ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την εδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ



...Παρ' όλα όμως ταύτα ευρεία κυκλοφορεί διάδοσις ότι εθεάθησαν εις την Τεκτονικήν Στοάν των Αθηνών και τίνες κληρικοί με πολιτικήν ενδυμασίαν, μετέχοντες των μυστηριακών τελετών όχι πλέον ως απλοί θεαταί, αλλ' ως δρώντα Μέλη εις την Σκηνήν, φέροντες και ανάλογον βαθμόν  κατά την τέλεσιν των μυστηριακών τελετών...



...Ίσως δε και εις την καινοτομίαν του Εκκλησιαστικού ημερολογίου να μην ήταν εντελώς ξένη και η Μασονία, ήτις ήρξατο να επεμβαίνει εκ των παρασκηνίων και εις την διοίκησιν των Εκκλησιαστικών πραγμάτων καθώς λέγουν οι μεμυημένοι εις τα μυστηριώδη τεχνάσματα και μηχανήματα αυτής. Διότι, όσο και εάν προσπαθήσει τις να εύρει τον πρωταρχικόν και κύριον παράγοντα της εκκλησιαστικής ταύτης καινοτομίας, δεν δύναται να εύρει τούτον μεταξύ των ιθυνόντων τα της Εκκλησίας, άνευ τινός ξένης επεμβάσεως  και επηρείας. Βεβαίως κατά το φαινόμενον ως εμπνευστής και πρωτοπόρος εις την καινοτομίαν του Γρηγοριανού ημερολογίου εμφανίζεται εις την Εκκλησιαστικήν κονίστραν ο μεταστάς Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος...



Τελευταίως περί Μασονίας εξέδωκεν εν περισπούδαστον και εμπεριστατωμένον βιβλίον ο ελόγιμμος Π. Τρεμπέλας, καθηγητής Θεολογίας εν τω Εθνικώ Πανεπιστημίω. Ούτος ανατρέχων εις τας πηγάς του Τεκτονισμού, διαφωτίζει αρκούντως και πειστικώς τον αναγνώστην, ότι η Μασονία δεν είναι μόνον θρησκεία, αλλ' έχει ως σκοπόν υπό το έμβλημα της ανθρωπίνης αλληλεγγύης και της συναδελφώσεως όλων ανθρώπων να καταργήσει πάσαν άλλην θρησκείαν συγχονευομένην μετά της Μασονικής τοιαύτης, αναγνωριζούσης ως μόνον αληθινόν Θεόν τον μέγαν Αρχιτέκτονα και δημιουργόν του σύμπαντος κόσμου. Είναι όντως απορίας άξιον πώς άνθρωποι διανοούμενοι και με εξαιρετικήν μόρφωσιν κατέχοντες μάλιστα μεγάλα αξιώματα εις την πολιτείαν και την κοινωνίαν, πώς εγκαταλείπουν την Θείαν και φωτεινήν θρησκεία την περιποιούσαν εις τον άνθρωπον την υψίστην τιμήν και αξίαν δια της ανυψώσεως του πνεύματος εις τον Θεόν και του εξευγενισμού των αισθημάτων μέχρις αυτοθυσίας υπέρ του κοινού καλού και ασπάζονται έστω και εν τω κρυπτώ την σκοτεινήν λατρείαν της Μασονίας. Διότι ταύτης και οι σκοποί μυστικοί και ανομολόγηται και οι μυστηριακαί τελεταί απαίσιαι και παιδαριώδεις, εμπνέουσι φρίκην άμα και γέλωτα εν αντιθέσει προς το σεμνόν και Θείον μεγαλείον των χριστιανικών τελετών. Αν και διαδίδεται και τα περιοδικά της Μασονίας διαβεβαιούσι, ότι εις τα δίκτυα και τους δρακτικούς πλοκάμους αυτής ενεπλάκησαν και τίνες ανώτεροι και κατώτεροι Θεολόγοι, κληρικοί της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ημείς τουλάχιστον δεν δυνάμεθα να το πιστεύσωμεν ουδέ να φαντασθώμεν ότι δύναται άνθρωπος αναγεννηθείς πνευματικώς δια του αγίου Βαπτίσματος και δεχθείς