ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΜΠΑΡΔΑΚΑ


 

Κάθε φορά πού ἀναφερόμεθα στόν ὃρο «νηστεία», εἶναι γνωστό, πώς τηροῦμε κανόνες καί ἐπιταγές τῆς Ὀρθοδόξου μας Πίστεως. Ὃμως, ὑπάρχουν πολλές περιπτώσεις πιστῶν, οἱ ὁποῖοι συζητοῦν περί τοῦ τί εἶναι ἢ δέν εἶναι «νηστίσιμο». 



Καί ὃταν ἐρωτοῦν ἢ συζητοῦν περί αὐτοῦ, ἐννοοῦν πάντοτε τό τί μπορεῖ κάποιος νά καταλύσῃ (φάγῃ) καί τί ὂχι. Βεβαίως, ἓνας πολύ σημαντικός τομέας τῆς νηστείας, ἀφορᾶ στό τί εἶναι βρώσιμο καί τί ὂχι. Εἶναι Νηστεία μόνον αὐτό; Εἰς τό Κανονικόν Δίκαιον, ἀναφέρεται ρητῶς πώς Νηστεῖαι ἐκλήθησαν αἱ καθορισθεῖσαι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας Περίοδοι ἢ καί ἡμέραι, κατά τάς ὁποίας, (προσέξτε το αὐτό) «Οἱ Πιστοί πρέπει νά ἀπέχουν ἀπό τάς ἡδονάς τοῦ βίου καί ἀπό ὡρισμένας τροφάς καί ποτά». 


