ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ π.ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ο ΑΟΙΔΗΜΟΣ ΠΑΠΑΣ ΤΩΝ ΚΑΛΤΕΖΩΝ 1873-1942



''Ότι ο ζήλος του οίκου Σου κατέφαγέ με,και οι ονειδισμοί των ονειδιζόντων Σε επέπεσον επ΄εμέ'' (Ψαλμός 68).



Γεννήθηκε στο χωριό Καλτεζές της Αρκαδίας το 1873.Καταγόταν από οικογένεια ηρώων οπλαρχηγών,όπου οφείλει και την δυναμική προσωπικότητά του.Οι γονείς του Δημήτριος και Χρυσάφω απέκτησαν έξι παιδιά.Ο Βασίλειος ήταν το στερνοπαίδι τους.Ήσαν γεωργοί και ο πατέρας του για πολλά χρόνια έκαμε Δήμαρχος και αστυνόμος του χωριού.Ο Βασίλειος τελείωσε το σχολαρχείο,και το 1891 σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών παντρεύτηκε την Χριστίνα,το γένος Πετράκη,μια απλή και καλόκαρδη κόρη από το Δυρράχιο Μεγαλοπόλεως.Απέκτησαν δε δεκατέσσερα παιδιά,αλλά τους έμειναν μόνο τα δέκα,από τα οποία τα τέσσερα ήταν αγόρια και τα έξι κορίτσια.Ήταν καλός ο πατέρας ο Βασίλειος,αλλά περισσότερο θεοφοβούμενος χριστιανός.Από δεκαπέντε χρονών άρχισε να γλυκαίνεται στην τέχνη της ψαλμωδίας.Και πολύ γρήγορα γνώριζε άριστα το τυπικό της Εκκλησίας.



Στο μοναστήρι των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων,που ηγούμενος ήταν ο παπα-Γεράσιμος Πετράκης,αδελφός της γυναίκας του,συνήθιζε να πηγαίνει και τακτικά να ψέλνει στις αγρυπνίες.Ζούσε με την οικογένειά του μια ήσυχη και χριστιανική ζωή.Φαίνεται όμως ότι ο Θεός εκτός από οδηγό της οικογενείας του, τον είχε προωρίσει και για ποιμένα των προβάτων Του.Έτσι το 1902 ο Βασίλειος χειροτονήθηκε ιερέας.Και να πώς ο Θεός τον οδήγησε:Στην γυναικεία Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Καλτεζών ζούσε μια ενάρετη μοναχή,η Πελαγία.Είχε το χάρισμα να προλέγει με σοφία και απλότητα στους ανθρώπους τη βουλή του Θεού,με σκοπό να τους βοηθήσει ή να τους προφυλάξει από το κακό.Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τον Βασίλειο.Κάποια ημέρα περνώντας από μπροστά του η Πελαγία,σταμάτησε και τον κοίταξε λέγοντάς του:-Άντε Βασίλη.Κι εσύ χρυσό σταυρό κρατάς!Τα λόγια αυτά ήταν τότε αδύνατο στον Βασίλειο να τα εξηγήσει και συνεχώς του απασχολούσαν την σκέψη.Έπρεπε να περάσει λίγος καιρός για να τα εννοήσει.Ήταν το 1902 κι εκείνος 29 χρονών.Ανακατευόταν στα πολιτικά προσπαθώντας να βοηθήσει τον θείο του (εξάδελφο του πατέρα του),που ήταν είκοσι πέντε χρόνια βουλευτής.Γι΄αυτό συχνά επισκεπτόταν τα γύρω χωριά.Σε μια από αυτές τις επισκέψεις του στην Τρίπολη σταναχωρήθηκε υπερβολικά,όταν ο κουνιάδος του,που ήταν και υπάλληλος της Νομαρχίας,του συνέστησε να παρατήσει τα πολιτικά,γιατι δεν του ταίριαζαν.Αυτό του στοίχισε κι έφυγε από εκεί πικραμένος.Κάθισε σ΄ένα καφενεδάκι κι έβγαλε να διαβάσει την εφημερίδα του,για να διασκεδάσει την πίκρα του.Σε μια στιγμή του φάνηκε,σαν μια σκιά να πέρασε δίπλα του και μια φωνή άκουσε να του λέει:-Τί κάνεις εκεί Βασίλειε;Γεμάτος απορία και φόβο έριξε το βλέμμα του τριγύρω να δει,ποιος ήταν και τότε άκουσε πιο δυνατή την φωνή:-Σήκω να πας να γίνεις Ιερέας.Με αγωνία έτρεξε πίσω στον κουνιάδο του για να του ανακοινώσει,αφήνοντάς τον έκπληκτο,την απόφασή του να γίνει παπάς.Και μετά χωρίς καθυστέρηση πηγαίνει στην Ιερά Μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων και τα εμπιστεύεται όλα στον ηγούμενο.Κάθησε εκεί σαράντα ημέρες προετοιμάζοντας τον εαυτό του,να δεχθεί το μεγάλο αξίωμα,στο οποίο πια ο Θεός τον έσπρωχνε.Όταν ήλθε η ευλογημένη ώρα και ζήτησε την ψήφο των συγχωριανών του για να γίνει εφημέριός τους,όλοι με χαρά και αγάπη διαβεβαίωσαν την αξιοσύνη του Βασιλείου.Μόνο ο επίσκοπος Μαντινείας Θεόκλητος Βίμπος,προσωπικός και στενός φίλος του βουλευτή θείου του,καθυστερούσε την χειροτονία αυτή.Και ο λόγος ήταν...πως ο βουλευτής θα έχανε τον πιο πολύτιμο βοηθό του.Τελικά με την επέμβαση της Βασίλισσας Όλγας,ο επίσκοπος δέχθηκε και το 1902 τον χειροτόνησε Ιερέα,στον Μητροπολιτικό Ναό της Τρίπόλεως,στον Άγιο Βασίλειο.Στο χωριό τον υποδέχθηκαν με κωδωνοκρουσίες και τον συνόδευσαν μέχρι τον Ναό,όπου κι έγινε δοξολογία.Την επομένη ο π.Βασίλειος πήγε στην Μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα για να τελοιποιηθεί στο τελετουργικό των Μυστηρίων.Και μετά,ο π.Βασίλειος ανέλαβε εφημέριος στον ναό του χωριού του,τον Άγιο Δημήτριο.Παράλληλα λειτουργούσε στον ναό του Αγίου Γεωργίου στα Κουβέλια,καθώς και στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου.Όλοι σέβονταν και υπεραγαπούσαν τον π.Βασίλειο για τις πολλές του αρετές.Σε κάθε πράξη του έδινε κι ένα κομάτι από τον εαυτό του.Γεμάτος απλότητα,καλοσύνη,φιλοξενία και πολύ αυστηρότητα στο θέμα των παραδόσεων ποίμενε την νέα πνευματική του οικογένεια.Και η απλότητά του ήταν πολύ εμπνευστική και φιλοσοφημένη.Μας διηγούνται ότι ένα Σάββατο ο π.Βασίλειος θα λειτουργούσε στη Μονή Καλτεζών μαζί με τον Δεσπότη,που τον είχε χειροτονήσει.Θα ακολουθούσε το μνημόσυνο ενός,που ήταν προσωπικότητα στο χωριό και γι΄αυτό ο ναός ήταν κατάμεστος από κόσμο.Ο Δεσπότης επειδή έτυχε να είναι αδιάθετος αυτήν την ημέρα φώναξε τον π.Βασίλειο,για να του ανακοινώσει,ότι θα ήτο ο ομιλητής της ημέρας.Και ο π.Βασίλειος πάντα πρόθυμος:-Ναι,Δεσπότη μου,με την ευχή σου να μιλήσω.Απ΄αυτή την ώρα ο γέροντας προσπαθούσε να σκεφθεί,πώς θα ωφελούσε περισσότερο τους συγκεντρωμένους πιστούς.Σε κάποια στιγμή βγαίνει από το ναό και επιστρέφει αμέσως,κρατώντας ένα δέμα τυλιγμένο με μαύρο πανί,που έβαλε σε απορία όσους το είδαν.Μετά το Ευαγγέλιο όμως ο π.Βασίλειος βγήκε στην Ωραία Πύλη για να ομιλήσει και να λύσει αυτήν τους την απορία.Πολύ περισσότερο όμως για να τους προβληματίσει...Ξετυλίγοντας το μαύρο πανί,ένα λευκότατο κρανίο φάνηκε στα χέρια του σοφού π.Βασιλείου.Μπροστά στους έκπληκτους Δεσπότη και πιστούς,κοιτάζοντας το κρανίο,άρχισε να κάνει εμπνευστικές ερωτήσεις που ο ίδιος απαντούσε και,που απεδείκνυε ξεκάθαρα την ματαιότητα της επίγειας ζωής.Με την ζωντανή του αυτή διδασκαλία περί ματαιότητας είχε καταφέρει τα μάτια όλων να βουρκώσουν και να προβληματισθούν,τον δε Δεσπότη να πλησιάσει γεμάτος έκπληξη για να τον συγχαρεί.-Νά' χω την ευχή σου παπα-Βασίλη.Από το στόμα σου σήμερα άκουσα το καλύτερο κήρυγμα της ζωής μου!Και για την φιλοξενία του είχε γίνει παντού ξακουστός.Ο Ιερομόναχος κ.Πολύκαρπος Βλάχος από τις Καλτεζές αποκαλεί τον π.Βασίλειο ''Αβραάμ''.Ο κύριος Δημ.Αναγνωστόπουλος,πρόκριτος του χωριού,χαραχτηριστικά λέγει ότι το σπίτι του γέροντα ''δεν ξεψείρισε ποτέ'' ενοώντας πως διαρκώς φιλοξενούσε κόσμο και δεν πρόφθαιναν να το καθαρίσουν.Σημερινοί Καλτεζιώτες θυμούνται επίσης αυτό,που πάντοτε ο π.Βασίλειος συνήθιζε να λέι και να εφαρμόζει ταυτόχρονα:''το σπίτι του παπά δεν πρέπει να έχει κλειδί''.Και πράγματι ο π.Βασίλειος ποτέ δεν ξεχώριζε από τους επισκέπτες,που του χτυπούσαν την πόρτα.Όλους με την ίδια αγάπη και στοργή τους δεχόταν.Είχε μάλιστα εμφυτεύσει και στην παπαδιά του το χάρισμα αυτό.Κι όταν κάποτε,τον καιρό του αποκλεισμού (1917) την επισκέφθηκε η μάννα του κ.Αναγνωστόπουλου και την βρήκε να ζυμώνει δυο χούφτες αλεύρι,αμέσως ''μέριασε το μισό'' και το πρόσφερε για τα παιδιά της γειτόνισσας.Και τα πρόσφορα ακόμη που έφερναν στην εκκλησιά,τα μοίραζε όλα χωρίς να κρατά για το σπίτι του.''Δωρεάν ελάβετε,δωρεά δότε'',απαντούσε στα παράπονα των δικών του.Η μικρότερη κόρη του Αρχοντία,μας διηγείται και το εξής σχετικό με την απεριόριστη φιλοξενία του σεβαστού πατέρα της:''Μια χρονιά της πρώτης δεκαετίας των διωγμών των Γ.Ο.Χ.,ο π.Βασίλειος με την οικογένειά μας βρισκόταν στην Αθήνα.Εκτός απ΄τα δικά του παιδιά,είχε να θρέψει τότε και τρία ορφανά,που άφησε πεθαίνοντας η κουνιάδα του.Μεγάλη φτώχεια,πολλές δυσκολίες στην οικογένεια.Ο π.Βασίλειος όμως ποτέ δεν σταμάτησε να φέρνει ξένους στο τραπέζι μας.Μια μέρα λοιπόν χωρίς να ειδοποιήσει καθόλου φέρνει τέσσερεις ανθρώπους για μεσημεριανό φαγητό.Έρχεται αμέσως στην κουζίνα και με ρωτά:-Τί φαί έχουμε σήμερα παιδί μου;-Ντολμάδες έχουμε πατέρα,μα δεν φτάνουν για όλους μας.Μα γιατί,πατέρα,δεν μας προειδοποίησες,ότι θα έχουμε ξένους;-Μαζί με τους έντεκα,κόρη μου,θα φάνε και οι δεκαπέντε μου είπε χαμογελώντας και έφυγε.



Σερβίραμε για τους ξένους,τον παπά,την παπαδιά και τα μεγαλύτερα αδέλφια μου.Τα μικρότερα αδέλφια μου και τα ξαδέλφια μου,τα κράτησα στην κουζίνα.Κάτι θα βρισκόταν για συμπλήρωμα.Όταν ο πατέρας σηκώθηκε να ευλογήσει και είδε ότι δεν βρίσκονταν όλα τα παιδιά στο τραπέζι,με αυστηρή φωνή μας κάλεσε να σερβίρουμε για όλους στο τραπέζι.Τί να κάναμε;Αρχίσαμε να σερβίρουμε.Αυτό όμως που μας συνέβει ήταν εκπληκτικό.Γεμίσαμε τα πιάτα των παιδιών και η κατσαρόλα ήταν ακόμη μέχρι την μέση γεμάτη.Όταν έφυγαν οι ξένοι,ο πατέρας ήλθε στην κουζίνα ευχαριστημένος για το πλούσιο τραπέζι που ετοίμασα.Με βρήκε να κλαίω μ΄αναφυλλητά και χαιδεύοντας τα μαλλιά με ρώτησε τι είχα.-Το φαγητό πατέρα,ίσα-ίσα για μας έφθανε και τώρα,όχι μόνο φάγαμε όλοι μας χορταστικά,αλλά περίσσεψε αρκετό και για το βράδυ.Έκαμε τον σταυρό του γεμάτος αγαλλίαση και είπε:-Παιδί μου,ζήσεις,χρονίσεις ποτέ μην μεμψιμοιρίσεις!Είναι μεγάλος ο Θεός μας!(Συνεχίζεται...).



Απόσπασμα εκ του ιστορικού περιοδικού ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ'' του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ.Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.Έτος Β΄,τεύχος 8,Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1977.Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.Μέρος 1ον.

 

Τα Πάτρια

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση Όγδοη.Κυριακή 16 {29} Νοεμβρίου Πάτριο,Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Ματαθαίου Ευαγγελιστού  Αποστόλου εκ των ΙΒ'.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι καταδικασμένη αἵρεση ἀπό τήν ἁγίαν Ε΄ Οἰκουμενικήν καί τούς θεοφόρους Πατέρες.Αἵρεση εἶναι "τὸ ἔν τινι παρεκκλίναι τῶν κειμένων ἡμῖν δογμάτων,περὶ τῆς ὀρθῆς πίστεως" κατὰ τὸν Μ. Βασίλειον.71Ὁ κηρυσσόμενος Οἰκουμενισμὸς εἶναι μεγίστη αἵρεσις,ἐπειδή μέ τήν αἵρεση αὐτή ἀνατρέπεται ἡ Πίστις στὴν Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.Αὐτὸ δὲν κήρυξαν μέ λόγους καί μέ ἔργα οἱ ἀποστάτες Ἀθηναγόρας,Δημήτριος καὶ Βαρθολομαῖος ἐπανειλημμένως καί συστηματικά καὶ ὄχι σποραδικά,ὅπως συσκοτίζαν τὴν ἀλήθεια οἱ Γρηγοριάτες μέ παλαιότερα κείμενά τους;Κατὰ πόσον εἶναι σποραδικὲς καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς σημασίας οἱ ἐπίσημες δηλώσεις,τά οὐνιτικά συλλείτουργα καί οἱ πανθρησκειακές συμπροσευχές ὅλων τῶν πατριαρχικῶν,ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ παρατίθενται συνεχῶς τά τελευταῖα χρόνια ἀπό τούς Ὀρθοδόξους πού ἀγωνίζονται κατά τῆς φοβερῆς ἀθέου αἱρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ-Οἰκουμενισμοῦ,ἀλλά καί στό ἡμέτερον περιοδικόν,στούς "Ἁγίους Κολλυβάδες".


Τό οἰκουμενιστικό δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ καταδικασμένο ἤδη ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον!


Ὁ Ἀπελλής θέλησε νά εἰρηνεύσει καί νά ἑνώσει ὅλες τίς παραφυάδες τῆς αἱρέσεως τοῦ Μαρκίωνος ὑπό μίαν ἀρχήν καί ἐξουσίαν.Γιά τόν σκοπό αὐτό ἄσκησε ὅλη του τήν ἐπιρροή,ἐρχόμενος σέ ἐπαφή μέ τούς ἐπικεφαλῆς τῶν διαφόρων ὁμάδων.Δέν ἄργησε ὅμως νά ἀντιληφθεῖ ὅτι ἦταν δύσκολο νά τούς πείσει νά ἐγκαταλείψουν τίς ἀστήρικτες δογματικές διδασκαλίες τους καί νά υἱοθετήσουν ἐκεῖνες τῶν ἄλλων.Σταμάτησε,λοιπόν,τίς ἄκαρπες διαμεσολαβήσεις. Τό συμπέρασμά του ἦταν,ὅτι ἔπρεπε νά κτισθεῖ μία ἀνοχή τῆς ποικιλίας στήν "πίστη".Ξεκινῶντας ἀπό τήν ἰδέα αὐτή,διατύπωνε ἕνα ἄθεο ἑνωτικό δόγμα,πού ἀπό τό ὄνομά του ἀποκλήθηκε "τό ἄθεο δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ",μέ τό περιβόητο σύνθημα:"Δέν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά ψιλοκοσκινίζουμε τά πράγματα,ὁ καθένας μπορεῖ νά ἐμμένει στήν πίστη του,ἐκεῖνοι πού ἐλπίζουν στόν Ἐσταυρωμένο,ἐφ' ὅσον ἔχουν καλά ἔργα θά σωθοῦν."Ἤ πιό ἁπλά:"Δέν εἶναι καθόλου ἀπαραίτητο νά ἐξετάζουμε τίς μεταξύ μας διαφορές.Ὁ καθένας μπορεῖ νά διατηρεῖ τίς πεποιθήσεις του,διότι ὅλοι ὅσοι ἐλπίζουν στόν Ἐσταυρωμένο καί ἔχουν καλά ἔργα,θά σωθοῦν."Καί κατά τούς Γρηγοριάτες!Ἔνθ.ἀνωτ."Οἱ ἐκκλησιολογικες κακοδοξίες..." σελ. 16.Θά ἦταν περιττό νά ποῦμε ὅτι τό δόγμα αὐτό τοῦ Ἀπελλῆ,πρωτοδιατυπώθηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν Μαρκίωνα,πού ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, μαθητής τοῦ ἀποστόλου Ἰωάννη,ἀποκαλοῦσε "πρωτότοκο τοῦ Σατανᾶ",καί εἶναι παντελῶς ἀλλότριο γιά τούς Χριστιανούς.Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, βέβαια,ἀγαπᾶμε τούς ἑτερόδοξους καί λαχταρᾶμε γιά μιά πραγματική καί ἅγια ἕνωση μαζί τους-ὅταν συνέλθουν καί πιστεύσουν ὀρθόδοξα στόν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν,ἐγκαταλείποντας τίς αἱρετικές καί πεπλανημένες δοξασίες τους, καί τήν "παραμορφωμένη εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ".72Τό δόγμα τοῦ Ἀπελλῆ καταδικάσθηκε στήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο,ἀλλά,ὅπως ὅλες οἱ ἀρχαῖες αἱρέσεις, ἐμφανίσθηκε καί πάλι μεταγενέστερα.Ἔτσι τό 384,ὁ Σύμμαχος,ὁ εἰδωλολάτρης ἡγέτης τῆς Ρωμαϊκῆς Συγγλήτου,ἔγραψε στόν αὐτοκράτορα Μεγάλο Θεοδόσιο, κάνοντας ἔκκληση νά εἶναι ἀνεκτικός μέ τόυς εἰδωλολάτρες,διότι,καθώς ἔλεγε, ὑπάρχουν πολλοί δρόμοι πού ὁδηγοῦν στόν Θεό...Ἐπίσης,τόν 12ο αἰῶνα,ὁ Ἄραβας φιλόσοφος καί ἰατρός Ἀβερρόης,ἐκδηλώθηκε ὑπέρ μιᾶς ἑνώσεως Χριστιανῶν, Ἑβραίων,Μωαμεθανῶν καί εἰδωλολατρῶν,πρόταση πού συζητήθηκε μέ θέρμη στούς Δυτικούς σχολαστικούς κύκλους.Παραλλαγές τοῦ Ἀπελλιανισμοῦ ἐπανεμφανίσθηκαν στήν Δ΄ Σύνοδο τοῦ Λατερανοῦ τό 1215.Τοῦτο προετοίμασε τό ἔδαφος γιά ἑνώσεις ἐπί βάσεως μή δογματικῆς,ὄχι μόνο μέ τούς Ὀρθοδόξους, ἀλλά καί μέ τούς Μονοφυσίτες καί τούς Νεστοριανούς.Ἔτσι,ὅταν ὁ Κόπτης Πατριάρχης Μακάριος ἑνώθηκε μέ τούς Λατίνους,ὄχι μόνο δέν τόν ὑποχρέωσαν νά ἀποδεχθεῖ τό filioque,ἀλλά καί τοῦ ἐπέτρεψαν νά ἀπαλείψει ὁλόκληρη τήν φράση "τό ἐκ τοῦ Πατρός καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορευόμενον" (βλάσφημία καί αἵρεση φοβερή!),ἀρκεῖ μόνο νά ἀναγνώριζε τήν ἑξουσία τοῦ Πάπα...Ὅπως βλέπουμε στά πιό πάνω κείμενα,ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι καταδικασμένη αἵρεση ἤδη ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο.Ἡ κήρυξή της ἐκ νέου στίς ἡμέρες μας δικαιολογεῖ πέρα γιά πέρα τήν διακοπή τῆς κοινωνίας μέ τούς ψευδεπισκόπους πού τήν κηρύσσουν,κατά τόν ΙΕ΄ τῆς ΑΒ΄ Συνόδου!Ψευδεπισκόπους πού μαζί τους κοινωνεῖ σήμερα παγκοσμίως ἡ Νέα Ἐκκλησία πού ἔχει κλίνει γόνυ στόν Βάαλ!Εἶναι δυνατόν οἱ ψευδεπίσκοποι τοῦ ιε΄ Ἱεροῦ Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου νά εἶναι φορεῖς ἱερωσύνης καί θείων μυστηρίων;Τήν στιγμή μάλιστα πού ὁ Μέγας Ἱεράρχης Βασίλειος Καισαρείας μέ τόν 47ον Ἱερόν του Κανόνα,οὔτε πρό κρίσεως τούς δέχεται καί τούς βαπτίζει ὡς ἀνιέρους;Αὐτοί πού ἐπιστρέφουν στήν Ἐκκλησία,ἐφ' ὅσον μετανοοῦν,διδάσκει ὁ Μέγας Βασίλειος,ὅτι πρέπει νά γίνονται δεκτοί,ὄχι ὅμως ἀκρίτως,ἀλλά νά δοκιμάζονται,ἐάν ἐπιδεικνύουν ἀληθινή μετάνοια καί ἐάν ἔχουν ὡς συμμαρτυρία τους τήν σπουδή γιά τήν σωτηρία τους (5ος Κανόνας).72Βλ. Εὐσεβίου,Ἱστορία,βιβλίο 5,13-1-15 καί Δοσιθέου Ἱεροσολύμων,Δωδεκάβιβλος,βιβλίο 2, κεφ.13, παρ.3.Γι' αὐτό ὁ Μέγας Ἱεράρχης δέν δέχεται οὔτε τούς Ἐγκρατίτες,οὔτε τούς Σακκοφόρους,οὔτε τούς Ἀποτακτίτες,ὅπως τούς Ναυατιανούς,γιατί γιά ἐκείνους ἐκφωνήθηκε κανόνας,ἄν καί διαφορετικός,γιά αὐτούς ὅμως ἐπικράτησε σιωπή.Αὐτούς,λοιπόν,ἐμεῖς τούς ἀναβαπτίζουμε,διδάσκει ὁ Ἅγιος,ἔστω καί ἐάν αὐτό ἀπαγορεύτηκε σέ σᾶς,ὁ ἀναβαπτισμός δηλαδή,ὅπως ἀκριβῶς ἰσχύουν τά ἴδια καί στήν Ρωμαϊκή Ἐκκλησία,λόγῳ κάποιας οἰκονομίας,ἀλλά ὁ λόγος μας νά ἔχει ἰσχύν,ἐπειδή ἡ αἵρεσή τους εἶναι ἀποβλάστημα τῶν Μαρκιωνιστῶν,ἐπειδή βδελύσσονται τόν γάμον καί ἀποστρέφονται τόν οἶνον καί θεωροῦν τήν κτίση τοῦ Θεοῦ μολυσμένη, δέν τούς δεχόμεθα στήν Ἐκκλησία,ἐάν δέν βαπτισθοῦν στό βάπτισμά μας.Παρά τό γεγονός,λοιπόν,ὅτι δέν ἔχει προηγηθεῖ ἀπόφαση καί κανόνας ἤ καταδίκη γιά τούς αἱρετικούς αὐτούς (τούς Ναυατιανούς),ὁ Μέγας Ἱεράρχης δέν τούς δέχεται.Τούς θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας καί πρέπει νά βαπτισθοῦν καί ὁρίζει ὅτι πρέπει νά ἰσχύσει ὁ λόγος του.(47ος Κανόνας Μεγάλου Βασιλείου)73.


Οἱ Κανόνες τοῦ Οὐρανοφάντορος ἔχουν Οἰκουμενικόν κῦρος:


Ἔχουν ἐπικυρωθεῖ ὁρισμένως ἀπό τόν β΄ τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου,ἀλλά καί ἀορίστως ἀπό τόν α΄ τῆς Δ΄ καί καί τόν α΄ τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου!74Ε΄.12.Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ ὡς μέτρον ἐπιεικείας καί ὁδηγός φιλανθρωπίας γιά τήν διαφύλαξη τῆς κανονικῆς εὐταξίας τῆς Ἐκκλησίας.Ὡς ὀρθόδοξοι ἱερεῖς,ὡστόσο,ὀφείλουμε νά ἐναρμονίσουμε τήν διδασκαλία μας καί τήν ποιμαντική μας διακονία μέ τήν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων,ἀναφορικά μέ τό τί σημαίνει ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ,γιά νά ἀποδώσουμε ἀληθινή δικαιοσύνη στούς παρεκτρεπομένους καί νά ἐφαρμόσουμε μέ κάθε ἐπιείκεια τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί τούς ἱερούς κανόνες ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ!Διαπιστώνουμε,μελετῶντας τούς θεοφόρους Πατέρες μας,ὅτι ἀπέχει ὅσο ἡ δύση ἀπό τήν ἀνατολή τό ἀνθρώπινο περιεχόμενο πού δίνουμε ὡς ἐμπαθεῖς καί μή φωτισμένοι ἤ τοὔλάχιστον κεκαθαρμένοι ἀπό τά πάθη ἄνθρωποι στήν δικαιοσύνη,ἐνῶ αὐτή ὁρίζεται κατά τούς Πατέρες:"ὡς ἡ τοῦ Θεοῦ περί τό γένος ἡμῶν ἐσχάτη φιλανθρωπία καί ἀγαθότης...τό πᾶσιν ἀφθόνως τῶν ἀγαθῶν τῶν ἑαυτοῦ μεταδοῦναι καί ἡ τῆς μακαριότητος κοινωνία".73Ἱερόν Πηδάλιον,Κανών 47ος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου σελ.617-618 καί ὑποσ. 174 Ἔνθ. ἀνωτ. Ἱερόν Πηδάλιον, σελ. 586.


Ὁ κόσμος ὡς τάξη καί ἁρμονία ἀποτελεῖ τήν δικαιοσύνη τῆς κτίσεως.


Ἀνάμεσα στήν δικαιοσύνη καί ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνη-τάξη καί ἁρμονία τῆς δημιουργίας,ὑπάρχει μία πραγματική ἐσωτερική σχέση.Ἔτσι ἡ κατά τοῦ Θεοῦ ἐξέγερση ἤ ὕβρις τοῦ ἀνθρώπου,μή μπορῶντας νά θίξει τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ,πῶς εἶναι δυνατόν τό ἄπειρο νά πληγεῖ ἤ κατά ὁποιονδήποτε τρόπο νά θιγεῖ ἀπό τό πεπερασμένο;-πλήττει πραγματικά τήν εἰκόνα τῆς θείας δικαιοσύνης μέσα στήν κτίση,συντρίβει καί ἀποδιοργανώνει τήν εἰκονική ψυχοσωματική συγκρότηση καί λειτουργικότητα τοῦ ἀνθρώπου καί τήν τάξη καί ἁρμονία τῆς κτίσεως!Γι'αὐτό ὑποφέρει ὁ ἄνθρωπος μέσα στήν ἁμαρτία!Ἀποδιοργανώνεται!Ἀποσυντονίζεται!Ἀπορρυθμίζεται!75Ὁ κόσμος γύρω του τόν συνθλίβει καί δέν μπορεῖ νά λυτρωθεῖ,"οὐκ ἔστιν ὁ ρυόμενος".Ἡ ψυχή του πνίγεται,κατά τόν ὅσιο Πέτρο τόν Δαμασκηνό τόν Ἱερομάρτυρα.76Μαζί του ἡ κτίση συσστενάζει καί συνοδύνει στεναγμοῖς ἀλαλήτοις,ἀποκαραδοκοῦσα τήν ἐλευθερίαν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ γιά νά συνελευθερωθεῖ κι αὐτή.Καθῆκον τοῦ ὀρθοδόξου ἱερέως εἶναι νά ὁδηγήσει μέ "μαεστρία" τόν ἀπελπισμένο καί ἀπογοητευμένο σήμερα ἄνθρωπο στή σωτηρία,στήν ἐπανένταξη στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ,ἀφοῦ τόν ὁδηγήσει στήν ἀλήθεια καί στήν πραγματική μετάνοια,χρησιμοποιῶντας τούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καί τό Ἱερόν Πηδάλιόν της,ὄχι ὅμως γιά καταδίκη γιά τίς τυχόν παραβάσεις,ὅπως χρησιμοποιεῖται ὁ Ποινικός Κώδικας ἀπό τά κοσμικά δικαστήρια γιά τήν καταδίκη τῶν ἐγκληματιῶν,ἀλλά γιά "φωτισμόν γνώσεως αἰωνίου" κατά τόν Ἅγιον Νικόδημον."Καί τήν σωτηρίαν σας διά ταύτης (τῆς Βίβλου) πραγματευόμεναι (αἱ Ἐκκλησίαι)" καί κατ' ἐξοχήν οἱ ἱερεῖς πραγματευόμενοι,"εὐχαριστεῖτε διά παντός καί δοξάζετε τόν Θεόν,75Γιαὐτό στήν ἀκολουθία τῆς Εὐχαριστίας τοῦ Ἁγίου Συμεῶνος τοῦ Μεταφραστοῦ,μετά τήν Θεία Μετάληψη,παρακαλοῦμε προσευχόμενοι λέγοντας,"Ἅγνιζε,καί κάθαρε,καί ρύθμιζέ με"76 Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν,Τόμ.Γ΄,1976,Προΐμιον,σελ. 6.τόν διά τῆς χάρτιτός του πρόξενον γενόμενον τοῦ τοιούτου καλοῦ".77"Πῶς πάλιν, ἐρεῖς τό ἀδελφῷ σου,ἄφες ἐκβάλω τό κάρφος ἀπό τοῦ ὀφθαλμοῦ σου,καί ἰδού ἡ δοκός ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου;(Ματθ. ζ,΄ 4)."Ναί Κύριε βασιλεῦ,δώρησαί μοι τό ὁρᾶν τά ἐμά πταίσματα,καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου" (Εὐχή τοῦ Ὁσίου Εφραίμ τοῦ Σύρου)."Μάλιστα δέ σπούδαζε δι' ἀγάπην Χριστοῦ νά μή καταρᾶσαι καί νά ἀφορίζεις ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχε βαρβάρων γάρ τοῦτο καί ἀπαιδεύτων ἀνθρώπων ἴδιον",διδάσκει ὁ Ἅγιος Νικόδημος στό Συμβουλευτικόν του Ἐγχειρίδιον.Προτρέποντας τούς πιστούς νά τηροῦν μέ ἀκρίβεια τούς ἱερούς Κανόνες,γνωρίζουμε,πόσο δύσκολο εἶναι αὐτό,ἐξαιτίας τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν.Γιαὐτό καί ὁ Ἅγιος σημειώνει ὅτι "δύο εἴδη κυβερνήσεως εὑρίσκονται ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ καί τό μέν πρῶτον εἶδος ὀνομάζεται Ἀκρίβεια, τό δέ ἄλλο ὀνομάζεται Οἰκονομία καί συγκατάβασις"78.Ὅπως καί ὁ Κύριος καί Θεός μας δέν δημιουργεῖ κόλαση καί δέν μᾶς ἀπειλεῖ,ἐκφοβίζοντάς μας μέ τήν αἰώνια τιμωρία ἀλλά μάλλον μᾶς παιδαγωγεῖ,ἔτσι καί ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς ὀφείλουμε νά ἐφαρμόζουμε τούς Ἱερούς κανόνες,ὄχι τιμωρητικά καί ἐκδικητικά,ἀλλά μᾶλλον παιδαγωγικά,δεικνύοντας ἔλεος καί ἀγάπη,τήν ὁποία δεικνύει πάντοτε πρός ἡμᾶς ὁ Θεός!Ὀφείλουμε νά διακηρύξουμε πανταχοῦ τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ,πού καί κατά τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ,ὁ Δαβίδ τόν ὁνόμασε δίκαιον,ἀλλά στά ἔργα μας φαίνεται μᾶλλον φιλάνθρωπος.Ἡ δικαιοσύνη Του ταυτίζεται μέ τήν ἐπιείκεια,τό ἄπειρο ἔλεος καί τήν φιλανθρωπία!

  

Ἡ πλάνη περί δημιουργίας τῆς κολάσεως ἀπό τόν Θεόν


α.Ὁ Θεός δέν δημιουργεῖ κόλαση77 Ἱερόν Πηδάλιον,Θεσσαλονίκη 1982,σελ. ιε΄.78Ὁμολογία Πίστεως,ἤτοι ἀπολογία δικαιοτάτη,ἐν Βενετίᾳ 1819.Ὡστόσο "οἰκονομητέον ἀλλ' οὐ παρανομητέον",κατά τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Θεολόγον!Στήν ἐξ ἀποκαλύψεως ἀλήθεια ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας,μᾶς φανέρωσε τόν μοναδικό τρόπο μέ τόν ὁποῖο μποροῦμε νά ζοῦμε καί νά βλέπουμε79 τόν Θεό,νά μετέχουμε δηλ. τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν Του,χωρίς νά προσλαμβάνουμε τήν παρουσία του ὡς κόλαση,ὡς πῦρ καταναλῖσκον καί ὡς σκότος τό ἐξώτερον.Ἡ ζωή αὐτή ἀρχίζει ἀπό ἐδῶ καί συνεχίζεται στήν αἰωνιότητα.Τό θεμέλιον τῆς διδασκαλίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων,εἶναι τό ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά δοῦν τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ,ἀλλά δέν θά μετάσχουν ὅλοι.Ὁ Κύριος, βέβαια,ὅλους τούς καλεῖ νά μετάσχουν τῆς Θείας δόξης,ἀλλά δέν ἀνταποκρίνονται ὅλοι καί στόν ἴδιο βαθμό.Ἄλλοι ἀνταποκρίνονται περισσότερο, ἄλλοι λιγότερο καί ἄλλοι καθόλου.Δέν ἀποκαλύπτει,ὡστόσο,ὁ Θεός στόν καθένα τήν δόξα Του,γιατί δέν θέλει νά κολάσει τούς μή καταλλήλως προετοιμασμένους μέ τό βάπτισμα,καί στήν συνέχεια μέ τήν ἄσκηση καί τήν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη καί τήν ἐν γένει μυστηριακή καί πνευματική ζωή καί τήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν.Ἀκόμη καί αὐτός ὁ Μέγας Ἀπόστολος Παῦλος,τό σκεῦος τῆς ἐκλογῆς τοῦ Χριστοῦ μας, τυφλώνεται,ὅταν τοῦ παρουσιάζεται ὁ Κύριος στόν δρόμο γιά τήν Δαμασκό,πρό τοῦ βαπτίσματός του.Ἀκόμη καί οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐκπλήσσονται ὅτι μποροῦν ἀκόμη νά ζοῦν παρ' ὅ,τι εἶδαν τόν Θεό.Ὁ δέ ἰσραηλιτικός λαός παρακαλεῖ τόν Μωϋσή νά ζητήσει ἀπό τόν Θεό νά σταματήσει νά δείχνει τήν δόξα Του,τήν ὁποία δέν μποροῦσαν νά ὑποφέρουν πλέον.80Ἔτσι καί ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία προστατεύει τά τέκνα της ἀπό τήν κολαστική-καυστική ἐνέργεια τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων,ὅταν ἐπιβάλλει στέρηση τῆς Θείας Μεταλήψεως μέ τούς πνευματικούς πατέρες γιά συγκεκριμένους λόγους, τηρῶντας τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας81.Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν ὅτι ὁ Παράδεισος καί ἡ Κόλαση δέν ὑπάρχουν ἐξ ἐπόψεως τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἐξ ἐπόψεως τοῦ ἀνθρώπου.Ὁ Παράδεισος καί ἡ Κόλαση ὑπάρχουν σάν δύο τρόποι ζωῆς,ἀλλά δέν εἶναι ὁ Θεός πού τούς δημιούργησε.Ἀλλά καί νά ἀκοῦμε νά γευόμαστε καί νά αἰσθανόμαστε τόν Θεόν,παίρνοντας δηλ. τήν ἄκτιστη Χάρη,μέ τήν προσευχή,τήν πνευματική ζωή καί τά ἄχραντα μυστήρια!80Σύγκρινε, Ἰωάννου Ρωμανίδου,Δογματική,Τεῦχος Α΄,δ΄ ἔκδοση 1999,σελ. 13 ἑπ.81"Πῦρ ὑπάρχων καί φλέγων ἀναξίους,μή δή καταφλέξης με,μή πλαστουργέ μου", Συμεῶνος τοῦ Μεταφραστοῦ ἀπό τήν ἀκολουθίαν τῆς Εὐχαριστίας,μετά τήν Θεία Λειτουργία.Στούς Ἁγίους Πατέρες γίνεται σαφές ὅτι δέν ὑπάρχουν δύο τόποι, ἀλλά:-ὁ Ἰδιος ὁ Θεός εἶναι Παράδεισος γιά τούς Ἁγίους καί -ὁ Ἰδιος ὁ Θεός εἶναι Κόλαση γιά τούς ἁμαρτωλούς.Οἱ Λατῖνοι,ἀκολούθησαν τόν Αὐγουστῖνο,καί γιαὐτό πίστευαν ὅτι οἱ κολαζόμενοι δέν θά βλέπουν τόν Θεό,καί κατά συνέπεια ἦσαν ἀναγκασμένοι νά θεωρήσουν τό πῦρ τῆς Κολάσεως ὡς κτιστό!Ἔτσι ὁ Δάντης δημιουργεῖ τόν κόσμο τριόροφο!-Κάτω ἡ μεταβλητή Κόλαση γιά τούς κολαζόμενους καί τούς καθαριζόμενους (!),-στή μέση ἡ μεταβλητή γῆ γιά νά δοκιμάζονται οἱ ἄνθρωποι,-καί πάνω ὁ Παράδεισος,ὁ ἀμετάβλητος οὐρανός γιά τούς μακάριους!Αὐτή ἡ ἄποψη θεμελιώνει τήν πλάνη τῶν Παπικῶν περί καθαρτηρίου πυρός.82Σίγουρο εἶναι ὅτι κατά τούς Ἕλληνες Θεοφόρους Πατέρες ἡ ὓπαρξη τῆς Κολάσεως δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τήν Θεϊκή ἀπόφαση.Ἡ κόλαση δημιουργεῖται ἀπό τά ἲδια τά δημιουργήματα.Εἶναι ἀνθρώπινο δημιούργημα,ἒξω τρόπον τινά,ἀπό "τήν τάξη τῆς δημιουργίας".83Ὁ Παράδεισος καί ἡ Κόλαση ὑπάρχουν μέ τήν μορφή ἀσθένειας καί θεραπείας καί ὄχι μέ τήν μορφή τῆς ἀπειλῆς καί τῆς τιμωρίας ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.Οἱ θεραπευμένοι καί κεκαθαρμένοι βιώνουν τήν φωτιστική ἐνέργεια τῆς Θείας Χάριτος,ἐνῶ οἱ ἀθεράπευτοι καί ἀσθενεῖς τήν καυστική ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.Ὁ μεγάλος νηπτικός Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας,Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος διδάσκει ὅτι:-Παράδεισος εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.Μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐννοοῦμε τήν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ,στήν ὁποία ὑπάρχει ἡ τρυφή πάντων τῶν μακαρισμῶν.84Ἀλλά ἀναφερόμενος στήν Κόλαση λέγει σχεδόν τά ἴδια πράγματα,ὅτι δηλ. καί -ἡ Κόλαση εἶναι ἡ μάστιγα τῆς ἀγάπης.82Ἰωάννου Ρωμανίδου,Ρωμηοσύνη,1975,σελ.96.83 π.Γεώργιος Φλορόφσκι,Δημιουργία καί ἀπολύτρωση,Θεσσαλονίκη 1983,σελ. 306.84 Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου,Ἀσκητικά,1977,σελ. 282.Γράφει:"Ἐγώ δέ λέγω,ὅτι οἱ τῇ γεέννη κολαζόμενοι,τῇ μάστιγι τῆς ἀγάπης μαστίζονται.Καί τί πικρόν καί σφοδρόν τό τῆς ἀγάπης κολαστήριον ".85



Διδάσκει ὁ Ἅγιος:"'Ενεργεῖ δέ ἡ ἀγάπη ἐν τῇ δυνάμει αὐτῆς κατά διπλοῦν τρόπον,-τούς μέν ἁμαρτωλούς κολάζουσα,ὡς καί ἐνταῦθα συμβαίνει πρός φίλον ἀπό φίλου,-τούς δέ τετηρηκότας τά δέοντα,εὐφραίνουσα ἐν αὐτῇ".86Ἑπομένως,ἡ ἴδια ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ,ἡ ἴδια ἐνέργεια θά ἐπιπίπτει σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους,ἀλλά θά ἐνεργεῖ διαφορετικά.Ὁ Κύριος εἶπε στόν Μωϋσή:"Ἐλεήσω ὅν ἄν ἐλεῶ,καί οἰκτειρήσω ὅν ἄν οἰκτείρω". (Ἔξ. λγ,΄19).Καί τό στόμα τοῦ Χριστοῦ μας,ὁ Ἀπόστολος Παῦλος,ἑρμηνεύει:"ἄρα,οὖν,ὅν θέλει ἐλεεῖ,ὅν δέ θέλει σκληρύνει"(Ρωμ. θ΄, 18).Ὑπάρχει δηλ. προσωποληψία στόν Θεό;Τόν ἕναν τόν ἐλεεῖ καί τόν ἄλλον τόν σκληρύνει;Αὐτό, σαφῶς,συνδέεται μέ τήν φύση τοῦ ἀνθρώπου καί ὄχι μέ τήν τήν φύση καί τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.Τό ἐπιβεβαιώνει καί ὁ Ἅγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας:"Καθώς ὁ ἥλιος,τό μέν κερί ἀπαλύνει,τόν δέ πηλό σκληρύνει,ὄχι καθ' ἑαυτόν,ἀλλά λόγῳ τῆς διαφορετικῆς ὕλης τοῦ κεριοῦ καί τοῦ πηλοῦ.Ἔτσι καί ὁ Θεός, τήν πήλινη καρδιά τοῦ Φαραώ,τήν σκλήρυνε".87Καί ὁ Μέγας Βασίλειος,ὅταν ἑρμηνεύει τό ψαλμικό χωρίο "φωνή Κυρίου διακόπτοντος φλόγα πυρός",λέγει ὅτι αὐτό τό θαῦμα πραγματοποιεῖται στούς τρεῖς Παῖδες στήν κάμινο τοῦ πυρός.Ἡ φωτιά στήν περίπτωση αὐτή διακόπηκε στά δύο,καί γιαὐτό "ἐνεπύριζε τούς κύκλῳ πάντας",ἐνῶ "πνεῦμα ἐδέξατο ἐν ἑαυτῇ, ἡδίστην ἀναπνοήν καί ἀνάψυξιν,ὥσπερ ἐν σκιᾷ τινι φυτῶν,ἐν εἰρηνικῇ καταστάσει παρεχομένη τοῖς παισίν".Ταυτόχρονα, λοιπόν,ἡ φοβερή αὐτή φωτιά κατέκαιε τούς ἔξω ἀπό αὐτήν καί τούς τρεῖς παῖδες δρόσιζε,σάν νά βρίσκονταν κάτω ἀπό τήν σκιά ἑνός δένδρου.(Συνεχίζεται...).


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π.Νικόλαος Δημαρᾶς
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας.


Η ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΕΝΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥ



Ήταν ένας Γέροντας στη Θηβαϊδα που έμενε σ΄ένα σπήλαιο και είχε έναν υποτακτικό μαθητευόμενο.Συνήθιζε ο Γέροντας κάθε βράδυ να του δίνει ωφέλιμες συμβουλές και μετά από τη νουθεσία,έκανε προσευχή και τον έστελνε να κοιμηθεί.Κάποτε συνέβη μερικοί ευλαβείς λαϊκοί,επειδή γνώριζαν τη μεγάλη άσκηση του Γέροντα,να τους επισκεφθούν και να προσφέρουν σ΄αυτούς κάποιο φαγητό να φάνε.Αφού έφυγαν αυτοί,κάθισε πάλι ο Γέροντας το βραδάκι,όπως το συνήθιζε,και νουθετούσε τον αδελφό.Την ώρα όμως που του μιλούσε,τον πήρε ο ύπνος.Και ο αδελφός έμεινε κοντά του,έως ότου ξυπνήσει και του κάνει την ευχή.


 

Καθώς λοιπόν καθόταν πολλή ώρα και ο Γέροντας δεν ξυπνούσε,ενοχλήθηκε από τους λογισμούς του να πάει να κοιμηθεί,χωρίς να του κάνει την απόλυση.Αλλά βίασε τον εαυτό του και αντιστάθηκε στον λογισμό και παρέμεινε.Πάλι όμως ενοχλήθηκε και δεν έφυγε.Κατά τον ίδιο τρόπο ενοχλήθηκε επτά φορές και αντιστάθηκε στον λογισμό.Αργότερα,αφού είχε προχωρήσει η νύκτα,ξύπνησε ο Γέροντας και τον βρήκε να κάθεται δίπλα του και του λέει:– «Δεν έφυγες μέχρι αυτή την ώρα;»Κι εκείνος είπε:– «Όχι,αββά,γιατί δεν μου΄κανες απόλυση».– «Και γιατί-τον ρωτάει ο Γέροντας-δεν με ξύπνησες;»–«Δεν τόλμησα-απαντά ο μαθητής-να σε σκουντήσω για να μη σου διακόψω τον ύπνο».



Σηκώθηκαν ευθύς,άρχισαν τον όρθρο και όταν τελείωσε η ακολουθία,απέλυσε τον αδελφό ο Γέροντας.Και την ώρα που καθόταν μόνος,ήρθε σε έκσταση και βλέπει κάποιον να του δείχνει έναν τόπο λαμπρό στον οποίο υπήρχε ένας θρόνος και επάνω στον θρόνο ήταν τοποθετημένα επτά στεφάνια.Και ρώτησε αυτόν που του τα έδειχνε:– «Τίνος είναι αυτά;»Κι εκείνος είπε:– «Του μαθητή σου.Τον τόπο και τον θρόνο του τα χάρισε ο Θεός για την υπακοή του.Και τα επτά στεφάνια τα κέρδισε αυτή τη νύκτα».Απόρησε ο Γέροντας γι΄αυτό που άκουσε και γεμάτος από δέος καλεί τον αδελφό και του λέει:– «Πές μου,τι έκανες τη νύκτα αυτή;».– «Συγχώρα με,αββά-απάντησε εκείνος-δεν έκανα τίποτε».



Ο Γέροντας νομίζοντας ότι από ταπεινοφροσύνη δεν ομολογεί,του είπε:– «Δεν θα σ΄αφήσω να φύγεις,εάν δεν μου πεις τι έκανες ή τι σκέφτηκες τη νύκτα αυτή».Αλλά ο αδελφός επειδή γνώριζε καλά,ότι τίποτε δεν έχει κάνει,δεν είχε τι να πει.Και λέει στον πατέρα:– «Αββά,δεν έκανα τίποτε,παρά μόνο ότι ενοχλήθηκα από λογισμούς επτά φορές να φύγω,χωρίς να μου κάνεις την απόλυση,αλλά δεν έφυγα».



Όταν τ΄άκουσε αυτό ο Γέροντας,κατάλαβε ότι κάθε φορά που πάλευε και νικούσε τον λογισμό του,κέρδιζε ένα στεφάνι από τον Θεό.Στον αδελφό βέβαια δεν είπε τίποτε,αλλά τα διηγήθηκε αυτά σε ανθρώπους πνευματικούς χάριν ωφελείας,για να γνωρίζουμε,ότι και για λογισμούς πού δεν έχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα ο Θεός μας στεφανώνει.Καλό λοιπόν είναι να βιάζουμε πάντοτε τον εαυτό μας από αγάπη για τον Θεό.Γιατί η Βασιλεία των Ουρανών βιάζεται και την αρπάζουν αυτοί που αγωνίζονται.


Μεγάλο Γεροντικό


Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΧΑΝΙΩΤΗΣ



Μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ’ άρτι.ναι λέγει το Πνεύμα,ίνα αναπαύσωνται εκ των κόπων αυτών· τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ’ αυτών .(Αποκ. ιδ' 13).



Στις 4 Ιουνίου 1977 και ημέρα Παρασκευή εκοιμήθη εν Κυρίω ο παλαίμαχος αγωνιστής των Πατρίων Παραδόσεων πατήρ Μάρκος (Χανιώτης) Μοναχός.Η μορφή του αποτελούσε για τους Γ.Ο.Χ μια ξεχωριστή ευλογία του Θεού.Είναι ανεκτίμητες και αξιοθαύμαστες οι υπηρεσίες που ο π.Μάρκος προσέφερε στον αγώνα των Γ.Ο.Χ.Υπήρξε ανεκτίμητος πνευματικός οδηγητής και παρηγορητής πολλών πιστών.Πολυγραφότατος προσπαθούσε πάντα να κάνει γνωστό το μεγαλείο της φιλτάτης του Ορθοδοξίας.Εις μνήμην του τα ''Πάτρια'' αντιγράφουν ένα χαραχτηριστικό από το τελευταίον του βιβλίο ''Το Ημερολογιακόν Σχίσμα'',στο οποίο,ο ίδιος μας περιγράφει την μεγάλη στιγμή της ζωής του,την ένταξή του δηλαδή,κάτω από το λάβαρο των Τιμίων Αγωνιστών των Πατρίων Παραδόσεων.