την χάριν του Παναγίου Πνεύματος κατά την χειροτονίαν αυτού και αξιωθείς μάλιστα να περιβληθεί και την Επισκοπικήν χρυσούφαντον αλουργίδα, να ανταλλάξει όλας αυτάς τας θείας δωρεάς του Χριστού με με τον πινδαρόν μανδύαν του Μασονισμού. Η τοιαύτη ανταλλαγή τότε μόνο είναι πιθανή δια τον ορθόδοξον κληρικόν, όταν ούτος απωλέσει πάσαν χριστιανικήν συνείδησιν, ου μην αλλά και πάσαν ανθρωπίνην φιλοτιμίαν και αξιοπρέπειαν, ώστε να υποδύεται το πρόσωπον του λειτουργού του Θεού, άμα δε και το πρόσωπον του Μασονισμού, εμπαίζων ούτω ου μόνον την Εκκλησίαν του Χριστού, αλλά και την Στοά του Μασονισμού. Διότι ουδεμία σχέσις και συμφωνία δύναται να υπάρξει μεταξύ Χριστού και Βελίαρ κατά τον Θείον Απόστολον, ουδέ δύναται ο Χριστιανός πολλώ δε μάλλω ο κληρικός και δη Αρχιερεύς δυσί Κυρίοις να δουλεύει κατά την ρήσιν του Θείου και Ιερού Ευαγγελίου, τω Θεώ και τω Μαμωνά. Παρ' όλα όμως ταύτα ευρεία κυκλοφορεί διάδοσις ότι εθεάθησαν εις την Τεκτονικήν Στοάν των Αθηνών και τίνες κληρικοί με πολιτικήν ενδυμασίαν, μετέχοντες των μυστηριακών τελετών όχι πλέον ως απλοί θεαταί, αλλ' ως δρώντα Μέλη εις την Σκηνήν, φέροντες και ανάλογον βαθμόν κατά την τέλεσιν των μυστηριακών τελετών. Η διάδοσις αύτη όσο κι αν φαίνεται απίστευτος εις τους έχοντας περίσσειαν κρίσεως και διαύγειαν χριστιανικής αντιλήψεως, ευρίσκει όμως πίστιν εις τους αφελείς και ευπίστους χριστιανούς, οίτινες βλέποντες την ηθικήν κατάπτωσιν ενίων Κληρικών και σχηματίζοντες την εντύπωσιν πως από τας ψυχάς αυτών και την συνείδησιν εφυγαδεύθησαν, ου μόνον η Θεία Χάρις, αλλά και η στοιχειώδης συναίσθησις του ανθρωπισμού, δίδουν πίστιν δυστηχώς εις την αποτρόπαιον και τερατώδη ταύτην διάδοσιν και σαλεύεται ούτω εκ βάθρων η χριστιανική πίστις αυτών. Διατί, διατείνονται τίνες δριμείς των κληρικών επικριταί, διατί είναι αδύνατον εις ορθόδοξος κληρικός να γίνει και Μασόνος, αφού ούτος δεν δειλιά ουδέ εντρέπεται να καταπατεί ασυνειδήτως και ασυστόλως τους νόμους της χριστιανικής ηθικής και αγάπης, χρηματιζόμενος εκ του ιερού αξιώματός του και αγοράζων πολυκατοικίας και λιμουζίνας πολυτελείας και κλείων τα σπλάχνα του ελέους και της συμπαθείας από των αναξιοπαθούντων και δεινώς κατατρυχομένων υπό της εσχάτης ενδείας και πενίας χριστιανών του; Διατί λέγουν οι δριμείς ούτοι των τοιούτων κληρικών επικριταί δεν δύνανται οι κληρικοί οι έχοντες πεπορωμένην την χριστιανικήν συνείδησιν να ασπαθώσι και τον Μασονισμόν, τοσούτω μάλλον όσο ούτος ου μόνον δεν καταπολεμεί αλλά και υποθάλπει τα πάθη του ανθρώπου απαλλάττων άμα αυτόν και από τον δριμήν έλεγχον της χριστιανικής συνειδήσεως; Η Μασονία λέγουν ούτοι, ως οργανισμός έχων ως κύριον σκοπόν την κατάρριψιν των θρησκευτικών και φυλετικών διακρίσεων και την καταπολέμησιν πάσης θρησκευτικής και εθνικής ιδεολογίας, ως κεντρικόν στόχον της ενεργείας και της δράσεως αυτής έθηκε να προσελκύει να προσεταιρίζεται τους κατέχοντας μεγάλα Πολιτικά και Εκκλησιαστικά αξιώματα, ίνα χρησιμοποιεί ταύτα ως όργανα δια τον κλονισμόν και την κατάρριψιν των Εθνικών και Εκκλησιαστικών ιδεοδών, άτινα είναι πολέμια προς τον Τεκτονισμόν, διότι αναχαιτίζουν την ευρείαν διάδοσιν αυτού μεταξύ του θρησκεύοντος και εθνικόφρονος λαού. Κι όταν ευρίσκονται πολιτικοί άνδρες κατέχοντες τα ύψιστα πολιτικά αξιώματα λόγω ανωτέρας πολιτικής μορφώσεως και διπλωματικής ικανότητος, οίτινες θεωρούσι τίτλον τιμής εξαιρετικής να περιβληθώσι την τήβεννον της Μασονίας, διατι λέγουν ούτοι να μην ευρίσκονται και Θρησκευτικοί Αρχηγοί, οίτινες να μην ορέγονται ομού με τον Επισκοπικόν Μανδύαν να περιβληθώσι και την Μασονικήν χλαμύδα, τοσούτω μάλλον όσω αύτη καθιστά αυτούς φίλους και συναδέλφους προς τους μεγάλους και ισχυρούς πολιτικούς και υπισχνείται να αναβιβάσει αυτούς εις υψηλοτέρους Εκκλησιαστικούς βαθμούς; Ούτω ο πανίσχυρος και δαιμόνιος Μασονισμός, αφού κατόρθωσε να εμπλέξει εις τα δίκτυα αυτού τους περισσοτέρους εκ των πολιτικών και των μέγα δυναμένων λόγω επιστημονικής μορφώσεως και πλούτου ανδρών, έρριψε τελευταίως τους προσηλυτευτικούς πλοκάμους αυτού και εις τον περίβολον της Ελληνικής Εκκλησίας με στόχον τον προσεταιρισμόν των Θρησκευτικών Ηγετών. Και είναι μεν αληθές ότι η Εκκλησία της Ελλάδος εις μίαν Σύνοδον της Ιεραρχίας απεκήρυξε την Μασονίαν ως πολεμίαν της χριστιανικής θρησκείας και επέβαλε και εκκλησιαστικάς κυρώσεις κατά των οπαδών αυτής, ως έφθην ειπών, αλλ' η Μασονία δεν είναι εξ' εκείνων των εχθρών οίτινες υποχωρούν και παραιτούνται της περαιτέρω μάχης εις την πρώτην ήτταν αυτών, αλλά ανασυντάσσονται και στρατολογούντες νέας ισχυράς εφεδρείας επιχειρούν νέας επιθέσεις κατά των πολεμούντων αυτήν. Αλλ' η αντίστασις αύτη της Ελληνικής Εκκλησίας ήρξατο από τίνων ετών να χαλαρούται συνεπεία της εξασθενήσεως του Θρησκευτικού αισθήματος και του Πολιτικού φρονήματος των Μελών της. Της χαλαρώσεως ταύτης επωφεληθείσα η Μασονία, επανέλαβε τας επιθέσεις αυτής μετά περισσοτέρας ορμής με κύριον σκοπόν να θέσει και την Εκκλησίαν υπό τον έλεγχόν της, τουθ' όπερ θα επιτύγχανεν, αν κατόρθου να προσεταιριστεί με το μέρος αυτής τους Θρησκευτικούς Αρχηγούς. Εντεύθεν εξηγείται και η στάσις ενίων ρηξικελεύθων και νεωτεριστών Ιεραρχών προς Εκκλησιαστικάς καινοτομίας, προς ας δεν τυγχάνει όλως ξένος και ο απαίσιος δάκτυλος της επαράτου Μασονίας, ευλόγως φρονούσης ότι δια των καινοτομιών θα μαρανθεί ο ζήλος των ορθοδόξων και η αφοσιωμένη προσήλωσις αυτών εις τα ανώτερα ιδανικά της ορθοδοξίας και της εθνικής ημών ιδεολογίας. Ίσως δε και εις την καινοτομίαν του Εκκλησιαστικού ημερολογίου να μην ήταν εντελώς ξένη και η Μασονία, ήτις ήρξατο να επεμβαίνει εκ των παρασκηνίων και εις την διοίκησιν των Εκκλησιαστικών πραγμάτων καθώς λέγουν οι μεμυημένοι εις τα μυστηριώδη