του π. Ευθυμίου Μπαρδάκα


Κατά τόν Κωνσταντῖνον Ράλλην (1867-1942, ὁ ὁποῖος ἦταν Ἀκαδημαϊκός, Καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Ἐθνικοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου καί ἀργότερον Καθηγητής τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου στήν Νομική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου), καί τοῦ ὁποίου τήν προσωπικήν πορείαν εἰς τό θέμα Πίστις-Ὀρθοδοξία δέν ἒχομεν ὑπ’ ὂψιν, ἀλλά μᾶς ἐνδιαφέρουν αἱ Νομικῆς καί Κανονικῆς φύσεως ἀπόψεις του, « Νηστεῖαι καλοῦνται αἱ ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τεθεσπισμέναι ἡμέραι, καθ’ ἃς (Προσέξτε καλά τό τί λεγει) οἱ πιστοί ἐν πνευματικῇ συντριβῇ καί μετανοίᾳ, ὀφείλουν νά ἀνυψοῦν τό πνεῦμα πρός τόν Κύριον διά νεκρώσεως τῆς σαρκός, ἀπεχόμενοι τῶν ἡδονῶν τοῦ βίου καί ὡρισμένων βρωμάτων καί ποτῶν. Τοιαῦται ἡμέραι εἶναι: 1. Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. 2. Ἡ πρό τῶν Χριστουγέννων τεσσαρακονθήμερος νηστεία. 3. Ἡ νηστεία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. 4. Ἡ νηστεία τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. 5. Ἡ Τετάρτη καί ἡ Παρασκευή ἑκάστης Ἐβδομάδος (ἐκτός ἐάν συμπίπτουν μέ Ἑορτάς Δεσποτικάς ἢ Θεομητορκάς, ἢ τινος τῶν δώδεκα Ἀπστόλων, τῶν Ἀσωμάτων, τό Γενέθλιον τοῦ Προδρόμου, ἢ ἂλλην Ἐορτήν ἒχουσαν ἀργίαν). 6. Τήν ἑορτήν τήν σχετικήν μέ τόν ἀποκεφαλισμόν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. 7. Τήν Ἑορτήν τῆς Ὑψώσεως Τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί 8. Τήν παραμονήν τῶν Ἁγίων Θεοφανείων. Κατά τάς ἡμέρας τῶν νηστειῶν, ἐπιβάλλεται ἀποχή ἀπό τῆς βρώσεως κρέατος, ὠοῦ, γάλακτος, καί τῶν προϊόντων αὐτῶν, ἰχθύων (ἐξαιρουμένων αὐγοταράχου, ὀστράκων καί χαβιαρίου) ἐλαίου (μή συμπεριλαμβανομένων τῶν ἐλαιῶν) καί οἲνου. (Σημ: Μέ βάσιν τά τότε ὑπάρχοντα τρόφιμα καί ποτά). Ὑποχρεοῦνται οἱ πάντες εἰς νηστείαν, πλήν ἐάν πάσχουν ἐκ νόσου, εἲτε λόγῳ νηπιακῆς ἢ γεροντικῆς ἡλικίας, εἲτε δι’ εὒλογον αἰτίαν ὡς «διπορίαν» (κατάστασιν ἐγκυμωσύνης, τήν οποίαν μετεγλώττησαν εἰς.. ὁδοιπορίαν, ἡ ὁποία, ὃμως, συμμετέχει εἰς τάς ἐξαιρέσεις ..!) Εἰς τούς μή τηροῦντες, (ἂνευ δικαιολογίας καί ἀδείας τοῦ Πνευματικοῦ ἑκάστου) τάς νηστείας, ἐπιβάλλονται λίαν αὐστηραί ποιναί…». Ὃλα αὐτά, ὃμως, ἀφοροῦν εἰς τόν τομέα «τροφαί». Καί ἒχομε νά παρατηρήσωμε πώς κάποιοι, (κυρίως γυναῖκες) ἀρνοῦνται νά νηστεύσουν, ἐνῷ ταυτοχρόνως κάνουν δίαιταν προκειμένου νά ἀδυνατίσουν γιά νά κάνουν ὂμορφη σιλλουέτα…! Ἡ Νηστεία, ὃμως, περιλαμβάνει καί ἂλλους ἐξ ἲσου, ἂν ὂχι καί περισσότερον, σημαντικούς τομεῖς ὃπως πολύ σοφά ἀναφέρει καί ὁ Ράλλης λέγων, (….οἱ πιστοί ἐν πνευματικῇ συντριβῇ καί μετανοίᾳ, ὀφείλουν νά ἀνυψοῦν τό πνεῦμα πρός τόν Κύριον διά νεκρώσεως τῆς σαρκός, ἀπεχόμενοι τῶν ἡδονῶν τοῦ βίου καί ὡρισμένων βρωμάτων καί ποτῶν….). Στήν ἐποχή μας, ἒβγαλαν ...«φυτικά τυριά» καί ἂλλα ὑποκατάστατα τῶν μή νηστισίμων τροφῶν, μέ ἀποτέλεσμα, ὁ «νηστεύων», νά μή στερῆται οὐδενός, πρᾶγμα πού ἀντίκειται σαφέστατα στόν βασικόν σκοπόν τῆς νηστείας πού εἶναι ἡ ἀποχή ἀπό κάθε τί πού ἐξυπηρετεῖ τήν σάρκα καί μόνον, τήν εὐχαρίστησιν, τήν λαιμαργίαν κ.λπ. Πρίν προχωρήσωμε, πρέπει νά σημειώσωμε ἐδῶ, πώς αἱ νηστεῖαι, καθώς καί τα ἀπαγορευόμενα ἑκάστοτε, εἶναι Ἐπιστημονικῶς ἀποδεδειγμένον, πώς προφυλάσσουν τἠν ὑγείαν τοῦ σώματος προστατεύουσαι τόν ἀνθρώπινον ὀργανισμόν ἀπό τοξίνας κ.λπ. (ἒχουν γίνει σχετικῶς πάμπολλαι Ἐπστημονικαί ἀνακοινώσεις ἀπό Ἐπιστήμονας μή ἒχοντας ὡς σκοπόν των τήν «ὑπεράσπισιν» τῶν θρησκευτικῶν νηστειῶν. Δέν εἶνα τυχαῖον πού στό θέμα «Μεσογειακή Διατροφή», ἒχουν συμπεριλάβει καί τάς Νηστείας τῆς Ἐκκλησίας μας. Μετά ἀπό αὐτήν τήν παρένθεσιν, ἐπανερχόμεθα εἰς τό ΜΕΙΖΟΝ θέμα τῆς οὐσίας τῆς Νηστείας, πού εἶναι ὁ αὐτοπεριορισμός τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιθυμιῶν καί ἡ ἀποχή ἀπό ὑλικές ἀπολαύσεις, προκειμένου νά καθαρίση καί ὁ ψυχικός κόσμος τῶν ἀνθρώπων, καί νά γίνῃ διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἓνα εἶδος θυσίας πρός Τόν Κύριόν μας, μέ σκοπόν τήν προσέγγισιν πρός Αὐτόν, ἀλλά καί ὠς δεῖγμα ἐθελοντικῆς ὑποβολῆς εἰς ἐθελουσίας στερήσεις διαδικασιῶν καί ἀγαθῶν τῶν ὁποίων εἶναι οἱ ἂνθρωποι φίλοι (ἀπό τό ποτό, ἓως τό τσιγάρο, τάς συζυγικάς σχέσεις, τάς πασης φύσεως κοσμικάς διασκεδάσεις κ.λπ.). Δέν μᾶς ζητᾶ πολλά ο Κύριός μας. Πρέπει ΟΛΟΙ οἱ πραγματικῶς πιστεύοντες νά λάβουν μέρος εἰς τά Ἃγια Μυστήρια τῆς Ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας, μέ καθαράν καρδίαν, μέ νηστείαν καί Προσευχήν. Θλίβομαι κυριολεκτικῶς βλέπων τό πόσοι συνάνθρωποί μας, παρασυρόμενοι ἀπό τά διάφορα ἀντιχριστιανικά «ρεύματα» πού δημιουργεῖ καθημερινῶς τό σκότος, ἀπέχουν τῶν κοσμοσωτηρίων διαδικασιῶν τάς ὁποίας ἐθεσπισεν ἡ Ἐκκλησία μας καί τρέχουν νά «διασκεδάσουν» τήν στιγμήν πού ἒπρεπε νά στραφοῦν πρός τά ἒσω τους καί νά προσπαθήσουν νά καθαρίσουν τήν ψυχήν των ἀπό τά πάθη τῆς ὓλης πού ἒχουν πολλαπλσιατεῖ στίς ἡμέρες μας…! Καί κλείνω τό σημείωμά μου αὐτό, ἐπαναλαμβάνοντας πώς ὁ ὃρος «ΝΗΣΤΕΙΑ», δέν ἒχει σχέσιν μόνον μέ τά φαγητά. Πολλοί, γιά νά δικαιολογήσουν τήν ἀδυναμίαν των νά ὑποστοῦν κάποιαν στέρησιν, λἐνε τό περίφημο.. «δέν βλάπτουν τά εἰσερχόμενα, ἀλλά τά ἐξερχόμενα», ὑπονοῶντας πώς μπορεῖς νά τρῶς ὃ,τι θέλεις, ἀρκεῖ νά μή λές πράγματα ἀνάρμοστα ἐναντίον συνανθρώπων σου κ.λπ. Τούς ἀπαντῶ καί τά λόγια αὐτά ΔΕΝ εἶναι δικά μου, ἀλλά βγαίνουν μέσα ἀπό τήν Θείαν Διδασκαλίαν: Βλάπτουν καί τά ἐξερχόμενα, μέ τήν ἒννοια τῆς καταλαλιᾶς, ἀλλά βλάπτουν καί τά εἰσερχόμενα..! Εἶναι ἀστεῖες καί ἐντελῶς ἀστήρικτες δικαιολογίες αὐτοῦ τοῦ τύπου. 



Ἡ Νηστεία, εἶναι ΘΥΣΙΑ, εἶναι αὐτοπεριορισμός, εἶναι αὐτοέλεγχος, ΠΡΟΣ ΠΑΣΑΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΙΝ. Τό νόημά της, δίδεται σαφέστατα στήν φράση τοῦ Κ. Ράλλη πού προανέφερα, μέ τήν προσθήκην πώς πρέπει νά ἒχωμεν ΚΑΘΑΡΑΝ ΚΑΡΔΙΑΝ, ΑΓΑΠΗΝ, ΟΜΟΝΟΙΑΝ καί ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΝ. Τήν ἐπαναλαμβάνω, διότι νομίζω πώς δίδει τό πραγματικόν νόημα τῆς μικρᾶς μας θυσίας πρός Τόν Κύριόν μας. ''….οἱ πιστοί ἐν πνευματικῇ συντριβῇ καί μετανοίᾳ, ὀφείλουν νά ἀνυψοῦν τό πνεῦμα πρός τόν Κύριον διά νεκρώσεως τῆς σαρκός, ἀπεχόμενοι τῶν ἡδονῶν τοῦ βίου καί ὡρισμένων βρωμάτων καί ποτῶν…''.



Αρχιμανδρίτης π. Ευθύμιος Μπαρδάκας


Εφημέριος Ι. Ν. Παναγίας Προυσιωτίσσης Τσακός Αγίας Παρασκευής 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου