ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

ΔΙ ΕΥΧΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ



Καλή Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή


Θεωρήσαμε ιδεατό και συνακόλουθο του Ορθοδόξου Φρόνήματος, να προβούμε σε συνεχείς αναρτήσεις περί της μεγαλύτερης μορφής του ιερού ημών αγώνος, του εν Φυλακές και Εξορίες Ομολογούντος, Αγίου Ιεράρχου, πρώην Μητροπολίτη Φλωρίνης κυρού Χρυσοστόμου Καβουρίδη.



Εν όψει και της επίσημης αγίοποιησής του από την μαρτυρική Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, η ιστορική και θεολογική εντρύφηση στα Έργα και Ημέρες αυτού του σύγχρονου εραστή της Πατρώας Ευσεβείας αποτελεί παράδειγμα πνευματικής και μιμητικής κατάθεσης, εφαλτήριο νηπτικής πορείας και τροχοπέδη σε ιδεοληπτικούς και εωσφορικούς μεσαιωνισμούς.



Γιατι ο αοίδημος πατήρ, που εναπόθεσε χάριν της Χριστολογικής του Μαρτυρίας και Ένστασης τα μητροπολιτικά του αξιώματα και τις ιεραρχικές αναβαθμίσεις του στις καλένδες της φίλαρχης καινοτομίας  και του δογματικού εκφυλισμού, δεν ήταν μόνο υπερασπιστής των πατρώων παραδόσεων, αλλά και προσευχητικός ποιητής μετανοίας, αγάπης και συγχώρησης.



Ακαταπόνητος συγγραφέας πολυάριθμων άρθρων, δοκιμίων και επιστολών για τις νεωτεριστικές καινοτομίες, τιτλούχος Εξόριστος των Νήσων και τιμητικός Έγκλειστος των Φυλακών του Καίσαρα, όταν οι σύγχρονοί του ''Γραμματείς και Φαρισαίοι'' Ιερατικοί Διώκτες απολάμβαναν τιμές, διπλώματα κι επαίνους από το συμμαχικό καθεστώς του Χωροφύλακα και το συνεργαζόμενο παρακράτος του Δεσμώτη.



Για δε τους σημερινούς ''αντιοικουμενιστές'' του αφιδώς ξοδεμένου χαρτοπόλεμου ''ομολογιακών ανακοινώσεων'', των ανέξοδων φιλο - λόγων σερπατίνων '' -εκ του ασφαλούς- διαμαρτυριών και ταυτόχρονα κοινωνούντων υποτακτικών υπηρετών της Αίρεσης, ο Άγιος Ιεράρχης Χρυσόστομος Καβουρίδης έδωσε το σύνθημα από το 1935 ακόμη, όταν άλλοι ανακαλύπτουν την Αμερική σήμερα και θυμούνται κάποιους Ορθοδόξους του Πατρίου, που κάτι, κάπως, κάπου και κάποτε διαλαλούσαν περί της Γνησιότητα της Πίστης.



Η αμιγώς ορθόδοξη, πνευματική ακεραιότητα του Αγίου πατρός Χρυσοστόμου, ο ταπεινός, αγαπητικός και συγχωρετικός του χαραχτήρας, ακόμη και όταν εγκαταλήφθηκε από αλαζόνες, επηρμένους εκφραστές της Οίησης, και η πανσπερμική Χριστολογική του Διακονία στο μικρό Ποίμνιο των Ολίγων, ας αποτελεί για όλους εμάς τους αρχάριους διεκδικητές της Χάρης του Θεού μας, νηπτικό πυλώνα υπομονής, αγάπης και συγχώρησης.


Καλή Νηστεία με αξίους και ιδύτατους καρπούς Μετανοίας 


Δευτέρα 1 (14) Μαρτίου 3015 Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο
Καθαρά Δευτέρα, Ευδοκίας Οσιομάρτυρος

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος


2 σχόλια:

  1. Καλή Σαρακοστή αδελφέ μου Γεώργιε,Καλό πνευματικό αγώνα...!
    Εγκαρδίως Αθανάσιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή Τεσσαρακοστή αδελφέ μου Αθανάσιε, Καλή Νηστεία και Καλή Μετάνοια να έχουμε. Να αξιωθούμε να ευφρανθούμε την Ανάσταση του Χριστού μας με πλουσίους καρπούς Μετανοίας. Αμήν.Παρακολουθώ όλες τις αναρτήσεις σου και τα έξοχα βίντεο που ανεβάζεις. Να σε έχει ο Θεός καλά εσένα και την οικογένειά σου.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...