τεχνάσματα και μηχανήματα αυτής. Διότι, όσο και εάν προσπαθήσει τις να εύρει τον πρωταρχικόν και κύριον παράγοντα της εκκλησιαστικής ταύτης καινοτομίας, δεν δύναται να εύρει τούτον μεταξύ των ιθυνόντων τα της Εκκλησίας, άνευ τινός ξένης επεμβάσεως και επηρείας. Βεβαίως κατά το φαινόμενον ως εμπνευστής και πρωτοπόρος εις την καινοτομίαν του Γρηγοριανού ημερολογίου εμφανίζεται εις την Εκκλησιαστικήν κονίστραν ο μεταστάς Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. Αλλ' ούτος αδύνατον να προέβει αυτοβούλως εις αυτήν, άνευ τινός εξωτερικής επεμβάσεως και επιρροής. Και τούτι διότι εις μίαν σχετικήν πραματείαν αυτού εμφανίζεται δρυμής ελεγκτής του πάπα Γρηγορίου, διότι ο τελευταίος ούτος αυθαιρέτως και άνευ συνεννοήσεως μετά των λοιπών Εκκλησιών αντικατέστησεν εις την Δυτικήν Εκκλησίαν το υπό της Α' Οικουμενικής Συνόδου θεσπισθέν Ιουλιανόν ημερολόγιον μετά του Γρηγοριανού τιούτου. 



Ούτος μάλιστα ως μέλος της ειδικής εκ Νομικών και Θεολόγων Καθηγητών του Πανεπιστημίου επιτροπής, ης ην ανετέθη υπό της τότε Κυβερνήσεως να αποφανθεί, μετά εμπεριστατωμένην μελέτην, κατά πόσον δύναται να προλάβει και η Εκκλησία το νέον ημερολόγιον, απεφάνθη μετά των λοιπών μελών, ότι δεν δύναται η Εκκλησία να προσλάβει μονομερώς το νέον ημερολόγιον άνευ συνεννοήσεως και της συγκαταθέσεως απασών των επί μέρους Ορθοδόξων Εκκλησιών. Και τούτο, διότι ως απεφάνθη η Επιτροπή αύτη θα δημιουργήσει λόγον Εκκλησιαστικού Σχίσματος, θα καταστρέψει την ενότητα των Εκκλησιών και θα ζημιώσει σπουδαίως και το Εθνικόν συμφέρον. Ο αυτός Αρχιεπίσκοπος ως βαθύς γνώστης και συγγραφεύς Εκκλησιαστικής Ιστορίας εγίγνωσκε κάλλιον παντός άλλου, ότι το Γρηγοριανόν ημερολόγιον ήτο καταδεδικασμένον υπό Πανορθοδόξων Συνόδων χαρακτηρισθέν ως καινοτομία της πρεσβυτέρας Ρώμης, ως παγκόσμιον σκάνδαλον και ως αυθαίρετος καταπάτησις των Θείων και Ιερών Κανόνων. (Ίδε πρακτικά Συνόδων 1583, 87, 93 επί Ιερεμίου του Β'). Επίσης ουκ ηγνόει ο αυτός Αρχιεπίσκοπος, ότι το Γρηγοριανόν ημερολόγιον επί της Β' Πατριαρχείας του Ιωακείμ του Γ' (1902) κατεδικάσθη υφ' όλων των ορθοδόξων εκκλησιών, ως αντορθόδοξον και ως προσηλυτευτικόν όργανον του Πάπα, πρωτοστατούντος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 



Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. Εκ του βιβλίου ''ΑΠΑΝΤΑ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (1871 - 1955) της Ιεράς Μονής Αγίου Νικοδήμου Ελληνικού Γορτυνίας. Τόμος Δεύτερος, σελίδες 310 - 313, 1997. Απόσπασμα εκ του άρθρου του Αγίου Χρυσοστόμου του νέου Ομολογητή ''ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΩΘΕΝ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΙΤΙΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΤΩΣΕΩΣ ΑΥΤΗΣ''.


Άγιος Χρυσόστομος Καβουρίδης ο νέος Ομολογητής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου