουν σαν εκείνους.Και όπως ο σκοπός του Δαυίδ,ανεβαίνοντας σε ψηλό μέρος,έβλεπε κάποιον που ερχόταν πρωτύτερα από άλλον σκοπό,που ήταν χαμηλά στις υπώρειες του βουνού και προτρέχοντας,έλεγε πριν από άλλους σκοπούς,όχι όσα δεν έγιναν,αλλά αυτά,που εκείνη την ώρα είχανε μπει μπροστά και γίνονταν,έτσι κι' αυτοί (οι δαίμονες) προτιμούν να κουράζονται και ειδοποιούν άλλους (μοναχούς),μόνον για να τους απατούν.Αν όμως η Πρόνοια του Θεού αποφασίσει εν τω μεταξύ κάτι,για τα νερά ή για τους οδοιπόρους (διότι τις είναι δυνατόν π. χ. να προλάβει κάθε πλημμύρα),τότε αποδείχνονται ψεύτες οι δαίμονες και θά΄χαν ξεγελαστεί όσοι τους είχαν δώσει προσοχή.

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΑΝΤΕΙΑ - ΟΙ ΠΡΟΓΝΩΣΕΙΣ


Έτσι είχαν συσταθεί τα μαντεία των Ελλήνων κι έτσι πλανήθηκαν από τους δαίμονες στην αρχαιότητα.Αλλά έπαψε του λοιπού η πλάνη,ως εξής:Ήλθε ο Κύριος, ο οποίος,μαζί με την πανουργία τους,κατήργησε και τους δαίμονας.Διότι τίποτε δεν γνωρίζουν μόνοι τους,αλλά,σαν κλέφτες,προβάλλουν όσα βλέπουν σε άλλους και μάλλον παρατηρούν και συμπεραίνουν,παρά προγνωρίζουν.Συνεπώς, κι αν κάποτε λένε κάτι αληθινό,ούτε τότε να τους θαυμάζει κανείς.Διότι και οι γιατροί,από την πείρα που έχουν των νοσημάτων,όταν παρατηρήσουν και σε άλλους την ίδια αρρώστια,πολλάκις προλέγουν την εξέλιξή της,γιατί συνήθισαν τον εαυτό τους να στοχάζονται και να βγάζουν συμπεράσματα.



Και οι κυβερνήτες πλοίων και οι γεωργοί πάλιν,παρατηρώντας από συνήθεια την κατάσταση του αέρος,προλέγουν αν θα χειμωνιάση ή θα γίνει καλοκαιρία.Και δεν μπορεί να πει κανείς γι' αυτό,ότι προλέγουν από θεία έμπνευση,αλλά από την πείρα και την συνήθεια.Εάν κάποτε λοιπόν και οι δαίμονες στοχαζόμενοι λένε τα ίδια,ας μην τους θαυμάζει κανείς γι' αυτό,μήτε να τους δίνη προσοχή.Διότι,κατά τι είναι χρήσιμο σ' αυτούς που τους ακούνε,να μαθαίνουν απ' αυτούς μπροστά από λίγες μέρες,αυτά που πρόκειται να συμβούν;Η ποια επείγουσα ανάγκη υπάρχει,να γνωρίζει κανείς αυτά;Και είναι ζήτημα αν τα γνωρίζει αληθινά.Διότι αυτό (η πρόγνωσις) δεν είναι από κείνα που κάνουν αρετή,ούτε πάντως είναι γνώρισμα αγαθού ήθους.Διότι κανείς μας δεν καλοτυχίζεται,πως έχει μάθει και γνώρισε κάτι,αλλά ο καθένας μας θα κριθή,αν τήρησε την πίστη και αν ειλικρινώς φύλαξε τας εντολάς.



Απόσπασμα κειμένου του Μεγάλου Αντωνίου,από το ιστολόγιο ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ.Τίτλος,πιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Άγιος Αντώνιος

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΝΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥΣ



Πρώτα,λοιπόν,ας ξέρουμε,ότι οι δαίμονες,όχι γιατί λέγονται δαίμονες,έτσι κι' έγιναν.Διότι ο Θεός δεν έκαμε τίποτα κακό.Καλοί πλάσθηκαν κι' αυτοί.Επειδή όμως ξέπεσαν από το ουράνιο φρόνημα (από την αγαθή πνευματική προαίρεση) και του λοιπού κυλιούνται γύρω από τη γη (διαρκώς ασχολούνται περί τα γήινα), τους μεν Έλληνες εξαπάτησαν με τις (μυθολογικές) φαντασίες των,από φθόνο δε προς εμάς τους Χριστιανούς,κινούν τα πάντα εναντίον μας,θέλοντας να μας εμποδίσουν την άνοδό μας προς τους ουρανούς,για να μην ανεβούμε εμείς εκεί, απ' όπου έπεσαν αυτοί.Γι' αυτό, είναι ανάγκη πολλής προσευχής και ασκήσεως, ώστε ο καθένας,λαβαίνοντας δια του Αγίου Πνεύματος χάρισμα διακρίσεως πνευμάτων,να μπορέσει να γνωρίσει τις πανουργίες τους.