''Αναφέρω ως θαύμα το γεγονός,το οποίον συνέβη στην εμή αναξιότητα.Το 1925 μετά τις διακοπές του Ιεροδιδασκαλείου της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας επορεύθημεν εις την κωμόπολιν Καλάνδρας της Κασάνδρας Χαλκιδικής,μετά τίνος συναδέλφου προς ανάπαυσιν εν τω Ιερώ Μετοχίω της Αγίας Αναστασίας.Όλη η Κωμόπολις ηκολούθει το (παλαιόν) Ορθόδοξον Εορτολόγιον.Οι Χριστιανοί ησχολούντο εις τον αλωνισμόν και εις την συγκομιδήν των καρπών.Μας εφιλοξένησεν ο εφημέριος Γέρων Παπαδημήτρης.Εις τον εσπερινόν ουδείς των κατοίκων προσήλθε.Τούτο με ελύπησεν,διότι ενόμιζον,ως και οι σημερινοί κατά το πλείστον διανοούμενοι,ότι η κρατούσα Εκκλησία επετέλει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν,διότι λόγω του φόρτου μου των καθηκόντων μου εις το Ιεροδιδασκαλείον,δεν μου εδίδετο ο καιρός να ασχοληθώ με την μελέτη της ημερολογιακής καινοτομίας.Βλέπων δε την αδιαφορίαν των Χριστιανών,ως προς τον εκκλησιασμόν,συνέστησα εις τον εκεί Αστυνομικόν Σταθμάρχην,όπως εξαναγκάσει τους κατοίκους να προσέλθουν την πρωίαν εις την Εκκλησίαν απαξάπαντες.Κατά το εξημέρωμα δε της νομιζομένης ταύτης μεγάλης Εορτής είδον καθ΄ύπνον,ότι ευρέθην εις τον Ιερόν Ναόν αρκετά μεγάλον,σχήματος Βασιλικής και ότι ανέβην εις τον Ιερόν Άμβωνα αυτού προς ομιλίαν.Ο Ιερός Ναός ήτο παντέρημος με το δε Ιερόν άνευ τινός Ιερατικού Προσώπου!Οδεμία ψυχή ανθρωπίνη ευρίσκετο εν τω Ναώ και αιφνιδίως ιστάμενος εν απορία επί του άμβωνος,αστραπιαίως,ως από της Αγίας Τραπέζης ακούω την φωνήν:''διατί συμμαχείς με τον βύθιον δράκοντα'';Εξύπνησα αποτόμως διαλογιζόμενος,τίνα σημασίαν έχει η φωνή αύτη αποτεινομένη εις εμέ!Είχε προσέλθει το πρωί ολόκληρος η κωμόπολις!Ο Ιερός Ναός υπερπλήρης.Εις την ομιλίαν μετά την υπόθεσιν της εορτής εκαυτηρίασα την στάσιν των,ελέγχων αυτούς,πως θα εορτάσουν,όταν θα έλθει η εορτή με το Παλαιόν;Εις τα καφενεία ή εις τας ταβέρνας;Είναι αληθές ότι οι Χριστιανοί εσκανδαλίσθησαν και εκ σεβασμού,διότι υπήρχαν μαθηταί εις το Ιεροδιδασκαλείον,τέκνα των,δεν ανακοίνωσαν εις εμέ την δικαίαν των αγανάκτησιν.Ήσαν εν τάξει οι Χριστιανοί,εγώ ευρισκόμην εν τη πλάνη!Και τούτο διέγνωσα,αφού το επόμενον έτος υπέβαλα την παραίτησίν μου από της θέσεως εν τω Ιεροδιδασκαλείω.''Ουκ απειθής εγενόμην εις την φωνήν,της οποίας αυτήκοος εγενόμην από της Αγίας Τραπέζης του Ιερού'',και κατελθών εις Αθήνας επεδόθην εις την μελέτην επί εξάμηνον ολόκληρον εις το ενδότερον της Εθνικής Βιβλιοθήκης,μελετήσας την διαμειμθείσαν αλληλογραφίαν μεταξύ των τεσσάρων Πατριαρχείων της Ορθοδοξίας εις το ζήτημα της αυθαιρέτου και αντικανονικής εισαγωγής του Παπικού Ημερολογίου υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος.Από την μελέτην αυτήν διεπίστωσα δυστηχώς ότι όλαι οι Εκκλησίαι διεμαρτυρήσθησαν εναντίον της αποφάσεως της Δ.Εκκλησίας της Ελλάδος,να ονομασθεί η 10η Μαρτίου ως 23η Μαρτίου παρά πάντα θείον νόμον και κατά παράβασιν και του Β.Δ. της 18ης Ιανουαρίου 1923 και με προφανή πλέον πρόφασιν και επιβουλήν του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου.Ο Αρχιεπίσκοπος τότε την μεν Ιεραρχίαν εξηπάτησε,το δε Οικουμενικόν Πατριαρχείον δολίως εξεβίασεν!Εγνώρισα την ευσέβειαν και τον ζήλον του ευσεβούς λαού,του οποίου η καρδία έσφυζεν από τον παλμόν τον ισχυρόν,τόσον των Εθνικών Παραδόσεων,όσον και της Ορθοδοξίας!Και έκτοτε Χάριτι Θεία ενετάχθην,κατά καθήκον της Ορθοδόξου Χριστιανικής μου συνειδήσεως ανιδιοτελώς,εις τον Ιερόν αγώνα ως απλούς στρατιώτης,υπέρ του Τιμαλφούς θησαυρού,της αληθείας της πατρώας ευσεβείας,τον οποίον δυστηχώς η κρατούσα Εκκλησία παραπλανηθείσα,υπό των καταχθονίων Οργανώσεων των σκοτεινών δυνάμεων,κατεπρόδωσεν!''.


Ο Τίμιος και Ιερός Αγών μας.


''Υπέρ του κοινού κτήματος του πατρικού θησαυρού της υγιαινούσης πίστεως εστήκαμεν αγωνιζόμενοι'' {Μ.Βασιλείου επ.234),


''Κρείσσων επαινετός πόλεμος ή ειρήνης,χωριζούσης Θεού''.(Απολογ.Αγίου Γρηγορίου Ναζιανζού).


Άρθρον Α'.


Προ εννέα ακριβώς ετών και κατά μήνα Μάιον 1923 η Κων/λις,εν ημέραις δεινών του Έθνους δοκιμασιών,είχε το ατύχημα υπό την σκέπην του Οικουμενικού Θρόνου,τον οποίον ελάμπρυναν οι Γρηγόριοι και οι Χρυσόστομοι,οι Ταράσιοι και Φώτιοι και πολλοί άλλοι εκ των μεγάλων της Εκκλησίας και προμάχων της Ορθοδοξίας Πατέρων και Οικουμενικών Διδασκάλων,να ίδει συγκροτούμενον το απαισίας μνήμης Πανορθόδοξον μεν καλούμενον,πράγματι δε της Ορθοδόξου αγίας του Θεού ημών Εκκλησίας,υπονομευτικόν και πολέμιον συνέδριον.Νους και κινητήριος δύναμις του συνεδρίου εκείνου,εν τω οποίω τα ημέτερα πρεσβυγενή Πατριαρχεία δεν παρίσταντο,οι δε των λοιπών Εκκλησιών κληρικοί αντιπρόσωποι εν τοις δακτύλοις της μιας και μόνης χειρός εμετρούντο,ήτο ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Μελέτιος,υπό την έμπνευσιν του οποίου εξήχθησαν αποφάσεις,την τε αρχαίαν Εκκλησιαστικήν Παράδοσιν ανατρέπουσαι και το κύρος αγίων και Οικουμενικών Συνόδων προσβάλλουσαι.Ο μετά την χειροτονίαν γάμος των Κληρικών,και των επισκόπων συμπεριλαμβανομένων,η κατάργησις των εν τω μέσω της εβδομάδος εορτών των αγίων,ο περιορισμός των νηστειών,η συντόμευσις των ιερών ακολουθιών μεταξύ και των άλλων υπήρξαν τα θέματα,περί ων οι συμμετασχόντες του παρανόμου εκείνου συνεδρίου εγνωμάτευσαν εν πνεύματι πλήρους αποστασίας από της Ορθοδοξίας και ασεβείας προς τα δικαιώματα του ζώντος Θεού ημών.Το εκκλησιαστικόν μηνολόγιον (ημερ.) και Πασχάλιον,τεθεμελιωμένα επί της Α' Αγίας Οικουμενικής Συνόδου και φέροντα την σφραγίδα των επτά αγίων Οικουμενικών Συνόδων και καθαγιασμένα δια της μακράς πράξεως της αγίας του μεγάλου Θεού ημών εκκλησίας,ετορπιλλίσθησαν εκ του συνεδρίου εκείνου.Όλον το αρχαίον Εκκλησιαστικόν καθεστώς,αυτά τα σεβάσμια ήθη και έθιμα της αμωμήτου θρησκείας ημών,κεκυρωμένα εκ της χορείας ολοκλήρου των αγίων Πατέρων,εχαρακτηρίζοντο ως πεπαλαιωμένα και συγχρονισμού επιδεόμενα!Εκ παραλλήλου δε προς τας παρανόμους ταύτας αποφάσεις του κακοδόξου της Κων/λεως συνεδρίου,εν τη Εκκλησία της Ελλάδος κατεβάλλετο η προσπάθεια υπό του αρχιεπισκόπου,όπως δια παντός τρόπου εισαχθεί το Γρηγοριανόν Ημερολόγιον εις την Εκκλησίαν,υπό την πρόφασιν μεν να εκλείψουν οι ασήμανται ανωμαλίαι,αι προκύπτουσαι εκ της συνυπάρξεως δυο ημερολογίων,πράγματι δε δια να διευκολυνθεί η ένωσις της ημετέρας Εκκλησίας μετά της Αγγλικανικής,ως ανυποκρίτως διετυπώθη επισήμως εν τω λεγομένω Πανορθοδόξω συνεδρίω.



Ο αρχιεπίσκοπος δια την ασφαλεστέραν επιτυχίαν του δεν εδίστασε να χρησιμοποιήσει όλην την επιρροήν της τότε επαναστάσεως,ο αρχηγός της οποίας,ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Εκκλησιαστικών ενώπιον της επί τούτου συγκληθείσης το β' Ιεραρχίας κατά Δεκέμβριον του 1923 ηξίωσαν,ότι πρέπει να προσαρμοσθεί εις το Γρηγοριανόν Ημερολόγιον,το εορτολόγιον της Εκκλησίας.Την σπουδήν του αρχιεπισκόπου εις το να επιβάλλει και μονομερώς τον νεωτερισμόν του εν τη Εκκλησία δεν ανέστειλλαν ουδέ οι αντιρήσεις των Πατριαρχείων της Ανατολής,ουδέ οι δισταγμοί του Οικουμενικού.Και δια μιας εγκυκλίου ο αρχιεπίσκοπος υποχρέου τον ευσεβή Ελληνικόν Λαόν από της 10 Μαρτίου του 1924 να αρνηθεί το πατροπαράδοτον καθεστώς του εορτολογίου,να περιφρονήσει την εν αγίω Πνεύματι αρχαίαν της Εκκλησίας τάξιν,να ασεβήσει προς τα παρά των Αγίων Πατέρων κληροδοτηθέντα ήθη και έθιμα Εκκλησιαστικά και να μη συνεορτάζη τας μεγάλας της Ορθοδόξου ημών Πίστεως εορτάς της Γεννήσεως του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού,των Θεοφανείων και λοιπάς μετά της αγίας Σιών,της μητρός των Εκκλησιών,Ιερουσαλήμ,αλλά μετά των Εκκλησιών της Δύσεως του Πάπα και Προτεσταντών!Αυτήν την σημασίαν είχεν η τοιαύτη εισαγωγή εν τη Εκκλησία του Γρηγοριανού ημερολογίου!


Απόσπασμα εκ του ιστορικού περιοδικού ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ'' του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ.Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1977,τεύχος 7 και τεύχος 8,Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1977.Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.


Περιοδικό Τα Πάτρια


ΜΝΗΜΗ ΟΣΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΒΕΛΙΤΣΚΌΦΣΚΙ 1722-1794



Επί τη μνήμη του Οσίου Παισίου Βελιτσκόφσκι,Σάββατο 15 {28} Νοεμβρίου 2015,Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Ο Όσιος γεννήθηκε το 1722 στην Πολτάβα της Ουκρανίας,ο κατά κόσμον Πέτρος, από πατέρα ιερέα και μητέρα πού αργότερα έγινε μοναχή.Δεκαπέντε ετών μετέβη στη μονή Λιοΰμπεσκ και κατόπιν στη Μεγάλη Λαύρα του Κιέβου.Πνευματικό οδηγό είχε τον ησυχαστή Βασίλειο,συγγραφέα και μεταφραστή νηπτικών έργων.



Το 1742,ύστερα άπό διωγμούς Ουνιτών στην πατρίδα του,μετέβη στη Βλαχία και μόνασε εκεί επί τετραετία,λαμβάνοντας τ΄ όνομα Πλάτων.Το 1746 αναχώρησε για το πολυπόθητο Άγιον Όρος.Ασκήθηκε στην Καψάλα,όπου εκάρη μοναχός άπό τον Γέροντά του Βασίλειο,με τ΄ όνομα Παΐσιος.Το 1758 χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς και απέκτησε δωδεκαμελή συνοδεία.Κατόπιν πήγε με τη συνοδεία του στο Κελλί του Προφήτου Ηλιού,το όποιο μετέτρεψε σε σκήτη,πού ανήκει στη μονή Παντοκράτορος.Απέκτησε περί τους πενήντα καλούς μαθητές,για τους οποίους συνέταξε τυπικό κατά την αγιορείτικη τάξη,και άρχισε τις μεταφράσεις των Πατέρων της Εκκλησίας στα σλαβικά,όπως Ισαάκ του Σύρου και Γρηγορίου του Σιναΐτου,διδάσκοντας σε όλους την ευχή του Ιησού.



Το τελευταίο εξάμηνο της αγιορείτικης ζωής του το διήλθε στην Ιερά μονή Σίμωνος Πέτρας (1762).Μετά άπό δεκαεπτά χρόνων παραμονή στον ιερό Άθωνα,ο όσιος Παΐσιος επέστρεψε το 1763 στη Μολδαβία,παίρνοντας μαζί του αρκετούς μοναχούς.Εγκαταστάθηκε στη μονή Δραγκομίρνα και απέκτησε πολλούς μαθητές Ρώσους,Ρουμάνους και Βουλγάρους.Τους δίδασκε καθη μερινά στη γλώσσα τους να τηρούν πενία, υπακοή,ταπεινοφροσύνη,σιωπή και να εντρυφούν στη μελέτη των νηπτικών πατέρων.Έγινε ηγούμενος της αρχαίας μονής του Νεάμτς,την οποία κατέστησε σπουδαίο πνευματικό κέντρο,με τις μεταφράσεις Ελλήνων Πατέρων και ασκητών και τη ζωή της ευχής του Ιησού.Αξιοσημείωτη είναι ή μετάφραση της Φιλοκαλίας (1793).Τη φήμη του αγίου Γέροντος Παϊσίου ακούγοντας ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης θέλησε να γίνει μαθητής του,μα εμποδίσθηκε από διάφορες συμπτώσεις κι επέστρεψε στο Άγιον Όρος.Στη μονή Νεάμτς ανεπαύθη ειρηνικά στις 15 Νοεμβρίου 1794 ο μεγάλος στάρετς,για το έργο του οποίου μιλούν πολλοί με δικαιολογημένο θαυμασμό.Υπήρξε αναζωογονητής του μοναχισμού στη Ρουμανία και τη Ρωσία.Οι πολυάριθμοι και αξιόλογοι μαθητές του έγιναν,μετά την κοίμηση του,κήρυκες των διδαχών του.Οι μονές Δραγομίρνα, Σέκου και Νεάμτς ήταν τα κέντρα της λαμπρής ασκητικοφιλολογικής κινήσεως κατά τον 18ο και 19ο αιώνα,όπου οι μαθητές του,με τη νηπτική τους εργασία και τ΄ ανεπτυγμένα φιλολογικά τους κριτήρια,μόχθησαν για την πνευματική ανύψωση της Μολδαβίας.Το πνεύμα των ιεροπρεπών Κολλυβάδων μετέφερε ο όσιος Παΐσιος στα Βαλκάνια και τη Ρωσία.Τιμάται ιδιαίτερα από τους Ρώσους και τους Ρουμάνους.Η επίσημη αναγνώριση της αγιότητας του έγινε από το Πατριαρχείο Μόσχας το 1988 και από το Πατριαρχείο Ρουμανίας το 1992.Την πρώτη βιογραφία του έγραψε το 1817 ο μαθητής του μοναχός Μητροφάνης,πού στηρίχθηκε στην αυτοβιογραφία του οσίου Παϊσίου και στις προσωπικές αναμνήσεις του.Ακολούθησαν αρκετές άλλες,πού κυκλοφόρησαν ευρύτατα στα ρουμανικά και ρωσικά και μεταφράσθηκαν στα ελληνικά.Το µοναστήρι του Νιαµέτς ήταν για την Μολδαβία ότι και το µοναστήρι της Αγίας Τριάδος στην Ρωσία,ότι της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου για την Ουκρανία,ότι το Άγιον Όρος για την Ελλάδα.Για πέντε αιώνες ήταν το κέντρο της θρησκευτικής διαφώτισης στην Μολδαβία.Από εκεί βγήκε ο περίφηµος Μολδαβός γέροντας Παίσιος Βελιτσκόφσκυ,ιδρυτής και πατέρας του θεσµού των γερόντων στη Ρωσία στους έσχατους καιρούς.Έτσι ένας από τους πολλούς µαθητές του οσίου Παϊσίου,ο Σωφρόνιος,που εκείνη την εποχή ήταν ηγούµενος,ήταν πνευµατικός άνθρωπος και αυστηρός ασκητής,είδε ένα όραµα:

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ


Μια νύχτα,νοµίζοντας πως πλησίαζε να ξηµερώσει,ο Σωφρόνιος βγήκε από την πύλη του µοναστηριού και κοίταξε προς την εξωτερική πύλη,εκεί που σήµερα βρίσκεται το αγίασµα.Εκεί είδε ένα άνθρωπο που ήταν µαύρος στην όψη και φοβερός στο θέαµα.Φορούσε στρατιωτικό µανδύα και φώναζε δυνατά,όπως κάνουν οι αξιωµατικοί όταν δίνουν διαταγές στους στρατιώτες.Τα µάτια του ήταν κόκκινα και γυάλιζαν σαν φλόγες.Το στόµα του ήταν σαν των πιθήκων και τα δόντια του εξείχαν απ` αυτό.Στη µέση του ήταν περιτυλιγµένο ένα τεράστιο φίδι, του οποίου το κεφάλι κρεµόταν προς τα κάτω κι από το στόµα του έβγαινε η γλώσσα σαν ξίφος.Στους ώµους του είχε σιρίτια που είχαν το σχήµα κεφαλών φιδιών και στο κεφάλι του φορούσε ένα καπέλο απ` όπου ξεπρόβαλαν φαρµακερά φίδια και τυλίγονταν σαν µαλλιά γύρω απ` το λαιµό του.Μόλις ο γέροντας Σωφρόνιος αντίκρισε όλα αυτά πέτρωσε από τον φόβο.Μετά από λίγο συνήλθε κάπως και ρώτησε τον άρχοντα αυτό του σκότους τι γύρευε τέτοια ώρα στον περίβολο του µοναστηριού.Είναι δυνατό να µην ξέρεις ότι εγώ δίνω διαταγές εδώ στο µοναστήρι σου;Απάντησε ο µαύρος.Εµείς δεν έχουµε στρατό εδώ κι η πατρίδα µας διανύει περίοδο απόλυτης ειρήνης,είπε ο ηγούµενος.Τότε συνέχισε ο µαύρος δαίµονας,µάθε πως εµένα µε έστειλαν οι αόρατοι άρχοντες του σκότους και βρισκόµαστε εδώ για να εγείρουµε πόλεµο εναντίον την µοναχικής τάξης. Όταν κατά την κουρά σου δίνεται τους µοναχικούς σας όρκους,δηλώνεται ότι θα µας πολεµάτε και µας προξενείτε πολλές πληγές µε το πνευµατικό σας οπλοστάσιο.Πολλές φορές αναγκαζόµαστε να υποχωρούµε µε ντροπή,γιατί η φλόγα της προσευχής σας µας καίει.Τώρα όµως δε σας φοβόµαστε,ιδιαίτερα µετά το θάνατο του Παϊσίου,του ηγουµένου σας.Εκείνος µας τρόµαζε και υποφέραµε πολύ στα χέρια του.Από τότε ακόµα που ήρθε εδώ από το Άγιο Όρος µαζί µε εξήντα άλλους µοναχούς,εµένα µε έστειλαν εδώ µε εξήντα χιλιάδες στρατιώτες µας για να τον σταµατήσουµε.Όσο καιρό είχε αυτός την ηγουµενία δεν µπορούσαµε να ησυχάσουµε.Παρ` όλους τους πειρασµούς,τα τεχνάσµατα και τις µεθοδίες µας εναντίον εκείνων και των µοναχών του,δεν καταφέρναµε τίποτα. Και ταυτόχρονα δεν µπορεί να διηγηθεί ανθρώπινη γλώσσα τις φοβερές οδύνες, τις ταλαιπωρίες και τις δοκιµασίες που υποστήκαµε κατά την διάρκεια της διαµονής αυτού του ανθρώπου εδώ.Ήταν ένας έµπειρος στρατιώτης και η στρατηγική του µας εύρισκε πάντα εκτός θέσης.Μετά τον θάνατο του όµως να πράγµατα άλλαξαν κάπως και µπορέσαµε να αποδεσµεύσουµε από αυτό το φρούριο δέκα χιλιάδες δικούς µας.Έτσι µείναµε εδώ πενήντα χιλιάδες.Όταν οι µοναχοί άρχισαν να αµελούν τον κανόνα τους και να ενδιαφέρονται περισσότερο για τους αγρούς,τα κτίρια και τα αµπέλια,απαλλάξαµε άλλους δέκα χιλιάδες από τα καθήκοντα τους εδώ και οι υπόλοιποι σαράντα χιλιάδες µείναµε για να συνεχίσουµε τις προσβολές µας.Λίγα χρόνια αργότερα,µερικοί από τους µοναχούς αποφάσισαν να αλλάξουν το τυπικό του Παϊσίου,διαφώνησαν µεταξύ τους και µερικοί έφυγαν.Στο µεταξύ δόθηκε άδεια σε λαϊκούς να νοικιάζουν δωµάτια στο µοναστήρι,κι όταν µάλιστα έφεραν και τις γυναίκες τους µέσα,κάναµε γιορτή για την νίκη µας και µειώσαµε τον στρατό µας κατά δέκα χιλιάδες ακόµα.Αργότερα που άνοιξαν και τα σχολεία για νεαρά αγόρια ο πόλεµος πλησίασε προς το τέλος του πια και µπορούσαµε να µειώσουµε τις δυνάµεις µας κατά δέκα χιλιάδες ακόµη,αφήνοντας εδώ µόνο είκοσι χιλιάδες δικούς µας για να επιβλέπουν τους µοναχούς.Μόλις ο γέροντας Σωφρόνιος άκουσε όλα αυτά αναστέναξε µέσα του και ρώτησε τον µαύρο δαίµονα.Τι ανάγκη έχετε να µένετε ακόµη στο µοναστήρι αφού βλέπετε,όπως και ο ίδιος οµολογείς,πως οι µοναχοί έχουν παραιτηθεί από τον πόλεµο;Τι άλλη δουλειά έµεινε ακόµα εδώ για σας;Και εκείνος ο παγκάκιστος,εξαναγκασµένος από την δύναµη του Θεού,αποκάλυψε το µυστικό του.Είναι αλήθεια πως δεν υπάρχει κανένας πια να µας πολεµήσει όπως παλιά, αφού η αγάπη έχει ψυχραθεί και έχετε προσκολληθεί σε επίγειες και κοσµικές υποθέσεις.Υπάρχει όµως και κάτι ακόµα στο µοναστήρι που µας ενοχλεί και µας ανησυχεί.Είναι αυτά τα κουρελόχαρτα τα βιβλία-στον όλεθρο να πάνε!-αυτά που έχετε στην βιβλιοθήκη σας!Ζούµε µε τον φόβο και τον τρόµο µήπως κάποιος από τους νεωτέρους µοναχούς τα πιάσει στα χέρια κι αρχίζει να τα διαβάζει.Μόλις αρχίσουν να διαβάζουν τα καταραµένα αυτά κουρελόχαρτα,µαθαίνουν την αρχαία ευλάβεια κι εχθρότητα σας εναντίον µας κι οι νεαροί αρχάριοι ξεσηκώνονται. Μαθαίνουν από αυτά πως οι παλιοί χριστιανοί,µοναχοί και λαϊκοί,συνήθιζαν να προσεύχονται αδιάλειπτα,να νηστεύουν,να εξετάζουν και να εξαγορεύονται τους λογισµούς,να αγρυπνούν και να ζουν σαν ξένοι και παρεπίδηµοι σ` αυτόν τον κόσµο.Μετά,απλοϊκοί όπως είναι,αρχίζουν να θέτουν τις ανοησίες αυτές σε εφαρµογή.Ακόµη παίρνουν σοβαρά όλη την Αγία Γραφή.Μας βρίζουν και ωρύονται εναντίον µας σαν άγρια θηρία.Αρκεί να σου πω ότι ένας από αυτούς τους ανόητους θερµοκέφαλους είναι αρκετός για να µας διώξει όλους από εδώ. Είναι τόσο ανηλεείς και ασυµβίβαστοι εναντίον µας,όσο και ο θανατωµένος αρχηγός σας (ο Σωτήρας).Επί τέλους,έχουµε τόση ειρήνη και ηρεµία µαζί σας. Αυτά τα αποκαλούµενα πνευµατικά βιβλία σας όµως είναι µια διαρκής πηγή εχθρότητος και ταραχής.Γιατί δεν µπορούµε να έχουµε ειρήνη;Γιατί εσείς δεν διαβάζεται τα βιβλία µου;∆εν είναι και αυτά πνευµατικά;Κι εγώ πνεύµα δεν είµαι;Κι εγώ εµπνέω ανθρώπους να γράφουν βιβλία!Αλλά φτάνει να πέσει ένα απ` αυτά τα παλιόχαρτα,που τα λέτε περγαµηνές,στα χέρια ενός απλού κι ανόητου,κι αρχίζει εκ νέου καινούργιος πόλεµος κι αναγκαζόµαστε να φεύγουµε και να αρπάζουµε πάλι τα όπλα εναντίον σας.Ανήµπορος πια να κρατήσει σιωπή,ο φτωχός ηγούµενος τον ρώτησε.Ποιο είναι το µεγαλύτερο όπλο σας εναντίον των µοναχών στους καιρούς µας;Κι εκείνος απάντησε.Όλο το ενδιαφέρον µα ς σήµερα στρέφεται στο να κρατήσουµε τους µοναχούς,και τις µοναχές,µακριά από τις πνευµατικές ενασχολήσεις,ιδιαίτερα δε από την προσευχή και την µελέτη αυτών των καπνισµένων βιβλίων.



Γιατί δεν δαπανάτε περισσότερο χρόνο στη φροντίδα των κήπων και των αµπελιών,στο ψάρεµα,στα σχολεία για τους νέους,στη φιλοξενία όλων αυτών των καλών ανθρώπων που έρχονται εδώ το καλοκαίρι για καθαρό αέρα και υγιεινό νερό;Οι µοναστές που ασχολούνται µε τέτοια πράγµατα πιάνονται στα δίχτυα µας,όπως οι µύγες στον ιστό της αράχνης.Ως ότου όλα αυτά τα βιβλία καταστραφούν ή φθαρούν από το χρόνο,δεν θα ειρηνέψουµε.Είναι σαν σαΐτες και βέλη για µας.∆εν είχε καλά καλά τελειώσει τα λόγια αυτά και σήµανε το σήµαντρο για την ακολουθία του όρθρου.Ο αρχηγός των δαιµόνων εξαφανίστηκε αµέσως σαν καπνός.Ο γέροντας ξεκίνησε για την εκκλησία µε µεγάλο πόνο ψυχής,εξαιτίας των αποκαλύψεων αυτών και µπήκε στην εκκλησία. Όταν µαζεύτηκαν οι µοναχοί τους διηγήθηκε µε δάκρυα στα µάτια όλα,όσα είδε κι άκουσε κατά την διάρκεια της φοβερής αυτής οπτασίας.Και µετά έδωσε εντολή να καταγραφούν όλα αυτά για να ωφεληθούν οι επιγενέστεροι!


Όσιος Παίσιος Βελιτσκόφσκι


ΑΓΓΕΛΟΝ ΕΙΡΗΝΗΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΙΤΗΣΩΜΕΘΑ



«Ἄγγελον εἰρήνης,πιστὸν ὁδηγόν,φύλακα τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν,παρὰ τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα» 



Διὰ τῆς ὡς ἄνω αἰτήσεως ζητοῦμεν ἀπὸ τὸν Κύριον τὸν ἄγρυπνον,τὸν ἀκοίμητον Φύλακα τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν.Ἡ αἴτησις αὕτη εἶναι ἀπὸ τὰς πλέον θελκτικὰς καὶ κατανυκτικὰς τῆς Ἐκκλησίας μας.Ἄγγελοι προστατεύουν ὑπὸ τὰς πτέρυγάς των τὰ ἁγνὰ παιδία,ἀλλὰ ἐπὶ τῶν ἰδίων πτερύγων φέρονται τὰ ὁράματα ἢ ἀναπαύονται αἱ καρδίαι καὶ τῶν μεγάλων.Μᾶς ἐγκαταλείπει ὁ Φύλαξ Ἄγγελος; Εἶναι γεγονός,ὅτι ὁ Φύλαξ Ἄγγελος οὐδέποτε παύει νὰ ἐνδιαφέρεται δι᾿ ἡμᾶς καὶ μᾶς προστατεύει,ὡς τοῦτο ἐξάγεται ἀπὸ τὸ χωρίον Ματθ. ιη΄ 10:«Ὁρᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οἱ Ἄγγελοι αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς διὰ παντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».



Ἀλλ᾿ ἐπίσης εἶναι διδασκαλία σταθερὰ τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας,ὅτι οἱ Φύλακες ἡμῶν οὗτοι Ἄγγελοι,λόγῳ τοῦ ὅτι ἐκ πείρας γνωρίζουσι,πόσον μισητὴ εἶναι παρὰ τῷ Θεῷ πᾶσα παρακοὴ τοῦ θείου Νόμου,ἥτις ἔλαβε καὶ ἔνδικον μισθαποδοσίαν, τιμωρηθέντων τῶν ἀποστατησάντων ἀγγέλων,ὁσάκις βλέπουσιν ἡμᾶς ὀλιγωροῦντας διὰ τὴν σωτηρίαν μας,χάριν τῆς ὁποίας ἐθυσιάσθη αὐτὸς ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός,πικραίνονται,λυποῦνται,θλίβονται ἐπὶ τούτῳ.Μὴ δυνάμενοι δὲ νὰ βλέπωσι καὶ ἀντικρύζωσι τὴν τοιαύτην ἡμῶν ἀ-μέλειαν καὶ ἀκρασίαν,πρὸς καιρὸν ὥρας,πρὸς στιγμήν,ἀπομακρύνονται ἡμῶν ἢ ἐγκαταλείπουν ἡμᾶς.Τότε ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ἐπιπίπτει καθ᾿ ἡμῶν καὶ εὑρίσκων ἡμᾶς μόνους,ἀλλὰ καὶ ἐρήμους τῆς Θείας Χάριτος,κατακυριεύει τοῦ λογικοῦ μας καὶ καταδυναστεύει τοῦ σώματός μας καὶ οὕτω μᾶς περιάγει αἰχμαλώτους του ὅπου ἂν θέλῃ.Τὴν ἕνεκα τῆς ὀλιγωρίας μας καὶ ἀμελείας ταύτης ἐγκατάλειψιν ἡμῶν ὑπὸ τοῦ Φύλακος Ἀγγέλου,ἔχουσα ὑπ᾿ ὄψει ἡ Μήτηρ ἡμῶν Ἐκκλησία,καὶ καλῶς γνωρίζουσα ὁποίους κιν- δύνους ἀποκινδυνεύομεν,ἄν ποτε διὰ τοὺς ἀνωτέρω λόγους εὑρεθῶμεν μόνοι καὶ ἄνευ τῶν Φυλάκων ἡμῶν, πλειστάκις τῆς ἡμέρας καὶ διὰ μέσου πολλῶν προσευχῶν τῶν ἡμερονυκτίων ἱερῶν Ἀκολουθιῶν δέεται καὶ παρακαλεῖ,ἵνα μὴ ἀποστῇ ἀφ᾿ ἡμῶν ἐφ᾿ οἱῳδήποτε λόγῳ ὁ Φύλαξ ἡμῶν Ἄγγελος.Συμπέρασμα:Ναὶ μὲν κάθε ἄνθρωπος ἔχει παρὰ Θεοῦ τὸν ἰδιαίτερόν του Φύλακα Ἄγγελον,ἀλλ᾿ ὁ Φύλαξ οὗτος Ἄγγελος,ὁ ἐντεταλμένος τὴν φύλαξιν ἡμῶν,ὁσάκις βλέπει ἡμᾶς παραβαίνοντας τὸν θεῖον Νόμον καὶ πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου ἀσεβοῦντας, ἢ ἀπομακρύνεται ἀφ᾿ ἡμῶν ἢ καὶ ἐγκαταλείπει ἡμᾶς ὡς ἀδιορθώτους.«Ὦ Κύριε!Εὐδόκησον ἐν τῇ ἀπείρῳ Σου ἀγαθότητι καὶ εὐσπλαγχνίᾳ,ὅπως ὁ Φύλαξ μας Ἄγγελος μηδέποτε ἐγκαταλείψῃ ἡμᾶς.Δὸς τῷ Φύλακι ἡμῶν τούτῳ τοὺς μακροθύμους οἰκτιρμούς Σου,ἵνα μὴ παύσῃ ποτὲ νὰ μᾶς φρουρῇ ὑπὸ τὰς πτέρυγάς Του.Ἵνα μᾶς καθοδηγῇ εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν τῆς εὐσεβείας καθηκόντων ὡς πιστὸς Ὁδηγὸς καὶ Ἀδελφὸς ἡμῶν.Ὡς ἄξιος πάσης ἐμπιστοσύνης Φύλαξ γνησίως καὶ εἰλικρινῶς ὑπηρετῶν τόσον εἰς τὸ θεῖον θέλημα ὅσον καὶ ἡμᾶς.Ναὶ Κύριε!‘‘Δι᾿ ἀγγέλων Σου φαιδρῶν καὶ φωτεινῶν’’ κατεύθυνον τὰς ὁδοὺς ἡμῶν πρὸς σωτηρίαν,ρυόμενος ἡμᾶς τοῦ ἀντιδίκου ἡμῶν».Κάποιος Μοναχός,ὀνόματι π. Ἄνθιμος,κοινοβίαζε σ᾿ ἕνα Μοναστήρι γιὰ εἴκοσι περίπου χρόνια.Κατόπιν,μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἡγουμένου καὶ Γέροντός του,πῆγε στὴν ἔρημο.Γιὰ δέκα περίπου χρόνια ἦταν τελείως μόνος καὶ ἦσαν τὰ πιὸ σκληρά.Πολὺ ἀργότερα ἔκαμε μικρὴ συνοδεία ἀπὸ δύο Ἀδελφούς.Πάνω στὸν ἔνατο περίπου χρόνο,τὸν χειμῶνα,ἀρρώστησε πολύ.Ὁ πυρετὸς πρέπει νὰ ἦταν πολὺ ὑψηλός.Ἐβασανίζετο χωρὶς φωτιά,χωρὶς ἕνα ζεστὸ τσάϊ,χωρὶς καμμία ἀπολύτως βοήθεια,γιὰ τρεῖς ἑβδομάδες.Κάποιο πρωϊνὸ κτύπησε ἡ πόρτα καὶ ἀκούσθηκε τὸ «Δι᾿ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων...».Μόλις καὶ κατάφερε ξεψυχισμένα νὰ πῆ «Ἀμήν».Μπῆκε μέσα ἕνας νέος Μοναχός,πολὺ ἀσκητικός,μὲ πρόσωπο ποὺ λαμποκοποῦσε ἀπὸ ἔκτακτη καθαρότητα...-Πάτερ Ἄνθιμε,σοῦ ἔφερα λίγα ψάρια...Θὰ κάνουμε ψαρόσουπα,γιὰ νὰ συνέλθης λίγο... Ἔσκυψε ὁ ἐπισκέπτης καὶ τοῦ φίλησε τὸ χέρι.Ἄναψε φωτιὰ καὶ ζεστάθηκε λίγο τὸ κελλάκι.Καὶ ἔβαλε γιὰ νὰ βράση τὰ ψάρια.Ὅσο ἑτοιμάζετο τὸ φαγητό, περιποιήθηκε τὸν ἄρρωστο,συγύρισε καὶ νοικοκύρεψε τοὺς δύο χώρους,ποὺ εἶχε ὁ ἐρημίτης π. Ἄνθιμος.Τοῦ ἔκανε ἐντριβές,τοῦ ἔδωσε τσάϊ καὶ ζεστὴ σοῦπα...Αὐτὸ γινόταν γιὰ δύο ἑβδομάδες.Σιγὰ σιγὰ ὁ π. Ἄνθιμος συνήρχετο.Ὁ Μοναχὸς εἶπε ὅτι τὸν ἔλεγαν π. Παΐσιο καὶ ὅτι ἀσκήτευε πιὸ βαθειὰ στὴν ἔρημο.Ὁ δὲ π. Ἄνθιμος, ὅσο συνήρχετο,τόσο καὶ πιὸ πολὺ πρόσεχε τὸν νέο Μοναχό,ὅτι εἶχε τάξι σὲ ὅλα: στὸ καθάρισμα,στὸ φαγητό,στοὺς κανόνες του,στὶς ἀγρυπνίες του,στὶς νηστεῖες του αὐστηρότατος...Ἕνα πρωϊνὸ ρώτησε ὁ ἐπισκέπτης Μοναχὸς τὸν π. Ἄνθιμο ἂν θέλη νὰ κοινωνήση.Κι ἐκεῖνος δέχθηκε.Τὴν ἄλλη μέρα,πρὶν ξημερώση,ἦρθε ὁ παπα-Γρηγόρης ὁ Πνευματικός,γνωστὸς σὲ ὅλους,καὶ τὸν κοινώνησε.Τὸν συνώδευε μὲ λαδοφάναρο ὁ π.Παΐσιος.Αὐτή του τὴ Θεία Μετάληψι τὴν θυμόταν γιὰ πολλὰ χρόνια ὁ π. Ἄνθιμος.Ἡ θεία εὐφροσύνη γιὰ πολλὲς μέρες καὶ νύκτες τὸν συντρόφευε συνεχῶς.Εἶχε τὴν αἴσθησι ὅτι εἶχε ἐνδυθῆ θεοΰφαντα τὸν Ἴδιο τὸν Κύριο καὶ Σωτῆρα του...Στὸ τέλος τῆς τρίτης ἑβδομάδος ὁ π. Ἄνθιμος εἶχε τελείως συνέλθει.Ὁ π. Παΐσιος τὸν χαιρέτησε μὲ ἐδαφιαία μετάνοια καὶ ἔφυγε! Ἐξαφανίσθηκε!Ἀπὸ τότε δὲν τὸν ξαναεῖδε!...Σὲ μία πανήγυρι στὴν Σκήτη, συνάντησε ὁ π. Ἄνθιμος τὸν παπα-Γρηγόρη καὶ τὸν εὐχαρίστησε,γιὰ τὸν κόπο ποὺ ἔκαμε ν᾿ ἀνέβη τόσο σκληρὸ μονοπάτι,γιὰ νὰ τὸν κοινωνήση.- Καὶ πότε ἔγινε αὐτό;...ρώτησε ὁ παπα- Γρηγόρης.-Τὸν χειμῶνα,ποὺ ἤμουν ἄρρωστος...-Ἔ,δὲν ἤμουν ἐγώ,...ἀνταπάντησε ὁ παπᾶς.- Μὰ τότε ποιός ἦταν; Καὶ ποιός ἦταν καὶ ὁ π. Παΐσιος;...-Ἔλα,γιὰ πές μου,τί ἔγινε;Καὶ ὁ π. Ἄνθιμος τὰ εἶπε ὅλα...



Καὶ ἡ ἀπάντησις τοῦ παπα-Γρηγόρη:-Ἔλα,εὐλογημένε!...Ὁ Ἄγγελός σου ἦταν...Θὰ σοῦ τὸν ἔστειλε ἡ Παναγία μας...Δῶσε δόξα στὸν Θεὸ καὶ τέλος...Ἔτσι ἁπλᾶ καὶ ἀνερμήνευτο ἔληξε ἕνα μεγάλο γεγονός!


Αναδημοσίευση εκ της Ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

ΤΟ ΚΑΤΟΠΤΡΟ ΤΗΣ ΤΑΡΑΧΩΔΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΜΑΣ



Διηγήθηκε κάποιος ότι τρεις φιλόπονοι άνθρωποι,φίλοι μεταξύ τους,έγιναν μοναχοί.Ο πρώτος διάλεξε σαν έργο του να ειρηνεύει τους ανθρώπους,που είχαν εχθρικές σχέσεις μεταξύ τους,σύμφωνα με τον Ευαγγελικό λόγο:«Μακάριοι οι ειρηνοποιοί».Ο δεύτερος να επισκέπτεται τους αρρώστους και ο τρίτος έφυγε για να ησυχάσει στην έρημο.


Ο πρώτος λοιπόν,αν και κόπιασε για να σταματήσει τις διαμάχες των ανθρώπων,δεν μπόρεσε να τους θεραπεύσει όλους και,επειδή έπεσε σε ακηδία,πήγε σ΄αυτόν που υπηρετούσε τους αρρώστους και τον βρήκε κι αυτόν να παραμελεί το έργο του, καθώς δεν επαρκούσε να εφαρμόσει πλήρως την εντολή.Συμφώνησαν λοιπόν και οι δύο και πήγαν να δουν τον ερημίτη.



Του εξέθεσαν τη θλίψη τους και τον παρακάλεσαν να τους πει τι κατόρθωσε αυτός.Εκείνος, αφού έμεινε αμίλητος για λίγο, έριξε κατόπιν νερό στη λεκάνη και τους λέει:«Προσέξτε το νερό».Ήταν βέβαια ταραγμένο.



Μετά από λίγο τους λέει πάλι:«Προσέξτε και τώρα πώς έγινε το νερό».Και μόλις πρόσεξαν το νερό,βλέπουν σαν σε καθρέπτη τα πρόσωπά τους.Τους λέει λοιπόν τότε:«Έτσι είναι κι αυτός που ζει ανάμεσα σε ανθρώπους.Εξαιτίας της ταραχής δεν βλέπει τα σφάλματά του.Όταν όμως ησυχάσει και προπαντός στην έρημο,τότε βλέπει τα ελαττώματα του εαυτού του».



Μεγάλο Γεροντικό


ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΥΣΤΙΚΗ ΜΟΝΟ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ



Ενότης της εκκλησίας κατά τας αγίας γραφάς είναι ο μυστικός ιερός σύνδεσμος των εις Χριστόν πιστευόντων διά της κοινής ομολογίας της πίστεως,της ελπίδος, της αγάπης προς τον νυμφίον Χριστόν και διά της αυτής λατρείας.



Οι πιστεύοντες λαμβάνουσι Πνεύμα άγιον,το πάντα συγκροτούν τον θεσμόν της Εκκλησίας και αναδεικνύον ταύτην Mίαν,Aγίαν και Καθολικήν,τις δύναται να διασπάση την ενότητα αυτής;Ματαία άρα η απαίτησις εξωτερικού συνδέσμου και ετέρας πίστεως εκ των γραφών μάλιστα αποκρουομένης προς εξασφάλισιν της σωτηρίας των πιστεύοντων εες τον Κύριον Ιησούν Χριστόν.Μαρτυρίαι εκ των Πράξεων των αγίων Αποστόλων.



Τον χαρακτήρα της ενότητος ταύτης ευρίσκομεν εν ταις εν ταις αγίαις γραφαίς.Εν τη προσευχή του Σωτήρος ημών προς τον Ουράνιον αυτού πατέρα καταδείκνυται η ενότης της Εκκλησίας.Ο Ιησούς μέλλων προς το εκούσιον αυτού να πορευθή πάθος αναπέμπει υψηλήν και πλήρη στοργής δέησιν προς τον πατέραν αυτού και αιτείται παρ' αυτού,ίνα τηρή πάντας τους εις αυτόν πιστεύοντας και πιστεύσοντας εν τω συνδέσμω της αγάπης."Πάτερ αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου· ο λόγος ο σος αλήθεια εστί...Ου περί τούτων δε ερωτώ (=παρακαλώ) μόνον,αλλά και περί των πιστευόντων διά του λόγου αυτών εις εμέ.Ίνα πάντες εν ώσι,καθώς συ,πάτερ,εν εμοί,καγώ εν σοι,ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν,ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με απέστειλας.Και εγώ την δόξαν ην δέδωκάς μοι δέδωκα αυτοίς,ίνα ώσιν εν καθώς ημείς εν εσμέν,εγώ εν αυτοίς και συ εν εμοί,ένα ώσι τετελειωμένοι εις εν,και ίνα γιγνώσκη ο κόσμος ότι συ με απέστειλας και ηγάπησας αυτούς καθώς εμέ ηγάπησας.Πάτερ,ους δέδωκάς μοι,θέλω ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ' εμού,ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν ην δέδωκάς μοι, ότι ηγάπησάς με προ καταβολής κόσμου.Πάτερ δίκαιε,και ο κόσμος σε ουκ έγνω,εγώ δε σε έγνων,και ούτοι έγνωσαν ότι συ με απέστειλας.Και εγνώρισα αυτοίς το όνομά σου και γνωρίσω,ίνα η αγάπη ην ηγάπησάς με εν αυτοίς η,καγώ εν αυτοίς". (Ιωάν. ιζ' 17-26).Η ενότης άρα της Εκκλησίας έγκειται εν τη μετά του Κυρίου ενώσει των μελών αυτής.Πάντες οι εις Χριστόν πιστεύσαντες διά των αγίων Αποστόλων ηνώθησαν μετά του Ιησού και ηγιάσθησαν εν τη αληθεία του Θεού και Πατρός.Η ενότης άρα είναι εσωτερική,μυστική,άμεσος,θεία,τελεία, τετελειωμένη θεία ευδοκία και αγάπη και ουδενός δείται εξωτερικού συνδέσμου προς σύστασιν της ενότητος.Οι πιστεύσαντες έλαβον την χάριν και την αλήθειαν,το φως και την ζωήν διά Ιησού Χριστού και ηνώθησαν μετ' αυτού.Τι δύναται να χωρίση αυτούς από της ενότητος της μετά του Κυρίου;Εάν δε ο δεσμός ούτος εστί τέλειος,τις η χρεία ετέρων δεσμών, ετέρας πίστεως;Οι πιστεύσαντες ειλκύσθησαν προς τον Σωτήραν υπό του πέμψαντος αυτόν πατρός (Ιωάν. στ' 44) και έλαβον την χάριν της απολυτρώσεως· ως δε η αλήθεια ηλευθέρωσεν αυτούς από της δουλείας της αμαρτίας,τις δύναται να στερήση αυτούς της εν Χριστώ ελευθερίας;Οι πιστεύσαντες εγένοντο υιοί φωτός και μέτοχοι δόξης αιωνίου,τις δύναται να αφαιρέση απ' αυτών τον φωτισμόν και την δόξαν;Oι πιστεύσαντες εγένοντο υιοθετοί Θεού διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού,τις την υιοθεσίαν ταύτην δύναται να αρνηθή ή να άρη;Οι πιστεύσαντες εγένοντο διά της θείας μεταλήψεως κοινωνοί του σώματος και αίματος του Kυρίου,μένουσι δε εν τω Χριστώ και ο Χριστός εν αυτοίς,τις ισχυρός να διαρρήξη τα θεία ταύτα δεσμά της ενότητος;Οι πιστεύοντες λαμβάνουσι Πνεύμα άγιον,το πάντα συγκροτούν τον θεσμόν της Εκκλησίας και αναδεικνύον ταύτην Mίαν,Aγίαν και Καθολικήν,τις δύναται να διασπάση την ενότητα αυτής;Ματαία άρα η απαίτησις εξωτερικού συνδέσμου και ετέρας πίστεως εκ των γραφών μάλιστα αποκρουομένης προς εξασφάλισιν της σωτηρίας των πιστεύοντων εες τον Κύριον Ιησούν Χριστόν.Μαρτυρίαι εκ των Πράξεων των αγίων Αποστόλων.Η ενότης της Εκκλησίας φαίνεται υπό των αγίων αποστόλων εδραιωμένη επί της ισότητος και της αμοιβαίας αγάπης.Εν ταις Πράξεσι των Αποστόλων αναγράφονται οι ηθικοί δεσμοί της ενότητος της πρώτης Εκκλησίας.Εν τη εκλογή του αποστόλου Ματθία,ο Πέτρος υπέδειξε την ανάγκην της εκλογής του αναπληρωτού του Ιούδα.Η πρότασις εγένετο αποδεκτή και πάντες ομού εξέλεξαν δύο άνδρας,ους στήσαντες εν τω μέσω και ευχηθέντες προς τον καρδιογνώστην Θεόν,έρριψαν κλήρους και έπεσεν ο κλήρος επί Ματθίαν και συγκατηριθμήθη μετά των 12 Αποστόλων.Εν τη εκλογή των διακόνων οι δώδεκα προσεκάλεσαν το πλήθος των μαθητών και ανέθηκαν τη Εκκλησία την εκλογήν επτά ανδρών,ους οι απόστολοι διά χειροθεσίας και προσευχής ανέδειξαν διακόνους (Πράξ. στ' 1-6).Η Εκκλησία αναδεικνύει πρόεδρον της Εκκλησίας τον Ιάκωβον,οι δε Πέτρος και Ιωάννης αποστέλλονται προς τους εν Σαμαρεία πιστεύσαντας,όπως διά χειροθεσίας μεταδώσωσιν αυτοίς Πνεύμα άγιον.Ο Πέτρος αποστέλλεται υπό της Εκκλησίας και αύθις εις το κήρυγμα ανά την Ιουδαίαν.Περί του ζητήματος της περιτομής αποφαίνεται η Εκκλησία,ο δε Πέτρος εν συνεδρία της Εκκλησίας εκφέρει την εαυτού γνώμην· ήσαν δε συνεδριάζοντες οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι συν πάση τη Εκκλησία. Τότε έδοξε τοις αποστόλοις και τοις πρεσβυτέροις συν όλη τη Εκκλησία εκλεξαμένους άνδρας εξ αυτών πέμψαι εις Αντιόχειαν...γράψαντες διά χειρός αυτών τάδε· "οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι και οι αδελφοί τοις κατά την Αντιόχειαν και Συρίαν και Κυλικίαν αδελφοίς τοις εξ εθνών χαίρειν κτλ." (Πράξ. ιε' 1-29).Εν ταις Πράξεσιν ουδαμού φαίνεται ή υποδηλούται το πρωτείον του Πέτρου.Ουδείς των αποστόλων αποδίδωσιν αυτώ πρωτεία ή έτερον τι, μαρτυρούν υπεροχήν ή αρχήν.Ο απόστολος Παύλος,αποχωριζόμενος των Εφεσίων και αποχαιρετών αυτούς έλεγεν αυτοίς:"Και νυν παρατίθεμαι υμάς τω Θεώ και τω λόγω της χάριτος αυτού τω δυναμένω εποικοδομήσαι και δούναι υμίν κληρονομίαν εν τοις ήγιασμένοις πάσιν" (Πράξ. κ' 32).Εάν ο Πέτρος ήτο ο ενωτικός δεσμός της Εκκλησίας,φρονούμεν ότι ώφειλεν ο Παύλος να γνωρίση τούτο τη Εκκλησία των Εφεσίων,όπως μη εξ αγνοίας αθετήση αυτώ υποταγήν· αλλά προς ποίαν του Πέτρου Εκκλησίαν ώφειλε να συστήση αυτοίς υποταγήν,ο Παύλος όμως εσιώπησε και ουδεμίαν εποιήσατο τοις Εφεσίοις σύστασιν,αφού μάλιστα ρητώς είπεν αυτοίς·"ου γαρ υπεστειλάμην του μη αναγγείλαι υμίν πάσαν την βουλήν του Θεού" (στίχ. 27)· 


ώστε ουδέν απέκρυψεν ή απεσιώπησεν,αλλά πάσαν ανήγγειλεν αυτοίς την βουλήν του Θεού· και εν ω πάσαν ανήγγειλε την βουλήν του Θεού,δεν ανήγγειλε και την προς τον Πέτρον υποταγήν εαυτού,ώστε δήλον ότι η υποταγή αύτη δεν είναι εντολή της θείας βουλής.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Αγίου Νεκταρίου:Μελέτη Ιστορική Περί των αιτίων του Σχίσματος,περί της διαιωνίσεως αυτού και περί του δυνατού ή αδυνάτου της ενώσεως των δύο Εκκλησιών της Ανατολικής και της Δυτικής.Αθήνα 1911.Αναδημοσίευση από το Ιστολόγιο Πενταπόσταγμα. 

 Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως 

π.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΑΡΑ:Ο ΙΕΡΕΥΣ Ο ΚΑΤ' ΕΞΟΧΗΝ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΥΤΑΞΙΑΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Σειρά συνακόλουθων αναρτήσεων από το θεολογικό έργο του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Δημαρά με τίτλο:''Ο Ιερεύς ο κατ΄εξοχήν φύλαξ της κανονικής ευταξίας εν τη Εκκλησία''.Ανάρτηση 'Εβδομη.Τρίτη 11 {24} Νοεμβρίου 2015 Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο.Μηνά,Βίκτωρος,Βικεντίου Μαρτύρων,Θεοδώρου Στουδίτου ομολογητού Οσίου.Επιμέλεια κειμένου Αγιοκυπριανίτης.Γ.Δ.



Ἡ ἕνωση τῶν Νεοημερολογιτῶν στήν πράξη μέ τήν καθημερινή μυστηριακή καί συμπροσευχητική διακοινωνία μέ τούς προκαταδικασμένους αἱρετικούς Μονοφυσίτες καί Λατίνους,στήν Ἀντιόχεια καί στίς μητροπόλεις τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συνεπάγεται τόν μολυσμόν καί τήν σταδιακή σήψη ὅλων τῶν Νεοημερολογιτικῶν αὐτῶν ἐκκλησιῶν.Συνεπάγεται τήν ἡμέραν καθ᾽ ἡμέραν ἐξάπλωση τῆς νεκροποιοῦ ἀσθένειας τῆς Μονοφυσιτικῆς καί Λατινικῆς αἱρέσεως καί τῆς σήψεως καί στήν συνέχεια τήν πλήρη ἀπονέκρωση τῶν ἐκκλησιῶν αὐτῶν.Ἡ σήψη καί ἡ νεκροποιός ἀσθένεια ἐξαπλώνεται ὄχι μόνον σέ αὐτούς πού ἑνώνονται μέ τούς καταδικασμένους αἱρετικούς,ἀλλά καί στούς κοινωνοῦντες μέ αὐτούς,ὅπως συμβαίνει μέ ὅσους κοινωνοῦν μέ τά Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας καί τό λεγόμενο Οἰκουμενικό,δηλ. τῶν Νεοημερολογιτῶν καί τῶν Νεο-"παλαιοημερολογιτῶν" τῶν Σλαυικῶν Πατριαρχείων,ἀφοῦ ἀκολουθοῦν τούς πεπτωκότες στήν αἵρεση καί κοινωνοῦν μαζί τους,χωρίς καμμία ἀντίσταση, σιωπῶντες καί ἀποδεχόμενοι στήν πράξη τήν γενομένη προδοσία.Οἱ περισσότεροι, βέβαια,ἀπό αὐτούς δέν ὑστεροῦν σέ αἱρετικές δηλώσεις καί ἑνωτικές πράξεις,ἀφοῦ καί στήν Ἑλλάδα ἔφερε τόν μιαρό πάπα καί ἀνεγνώρισε τόν παναιρετικό ὡς ἐπίσκοπο ὁ καί σωματικά πλέον νεκρός Χριστόδουλος,καί ὅλη ἡ Νέα ἐκκλησία μέ τήν ἱεραρχία της τόν χειροκρότησε καί μολύνθηκε ἄμεσα πρός θάνατον.



Οἱ ἄλλες τοπικές ὀρθόδοξες ἐκκλησίες,ποτέ δέν διέκοψαν τήν κοινωνία μέ τούς πρώην Ὀρθοδόξους καί νῦν πεπτωκότες,πού ἔγιναν αἱρετικοί, κυρίως δέν διέκοψαν τήν κοινωνία μέ τό Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιόχειας καί τό Πατριαρχεῖο τῆς Πόλης, πού ἑνώθηκαν καί στήν πράξη:α΄.μέ τούς ὑπό τεσσάρων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καταδικασθέντες Μονοφυσίτες καί β΄.μέ τούς ἀπό πλῆθος Ὀρθοδόξων Συνόδων καί ἀπό τούς Θεοφόρους Πατέρες ἀναθεματισθέντες καί καταδικασθέντες Λατίνους.α΄.Τό Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιόχειας ἔχει ἐπισήμως ἑνωθεῖ μέ τούς Μονοφυσίτες,κατόπιν συνοδικῆς σχετικῆς ἀποφάσεως πού ὁρίζει,πότε θά ἱεροπρακτεῖ ὁ Μονοφυσίτης καί πότε ὁ "ὀρθόδοξος",ἀνάλογα μέ τό πλῆθος τῶν πιστῶν πού ἔχει κάθε θρησκευτική κοινότητα.Παραθέτουμε τήν σχετική ἐπίσημη συνοδική ἀπόφαση:"Ἡ Ἁγία Σύνοδος τῆς Ἀντιοχείας ἀπεφάσισε τά ἑξῆς:1.Τόν πλήρη καί ἀμοιβαῖο σεβασμόν τῶν δύο ἐκκλησιῶν ὡς πρός τό τελετουργικόν των,τήν πνευματικότητα,τήν κληρονομίαν καί τούς ἁγίους πατέρας καί τήν πλήρη προστασίαν τῶν λειτουργικῶν πράξεων καί τῆς Ἀντιοχείας καί τῆς Συρίας.2.Τήν ἐνσωμάτωσιν τῶν πατέρων καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν καί τῆς παραδόσεως τῶν γενικῶς εἰς τά χριστιανικά ἐπιμορφωτικά προγράμματα καί τήν θεολογίαν καθηγητῶν καί μαθητῶν.39.3.Τήν ἀποφυγήν τοῦ νά δέχωνται μέλη μιᾶς ἐκκλησίας εἰς τήν ἄλλην, ὅποιοι καί ἄν εἶναι οἱ λόγοι.4.Τήν διοργάνωσιν συνάξεων τῶν δύο Συνόδων ὁποτεδήποτε ὑπάρξει ἀνάγκη.5.Νά παραμείνει κάθε Ἐκκλησία ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς διά τά μέλη της εἰς θέματα ἀφορῶντα γάμον,διαζύγιον,υἱοθεσίαν κλπ.6.Ἐάν δύο ἐπίσκοποι δύο διαφορετικῶν ἐκκλησιῶν συναντηθοῦν διά πνευματικήν τελετήν,θά προῒσταται ἐκεῖνος πού θά ἔχει τό μεγαλύτερον ποίμνιον. Ἀλλά ἄν εἶναι εἰς τό μυστήριον τοῦ γάμου,θά προῒσταται ὁ ἐπίσκοπος τῆς ἐκκλησίας τοῦ νυμφίου.7.Ὅ,τι ἔχει ἀναφερθῆ προηγουμένως δέν ἰσχύει κατά τόν συνεορτασμόν Ἐπισκόπων εἰς τήν Θείαν Λειτουργίαν.39 Τόν Διόσκουρο καί τόν Εὐτυχῆ τούς αἱρεσιάρχες καί..."ἁγίους" τῶν Μονοφυσιτῶν!!!Στό ἑξῆς ὀφείλουν οἱ ὀρθόδοξοι τῆς Νέας "ἐκκλησίας",πού εἶναι κοινωνικοί πρός τό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας,νά φτιάξουν καί εἰκόνες γιά νά τούς προσκυνοῦν ὡς ὀρθοδόξους!...8. Ὅ,τι ἔχει λεχθῆ εἰς τό ὑπ᾽ ἀριθμ. 6 ἄρθρον,ἰσχύει διά τούς κληρικούς καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν.9.Ἐάν ἕνας ἱερεύς μιᾶς ἐκ τῶν δύο ἐκκλησιῶν τύχη νά εἶναι εἰς κάποιαν περιοχήν,θά τελέση τά θεῖα μυστήρια διά τά μέλη καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν,συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Θείας Λειτουργίας καί τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου.Ὁ ἴδιος ἱερεύς θά κρατήση ἀνεξάρτητον ἀρχεῖον καί διά τάς δύο ἐκκλησίας καί θά μεταφέρη τήν καταγραφήν τῶν μελῶν τῆς ἀδελφῆς ἐκκλησίας εἰς τήν πνευματικήν της ἐξουσίαν.40.10. Ἐάν δύο ἱερεῖς καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν τύχη νά εὑρίσκωνται εἰς κάποιαν κοινότητα,θά ἐναλλάσσονται,καί εἰς περίπτωσιν συν-εορτασμοῦ θά προῒσταται ἐκεῖνος μέ τό μεγαλύτερον ποίμνιον.11.Ἐάν ἐπίσκοπος ἀπό μίαν ἐκκλησίαν καί ἕνας ἱερεύς ἀπό τήν ἀδελφήν Ἐκκλησίαν τύχη νά συνεορτάζουν,θά προῒσταται,ὅπως εἶναι φυσικόν,ὁ ἐπίσκοπος,ἀκόμη καί ἄν εὑρίσκεται εἰς τήν κοινότητα τοῦ ἱερέως,ἐφ᾽ ὅσον θά ὑπάρχουν λαϊκοί καί ἀπό τάς δύο ἐκκλησίας.12.Χειροτονίαι εἰς τούς βαθμούς τῆς ἱερωσύνης γίνονται ἀπό τήν πνευματικήν ἀρχήν τῶν ὑποψηφίων εἰς κάθε ἐκκλησίαν,κατά προτίμησιν μέ τήν παρουσίαν ἀδελφῶν ἀπό τήν ἄλλην ἀδελφήν Ἐκκλησίαν.13.Ἀνάδοχοι καί μάρτυρες γάμου ἐπιτρέπεται νά ἐπιλέγωνται ἀπό τά μέλη καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν χωρίς διάκρισιν.14.Εἰς ὅλας τάς κοινάς ἑορτάς θά προῒσταται ὁ ἀρχαιότερος τῇ τάξει ἱερεύς.15.Ὅλοι οἱ ὀργανισμοί τῶν δύο Ἐκκλησιῶν θά συνεργάζωνται εἰς ὅλα τά θέματα,μορφωτικά,παιδείαν καί κοινωνικά διά τήν ἀνάπτυξιν τοῦ ἀδελφικοῦ πνεύματος.Σᾶς ὑποσχόμεθα,μέ αὐτήν τήν εὐκαιρίαν,ὅτι θά συνεχίσωμεν νά ἐνισχύωμεν τήν σχέσιν μας μέ τήν ἀδελφήν Ἐκκλησίαν καί ὅλας τάς ἄλλας Ἐκκλησίας μέ σκοπόν νά γίνωμεν ὅλοι μία κοινότητα κάτω ἀπό ἕνα Ποιμένα".41β΄.Κατά τόν π. Γεώργιο Μεταλληνό,ὁμότιμο νῦν καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Ἀθήνας,ἡ ἕνωση καί μέ τούς Λατίνους ἔχει γίνει πρό πολλοῦ,ὅπως εἴδαμε πιό πάνω,ἄν μελετήσουμε μέ προσοχή τά ὅσα γράφει ἀναφορικά μέ τὴν προσλαλιὰ πρὸς κληρικοὺς τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Γερμανίας.40 Ἄν βρεθοῦν οἱ Γρηγοριάτες,οἱ νέοι Ἐπιφάνιοι Θεοδωρόπουλοι,οἱ Ἱερεμίες Φοῦντες καί οἱ Νικόδημοι Μπιλάληδες (καί ὅλοι οἱ πολέμιοι τῶν Ἐσφιγμενιτῶν καί τῶν Ὀρθοδόξων πού ἀκολουθοῦν τό Ἑορτολόγιο τῶν Πατέρων) στό πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας,δέν θά πρέπει νά ξεχάσουν νά κοινωνήσουν στή λειτουργία πού θά κάνει ὁ Μονοφυσίτης ἱερεύς,γιά νά "ἁγιασθοῦν",ἀφοῦ εἶναι κοινωνικοί μέ τό Πατριαρχεῖο αὐτό καί ἐπειδή κατά τήν ἀντορθόδοξη τακτική τους δέν θά πρέπει νά κόψουν τήν κοινωνία μαζί τους...γιά νά μή βρεθοῦν ἐκτός ἐκκλησίας!41.Γιά τό κείμενο τῆς ἐγκυκλίου τοῦ πεπτωκότος πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας βλ.περιοδικόν "Ὀρθόδοξη Μαρτυρία",τεῦχος 79ον,"Φιλήματα Ἰούδα",ἔκδοση Ε΄,2000,σελ.261 καί τήν σειρά τῶν ἄρθρων στόν "Ὀρθόδοξο Τύπο",ἀναφορικά μέ τήν προδοτική συμφωνία τοῦ Σαμπεζύ στά φύλλα 1160 καί 1329.Γιά τήν συμφωνία στό Σαμπεζύ βλ.τά τρία βιβλία τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πενταπόλεως κυροῦ Καλλιοπίου,"Ἡ ἕνωσις μέ τούς Μονοφυσίτες",Πειραιεύς,Δ΄ ἔκδ. 1991,"Ὀρθόδοξοι καί Μονοφυσίτες," Πειραιεύς,Α΄ ἔκδ. 1991,"Προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας",Πειραιεύς Α΄ ἔκδ.1991 καί τό ἡμέτερον πόνημα,ἀπάντηση β΄ στήν Ἱερά Μονή Γρηγορίου.49 τοῦ καὶ σωματικὰ πλέον νεκροῦ,τυμπανιαίου μασώνου,πρώην ψευδοπατριάρχου Ἀθηναγόρα42:"Πιστεύω ὅτι θὰ ἔλθει (τὸ κοινὸν ποτήριον).Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔλθει,διότι ἤδη ἔρχεται.Διότι ἤδη εἰς τὴν Ἀμερικὴν μεταλαμβάνετε πολλοὺς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ποτήριον καὶ καλὰ κάνετε.Καὶ ἐγὼ ἐδῶ,ὅταν ἔρχονται Καθολικοὶ καὶ Προτεστάνται καὶ ζητοῦν νὰ μεταλάβουν,τοὺς προσφέρω τὸ Ἅγιον Ποτήριον!Καὶ εἰς τὴν Ρώμην τὸ ἴδιο γίνεται καὶ εἰς τὴν Ἀγγλίαν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν.".Ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός ἀναφερόμενος στό οὐνιτικό συλλείτουργο στήν Κωνσταντινούπολη τό Νοέμβριο τοῦ 2006 καί τήν ἐπίσκεψη τοῦ Χρυσοδούλου στή Ρώμη τό Δεκέμβριο τοῦ 2006,γράφει ὅτι ὑπάρχουν Μητροπολίτες πού δέχονται "τήν παπική "ἐκκλησία" ὡς Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μέ μυστήρια καί Χάρη.Γι᾽ αὐτούς ἡ Ἕνωση ἔχει γίνει ἤ οὐδέποτε ἔπαυσε νά ὑπάρχει".43Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης,καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης σημειώνει ὅτι οἱ Λατινόφρονες τῆς Φεράρας-Φλωρεντίας ἦσαν λιγότερο ἐπικίνδυνοι ἀπό τούς σημερινούς!Ἐκεῖνοι "ἐσχεδίαζαν καί ἐχάλκευαν μέ κρυφές συμφωνίες τήν Ἕνωση,χωρίς νά ἐνημερώνουν ὅλα τά μέλη τῆς ἀντιπροσωπείας,γιά νά μήν ὑπάρχουν ἀντιδράσεις, ὅπως δέν ἐνημερώνεται καί σήμερα ὁ πιστός λαός καί δέν ἀντιλαμβάνεται γι᾽ αὐτό ὅτι ἡ Ἕνωση γίνεται ἤδη σταδιακά,ἔχει προχωρήσει οὐσιαστικά μέ συμπροσευχές,συλλείτουργα καί ἀμοιβαία ἐκκλησιολογική ἀναγνώριση,εἰς τρόπον ὥστε τό κοινό Ποτήριο,ὅταν ἔλθη ἐπισήμως νά ἀποτελεῖ ἁπλῶς μία ἐπισφράγιση καί ἐπικύρωση τῆς γενομένης ἤδη Ἑνώσεως".44Ὁ καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου π.Γεώργιος Καψάνης τονίζει:"ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον δέν θεωρεῖ πλέον τόν Πάπαν καί τήν Ρωμαιοκαθολικήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν ὡς αἱρετικούς,σχισματικούς καί πλανωμένους,ἐφ᾽ ὅσον δέχεται τήν μέν Παπικήν ἐκκλησίαν ὡς "ἁγίαν",τόν δέ ἐπικεφαλῆς αὐτῆς ὡς "ἅγιον", "μακαριστόν",ὑπέρ οὗ τελεῖ καί ἐπιμνημόσυνον δέησιν."Πάντα τά ἀνωτέρω"... "σημαίνουν ἐπίσης ὅτι ἡ Ἕνωσις ἔχει γίνει καί ἀπομένει ἡ μεθόδευσις τῆς τελείας μυστηριακῆς κοινωνίας,πρός τήν ὁποίαν ὁλοταχῶς βαίνομεν,ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεολογικός Διάλογος θά παρακάμψη τάς δογματικάς καί ἐκκλησιολογικάς διαφοράς καί θά ἀσχοληθῆ μέ τό κεφάλαιον περί μυστηρίων,προφανῶς διά τήν ἐπιτάχυνσιν τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας".42Βλ.σὲ π.Γεωργίου Μεταλληνοῦ, "Διάλογοι χωρὶς προσωπεῖον","Ό.Τ.",12.07.02.Βλ.ἐκτενέστερα Ἀθανασίου Σακαρέλου,Ἔγινε ἡ ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, Ἀθῆνα 2007.43 Πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ," Ἐάν ἡμεῖς σιωπήσωμεν,οἱ λίθοι κεκράξονται","Ὀρθόδοξος Τύπος" (1672),12.01.2007,σελ. 5.44 "Θεοδρομία",Σεπτέμβριος 2006,σελ. 460.Ὁ φλογερός κήρυκας μητροπολίτης Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἤδη ἀπό τό 1980 τόνιζε ἐπίσης τά ἑξῆς:"Ἡ ἕνωσις,ἡ ψευδοένωσις ἔχει ἀποφασισθῆ.Ἔχει ἀποφασισθῆ εἰς μυστικά διαβούλια Ἀνατολῆς καί Δύσεως,διαβούλια πολιτικῆς,οἰκονομικῆς καί θρησκευτικῆς φύσεως,ὧν ἐγκέφαλος ὁ πάπας.Τό σχέδιον πρός πραγματοποίησιν τοῦ σκοποῦ ἐξελίσσεται κατά φάσεις καί στάδια ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἔκπληκτος μίαν πρωίαν θά ἀκούση ὅτι ἡ ἕνωσις ἐπετεύχθη!Προΐμιον δέ αὐτῆς εἶναι αἱ κοιναί προσευχαί Ὀρθοδόξων μετά δυτικῶν,τάς ὁποίας κατά περίεργον τρόπον θέλουν τινές νά δικαιλογήσουν.Δέν εἶναι ὑπερβολή,ἐάν εἴπωμεν ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς τό κύκλωμα φοβερῶν ἡμερῶν διά τήν Ὀρθόδοξον πίστιν. Συντελεῖται εἰς βάθος καί ἔκταση προδοσία,τήν ὁποίαν δέν δυνάμεθα νά φαντασθῶμεν!Ἱεράρχης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας,ὁ Μητροπολίτης Λεοντοπόλεως Νικόδημος (τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας) προέβη εἰς δηλώσεις εἰς τάς ὁποίας λέγει:''Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι εἰς τούς ἐνταῦθα καθολικούς κύκλους λέγεται ὅτι τά πράγματα θά διευθετηθοῦν ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ καί ἐρήμην τῶν ποιμνίων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν.Ὑπό τῶν κληρικῶν τούτων,τά ποίμνια θά εὑρεθοῦν πρό τετελεσμένων γεγονότων.Καί ὅσον μέν ἀφορᾶ εἰς τά ποίμνια τῶν Δυτικῶν,ἄγνωστον τί θά συμβῆ.Ὡς πρός δέ τήν παρ᾽ ἡμῖν Ἐκκλησίαν,τρέμομεν παρά τῷ εὐσεβῇ λαῷ,ὅταν ἔλθουν εἰς φῶς αἱ νῦν ἐν τῷ σκότει ἐκτυλισσόμεναι μηχανορραφίαι καί θά ἀποκαλυφθῆ ὅτι οἱ τεταγμένοι διά νά προστατεύσουν τήν Ἐκκλησίαν καί τό ποίμνιον ἐγένοντο συνένοχοι τῶν ἐπιβουλευομένων αὐτούς"46Ἡ ἀποτείχιση ἀπὸ αὐτοὺς τούς αἱρετικούς,ἐκπεπτωκότες ἀπό τήν Ὀρθοδοξία ἐπισκόπους,πρεσβυτέρους καί γέροντες,πού ἀποτελοῦν σεσηπότα μέλη,ἐπειδή κοινωνοῦν μέ κεκριμένους αἱρετικούς,εἶναι ἀναντίρρητα αὐτονόητη.Κατὰ τὴν ἑρμηνείαν ὅλων τῶν κανονολόγων τῆς Ἐκκλησίας μας, Ζωναρᾶ,Ζυγαβινοῦ,Βαλσαμῶνα, τοῦ γνωστοῦ κανονολόγου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας Νικοδήμου Μίλας,τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου,καί κατ᾽ ἐξοχήν τῶν ἐπί Βέκκου τοῦ Λατινόφρονος Μαρτυρησάντων Ἁγιορειτῶν Πατέρων εἶναι ἀναμφισβήτητα ἐπιβεβλημένη ἡ ἀποτείχιση ἀπό τούς ἑνουμένους μέ καταδικασμένους αἱρετικούς,χωρίς νὰ χρειάζεται ἐκ νέου συνοδικὴ καταδίκη τῆς ἀρξαμένης ἑτεροδιδασκαλίας καί πράξεως47.45"Ὀρόδοξος Τύπος" (333), 20.11.1978.46 "Σπίθα",Μάιος-Ἰούνιος 1980.47 Ἀναλυτικά περί τῆς ἑρμηνείας τῶν σχετικῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου καί τοῦ 31ου Ἀποστολικοῦ βλ. στό τεῦχος 28 "Ἁγίων Κολλυβάδων".Κατά τήν γνώμη μας,βέβαια, ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου πρό Συνοδικῆς Διαγνώμης,ὀφείλει νά στηρίζεται στόν 31ο Ἀποστολικό Κανόνα πού ὁρίζει ὅτι ἐπιτρέπεται καί ἐπιβάλλεται πάντοτε,γιατί διαφορετικά πῶς θά φανεῖ ποιοί ἀγωνίσθηκαν μέ σθένος καί ἔπαθαν γιά τήν ἀλήθεια καί ποιοί,σιωπῶντας,πρόδοσαν τήν ἀλήθεια ἤ συμβιβάσθηκαν μέ τήν αἵρεση,κατά τόν Ἅγιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, ἐάν ὁ 51Ὁ ψευδοπατριάρχης, μασῶνος καί τυμπανιαῖος Ἀθηναγόρας,τοῦ ὁποίου τήν στάση καί τό ἔργο συνέχισαν ὁ πατριάρχης Δημήτριος καί ὁ νῦν κ. Βαρθολομαῖος ἔγραφε τό 1968 ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων πρός τόν νεκρόν Πάπαν Παῦλον τόν Στ΄:"Ἐν τῇ κοινωνίᾳ ταύτῃ (τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ) ἱερουργοῦντες μετά τῆς χορείας τῶν περί ἡμᾶς ἱερωτάτων Μητροπολιτῶν καί ὑπερτίμων,μνησθησόμεθα ἀπό τῶν διπτύχων τῆς καρδίας ἡμῶν τοῦ τιμίου ὀνόματός Σου,ἀδελφέ Ἁγιώτατε τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης Ἐπίσκοπε,ἐνώπιον τῆς ἁγίας ἀναφορᾶς αὐτοῦ τούτου τοῦ τιμίου Σώματος καί αὐτοῦ τούτου τοῦ τιμίου Αἵματος τοῦ Σωτῆρος ἐν τῇ θείᾳ Λειτουργίᾳ τοῦ Ἁγιωτάτου προκατόχου ἡμῶν,Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.Καί ἐροῦμεν τῇ ἁγίᾳ ἡμέρᾳ τῶν Χριστουγέννων ἐνώπιον τοῦ ἁγίου θυσιαστηρίου καί λέγομεν Σοί:τῆς Ἀρχιερωσύνης Σου μνησθείη Κύριος ὁ Θεός,πάντοτε,νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων"48Μνημόνευε,λοιπόν,στήν Ἁγία Πρόθεση καί στό Ἅγιον Θυσιαστήριον τόν Παναιρετικό,νεκρό καί ἀβάπτιστο Πάπα ὁ τυμπανιαῖος ψευδοπατριάρχης Ἀθηναγόρας.Τό ἴδιο ἔκανε καί ὁ διάδοχός του Δημήτριος καί κάνει σήμερα καί ὁ κ. Βαρθολομαῖος,ὅπως διεκήρυξαν στούς ἐνθρονιστήριους λόγους τους,ὅτι δηλ. θά ἀκολουθοῦσαν τούς προκατόχους τους.51ἀποτειχιζόμενος Πρεσβύτερος καί κατ᾽ ἐπέκταση κάθε Ὀρθόδοξος, ἐπίσκοπος,διάκονος,μοναχός καί λαϊκός καταγνώσει κηρυττόμενη ἑτεροδιδασκαλία καί αἵρεση,ὅταν ἡ αἵρεση δέν εἶναι προκαταδικασμένη ἀπό Σύνοδο ἤ τούς Ἁγίους Πατέρες.Ἐάν εἶναι προκαταδικασμένη,τότε εἶναι δυνατή ἡ ἐπίκληση καί τοῦ ΙΕ΄ τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου.Γράφει καί ὁ Ἅγιος Νικόδημος στήν ἑρμηνεία τοῦ 31ου Ἱεροῦ Κανόνα:"Εἰ τις Πρεσβύτερος καταφρονήσας τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου,...μηδέν κατεγνωκώς τοῦ Ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ,καί δικαιοσύνῃ...":"Ὅσοι δέ χωρίζονται ἀπό τόν Ἐπίσκοπόν τους πρό συνοδικῆς ἐξετάσεως,διατί αὐτός κηρύττει δημοσίᾳ καμμίαν κακοδοξίαν καί αἵρεσιν,οἱ τοιοῦτοι,ὄχι μόνον εἰς τά ἀνωτέρω ἐπιτίμια δέν ὑπόκεινται,ἀλλά καί τήν πρέπουσαν εἰς τούς ὀρθοδόξους τιμήν ἀξιώνονται,κατά τόν ιε΄ τῆς α΄καί β΄". Ἱερόν Πηδάλιον,Θεσσαλονίκη,1982,σελ. 34.Διότι κατά τόν ΙΕ΄τῆς ΑΒ΄ Ἱερᾶς Συνόδου,τότε ἐπιτρέπεται ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου,τοῦ πατριάρχου,τοῦ μητροπολίτου καί τοῦ ἐπισκόπου,ὅταν αὐτός κηρύσσει αἵρεση κατεγνωσμένη ἀπό Σύνοδο ἤ τούς Πατέρες,πρίν καταδικασθεῖ καί ὁ ἴδιος ὁ ἐπίσκοπος γιά τήν κηρυττόμενη προκαταδικασμένη ἤδη αἵρεση:"Οἱ γάρ δι᾽ αἵρεσίν τινα παρά τῶν ἁγίων Συνόδων,ἤ Πατέρων,κατεγνωσμένην,τῆς πρός τόν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτούς διαστέλλοντες,ἐκείνου δηλονότι τήν (προκαταδικασμένην) αἵρεσιν δημοσίᾳ κηρύττοντος,καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ' ἐκκλησίας διδάσκοντος,οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὺχ ὑπόκεινται,πρό συνοδικῆς διαγνώσεως (ἀναφορικά μέ τόν καταγγελλόμενον γιά τήν κήρυξη τῆς ἤδη κατακεκριμένης αἱρέσεως),ἑαυτούς πρός τόν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες,ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς,τῆς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται.Οὐ γάρ Ἐπισκόπων,ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν,καί οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον,ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι.".48 Τόμος ἀγάπης,σελ.525-528 καί 530,Π. Γρηγορίου,Πορεία εἰρήνης,τόμ. α΄,σελ. 293.52Ὁ Μέγας Ἐκκλησιάρχης Σίλβεστρος Συρόπουλος,πιεζόμενος ἀπό τόν Λατινόφρονα Αὐτοκράτορα νά μνημονεύει τόν πάπα ἀπάντησε:"Ἐκεῖνοι γάρ μνημονεύονται ἐπ᾽ ἐκκλησίαις,ὅσοι εἰσίν ὁμόδοξοι καί κοινωνικοί πρός τήν αὐτήν Ἐκκλησίαν.Οἱ δέ ἀκοινώνητοι οὐδέ μνημονεύονται,οὐδέ ἔχει ἄδειάν τις τῶν ἱερωμένων εὔχεσθαι ἐπ᾽ ἐκκλησίαις ὑπέρ ἀκοινωνήτου.Ὁ δέ πάπας ἐστίν ἀκοινώνητος.Πῶς οὖν μνημονευθήσεται ὁ ἀκοινώνητος μετά τῶν κοινωνικῶν;"49


Ὁ δέ μέγας Μάξιμος διδάσκει μεγάλῃ τῇ φωνῇ διά μέσου τῶν αἰώνων:"Εἰ καί ὁ βασιλεύς καί ὁ Πατριάρχης καί ἡ Σύνοδος γράψωσι πρός τόν Ρώμης ἔγγραφον συγκατάθεσιν τῆς πίστεως κατά τό εἰκός, ἐγώ πάλιν οὐ κοινωνῶ ὑμῖν,ἐπειδή ἐν τοῖς Διπτύχοις μνημονεύετε Σεργίου, Πύρρου,Παύλου καί Κύρου,οἵτινες ἔξαρχοι κεχρηματίκασι τῆς αἱρέσεως,καί οὐ μόνον ὑπό τοσούτων Συνόδων ἀνεθεματίσθησαν ἐν Ἱεροσολύμοις,ἐν Ρώμῃ καί ἐν Ἀφρικῇ,ἀλλά καί ἀπέθανον ἐν τῇ αἱρέσει καί τῷ χωρισμῷ τῷ ἀπό τῆς καθόλου Ἐκκλησίας,καί ἐπειδή ὑμεῖς ἐκείνοις κοινωνεῖτε,εἰ καί Ὀρθόδοξοι γένησθε,οὐ κοινωνῶ ὑμῖν,ἐπειδή κοινωνεῖτε τοῖς ἀκοινωνήτοις".50Ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος στό γράμμα του πρός τούς ἐκκλησιαστικούς, διδάσκει ὅτι:"Ἡ πνευματική κοινωνία τῶν ὁμοδόξων,καί ἡ τελεία ὑποταγή πρός τούς γνησίους ποιμένας ἐκφράζεται μέ τό μνημόσυνο.Οἱ Σύνοδοι καί οἱ ἄλλοι Πατέρες ὁρίζουν ὅτι αὐτῶν πού ἀποστρεφόμεθα τό φρόνημα,(αὐτῶν) πρέπει νά ἀποφεύγουμε καί τήν κοινωνία"51"Ὅσοι μὲ ταπείνωση δέχονται καὶ ὑποτάσσονται στὴν Ἱερὰ Παράδοση εἶναι ἄξια μέλη τῆς Ἐκκλησίας.Ὅσοι ἀπὸ ὑπερηφάνεια τὴν ἀρνοῦνται ἢ θέλουν ἀνθρωποκεντρικὰ νὰ ἀλλοιώσουν τὸν Θεανθρωποκεντρικὸ χαρακτῆρα της,ἐξέρχονται τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας,ποὺ εἶναι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ."52Ἄραγε τί συμβαίνει,ὅταν οἱ Νεοημερολογίτες δὲν ἀκολουθοῦν τὴν Παράδοση τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων,ποὺ εἶχαν ἑνιαῖο ἑορτολόγιο, ὅταν δηλ. δὲν ἀκολουθοῦν τὴν Παράδοση 1600 χρόνων;Κατὰ τὴν διακήρυξη καὶ τοῦ π. Γεωργίου Καψάνη ἔχουν ἐξέλθει τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας.{Συνεχίζεται...}.


Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π.Νικόλαος Δημαρᾶς 
Δρ.Νομικής.Επίκουρος καθηγητής ΑΤΕΙ Πάτρας.