ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι, αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων, μ' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας την μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας, ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο,εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων, ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας. Και η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδυα αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδακινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονται πάντα όρθια, νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές παίρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών!Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα ,ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβύθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές,είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.

A.

B.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ



Χριστός ἀνέστη! ἀδελφοί. «Πάσχα ἱερόν ἡµῖν σήµερον ἀναδέδεικται, Πάσχα καινὸν ἅγιον, Πάσχα µυστικόν...». «Ὢ θείας! ὢ φίλης! ὢ γλυκυτάτης σου φωνῆς! µεθ' ἡµῶν ἀψευδῶς γάρ, ἐπηγγείλω ἔσεσθαι, µέχρι τερµάτων αἰῶνος Χριστέ, ἥν οἱ πιστοὶ ἄγκυραν ἐλπίδος, κατέχοντες ἀγαλλόµεθα». «Ὢ Πάσχα τὸ µέγα, καὶ ἱερώτατον Χριστέ! ὢ σοφία καὶ λόγε, τοῦ Θεοῦ καὶ δύναµις, δίδου ἡµῖν ἐκτυπώτερον σοῦ µετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ, ἡµέρᾳ τῆς βασιλείας σου». Γένοιτο.


του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη


Πλήν, ὁ δηµιουργός, ὁ ποιητὴς τῶν πάντων, ἐπέβαλεν εἰς τὸν παρ' αὐτοῦ κτισθέντα ὁρατὸν καὶ ἀόρατον κόσµον, τὸ κάλλιστον κόσµηµα, τὴν τάξιν, καὶ ἐν τῇ κοινωνίᾳ ἔτι τῶν ἀνθρώπων ἀδύνατον νὰ εὐαρεστήσῃ Θεῶ, ἡ καὶ νὰ εὐφράνη τοὺς ἀνθρώπους, ὅ,τι ἄνευ τάξεως γίνεται. Ἡ τάξις εἶναι αὐτόχρηµα ἀρετή, δυνάµεθα δὲ κατὰ πλατυτέραν ἔννοιαν νὰ εἴπωµεν ὅτι ἡ ἀρετὴ οὐδὲν ἄλλο εἶναι ἤ τάξις. Ἐν Ἀθήναις, ὅπου κυρίως διαιτᾶται λιµνάζουσα, καὶ ἐξ ἀναρίθµητων ἐπαρχιακῶν φλεβῶν τρεφόµενη, ἡ πολυκέφαλος αὐτὴ Ὕδρα, ἡ πολυκοιρανίη, τὴν ὁποίαν ὁ µεµακρυσµένος ἡµῶν πρόγονος καὶ µέγιστος τῶν ποιητῶν, ὅταν τὴν κατεδίκαζε, δὲν ἐφαντάζετο βεβαίως, ὅτι καὶ µετὰ τρισχίλια ἔτη θὰ ἐξηκολούθει νὰ ζῆ αὕτη εἰς τὴν πατρίδα του καὶ νὰ βασιλεύῃ, ἐν Ἀθήναις, λέγω, τὰ πάντα, καὶ θρησκευτικὰ καὶ κοινωνικὰ καὶ ἄλλα, µορφοῦνται κατ' εἰκόνα καὶ καθ' ὁµοίωσιν τῆς πολιτικῆς, καὶ οὐδ' ὑποφώσκει ἐλπὶς τις περὶ θεραπείας τῆς παρούσης ἀθλιότητος. Ἐν Ἀθήναις, κατὰ τάς ἁγίας ταύτας ἡµέρας, ἐν µὲν τῇ πόλει θόρυβος, φροντίδες, φωναί, κίνησις, πυροκρόταλα, πυροβολισµοὶ κινδυνωδέστατοι εἰς τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων ἐν δὲ τοῖς ναοῖς ἀταξία, σύγχυσις, δισκοφορία, ἔφοδος, θρίαµβος καὶ ὁριστικὴ ἐπικράτησις τοῦ γυναικείου φύλου, βλέµµατα, γέλωτες, στάγµατα λαµπάδων, συνδιαλέξεις, ψίθυροι, βόµβος φωνῶν, καὶ ἐν µέσῳ ὅλου αὐτοῦ τοῦ θορύβου, δύο δυστυχεῖς ἄνθρωποι, ὁ ἱερεὺς καὶ ὁ ψάλτης, ἐκλαρυγγιζόµενοι, ὅπως ἐκφωνῶσι λέξεις, εἰς τάς ὁποίας ὀλίγοι προσέχουσι, καὶ ὀλιγώτεροι τάς ἐννοοῦσιν. Αἱ εὐλαβεῖς κυρίαι ἀκράτως εὐρωπαΐζουσαι, ἐγκαταλιποῦσαι ἀπὸ δεκάδων ἐτῶν ἤδη τοὺς ὀχληροὺς γυναικωνίτας, διεχύθησαν ἐφ' ἑκάτερα τοῦ ναοῦ, εἰσβάλλουσαι κατὰ µῆκος καὶ πλάτος, πολιορκοῦσαι τοὺς ψάλτας εἰς τὸν χορὸν καὶ τοὺς ἱερεῖς εἰς τὸ ἱερὸν Βῆµα. Εἰς τὸν γυναικωνίτην, ποὶα θὰ κατεδέχετό ποτε νὰ ἀναβῆ; Καὶ µήπως οἱ γυναικωνῖται ἔγιναν διὰ τάς γυναῖκας; Εἰς µίαν ἐκκλησίαν τῶν Ἀθηνῶν, εἷς ἐπίτροπος ἐφιλοτιµήθη πρὸ ἐτῶν δι' ἐξόδων <του> νὰ κάµῃ ἕνα ὡραῖον γυναικωνίτην καὶ τὸν ἔκαµεν ὁ εὐλογηµένος τόσον χαµηλόν, ὥστε, ἂν δὲν ἐγγίζουν αἱ κεφαλαί τῶν ἱσταµένων ἐξ ἀµφοτέρων τῶν πλευρῶν εἰς τὸν ὄροφον, νὰ γίνεται τουλάχιστον ὁ ἀὴρ τόσον πνιγηρός, ὥστε αἱ κυρίαι αἱ τόσον ὑποκείµεναι εἰς λιποθυµίαν νὰ αἰσθανθῶσι τὴν ἀνάγκην ὅπως ἀναπνεύσωσι ἀνώτερον στρῶµα ἀέρος ἐπάνω. Ἀλλ' ἠπατήθη οἰκτρῶς. Οὐδεµία τῶν κυριῶν ἀπεφάσισέ ποτε ν' ἀναβῆ εἰς τὸν γυναικωνίτην. Ὅσαι ἐστενοχοροῦντο ὑπὸ τὸν χαµηλὸν ὄροφον, παρεισῆλθον µικρὸν κατὰ µικρὸν εἰς τὸν ἐν τῷ µέσῳ τοῦ ναοῦ τριῶν πήχεων πλάτους χῶρον, τὸν µένοντα τέως ἐλεύθερον διὰ τοὺς ἄνδρας, ἔκοψαν ἕνα πῆχυν ἐντεῦθεν καὶ ἕνα ἐκεῖθεν, ἀφεῖσαι στενοτάτην λωρίδα ἐν τῷ µέσῳ, τοσοῦτον χῶρον, ὅσος ἀρκεῖ διὰ νὰ ἵστανται οἱ δυστυχεῖς ἄνδρες a la file indienne*. Καὶ δὲν ἦσαν εὐχαριστηµέναι! Καὶ τὶς ὁ λόγος, σᾶς παρακαλῶ, διὰ νὰ ἵστανται χωριστὰ ἀπὸ τάς γυναῖκας; «Τί τάχα τὶς φοβᾶστε τὶς γυναῖκες;» ἔλεγε σεβάσµια δέσποινα πεντηκοντοῦτις. «τάχα ἀπ' τὶς γυναῖκες δὲ βγήκατε;». 



Χρόνον µὲ τὸν χρόνον, ὅσον γηράσκει τις, κυριεύεται ἀπὸ τὴν ἐπιθυµίαν, νὰ εὑρίσκετο τάς ἡµέρας αὐτάς εἰς µικρόν, µικρότατον χωρίον, νὰ ἤκουεν ὅλας τάς ἀκολουθίας τῶν ἁγίων ἑορτῶν εἰς ἐν µικρὸν ἐξωκκλήσιον, ὅπου νὰ ὑπῆρχεν εἷς ἱερεὺς σεβάσµιος, πρᾶος, ἐνάρετος, καὶ εἷς ψάλτης µὲ ταπεινὴν ἀλλὰ γλυκεῖαν φωνὴν — διὰ νὰ αἰσθανθῆ ὅλην τὴν ποίησιν καὶ τὸ κάλλος τῶν ἑορτῶν, νὰ δοξάσῃ τὸν Χριστόν, καὶ νὰ ἑορτάσῃ µετὰ τῶν προσφιλῶν του τὸ Πάσχα, εὐχόµενος ν' ἀξιωθῆ καὶ τοῦ διαρκοῦς, τοῦ οὐρανίου Πάσχα, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡµέρᾳ τῆς βασιλείας τοῦ Κυρίου ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...