Ποιοι π.χ. είναι λιγότερο φαύλοι,ποιοι είναι φαυλότεροι,σε τι επιτηδεύεται με ιδιαίτερη φροντίδα κι επιμέλεια και πως ανατρέπεται και διώχνεται ο καθένας τους.Γιατί είναι πολλές οι πανουργίες τους και τα κινήματα της επιβουλής των εναντίον μας.Ο μακάριος Παύλος κι' οι μαθητές του,τα είχαν μάθει τα τεχνάσματα αυτά και έλεγαν:«Διότι δεν αγνοούμε τα νοήματά του» (τις μηχανορραφίες του) Β` ΚΟΡ Β,11.εμείς δε οφείλομε,βάσει της πείρας που έχομε απ' αυτά,να διορθώνομε ο ένας του άλλου τις ζημιές,που τυχόν έπαθε απ' αυτούς.Γι' αυτό, λοιπόν,κι' εγώ,μιας κι' έχω μερική πείρα από αυτά,θα σας τα ειπώ,γιατί είστε τέκνα μου πνευματικά.Λοιπόν, αν δουν οι δαίμονες και όλους τους άλλους,βέβαια,Χριστιανούς,μα περισσότερο τους μοναχούς,να δείχνουν φιλοπονία στην άσκηση και να προκόβουν,πρώτα μεν επιτίθενται και πειράζουν,βάζοντας αλλεπάλληλα εμπόδια στο δρόμο τους.Τέτοια διαβολικά σκάνδαλα είναι οι πονηρές σκέψεις—οι πονηροί διαλογισμοί.Αλλά δεν πρέπει εμείς να φοβόμαστε τις ύπουλες αυτές ενέργειές τους.Διότι,με προσευχές και νηστείες και με πίστη προς τον Κύριο,πέφτουν αμέσως μόνοι τους.Αλλά και αφού πέσουν,δεν παύουν,αλλά και πάλιν έρχονται πανούργα και δόλια.Όταν δεν κατορθώσουν στα φανερά να εξαπατήσουν την καρδιά με βρώμικους,μα ηδονικούς λογισμούς,επιτίθενται πάλιν με άλλον τρόπο.Πλάθουν φαντάσματα και προσπαθούν να μας εκφοβίσουν,υποκρινόμενοι διάφορες μορφές και εμφανίσεις. Μιμούνται γυναίκες,θηρία,ερπετά,και πλήθος στρατιωτών ή αλλάζουν τα μεγέθη των πραγμάτων.Αλλ' ούτε και τότε πρέπει να δειλιάζουμε με τα φαντάσματά τους αυτά.Γιατί δεν είναι τίποτε και γρήγορα εξαφανίζονται,εάν μάλιστα ο καθένας μας οχυρώνει τον εαυτό του με την πίστη και το σημείον του Σταυρού.Είναι και τολμηροί και πολύ αναιδείς,γιατί ακόμη κι' αν νικηθούν μ' αυτόν τον τρόπο και πάλιν επιτίθενται με άλλον τρόπο.Προσποιούνται ότι μαντεύουν και προλέγουν τα μέλλοντα και παρουσιάζονται ψηλοί ως τη στέγη και με φαρδιές πλάτες,ώστε όσους δεν μπορέσουν ν' απατήσουν με τους λογισμούς,μήπως τους παρασύρουν με τέτοιες τρομερές φαντασίες.Εάν όμως βρουν την ψυχή ασφαλισμένη στην πίστη και την ελπίδα της διανοίας,προσκαλούν του λοιπού τους αρχηγούς των.Έλεγε,πως πολλές φορές φαίνονται,όπως φανέρωσε ο Κύριος τον διάβολο εις τον Ιώβ,λέγοντας του:«Λάμπουν τα μάτια του ως είδος εωσφόρου—σαν ήλιος χαραυγής.Από το στόμα του πηδούν λαμπάδες αναμμένες κι' εκσφενδονίζονται φωτιάς κομμάτια,απ' τα ρουθούνια του βγαίνει καπνός,όπως από καμίνι που σιγοκαίγεται με πυρακτωμένα κάρβουνα.Είναι η ψυχή του θράκα αναμμένη και φλόγα βγαίνει απ' το στόμα του» ΙΩΒ ΜΑ, 9-12.Έτσι εμφανιζόμενος ο άρχοντας των δαιμόνων φοβερίζει,όπως προείπα,γιατί καυχιέται για μεγάλα πράγματα ο πανούργος,όπως τον απέδειξε ο Κύριος και πάλι στον Ιώβ,λέγοντας:«Θωρεί το σίδερο για άχυρο και το χαλκό σαν σάπιο ξύλο και θεωρεί τη θάλασσα σαν φιαλίδιο του με αρωματάκι,πως έχει στην ιδιοκτησία του σαν λάφυρα τα Τάρταρα της Αβύσσου και την ίδια την Άβυσσο,την λογαριάζει για περίπατο του». ΙΩΒ ΜΑ, 18-24.Αλλά και μέσω του Προφήτου μας απεκάλυψε ο Κύριος τις πανουργίες του διαβόλου,λέγοντας πως:«Είπεν ο εχθρός:Αδιάκοπα θα το επιδιώξω και δεν μπορεί παρά να κυριέψω τον άνθρωπο» .ΕΞΟΔΟΣ ΙΕ, 9.Και με άλλον Προφήτη μας αποκαλύπτει πως μεγαλοκαυχιέται ο διάβολος,λέγοντας:«θα καταλάβω με το χέρι μου την οικουμένη όλη,σαν μια φωλιά πουλιού και θα τη σηκώσω όπως παίρνω τα εγκαταλειμμένα αυγά» ΗΣ. 1,14.Και γενικά,με τέτοια επιχειρήματα κομπάζουν και τέτοια υπόσχονται,για να απατήσουν τους θεοσεβείς. Αλλά εμείς και πάλιν οι πιστοί,ούτε μ' αυτά πρέπει να φοβόμαστε τις φαντασίες του διαβόλου και να προσέχουμε τις φωνές του,γιατί ψεύδεται και δεν λέει ολωσδιόλου τίποτε το αληθινό.«Μη σε μέλει που,τέτοια λέγοντας,αποθρασύνεται τόσο,γιατί σύρεται σαν το θαλάσσιο κήτος (τον καρχαρία) με το αγκίστρι από τον Σωτήρα και του έχει βάλει γύρω στη μύτη χαλινάρια (γκέμια,καπίστρια),όπως στο κτήνος,είναι δεμένος απ' το ρουθούνι με κρίκους σαν τους δραπέτες κι' έχει στα χείλη περάσει δακτυλίδι (όπως στους ταύρους)».Έχει δεθεί από τον Κύριο σαν (ασήμαντο) σπουργίτι,για να τον περιπαίζουμε εξευτελιστικά εμείς.Ακόμη, είναι ριγμένος κατά γης,κι' αυτός και όλα τα δαιμόνια της παρέας του,όπως τα φίδια κι' οι σκορπιοί,για να καταπατιούνται από μας τους χριστιανούς.ΛΟΥΚ, 1,19.Γνώρισμα της αδυναμίας του αυτής είναι ότι εμείς τώρα,πολιτευόμαστε εναντίον του.Γιατί αν και δηλώνει πως αφανίζει τη θάλασσα και κατέχει την οικουμένη,να τώρα,που δεν μπορεί να εμποδίσει την ασκητική ζωή σας,ούτε κι' εμένα,που σας μιλάω εναντίον του.Ας μη προσέχομε λοιπόν σ' ότι λέει,γιατί ψεύδεται,μήτε και να δειλιάζουμε με τα φαντάσματά του,μιας κι είναι ψεύτικα κι' αυτά.Γιατί δεν είναι φως αληθινό,αυτό που φαίνεται με τα τεχνάσματα αυτά, αλλά είναι μάλλον τα προοίμια και οι εικόνες του πυρός εκείνου,που έχει προετοιμασθεί γι' αυτούς ( στη Δευτέρα Παρουσία).Ακόμη γιατί προσπαθούν να εκφοβίζουν τους ανθρώπους μ' αυτά,για τα οποία μέλλουν να κατακριθούν.Έτσι φαίνονται και παρ' όλα αυτά εξαφανίζονται χωρίς να βλάψουνε κανέναν από τους πιστούς,παίρνοντας μάλιστα τη μορφή του πυρός,που μέλλει να τους δεχτή.Ούτε γι' αυτά λοιπόν,είναι σωστό να τους φοβούμεθα,διότι όλα τους τα τεχνάσματα για τίποτα δεν λογαριάζονται,από τη χάρη του Χριστού.Είναι και δόλιοι και έτοιμοι να μεταβάλλονται και μετασχηματίζονται σε όλα.Πολλές φορές κάνουν πως ψάλλουν μουσικά,χωρίς να φαίνονται και χρησιμοποιούν λέξεις από τις Γραφές. Και μερικές φορές,όταν εμείς διαβάζουμε,ευθύς αυτοί επαναλαμβάνουν σαν ηχώ πολλές φορές τα ίδια που έχουν διαβαστεί.Και σαν κοιμόμαστε μας σηκώνουν για προσευχές.Κι' αυτό το κάνουν συνεχώς,ώστε σχεδόν δεν μας αφήνουν ούτε να κοιμηθούμε.Κάποτε-κάποτε,όταν μεταμορφώνονται σε μοναχούς,προσποιούνται να μιλούν σαν ευλαβείς,για να μας πλανήσουν με το σχήμα μας κι' έπειτα να τραβήξουν όπου θέλουν αυτούς που εξαπάτησαν.Αλλά δεν πρέπει να τους προσέχομε,έστω κι' αν μας ξυπνούν για προσευχή και αν μας συμβουλεύουν να μη τρώμε καθόλου ή αν προσποιούνται πως μας κατηγορούν και μας κοροϊδεύουν για κείνα που κάποτε μας έκαμαν συγκατάβαση.Διότι δεν τα κάνουν αυτά από ευλάβεια ή για την αλήθεια,αλλά για να φέρουν σε απελπισία τους ακέραιους και να ειπούν πως είναι ανώφελη η ασκητική ζωή,να κάμουν τους ανθρώπους να τη σιχαθούν,διότι δήθεν η μοναχική ζωή είναι φορτική και βαρύτατη και να εμποδίσουν όσους πολιτεύονται εναντίον τους.Ό Προφήτης Αββακούμ σταλμένος από τον Κύριο,κάτι τέτοιους δαίμονες ελεεινολογούσε,λέγοντας τα εξής:«Αλίμονο σ' εκείνον που ποτίζει τον πλησίον του με το ποτήρι της οργής του,που φέρνει θολερή καταστροφή».ΑΒΒΑΚΟΥΜ Β,15.Διότι τα τέτοια τεχνάσματα και ενθυμήματα μεταστρέφουν τον άνθρωπο που παίρνει το δρόμο για την αρετή.Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος και για τον εαυτό του,παρ' όλον ότι έλεγαν την αλήθεια οι δαίμονες (γιατί στ' αλήθεια το έλεγαν:Συ είσαι ο Υιός του Θεού),όμως τους φίμωνε και τους εμπόδιζε να το διαλαλούν,μήπως,καμιά φορά,μαζί με την αλήθεια,σπείρουν από πάνω και τη δική τους την κακία και για να μας συνηθίσει κι' εμάς,ποτέ να μην τους προσέχομε,έστω κι' αν φαίνονται πως λένε την αλήθεια.Διότι,ενώ έχομε τις Άγιες Γραφές και την ελευθερία από τον Σωτήρα, είναι απρεπές να διδασκώμεθα από το διάβολο,ο οποίος δεν φύλαξε το δικό του αξίωμα,που του όρισε ο Θεός,αλλά θέλησε άλλα άντ' άλλων.Δια τούτο κι' όταν ακόμη λέει λέξεις από τις Γραφές τον εμποδίζει (ο Θεός) λέγοντας:«Και στον αμαρτωλό είπε ο Θεός,διατί διηγείσαι εσύ τα δικαιώματά μου (τους νόμους μου) και πιάνεις τη διαθήκη μου με το στόμα σου;»ΨΑΛΜΟΙ ΜΘ16.Όλα τα κάνουν τα δαιμόνια και φωνάζουν και θορυβούν και υποκρίνονται και ταράζουν το περιβάλλον για ν' απατήσουν τους ακέραιους (τους σταθερούς στην πίστη).Ακόμη κάνουν και χτύπους και γελούν ανόητα και σφυρίζουν.Κι' αν δεν τους προσέχει κανείς,αρχίζουν να κλαίνε και θρηνούν γιατί νικήθηκαν.Ο Κύριος λοιπόν,ως Θεός φίμωσε τους δαίμονας κι' εμείς που μάθαμε πολλά από τους Αγίους,πρέπει να ενεργούμε σύμφωνα μ' εκείνους και να μιμούμεθα την ανδρεία τους.



Διότι κι' εκείνοι,παρατηρώντας όλα αυτά, έλεγαν:«Ενώ συνάγεται ο αμαρτωλός εναντίον μου,κουφαίνομαι και ταπεινώνομαι και σιωπώ (από αγαθά ελατήρια και όχι από ανάγκη») ΨΑΛΜΟΣ ΜΗ 2-3.Και πάλιν:«Εγώ δε,σαν τον κουφό,δεν άκουγα (τα λόγια τους) και σαν να ήμουν άλαλος,δεν έβγαζα μιλιά απ' το στόμα μου,κι' έκανα πως δεν ακούω και πως δεν προσέχω τους άδικους ελέγχους των» ΨΑΛΜΟΣ ΛΖ 14-15.Κι' εμείς λοιπόν,ας μην τους ακούμε,σαν ξένοι που μας είναι,μήτε να τους υπακούμε,έστω κι' αν μας ξεσηκώνουν για προσευχή ή αν φωνάζουν για νηστείες, αλλά να προσέχουμε στην πρόθεσή μας να ασκηθούμε μάλλον και να μην απατόμεθα απ' αυτούς,που όλα τα κάνουνε με δόλο.Δεν πρέπει δε να τους φοβούμεθα,έστω κι' αν φαίνονται ότι μας επιτίθενται ή κι' αν μας απειλούν με θάνατο,διότι είναι ανίκανοι και δεν μπορούν τίποτα να κάμουν,παρά μόνο να φοβερίζουν.


Απόσπασμα κειμένου του Μεγάλου Αντωνίου,από το ιστολόγιο ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ.Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Άγιος Αντώνιος

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΚΗΡΥΤΤΟΥΝ ΝΕΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ



Υπάρχει μια επιβουλή κατά της Εκκλησίας του Χριστού.Ήδη από την αρχήν του 20ού αιώνος.Ήρχισε να υλοποιείται το πρόγραμμα από την αλλαγήν του εορτολογίου το 1924.Οι κήρυκες και οι θεολόγοι έσπευσαν από τότε να δικαιολογήσουν την κατάργησιν του Πανορθοδόξου Συνεορτασμού που καθιέρωσεν η πρώτη Αγία Οικουμενική Σύνοδος και εδραιώθη από τας ετέρας Οικουμενικάς Συνόδους ως και Πανορθοδόξους τοιαύτας,ως μία μικρή ''παράβασις'' όχι αξία λόγου.Αυτή όμως η μικρή ''παράβασις'' εξελίχθη εις τον σημερινόν πανθρησκειακόν Οικουμενισμόν.Το δήθεν δεν πειράζει,μη χωρίζετε δια το εορτολόγιον,κατέληξε στην παναίρεση του Οικουμενισμού.Εάν τότε αντιδρούσαν όλα τα Πατριαρχεία,όπως το 1583,1587,1593 δεν θα υπήρχεν σήμερον η παναίρεσις του Συγκρητισμού της Πανθρησκείας.



Εις την Δευτέραν Καθολικήν Επιστολήν ο Άγιος Ιωάννης,μας εφιστά την προσοχήν,έναντι των αιρετικών.Γράφει σχετικώς:''Αγωνίζεσθε και κρατήτε την αλήθειαν και την αγάπην,διότι πολλοί πλανεμένοι εισήλθαν μέσα εις τον κόσμον,οι οποίοι δεν παραδέχονται και δεν ομολογούν,ότι ο Ιησούς Χριστός,ο Σωτήρ ημών,θα έλθει πάλιν ως Θεός και άνθρωπος να κρίνει τον κόσμον.Αυτός,που δεν παραδέχεται την αλήθειαν αυτήν είναι ο αντίχριστος,ο πλανεμένος,που προσπαθεί να εξαπατήσει τους ανθρώπους.Παρακολουθείτε και προσέχετε πολύ τους εαυτούς σας,δια να μην χάσομεν,όσα έως τώρα έχομεν εργασθεί,αλλά να πάρομεν πλήρη και ολόκληρον τον μισθόν μας.Καθένας που παραβαίνει το θέλημα του Θεού και δεν μένει μέσα εις την διδασκαλίαν του Χριστού,αυτός δεν έχει τον Θεόν μαζί του.Εξ αντιθέτου εκείνος που μένει πιστός εις την διδασκαλίαν του Χριστού,αυτός έχει μέσα του κατοικούντος τον Πατέρα και τον Υιόν.Εάν κανείς έρχεται προς εσάς και δεν έχει μαζί του ως ακλόνητον πίστιν του αυτήν την διδασκαλίαν,μην τον παίρνετε εις το σπίτι σας και ούτε χαιρετισμόν να του απευθύνετε.Διότι εκείνος που τον χαιρετά και τον συναναστρέφεται με οικειότητα,είναι σαν να τον αμνηστεύει και να τον ενθαρύννει εις τα πονηρά έργα και να γίνεται συμμέτοχος εις αυτά''.(Β΄Καθολική Ιωάννου 7-12).Ο δε Απόστολος Παύλος γράφει προς τον Τιμόθεον:''Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού,ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος.(Τίτον γ΄10-11).Αιρετικόν άνθρωπον,ο οποίος ύστερα από πρώτην και δευτέραν συμβουλήν μένει με πείσμα εις την πλάνην του,παράτησέν τον και μη συζητείς πλέον μαζί του.Γνωρίζων,ότι ο τοιούτος έχει πλέον παρεκκλίνει από την αλήθεια και διαστροφεί και αμαρτάνει,ελεγχόμενος και καταδικαζόμενος από τον ίδιον τον εαυτόν του,από την συνείδησίν του.Δεν πρέπει να εντυπωσιαζόμεθα από το κοσμικό πνεύμα,από τους συγχρόνους επιστήμονας και μορφωμένους,εάν δεν διακατέχονται από το πνεύμα του Χριστού.Ο Χριστός δεν έλαβε τους μαθητάς του από τους μορφωμένους της εποχής,αλλά από αγραμμάτους μαθητάς που ήταν αλιείς.Από αλιείς ιχθύων έγιναν τοιούτοι των ψυχών.Και ο ίδιος ο Χριστός είπεν:''Εξομολογουμαί σοι,Πάτερ,Κύριε του ουρανού και της γης,ότι απέκρυψες ταύτα από σοφών και συνετών,και απεκάλυψας αυτά νηπίοις''.(Ματθαίου ια΄25).Δηλαδή έστρεψεν τον λόγον του ο Ιησούς προς τον ουρανόν και είπε:''Σ΄ευχαριστώ και σε δοξάζω,Πάτερ,που είσαι Κύριος και εξουσιαστής του ουρανού και της γης,διότι απέκρυψας αυτάς τας υψίστας αληθείας από εκείνους που νομίζουν τον εαυτόν των σοφόν και συνετόν,και εφανέρωσας αυτάς εις ανθρώπους απλοικούς,ως νήπια,εις ταπεινούς,που είχαν όμως την αγαθήν διάθεσιν να τας δεχθούν.Δι΄αυτό ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είπεν το κακόν θά΄ρθει από τους διαβασμένους.Ο δε Κοσμάς Φλαμιάτος,από την Θεολογικήν Σχολήν της Χάλκης!Ο Ιησούς Χριστός απήντησε εις τον πλούσιον νέον,που εζήτησε την τελειότητα:''Ει θέλεις τέλειος είναι,ύπαγε πωλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς,και έξεις θησαυρόν εν Ουρανώ και δεύρο ακολούθει μοι''.(Ματθαίου ιθ΄21-22).Ας προσέξομεν αδελφοί και Πατέρες να μην χάνομεν τον θησαυρόν της Πίστεως,διότι άνευ αυτού δεν υπάρχει σωτηρία.Πρέπει πάντα να είμεθα έτοιμοι να ομολογούμεν την αληθινήν Πίστιν εις τον Χριστόν,οσάκις μας δίδεται η ευκαιρία.Λέγει ο Κύριος:''Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων,ομολογήσω καγώ έμπροσθεν του πατρός μου εν Ουρανοίς''.Όστις δι΄αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων,αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν του πατρός μου εν Ουρανοίς''.Σήμερον,που αθετείται η Ορθόδοξος Πίστις είναι ανάγκη να ομολογούμεν την αλήθειαν.Ομολογία είναι και όταν κάνομε κακονικώς το σημείο του Σταυρού εις το φαγητό μας και όχι επιπολαίως.Να μην υπακούομεν εις το πονηρόν πνεύμα που μας εμποδίζει να ποιούμεν το σημείον του Σταυρού εις το φαγητό μας ή διερχόμενοι από Εκκλησία ή όταν αρχίζομεν μίαν εργασίαν,μήπως μας παρεξηγήσουν.Πάντοτε να προσπαθούμεν να πράττομεν ότι είναι ευάρεστον εις τον Θεόν και όχι εις τον κόσμον.Ο Απόστολος Παύλος γράφει:''Ει γαρ έτι ανθρώποις ήρεσκον Χριστού δούλος ουκ αν ήμην''.(Γαλάτας Α΄10).Τα λόγια μας δεν πρέπει να είναι διπλωματικά και αρεστά εις τους ακούοντας.Να λέγομεν την αλήθειαν,αν θέλομεν να είμεθα πραγματικοί δούλοι Θεού.Οι σημερινοί Οικουμενισταί κηρύττουν νέον Ευαγγέλιον.Αυτά που κηρύττουν είναι εναντίον της Αγίας Γραφής και της Ιεράς Παραδόσεως.Εις αυτούς αρμόζει να επαναλάβομεν όσα λέγει ο Απόστολος Παύλος προς τους Γαλάτας:''Θαυμάζω ότι ούτω ταχέως μετατίθεσθε από του καλέσαντος υμάς εν Χάριτι Χριστού εις έτερον Ευαγγέλιον ο ουκ έστιν άλλο,ει μη τινές εισί οι ταράσσοντες υμάς και θέλοντες μεταστρέψαι το Ευαγγέλιον του Χριστού.Αλλά και αν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζεται ημίν παρ΄ο ευγγελισάμεθα υμίν,ανάθεμα έστω.Ως προειρήκαμεν,και άρτι πάλιν λέγω:Ει τις υμάς ευαγγελίζεται παρ΄ο παραλάβετε,ανάθεμα έστω...(Γαλάτας Α΄6-10).''Κατέχομαι'',λέγει ο Απόστολος Παύλος,''από βαθείαν έκπληξιν και απορίαν εκ του γεγονότος,ότι τόσον εύκολα και γρήγορα φεύγετε από τον Θεόν,ο οποίος σας εκάλεσεν δια της Χάριτος του Ιησού Χριστού και μεταπηδάτε εις άλλην διδασκαλίαν την οποίαν οι ψευτοδιδάσκαλοι παρουσιάζουν ως Ευαγγέλιον τάχα του Χριστού.Αυτό δε το ψευδοευαγγέλιον δεν είναι τίποτε άλλο,ει μη ότι υπάρχουν μερικοί,οι οποίοι σας αναταράσσουν και θέλουν να μεταβάλλουν και νοθεύσουν το Ευαγγέλιον του Χριστού.Αλλά προσέξατε τούτο:Εάν και ημείς ακόμη οι Απόστολοι ή και Άγγελος από τον Ουρανόν,σας κηρύττει Ευαγγέλιον διαφορετικό από εκείνο,το οποίον ημείς απ' αρχής σας έχομεν κηρύξει,ας είναι αυτός αναθεματισμένος και χωρισμένος από τον Θεόν.Όπως και προφορικώς προηγουμένως σας είχαμε πει και τώρα πάλι σας λέγω:Εάν κανείς σας διδάσκει άλλον Ευαγγέλιον,διαφορετικό από εκείνο που έχετε παραλάβει,ας είναι αναθεματισμένος''.Δεν κηρύττει ο Οικουμενισμός Νέον Ευαγγέλιον;Δεν αποκαλούν οι Οικουμενισταί το δαιμονικόν Κοράνιον ''άγιον'';Δεν αποκαλούν τους ιερούς κανόνας ''τείχη του αίσχους'';Διατί εμποδίζουν την συμπροσευχήν,συλλειτουργίαν και συνεργασίαν μετά πάσης αιρέσεως και κακοδοξίας;Ζητούν από την Ιεράν Μονήν Εσφιγμένου να αθετήσει τα όσα αναφέρει ο Απόστολος Παύλος.Υπάρχει μια επιβουλή κατά της Εκκλησίας του Χριστού.Ήδη από την αρχήν του 20ού αιώνος.Ήρχισε να υλοποιείται το πρόγραμμα από την αλλαγήν του εορτολογίου το 1924.Οι κήρυκες και οι θεολόγοι έσπευσαν από τότε να δικαιολογήσουν την κατάργησιν του Πανορθοδόξου Συνεορτασμού που καθιέρωσεν η πρώτη Αγία Οικουμενική Σύνοδος και εδραιώθη από τας ετέρας Οικουμενικάς Συνόδους ως και Πανορθοδόξους τοιαύτας,ως μία μικρή ''παράβασις'' όχι αξία λόγου.Αυτή όμως η μικρή ''παράβασις'' εξελίχθη εις τον σημερινόν πανθρησκειακόν Οικουμενισμόν.Το δήθεν δεν πειράζει,μη χωρίζετε δια το εορτολόγιον,κατέληξε στην παναίρεση του Οικουμενισμού.Εάν τότε αντιδρούσαν όλα τα Πατριαρχεία,όπως το 1583,1587,1593 δεν θα υπήρχεν σήμερον η παναίρεσις του Συγκρητισμού της Πανθρησκείας.Και διατείνονται οι Οικουμενισταί εις πάσαν ευκαιρίαν,ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι ελλειπής και πρέπει να ενωθεί με τις αιρέσεις του Παπισμού και Προτεσταντισμού δια να είναι...η μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία!...Πρόκειται περί μεγάλης βλασφημίας και αιρέσεως!



Αναφορικώς με την διαφημιζόμενη ''Μεγάλη Σύνοδος του 2016'',αν συγκληθεί θα είναι εφάμιλλος της ληστρικής του μασόνου Πατριάρχου Μελετίου το 1923.Όπως γράφουν εις τα ΜΜΕ,διότι όλα είναι μυστικά το τί θα συζητήσουν,πρόκειται περί ανατροπής της Ορθοδοξίας.Ακούγονται κοινά Πασχάλια,κοινά Εορτολόγια με τους αιρετικούς,Γάμος Επισκόπων,κατάργησις του Ράσου με ''ευλογία'' του επισκόπου,οι μοναχοί θα ρίπτουν το σχήμα τους και θα υπανδρεύονται.Κατάργησις νηστείας,η λήψις οργάνων από ετοιμοθανάτους,ευθανασία και άλλα τινά.Αποδοχή ηλεκτρονικής διακυβερνήσεως και σφραγισμάτων με μικροτσίπ της ανθρωπότητας και άλλα,που θα τα δούμε,όταν θα πραγματοποιηθεί η ληστρική Σύνοδος!Συνεχίζεται...


Απόσπασμα ομιλίας του Ομολογητή Αρχιμανδρίτη π.Μεθοδίου,καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους,εις την πανήγυριν της Θείας Αναλήψεως.Αντιγραφή από το περιοδικό ''ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ'' Μάιος-Ιούνιος 2015,τεύχος 269.Εισαγωγή στο διαδίκτυο,τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Η φωτογραφία είναι από την Σελίδα του facebook ''ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ'' και έχει επεξεργασθεί δια το καλαίσθητον της εικόνος.


Αρχιμανδρίτης π.Μεθόδιος

Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους 

 

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΣΤΗΝ ΜΑΓΟΥΛΑ ΕΤΕΙ 1929



Κατά την εορτήν της Αναλήψεως του Κυρίου καί Θεού καί Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού του έτους 1929 και, ενώ εσυνεχίζοντο αι συνεδριάσεις της Ιεραρχίας της Ελλάδος, οι Γ.Ο.Χ., κάτοικοι του χωρίου Μαγούλας Μεγαρίδος, μη έχοντες Ιερέα, εσυναθροίσθησαν συν γυναιξί και τοις τέκνοις αυτών, εις τον ιδιόκτητον ιστορικόν Ναόν της Αγίας Τριάδος. (ίδε ιστορικόν του Ναού εις τόν Β' Τόμον των ''Πατρίων'', σελ.31). Εκεί άναψαν τας κανδήλας του Ναού, τα κεράκια των, και οι Ψάλται ήρχισαν ψάλλοντες την Ιεράν Ακολουθίαν της Αναλήψεως. Είναι πράγματι γεγονός ότι ο κοινός εκκλησιασμός των Γ.Ο.Χ. εις τους ιδιόκτητους Ναούς των, ψάλλοντας τας ιεράς Ακολουθίας των Κυριακών και των Εορτών, και όταν ακόμη δεν είχον Ιερέα, ήτο και αυτό μία από τας αιτίας που τους εκράτησε στερεούς εις την πίστιν των Πατέρων των.



O νεοημερολογίτης Ιερεύς της Μαγούλας δεν είδε με καλό μάτι αυτή την απλή χριστιανική συνάθροισιν των Παλαιοημερολογιτών, δηλαδή να ψάλλουν την ιεράν Ακολουθίαν εις τον Ναόν, τους, έστω και άνευ Ιερέως. Ειδοποίησε άμέσως την προισταμένη του Αρχή και αυτή με την σειράν της τον Αστυνόμον της Μάνδρας. Ο ήλιος, φωτεινός και θερμός, είχεν ανέβει αρκετά υψηλά. Οι Γ.Ο.Χ. εκκλησιαζόμενοι εις το Nαίδριον της Αγίας Τριάδος, παρακολουθούσαν με κατάνυξιv την ιεράν Ακολουθίαν της μεγάλης Εορτής. Οι περισσότεροι, λόγω του στενού χώρου του Ναυδρίου, παρέμενον έξω και γύρωθεν του Ναού". ''Αγγελοι, την άνοδον του Δεσπότου, ορώντες εξεπλήτοντο, πώς μετά δόξης επήρθη, από της γης εις τα άνω. Χαίροις 'Ανασσα, Μητροπάρθενον κλέος...''. Έψαλλον οι ψάλται, τελειώνοντας την θ' ωδήν του Κανόνος. Εν συνεχεία έψαλλον το Εξαποστειλάριο και μετά τα στιχηρά προσόμοια των Αίνων. Τότε, ξαφνικά και αναπάντεχα εδημιουργήθηκε έξω από τον Ναόν μεγάλος θόρυβος και ταυτόχρονα ακούσθηκαν γυναικείαι καί παιδικαί φωναί. Οι ψάλται σταμάτησαν να ψάλλουν. -Μα, τί συνέβαινε; O αστυνόμος της Μάνδρας, λαβών την εντολήν από την Αρχιεπισκοπήν Αθηνών να ματαιώση οπωσδήποτε τον εκκλησιασμόν των Παλαιοημερολογιτών της Μαγούλας και να τούς διαλύση, επέπεσεν αιφνιδιαστικά με τα οργανά του κατά των εκκλησιαζομένων. Με άγριες φωνές και προσταγές, μέ σπρωξίματα και με κτυπήματα ακόμη, εξεδίωξαν τους Πιστούς από τον ιερόν χώρον. Μέ δικαιολογημένη απορία, αλλά και με αγανάκτησιν διερωτάτο η Αθηναϊκή εφημερίς "ΣΚΡΙΠ" εις το φύλλον της 24/6/1929, γράφουσα τα εξής: -Διατί; Ηνώχλουν κανέναν; ''Ησαν Ουνίται ή χιλιαστοί; Δεν είχον δικαίωμα ούτε να προσεύχονται; Απλούστατα. Διαταγή της Αρχιεπισκοπής, αντιχριστιανική, παράνομος, αυθαίρετος και παράλογος! Μετά από τους ανωτέρω σατραπισμούς των Πραιτωριανών, των σχισματικών, ο Πρόεδρος του Παραρτήματος Γ.Ο.Χ. Μαγούλας, απέστειλε το κατωτέρω τηλεγράφημα εις τον Πρωθυπουργόν (Πρωθυπουργός τότε ήτο ο Ελευθέριος Βενιζέλος) και εις τάς έφημερίδας.


Πολιτικόν Γραφείον κ. Πρωθυπουργού. Αθήνας.


Χθες εορτήν της Αναλήψεως,αστυνομική δύναμις εισβαλούσα εις ιδιόκτητον Ναόν Παλαιοημερολογιτών Μαγούλας εξεδίωξε βία εκκλησιαζομένους πιστούς άνευ Ιερέως. Διαμαρτυρόμενοι και,αύθις διά λαμβάνοντα χώρα παρά τας υμετέρας και κατηγορηματικάς διαβεβαιώσεις, παρακαλούμεν διατάξητε δέοντα παύση χωροφυλακή διώκουσα αναιτίως ημάς, νομιμόφρονας πολίτας, εν εξασκήσει θρησκευτικών μας καθηκόντων.


Πρόεδρος
Παλαιοημερολογιτών Μαγούλας Μάνδρας, Γ.Μοίρας


Τέλος, ο αρθρογράφος του "ΣΚΡΙΠ" ερωτά τον Αριχιεπίσκοπον Παπαδόπουλον και την Κυβέρνησιν: "Δεν επείσθητε μετά πέντε όλα έτη, ότι διά των μέτρων αυτών, ούτε τρομοκρατούνται, αλλ’ούτε και διαλύονται οι Παλαιοημερολογίται";



Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. Απόσπασμα εκ του ιστορικού, ορθοδόξου περιοδικού ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ, του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ. Καλλιοπίου, της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 


 Περιοδικό ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΗ



Σάββατο 5 [18] Ιουλίου 2015,Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Τη αυτή ημέρα μνήμη του Οσίου Αθανασίου του εν Άθω. 



Ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης είναι μια σημαντική ασκητική και πνευματική μορφή του ορθόδοξου μοναχισμού,"Καθηγητής της Ερήμου",μέλος της χορείας "των ασκητικών Πατέρων της Ανατολικής Εκκλησίας",αναδιοργανωτής της Αθωνικής μοναστικής πολιτείας (Άγιον Όρος) και ιδρυτής της  Ιεράς Μονής  Μεγίστης Λαύρας..Γεννήθηκε στην  Τραπεζούντα το 930 από γονείς ευσεβείς,οι οποίοι πέθαναν,ο μεν πατέρας πριν γεννηθεί,η δε μητέρα λίγο μετά τη γέννηση, αφού πρόλαβε να τον βαπτίσει δίνοντας του το όνομα Αβραάμιος.Το ορφανό,το ανάλαβε μία φίλη της μητέρας του,που ήταν μοναχή.Κι αυτή όμως πέθανε,όταν ο Αθανάσιος έγινε επτά ετών.Έτσι ο Αθανάσιος παρέμεινε πεντάρφανος.



Το φαινόμενο της ορφάνιας,το συναντούμε στη ζωή πολλών και μάλιστα μεγάλων αγίων.Ο Χρυσόστομος έμεινε ορφανός λίγους μήνες μετά τη γέννησή του από πατέρα.Ο Μ. Βασίλειος κι αυτός μένει ορφανός σε ηλικία 15 ετών από πατέρα.Ο Γρηγόριος ο θεολόγος,αν και δεν έχασε τους γονείς του,εν τούτοις αντιμετωπίζει κι αυτός την ορφάνια κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο.Φύση απαλή,συναισθηματική, στενά δεμένη με τους συγγενείς και τους φίλους,χάνει τον αδελφό του Καισάριο σε ηλικία 38 ετών,το 368,και την αδελφή του Γοργονία σε ηλικία 42 ετών,το 369, δηλαδή ένα χρόνο μετά το θάνατο του αδελφού του.Μετά πέντε χρόνια,το 374, χάνει τον πατέρα του 100 ετών και σε λίγους μήνες την μητέρα του που πλησίαζε κι αυτή τα 100.Και μετά τέσσερα χρόνια,το 378,χάνει τον φίλο του,τον μέγα Βασίλειο.Ο Θεός,όμως κανένα δεν χάνει και το πνευματικό κενό πάντοτε το αναπληρώνει.Έτσι ανέλαβε την κηδεμονία του ένας συγγενής του,στρατηγός,ο οποίος του παρείχε όλα τα απαραίτητα αλλά και τη μόρφωσή του.Έχοντας κλίση στα γράμματα,αλλά εμφανίζοντας και πρόοδο εντυπωσιακή,δέχτηκε να γίνει δάσκαλος στην  Κωνσταντινούπολη,αρχίζοντας σταδιακά να αποκτά φήμη για τη σοφία αλλά και την αγιότητα του βίου του.Καθώς μεγάλωνε άρχισε ν’ αποκαλύπτεται η μοναχική του κλίση.Ήταν φανερό,ότι αν και είχε όλα τα μέσα που θα του προσέφεραν μια άνετη ζωή,εν τούτοις όμως ο Αθανάσιος προτιμούσε την "ασκητική κακοπαθεία" ζώντας σαν ασκητής.Θα είχε σίγουρα στο νου του τον απόστολο Παύλο,ο οποίος αν και μαστιγώθηκε πέντε φορές,σαράντα παρά μία βουρδουλιές· αν και ραβδίσθηκε τρεις φορές· αν και λιθοβολήθηκε μια φορά· αν και ναυάγησε τρεις φορές και πέρασε ένα νυχθήμερο παλεύοντας μέσα στα κύματα· αν και πέρασε τη ζωή του με πείνα,δίψα,κούραση,αγρύπνια,εργασία και πάσης φύσεως κακοπάθεια,εν τούτοις «δουλαγωγούσε και υπωπίαζε το σώμα του»,μήπως ενώ κηρύττει σε άλλους για τον ευαγγελικό τρόπο ζωής ο ίδιος καταντήσει αδόκιμος.Γι’ αυτό όλοι οι πατέρες είχαν έρωτα με την ασκητική κακοπάθεια.Στην Κωνσταντινούπολη γνώρισε τον ονομαστό κοινοβιάρχη Μιχαήλ Μαλεΐνο,που μόναζε σε μονή του όρους Κυμινά της Βιθυνίας και ήταν θείος του στρατηγού και μετέπειτα αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά.Η γνωριμία αυτή ήταν αποφασιστική για τον Αβραάμιο,που αποφάσισε να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο και να μονάσει κοντά στον Μιχαήλ Μαλεΐνο,από τον οποίο έλαβε τη μοναχική κουρά και ονομάστηκε Αθανάσιος.Κατά το διάστημα αυτό,γνωρίζει και συνδέεται με φιλία με τον Νικηφόρο Φωκά και τον αδελφό του Λέοντα Φωκά, των οποίων αργότερα έγινε ο πνευματικός οδηγός.Τότε,ο Νικηφόρος αποκάλυψε στον Αθανάσιο την επιθυμία του να μονάσει,γεγονός ιδιαίτερης σημασίας για τα μεταγενέστερα γεγονότα.Αλλά στη ζωή των ανθρώπων ακόμη και των αγίων υπάρχει συνεχώς το ανικανοποίητο.Έτσι κάποια στιγμή,ο Αθανάσιος, επιθυμώντας μια πιο ήσυχη και ασκητική ζωή,παίρνει την ευλογία του γέροντά του Μιχαήλ Μαλεΐνου,και αναχωρεί για το  Άγιον Όρος με το όνομα Βαρνάβας, χωρίς να αποκαλύψει σε κανέναν την ταυτότητά του.Εκεί ο Αθανάσιος ζούσε θαυμάζοντας την ασκητικότητα και τις στερήσεις των γερόντων,και προσπαθώντας να τους μιμηθεί.Στην Κων/πολη όμως υπήρξε αναστάτωση εξαιτίας της αναχώρησής του.Ο Νικηφόρος Φωκάς είχε υποψιαστεί ότι ο πνευματικός του βρισκόταν στον Αθω και τελικά ο αδελφός του Λέοντας τον βρήκε κοντά σε έναν γέροντα ασκητή.Τότε,οι αθωνίτες ανακάλυψαν ότι έμενε κοντά τους ένα σημαντικό πνευματικό πρόσωπο και παρακάλεσαν τον Αθανάσιο να μεσολαβήσει για την ανέγερση ναού.Πράγματι,ο Λέοντας με την παράκληση του Αθανασίου,βοήθησε για την ανέγερση της περίφημης Βασιλικής του Πρωτάτου των  Καρυών.Κατόπιν,ο Αθανάσιος συνόδευσε τον Νικηφόρο Φωκά στη νικηφόρα εκστρατεία εναντίον των Σαρακηνών της Κρήτης (961) και συμφώνησε μαζί του για την ανέγερση κοινοβιακής μονής στον  Άθω,όπου θα ασκήτευε και ο ίδιος αλλά και ο Νικηφόρος.Για το έργο αυτό που άρχισε το 963, συνάντησε τις αντιδράσεις αθωνιτών ασκητών,οι οποίοι θεωρούσαν ότι ο Αθανάσιος με το μεγαλοπρεπές αυτό έργο εισήγαγε καινοτομίες.Ενώ το έργο προχωρούσε,ξαφνικά ο Αθανάσιος μαθαίνει ότι ο Νικηφόρος Φωκάς ανέβηκε στον θρόνο της αυτοκρατορίας,και το γεγονός αυτό αντί να τον χαροποιήσει τον λύπησε πολύ.Έστειλε επιτιμητικά γράμματα στον νέο βασιλιά για το γεγονός ότι αθέτησε την υπόσχεση του να μονάσει,άφησε την συνέχιση του έργου στην αδελφότητα που είχε αρχίσει να σχηματίζεται,και αναχώρησε από το Άγιον Όρος.Οι συναισθηματικές απογοητεύσεις που προέρχονται είτε από φίλους,είτε από συγγενείς,είτε από πνευματικούς αδελφούς,είτε μέσα από τον γάμο ή την αφιέρωση δημιουργούν πάντα αθυμία και απογοήτευση και έχουν επιπτώσεις στη συνολική μας πορεία και το έργο μας.Ο Νικηφόρος,μετανιωμένος και πικραμένος από το γεγονός,ότι αθέτησε την υπόσχεσή του και ήταν η αιτία για την αναχώρηση του πνευματικού του πατέρα,τον αναζήτησε.Μετά από τις αμοιβαίες εξηγήσεις που δόθηκαν κατά τη συνάντηση τους στην Κωνσταντινούπολη,και αφού ο Νικηφόρος τον διαβεβαίωσε,ότι μετά από κάποιο διάστημα θα τον ακολουθούσε στο  Άγιον Όρος,ο Αθανάσιος τον συγχώρεσε και επέστρεψε για να συνεχίσει την αποπεράτωση του έργου.Το τι σημαίνει κτίτορας μονής και μάλιστα αγιορείτικης και μάλιστα της πρώτης που έγινε στο Άγιον Όρος,μόνο ένας που ασχολήθηκε με ανάλογες εργασίες το ξέρει.Είναι από τα μεγαλύτερα μαρτύρια.Όποιος διαβάζει το βίο του αγίου Σάββα του ηγιασμένου,που έχτισε την ομωνυμη μονή στην Παλαιστίνη,παρατηρεί πόσο μαρτύρησε και πόσο κουράστηκε κτίζοντας το μοναστήρι.Δυστυχώς,μετά τη δολοφονία του Νικηφόρου Φωκά (969),αθωνίτες ασκητές κατήγγειλαν τον Αθανάσιο στον νέο αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή (969-976),ότι με τα κτίσματα που δημιούργησε κατέλυσε "τους αρχαίους τύπους και τα έθιμα".Ο Ιωάννης Τσιμισκής κάλεσε σε απολογία τον Αθανάσιο,αλλά πείστηκε για το επιτελούμενο πνευματικό έργο και επανέλαβε τις δωρεές τού προκατόχου του,ανέθεσε στον ηγούμενο της Μονής Στουδίου να συντάξει  Τυπικό,το οποίο κυρώθηκε το έτος 972 και είναι γνωστό με την ονομασία "Τράγος",από το δέρμα τράγου πάνω στο οποίο γράφτηκε.Το Τυπικό αυτό φυλάσσεται σήμερα στο αρχείο της Ιεράς Κοινότητας.Το έργο που είχε αναλάβει ο Αθανάσιος είχε πια τελειώσει.Ο Θεός, φανέρωσε στον όσιο,ότι ήταν η ώρα της αναχώρησής του από την εδώ ζωή και του αποκάλυψε και τον τρόπο του θανάτου του.



Ο Αθανάσιος,μάζεψε την αδελφότητα,τους κατήχησε,και αφού τους φανέρωσε με αινιγματικό τρόπο τον ερχομό του τέλους,έλαβε την  Θεία Κοινωνία και ανέβηκε με τη συνοδεία έξι μαθητών του στην κόγχη του ιερού του καθολικού Ναού για να επιθεωρήσει τις εργασίες,που είχαν γίνει.Το κτίσμα τότε υποχώρησε,και ο άγιος με τους μαθητές του βρέθηκε κάτω από τα ερείπια.Στον άγιο Αθανάσιο αναγνωρίζεται η δημιουργία του οργανωμένου μοναχισμού στο  Άγιον Όρος,αλλά και η μεγάλη πνευματική του ακτινοβολία,η οποία συντέλεσε στο να γίνει η Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας,ο πυρήνας της ίδρυσης των λοιπών μονών του  Άθω.Μάλιστα,είναι τόσο ριζωμένη η βεβαιότητα ότι η ύπαρξη του Αγίου Όρους συνδέεται άρρηκτα με τη μεγάλη μορφή του οσίου Αθανασίου του Αθωνίτη,ώστε θεωρήθηκε απαραίτητο,με τον εορτασμό της χιλιετηρίδας από την ίδρυση της  Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας το 1963,να συνεορτασθεί και η χιλιετηρίδα από την οργάνωση του Ορθόδοξου μοναχισμού στον Άθω.


Αντιγραφή από το ιστολόγιο ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ.Τίτλος,επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης


Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ



Έχουν καταγραφῆ πολλὰ Θαύματα,τὰ ὁποῖα ἐπιτελέσθηκαν διὰ τοῦ Ἁγίου Μητροπολίτου Φιλαρέτου,τόσο ὅταν ἦταν ἀκόμη ἐν ζωῇ,ὅσο καὶ μετὰ τὴν μακαρία Κοίμησί του.Θὰ παραθέσουμε ὀλίγα μόνον ἐνδεικτικά,γιὰ νὰ βεβαιωθῆ ἡ παρρησία του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ Χάρις,τὴν ὁποίαν ἡ θεία Ἀγαθότης ἐπιδαψίλευσε στὸν γνήσιο δοῦλο Της ἱερὸ Φιλάρετο,ὥστε νὰ εὐεργετῆ τοὺς ποικιλοτρόπως πάσχοντας.Ἡ κ. Ἕλενα Πίκουλ ἀπὸ τὴν Αὐστραλία καταθέτει τὰ ἑξῆς:Ἀπὸ τὸ 1946 ἡ οἰκογένειά μας ζοῦσε στὸ Χαρμπὶν τῆς Μαντζουρίας. Ἐκκλησιαζόμασταν στὸν Ναὸ τοῦ «Οἴκου τοῦ Ἐλέους»,ὅπου λειτουργοῦσε ὁ π. Φιλάρετος.Κάποτε,τὸν χειμώνα τοῦ 1960,ὁ μεγάλος γυιός μου Γκάλικ ἀρρώστησε. Ἀνέβασε πυρετὸ πάνω ἀπὸ 40.Ἔπασχε δεινῶς.Καλέσαμε ἕναν κινέζο ἰατρὸ καὶ διέγνωσε ὅτι ἔπασχε ἀπὸ πνευμονία.



Πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευσι τοῦ ἰατροῦ,ἡ κόρη μας Ζίνα ἔτρεξε στὸν π.Φιλάρετο,ἀλλὰ δὲν ἦταν στὸ σπίτι.Ζήτησε ἀπὸ τοὺς γείτονες νὰ τοῦ εἰποῦν,ὅταν θὰ ἐπέστρεφε,ὅτι ὁ ἀδελφός της ἀρρώστησε.Κάθησα στὸ κρεββάτι τοῦ ἀσθενοῦς.Ἡ θερμοκρασία του ἦταν πάνω ἀπὸ 40 βαθμοὺς καὶ ἡ καρδιά του πήγαινε νὰ σπάση.Παραληροῦσε... Καὶ τότε τί ἔγινε;Ἡ θερμοκρασία του ἄρχισε νὰ πέφτη,πῆγε στοὺς 37 βαθμούς.Ὁ Γκάλικ ἄρχισε νὰ ἀναπνέη κανονικά,ὁ σφιγμός του ἦταν ὁμαλὸς καὶ ὁ ἀσθενὴς κοιμήθηκε εἰρηνικά.Ὅταν ξύπνησε,αἰσθάνθηκε καλύτερα.Ἡ κόρη μου εἶχε ἐπιστρέψει καὶ ἤμασταν ἀπορημένες.Τί συνέβη;Αὐτὸ ποὺ συνέβη ἦταν ὅτι,σύντομα μετὰ ποὺ ἡ Ζίνα εἶχε ἀναχωρήσει,ὁ π. Φιλάρετος ἐπέστρεψε καὶ πῆγε στοὺς γείτονες γιὰ τσάϊ.Τοῦ εἶπαν γιὰ τὴν ἐπίσκεψί της.Αὐτὸς ἀμέσως πετάχθηκε καὶ χωρὶς νὰ τελειώση τὸ τσάϊ του ἀνέβηκε βιαστικὰ τὶς σκάλες πρὸς τὸ διαμέρισμά του γιὰ νὰ προσευχηθῆ.Ἀπὸ αὐτὸ ποὺ οἱ γείτονες εἶπαν,εἶναι φανερὸ ὅτι ὁ γυιός μου ἄρχισε νὰ ἀναρρώνη ἀπὸ τὴν ἴδια ἐκείνη στιγμὴ ποὺ ὁ π. Φιλάρετος ἄρχισε νὰ προσεύχεται γιʼ αὐτόν.Ἡ προσευχή του ἦταν δυνατή!...Ἡ ἴδια πιστὴ καταθέτει καὶ ἄλλο Θαῦμα:Ὅταν μεταναστεύσαμε στὴν Αὐστραλία,στὸ Κρόϋντον τοῦ Σύδνεϋ,ἡ οἰκογένειά μου δοκίμασε δύσκολες καταστάσεις.Ἀπρόσμενα,ἡ ἀδελφή μου ἀρρώστησε σοβαρὰ καὶ τὴν πῆρα στὸ σπίτι.Κατόπιν μιᾶς ἐγχειρήσεως, ἔφεραν ἐπίσης τὸν γυιό μου στὸ σπίτι ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο.Ἡ νεαρὴ κόρη τῆς ἀδελφῆς μου ἦταν ἐπίσης ἐκεῖ.Χρειαζόμουν νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ ὅλα αὐτά!Ἔπρεπε μάλιστα νὰ ἐργάζωμαι σὲ βαρειὰ ἐργασία καὶ ὅλες οἱ δυνάμεις μου εἶχαν καταπέσει.Μοῦ έγραψαν κάποιο φάρμακο,ἀλλὰ αὐτὸ μὲ ἔκανε χειρότερα,διότι μοῦ ἐπηρέασε τὸ νευρικὸ σύστημα καὶ αὐτὸ μὲ φόβισε πραγματικά! Στενοχωριόμουν ὅτι θὰ ἔχανα τὸν νοῦ μου...Τότε,πῆγα στὸν Ναὸ στὸ Κρόϋντον.Ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος λειτουργοῦσε.Φοροῦσε τὰ ἄμφιά του καὶ καθόταν στὴν Καθέδρα στὸ κέντρο τοῦ Ναοῦ,βυθισμένος στὴν προσευχή,μὲ τὴν κεφαλὴ σκυμμένη.Τότε,μοῦ ἦλθε μιὰ ξαφνικὴ ἰδέα:Ὁ Δέσποτας ἦταν ἐκεῖ, ἀκριβῶς στὴν θέσι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.Ἄν θὰ ἄγγιζα τὰ ἄμφιά του,ὅπως ἡ γυναίκα μὲ τὴν ρύσι τοῦ αἵματος ἄγγισε τὸν Σωτῆρα καὶ ἔγινε καλά,θὰ γινόμουν ἐπίσης καλά!...Πῆγα ἀπὸ πίσω· τὸ Ὠμοφόριό του κρεμόταν ἀπὸ τὸ κάθισμα καὶ πῆγα καὶ τὸ ἄγγισα.Ἀκριβῶς τότε,ὁ Δέσποτας ἐστράφη αἴφνης πρὸς τὰ πίσω καὶ οἱ ματιές μας συναντήθηκαν!Πῶς τὸ αἰσθάνθηκε;Ὅμως, ἔγινα πράγματι καλὰ καὶ ἡ δύναμίς μου ἐπανῆλθε.Μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου δὲν θὰ λησμονήσω αὐτὸ τὸ Θαῦμα!Ἡ Ὀ. Τσιστνάκοβα ἀπὸ τὴν Αὐστραλία διηγήθηκε:Ὅταν ἤμουν στὸ Χαρμπὶν τὸ 1955, στὸ νοσοκομεῖο,συνέβη νὰ εἶμαι μάρτυρας τῆς θεραπείας ἀπὸ νευρικὴ διαταραχὴ τῆς ἀσθενοῦς Τ.Μ.Ἡ ἀσθενής,μία νεαρὴ γυναίκα, καταλήφθηκε ἀπὸ μία νευρικὴ κρίσι καὶ ἄρχισε νὰ συμπεριφέρεται καὶ νὰ κάνη παραλογισμούς, ἀκόμη καὶ σχετικὰ μὲ τὸ βρέφος της...Τὴν μετέφεραν στὸ νοσοκομεῖο καὶ ὁ π. Φιλάρετος εἰδοποιήθηκε καὶ προσευχήθηκε γιὰ ἐκείνην. Αὐτὴ καλυτέρευσε σταδιακά,ὥστε ὅταν τὴν συνάντησα ἀργότερα, ἦταν φανερὸ ὅτι ἐπρόκειτο πλέον γιὰ μία κανονικὴ νέα γυναίκα,χωρὶς κανένα πρόβλημα...Μέλη τῆς οἰκογενείας της ζοῦν ἀκόμη,ἄν καὶ ἡ ἴδια ἡ θεραπευθεῖσα ἔχει ἀποβιώσει ἀπὸ μία ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀσθένεια.Ἡ νῦν Ἡγουμένη Ἀλεξάνδρα (Τσερνυάφσκαγια) τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου πλησίον τῆς Ὀδησσοῦ, προερχομένη ἀπὸ τὸν ἔγγαμο βίο,διηγήθηκε:Γνωρίσθηκα μὲ τὸν Δέσποτα Φιλάρετο κατὰ τὴν διάρκεια τῶν σπουδῶν μου καὶ ἔγινε ὁ Πνευματικός μου πατέρας.Τὸ πρῶτο Θαῦμα τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου συνδέεται μὲ τὴν οἰκογενειακή μου ζωή.Τὸ 1967 περίμενα τὸ δεύτερό μου παιδὶ καὶ ὁ ἰατρὸς μοῦ εἶπε ὅτι κατὰ πᾶσα πιθανότητα τὸ βρέφος θὰ ἦταν θνησιγενές.Ἤμουν ἐντελῶς ἀπελπισμένη καὶ στὴν λύπη μου πῆγα στὸν Δέσποτα Φιλάρετο.Αὐτός,μὲ ἔχρισε μὲ ἡγιασμένο ἔλαιο καὶ μὲ εὐλόγησε.Στρεφόμενος στὴν προσευχή,ὁ Δέσποτας μοῦ ἔσωσε τὸ μωρό.Ἡ δύναμις τῆς προσευχῆς του ἦταν τέτοια,ὥστε λίγο ἀργότερα γέννησα μὲ ἀσφάλεια ἕνα ὑγιὲς παιδί.Ὅπως μοῦ εἶπε καὶ ὁ ἐφημερεύων ἰατρός,αὐτὸ ἦταν ἕνα φανερὸ Θαῦμα!...Ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀλέξιος ἀπὸ τὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου Βασιλομάρτυρος Ἐδουάρδου στὴν Ἀγγλία,διηγεῖται:Τὸ 1970,μία μικρὴ ὁμάδα Ἱεροσπουδαστῶν ἀπὸ τὴν Σχολὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Τζόρντανβιλ μετέβησαν στὸ Ἐρημητήριο τῆς Παναγίας τοῦ Κοὺρσκ στὸ Μάχοπακ τῆς Νέας Ὑόρκης,σὲ ἑβδομάδα διακοπῶν,γιὰ νὰ βοηθήσουν στὴν διεκπεραίωσι κάποιων ἱστορικῶν βιβλίων,ποὺ εἶχαν ἐκδοθῆ τότε ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴ τῆς Ρωσικῆς Νεότητος.Ἤμουν μεταξὺ τῶν σπουδαστῶν τῆς ὁμάδος αὐτῆς.Τὴν περίοδο ἐκείνη,ἔμενε στὸ Ἐρημητήριο μία Μοναχή,ἡ ὁποία σεβόταν πάρα πολὺ τὸν Μητροπολίτη Φιλάρετο καὶ μᾶς εἶπε,ὅτι αὐτὸς ἐγνώριζε τὰ τέσσερα Εὐαγγέλια ἀπὸ στήθους.Μᾶς εἶπε ἐπίσης,ὅτι ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἔπασχε ἡ ἴδια ἀπὸ φρικτοὺς πονοκεφάλους,τοὺς ὁποίους κατὰ περιόδους εἶχα ἐπίσης, πρᾶγμα ποὺ μὲ ἔκανε νὰ προσέξω ἰδιαιτέρως ὅσα ἔλεγε.Αὐτὴ ἀνέφερε,ὅτι σὲ μία περίπτωσι ποὺ εἶχε ἕναν πολὺ δυνατὸ πονοκέφαλο,ζήτησε ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη νὰ προσευχηθῆ γιὰ τὴν ἀπαλλαγή της ἀπὸ αὐτόν.Ἐκεῖνος ἀπὸ ταπείνωσι εἶπε,ὅτι δὲν τοῦ ἦταν δυνατὸν νὰ κάνη κάτι τέτοιο,καὶ ἔτσι ἡ Μοναχή,σὲ ἀπόγνωσι, προσέπεσε στὰ πόδια του καὶ τοῦ εἶπε ὅτι δὲν θὰ τὸν ἄφηνε νὰ φύγη,μέχρι ποὺ θὰ τὸ ἔκανε!...Τότε αὐτὸς προσευχήθηκε καὶ ὄχι μόνον ἔφυγε ὁ πονοκέφαλος ἀμέσως, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη μέχρι τότε ποὺ εἰπώθηκε ἡ διήγησις δὲν τῆς ξαναπαρουσιάσθηκε πλέον αὐτὸ τὸ πρόβλημα.Ἡ Πρεσβυτέρα Τατιάνα Φιοντόροβα,σύζυγος τοῦ Πρωθιερέως Κωνσταντίνου Φιοντόροβ,γράφει:Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων,λίγο μετὰ τὴν Κοίμησι τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου (1985-1986),ὁ ἄνδρας μου ὑπέφερε πολὺ ἐξ αἰτίας τους. Ἀκούοντας καὶ τὶς δύο πλευρὲς αὐτῶν τῶν θλιβερῶν καταστάσεων,κλείσθηκε τελικὰ στὸν ἑαυτό του.Προσευχήθηκε στὸν Μητροπολίτη Φιλάρετο περὶ τούτου. Ἦταν πολὺ κουρασμένος καὶ ἀποκοιμήθηκε.Εἶδε στὸ ὄνειρό του,ὅτι ἦταν στὸν Ναὸ ἐνδεδυμένος μὲ τὰ ἄμφια γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία,καὶ εἰδοποιήθηκε ὅτι ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος ἐρχόταν ἀπρόσμενα.Ἐτοιμάσθηκε νὰ ὑποδεχθῆ τὸν Ἀρχιερέα μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ σὲ δίσκο.



Ἕνας Ὑποδιάκονος ἔδωσε στὸν Μητροπολίτη,μόλις φάνηκε,τὴν ράβδο καὶ αὐτὸς τοῦ ἔδωσε τὴν βακτηρία του.Ὁ Μητροπολίτης ἔδειχνε πολὺ λαμπερὸς καὶ νέος.Τότε ὁ π. Κωνσταντῖνος τοποθέτησε τὸν δίσκο μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ σὲ ἕνα προσκυνητάριο,κάτι τὸ ἀσυνήθιστο,ἔκανε μία μετάνοια ἐνώπιον τοῦ Μητροπολίτου καὶ τοῦ εἶπε: «Δέσποτα,εἶναι τόσο δύσκολο γιὰ μένα!»...Ὁ Μητροπολίτης ἀπήντησε:«Ναί, τὸ γνωρίζω·ὅμως,π. Κωνσταντῖνε,πρέπει νὰ σκέπτεσαι λιγότερο καὶ νὰ προσεύχεσαι περισσότερο!»...Ὁ πατέρας προσπάθησε νὰ σηκωθῆ,ἀλλὰ ὁ Μητροπολίτης τοῦ πίεσε τὴν κεφαλὴ μὲ τὴν ράβδο του.Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ὁ πατέρας ξύπνησε γεμᾶτος χαρὰ καὶ εἰρήνη,ἀλλὰ καὶ μὲ πόνο στὴν κεφαλὴ στὸ σημεῖο ποὺ ἡ ράβδος ἀκούμπησε εἰς αὐτήν!...Ἀπὸ τότε,αἰσθάνεται ὅτι ὁ Μητροπολίτης τὸν παρακολουθεῖ καὶ εἶναι πάντοτε ἕτοιμος νὰ βοηθήση.



Εισαγωγή στο διαδίκτυο,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Απόσπασμα από το νεοεκδοθέν βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ.Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών με τίτλο:''Ο Άγιος Φιλάρετος της Ρωσικής Διασποράς.Ένας Σύγχρονος Ασκητής και Ομολογητής Ιεράρχης.(1903-1985)''.

 

Επίσκοπος Γαρδικίου κ.Κλήμης

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

 

ΜΝΗΜΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΑΣΙΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ



Παρασκευή 4 [17] Ιουλίου 2015.Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο



Η εκτέλεση της Τσαρικής οικογένειας από τους Μπολσεβίκους,μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917,αποτελεί μια σημαντική ιστορική στιγμή για την πορεία της χώρας.Εύλογο είναι λοιπόν,να επιμένουν οι έρευνες γύρω από τα πρόσωπα που μετείχαν στην εκτέλεση.Πέρασε σχεδόν ένας ολόκληρος αιώνας, αλλά ακόμα δεν έχει γίνει γνωστός,ούτε καν ο ακριβής αριθμός αυτών που εκτέλεσαν την τσαρική οικογένεια.'Αλλοι κάνουν λόγο για οκτώ άτομα και άλλοι για 11.'Οσοι δηλαδή ήταν και οι εκτελεσμένοι.Οι σημαντικότεροι ήταν ο Γιουρόβσκι και ο Μεντβέντιεφ-Κούντριν.Και οι δυο στη συνέχεια έγραψαν απομνημονεύματα,όπου αναφέρονται με λεπτομέρειες στη νύχτα της εκτέλεσης.



Και οι δυο,ως το τέλος της ζωής τους,υπερηφανεύονταν για τον ιστορικό ρόλο που έπαιξαν.Και οι δυο,ως το τέλος της ζωής τους,κατείχαν υψηλές θέσεις και παρέμεναν σεβαστά πρόσωπα της σοβιετικής κοινωνίας.Ο Γιάκοφ Μιχάιλοβιτς Γιουρόβσκι (1978-1938) το 1918 ήταν διοικητής της οικίας Ιπάτιεφ στο Σβερντλόβσκ,όπου κρατούταν η τσαρική οικογένεια,ενώ ο ίδιος ηγήθηκε του εκτελεστικού αποσπάσματος.Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Γιουρόβσκι,ο ίδιος θανάτωσε τον τσάρο.Η συμμετοχή του Εβραίου Γιουρόβσκι στην εκτέλεση του τσάρου έδωσε αργότερα στους εθνικιστές την αφορμή να υποστηρίζουν ότι «τον τσάρο-πατέρα μας τον σκότωσαν αλλοεθνείς».Στην πραγματικότητα, «αλλοεθνείς» (!) ήταν μόνο δύο.Ο ίδιος ο Γιουρόβσκι και ο Λετονός οπλοφόρος Τσελμς,η συμμετοχή του οποίου στην εκτέλεση δεν έχει αποδειχτεί με βεβαιότητα.Χρυσοχόος στο επάγγελμα,ο Γιουρόβσκι τη νύχτα της εκτέλεσης έβαλε σκοπό να βρει τα διαμάντια των τσάρων.Και όντως τα βρήκε.Κατά την εξέταση των σορών διαπιστώθηκε ότι στα ρούχα των τσαρίνων ήταν ραμμένα διαμάντια συνολικού βάρους πάνω από οκτώ κιλά.Όλα τα πολύτιμα αντικείμενα τα παρέδωσε στη συνέχεια στον διοικητή του Κρεμλίνου της Μόσχας.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

ΣΒΗΣΤΕ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΚΡΑΥΓΕΣ



Σταματήστε επιτέλους, ως θρηνούσες, χαροκαμένες χήρες να βαυκαλίζεστε για ένα ξεροκόκκαλο που σας πετάξαν κάποιοι ξένοι στα τυφλά. Ευρωπαικά γιουσουφάκια γίναμε στην κλίνη του Αγά και ζητοκραυγάζουμε με βουλιμία τον εκούσιο αυτοεγκλεισμό μας! Ερωμένες του δυνάστη μας αντεθνικές φιγούρες, ακόμα μια φορά πουλήσαμε Χριστό για να πάρουμε μεταπωληθέντα γρόσια. Αυτός ο εκμοντερνισμένος, πάνδημος,ραγιάδικος γραικυλισμός μεταλλάχθηκε σε ευρωπαική, παρανοική ιδέα κι αυτό το διαχρονικό σκύψιμο στον ζυγό της εταιρικής δουλείας γέννησε μικρούς Γεωργιάδηδες που παίζουν κρυφτό με την Ιστορία. Στο διάβα της θα συναντήσουμε δυστηχώς τους κλώνους του Σόιμπλε, του Ντάισελμπλουμ, άντε και της Μέρκελ...



Οι επαναστάσεις δεν γίνονται με επιβεβλημένη καλοπαίραση και πιστωμένη την ρευστότητα στα ρημάδια τα ΑΤΜ. Καμμία επανάσταση δεν έγινε υπό τον φόβο της ακύρωσης του Wi-Fi, του κλεισίματος των delivery και της κοπής ενός freddo cappucino! Γέμισε η ζωή μας με άχρηστες, δουλικές λέξεις των κατοχικών επιβητόρων μας, με μια παράδοξα εκπληκτική αυτοαναίρεση της ελληνικής καταγωγής μας και με μια διθυραμβικά, καθολική απαξίωση της ίδιας της λαικής παράδοσής μας. Ποιός αρνείται, πως σήμερα δεν βρισκόμαστε υπό ξένη κατοχή και παγκόσμια, διακυμαινόμενη δουλεία; Ακόμα και αυτή, η από κοινού εφαρμοσμένη πτώχευση αποτελεί για μας τους Ορθοδόξους ένα crash test της λεκτικά διαλαλούμενης, ορθοπρακτικής μας νήψης και αυτής της προσευχητικής, πνευματικής υπέρβασης, που διατυμπανίζουμε συλλήβδην στον γιάλινο απόκοσμο του facebook... Κι όταν ξεκινήσουν τα δεινά, τα οποία είναι σωτήρια και εκ Θεού απελευθερωμένα ζύγια, τότε αρχίζει η ανείπωτη γκρίνια του κομματικού τυχωδιωκτισμού, η αριστοτεχνικά πεταμένη σπέκουλα της ρεβανσιστικής μας δεινότητας και τα απερίγραπτα πογκρόμ της δημοκρατικής μας ακεραιότητας. Έχουμε μπερδέψει τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη με τις κακόηχες τσιρίδες του Γεωργιάδη στην Βουλή, τους ανδροπρεπέστατους λόγους του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα με τους γραικύλους, βερμπαλιστικούς μαξιμαλισμούς του Βενιζέλου στην Εκάλη και τις ιδεοληπτικά έρπουσες παραβατικές υποτροπές της Κωνσταντοπούλου με τα εθνικοαπελευθερωτικά κηρύγματα του Ρήγα. Μην βάζετε σφραγίδα στις απελευθερωτικές εξάρσεις των Ελλήνων. Η φιλοπατρία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, όπως και κανείς δεν είναι αποκλειστικός της μέντορας και ιδανικός ταριχευτής της. Η σημερινή, άνωθεν επιβεβλημένη συμφωνία με τις δοτές, Ευρωπαικές Εταίρες δεν είναι τίποτα άλλο από μια από σκοπού μετάθεση της Πτωχοποίησης στο μέλλον και κυρίως μια θρασύδειλα οριστικοποιημένη επιβεβαίωση του ορισμού των μεγαλύτερων κεφαλικών φόρων στον υπόδουλο ραγιά, όπου βέβαια κεφαλικός φόρος νοείται ο φόρος για το δικαίωμα να έχει κάποιος την κεφαλήν του επί των ώμων του...! Ή εντολοδόχος συμφωνία αποτελεί εθνική μειοδοσία και κατευθυνόμενο, ολικό αποκεφαλισμό, οι συνέπειες του οποίου θα αρχίσουν να γίνονται ορατές από τις επόμενες ημέρες. Περνούμε ενδεχομένως στο ύστερο στάδιο της δανειοληπτικής απάτης του γερμανικού σωβινισμού και της Ενωσιακής αυτοδιάλυσης, και στην αρχή μιας ενχώριας πολιτικής αποσταθεροποίησης και μιας αφετηριακά κοινωνικής αποσύνθεσης. Καμμία κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να φέρει υπό μάλης τα θανατηφόρα μέτρα μιας αποσαθρωμένης, κοινωνικά εκποιημένης και πολιτικά εκμαυλισμένης, ανοικής Ευρώπης. Το σίγουρο είναι, πως μετά την οικονομική αυτοχειρία και την γενικευμένη κοινωνική παράκρουση συνακολουθεί νομοτελειακά, ο διαχρονικός πόλεμος με τους έτερους Οθωμανικούς μνηστήρες! Όλα τούτα είναι το απαύγασμα των ''κόπων'' που κληροδότησαν όλες οι μεταπολιτευτικές διακυβερνήσεις, από την εποχή του Καραμανλικού, Εοκικού Νυμφώνα, μέχρι την δημαγωγική και φαύλα Παπανδρεική Δυναστεία ενός αναδεδειγμένου και προβεβλημένου - ιδιαιτέρως - πολιτικού Αυριανισμού, κι από την εποχή της ερμαφρόδιτης και πουλημένης ΠΟΛ.Α, στις εβραιοσιωνιστικές αλχημείες του εθνικά υψοφοβικού Σημίτη! Κράτος, που δεν έχει δική του παραγωγή, δικό του νόμισμα, άρα και δική του ανεξαρτησία είναι καταδικασμένο ν΄αποτύχει! Στις αγοραίες, εργολαβικές Τηλεοράσεις επιχαίρουν πωληθέντες, δημοσιογραφικές γραφίδες, συμβεβλημένα συγκροτήματα Τύπου μετά της αλοδαπής και οι επίδοξοι γαμπροί της Εξουσίας. Σταματήστε επιτέλους, ως θρηνούσες χαροκαμένες χήρες να βαυκαλίζεστε για ένα ξεροκόκκαλο που σας πετάξαν κάποιο ξένοι στα τυφλά. Ευρωπαικά γιουσουφάκια γίναμε στην κλίνη του Αγά και ζητοκραυγάζουμε με βουλιμία τον εκούσιο αυτοεγκλεισμό μας! Ερωμένες του δυνάστη μας αντεθνικές φιγούρες, ακόμα μια φορά πουλήσαμε Χριστό για να πάρουμε μεταπωληθέντα γρόσια. Αυτός ο εκμοντερνισμένος, πάνδημος, ραγιάδικος γραικυλισμός μεταλλάχθηκε σε ευρωπαική, παρανοική ιδέα κι αυτό το διαχρονικό σκύψιμο στον ζυγό της εταιρικής δουλείας γέννησε μικρούς Γεωργιάδηδες που παίζουν κρυφτό στην Ιστορία!  



Κι όταν ξεκινήσουν τα δεινά, τα οποία είναι σωτήρια και εκ Θεού απελευθερωμένα ζύγια, τότε αρχίζει η ανείπωτη γκρίνια του κομματικού τυχωδιωκτισμού, η αριστοτεχνικά πεταμένη σπέκουλα της ρεβανσιστικής μας δεινότητας και τα απερίγραπτα πογκρόμ της δημοκρατικής, ανοικής   ακεραιότητας. Έχουμε μπερδέψει τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη με τις κακόηχες τσιρίδες του Γεωργιάδη στην Βουλή, τους ανδροπρεπέστατους λόγους του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα με τους γραικύλους, βερμπαλιστικούς μαξιμαλισμούς του Βενιζέλου στην Εκάλη και τις ιδεοληπτικά έρπουσες παραβατικές υποτροπές της Κωνσταντοπούλου με τα εθνικοαπελευθερωτικά κηρύγματα του Ρήγα.


Γιώργος Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος